فوریه

‏«انصاف» در کتاب مقدّس به انجام کاری اشاره دارد که در نظر یَهُوَه درست و به دور از تبعیض است.‏ انصاف و عدالت در اعمال عیسی آشکار بود.‏ رهبران مذهبی یهود در قرن اول از غیریهودیان نفرت داشتند،‏ یهودیان عامی را حقیر می‌شمردند و احترامی برای زنان قائل نبودند.‏ اما عیسی با همه گونه افراد با انصاف و عدالت و بدون تبعیض رفتار می‌کرد.‏ او غیریهودیانی را که به او ایمان می‌آوردند می‌پذیرفت.‏ (‏مت ۸:‏۵-‏۱۰،‏ ۱۳‏)‏ عیسی به همهٔ مردم چه ثروتمند و چه فقیر،‏ بدون پیشداوری و تبعیض موعظه می‌کرد.‏ (‏مت ۱۱:‏۵؛‏ لو ۱۹:‏۲،‏ ۹‏)‏ او نه تنها با زنان بدرفتاری نمی‌کرد،‏ بلکه با آنان رفتاری محبت‌آمیز و محترمانه داشت؛‏ حتی با زنانی که مورد تأیید مردم نبودند.‏ (‏لو ۷:‏۳۷-‏۳۹،‏ ۴۴-‏۵۰‏)‏ ما می‌خواهیم همچون عیسی بدون پیشداوری و تبعیض با دیگران رفتار کنیم و خبر خوش را به گوش همه گونه افراد،‏ صرف‌نظر از موقعیت اجتماعی و اعتقاداتشان برسانیم.‏ به علاوه،‏ مردان مسیحی همچون عیسی به زنان احترام می‌گذارند.‏ ب۱۹/‏۵ ص ۲ ¶۱؛‏ ص ۵ ¶۱۵-‏۱۷

امروزه پیران جماعت می‌توانند همچون پولُس با مهربانی و ملایمت بر اساس کتاب مقدّس به دیگران دلگرمی دهند.‏ آیا تنها پیران جماعت می‌توانند به قربانیان کودک‌آزاری دلگرمی دهند؟‏ خیر!‏ همهٔ ما موظفیم که ‹پیوسته یکدیگر را دلگرمی دهیم.‏› (‏۱تسا ۴:‏۱۸‏)‏ خواهران باتجربه به‌خصوص می‌توانند خواهرانی را که به دلگرمی نیاز دارند تشویق کنند.‏ یَهُوَه نیز خود را به مادری تشبیه کرده است که به فرزندش دلگرمی می‌دهد.‏ (‏اشع ۶۶:‏۱۳‏)‏ کتاب مقدّس شامل نمونه‌های زنانی است که به دیگران دلگرمی داده‌اند.‏ (‏ایو ۴۲:‏۱۱‏)‏ وقتی زنان مسیحی به خواهرانی که با مشکلات روحی روبرویند دلگرمی می‌دهند،‏ دل یَهُوَه را شاد می‌سازند.‏ در برخی موارد شاید یک یا دو پیر جماعت در خلوت از خواهری باتجربه بخواهند تا به خواهری که به کمک نیاز دارد دلگرمی دهد.‏ هنگام کمک به برادر یا خواهرمان باید مراقب باشیم که بیش از حد وارد حریم شخصی او نشویم.‏—‏۱تسا ۴:‏۱۱‏.‏ ب۱۹/‏۵ ص ۱۶-‏۱۷ ¶۱۰-‏۱۲

چرا پیران جماعت پیش از تشکیل کمیتهٔ قضایی به شهادت حداقل دو شاهد نیاز دارند؟‏ در واقع،‏ این امر مطابق معیارهای والای کتاب مقدّس دربارهٔ عدالت و انصاف است.‏ وقتی شخصی به گناهی جدّی متهم شده است اما آن را رد می‌کند،‏ پیران جماعت تنها با شهادت دو شاهد می‌توانند کمیتهٔ قضایی تشکیل دهند.‏ (‏تث ۱۹:‏۱۵؛‏ ۱تیمو ۵:‏۱۹‏)‏ اگر شخص،‏ اتهامی را رد کند،‏ پیران جماعت با آنانی که در آن مورد اطلاعاتی دارند صحبت می‌کنند.‏ سپس با شهادت حداقل دو شاهد می‌توانند کمیتهٔ قضایی تشکیل دهند.‏ شاهد اول می‌تواند شخصی باشد که مورد را به پیران جماعت گزارش داده است و شاهد دوم می‌تواند حتی دربارهٔ موارد دیگری که متهم دست به کودک‌آزاری زده است شهادت دهد.‏ نبود شاهد دوم بدین معنی نیست که متهم گناهی مرتکب نشده است.‏ حتی اگر مورد کودک‌آزاری با شهادت دو شاهد تأیید نشود،‏ پیران جماعت هنوز این احتمال را می‌دهند که گناهی جدّی رخ داده است.‏ از این رو،‏ به طور مرتب به آنانی که صدمه دیده‌اند دلگرمی می‌دهند و کمکشان می‌کنند.‏ همچنین با هوشیاری از جماعت محافظت می‌کنند تا اعضای جماعت بیشتر صدمه نبینند.‏—‏اعما ۲۰:‏۲۸‏.‏ ب۱۹/‏۵ ص ۱۱ ¶۱۵-‏۱۶

بسیار اهمیت دارد که والدین طی پرستش خانوادگی نحوهٔ مطالعه کردن را به فرزندانشان بیاموزند.‏ برای مثال،‏ فرزندان باید بیاموزند که چگونه خود را برای جلسات آماده کنند یا چگونه دربارهٔ موضوعاتی که در مدرسه مطرح می‌شود تحقیق کنند.‏ (‏عبر ۵:‏۱۴‏)‏ اگر فرزندان در خانه دربارهٔ چنین موضوعاتی مطالعه کنند،‏ در جلسات،‏ مجمع‌ها و بخش‌هایی از کنگره نیز که ویدیویی در آن پخش نمی‌شود می‌توانند متمرکز بمانند.‏ والدین باید به یاد داشته باشند که مدت زمان پرستش خانوادگی باید متناسب با سن و شخصیت فرزندان باشد.‏ علاقه‌مندان نیز باید نحوهٔ مطالعهٔ کتاب مقدّس را بیاموزند.‏ وقتی در ابتدا می‌بینیم که آنان برای مطالعهٔ کتاب مقدّس و جلسات خود را آماده می‌کنند و زیر پاسخ سؤالات خط می‌کشند،‏ بسیار خوشحال می‌شویم.‏ اما باید به آنان تعلیم دهیم که چگونه خودشان تحقیق کنند و مطالعاتی پرمفهوم داشته باشند.‏ به این شکل،‏ اگر با مشکلی روبرو شوند،‏ خودشان قادر خواهند بود در نشریات تحقیق کنند و راهنمایی‌های مفیدی بیابند.‏ ب۱۹/‏۵ ص ۲۶ ¶۲؛‏ ص ۲۸ ¶۱۰-‏۱۱

شیطان مصمم است طرز فکر ما را تغییر دهد.‏ او از هر ترفندی استفاده می‌کند تا تأثیرات خوبی را که کلام خدا بر افکار ما داشته است از بین ببرد.‏ شیطان امروزه نیز همان سؤالی را مطرح می‌کند که در باغ عدن از حوّا پرسید:‏ «آیا خدا براستی گفته است .‏ .‏ .‏؟‏» (‏پیدا ۳:‏۱‏)‏ امروزه نیز در دنیای شیطان ممکن است با سؤالات مشابهی روبرو شویم که ما را دچار شک و تردید کند.‏ برای مثال،‏ ‹آیا خدا واقعاً ازدواج همجنس‌ها را نمی‌پذیرد؟‏ آیا خدا واقعاً جشن تولّد و کریسمس را رد می‌کند؟‏ آیا خدای شما واقعاً نمی‌خواهد که خون تزریق کنید؟‏ آیا خدای مهربان واقعاً از شما می‌خواهد که با عزیزانتان که از جماعت اخراج شده‌اند قطع رابطه کنید؟‏› ما باید نسبت به اعتقادات خود اطمینان حاصل کنیم.‏ اگر پاسخ مناسبی برای سؤالاتی که دربارهٔ اعتقاداتمان مطرح می‌شود نیابیم،‏ ممکن است به اعتقاداتمان شک کنیم.‏ چنین شک و تردیدی می‌تواند به‌تدریج بر طرز فکر ما تأثیر بگذارد و ایمانمان را در هم شکند.‏ ب۱۹/‏۶ ص ۱۲-‏۱۳ ¶۱۵-‏۱۷

یَهُوَه ما را از صمیم دل دوست دارد.‏ (‏یو ۳:‏۱۶‏)‏ ما می‌خواهیم از پدر پرمهرمان سرمشق گیریم.‏ از این رو،‏ تلاش می‌کنیم که با دیگران به‌خصوص هم‌ایمانانمان ‹همدردی کنیم،‏ مهر برادرانه داشته و دلسوز باشیم.‏› (‏غلا ۶:‏۱۰‏)‏ وقتی می‌بینیم که هم‌ایمانانمان در سختی هستند،‏ بر آن می‌شویم که به آنان کمک کنیم.‏ ما چگونه می‌توانیم به شخصی که همسرش را از دست داده است دلگرمی دهیم؟‏ اولین کار این است که با او صحبت کنیم؛‏ حتی اگر مطمئن نیستیم که به او چه بگوییم.‏ پائولا که قبلاً به او اشاره شد می‌گوید:‏ «به‌خوبی می‌دانم که مرگ،‏ اطرافیان را در موقعیت عجیبی قرار می‌دهد.‏ زیرا نمی‌خواهند حرفی بزنند که باعث ناراحتی شخص سوگوار شود.‏ اما سکوت آنان بیشتر باعث ناراحتی او می‌شود!‏» شخص سوگوار انتظار ندارد که عباراتی خاص و حکیمانه از ما بشنود.‏ پائولا می‌گوید:‏ «حتی وقتی دوستانم به من می‌گفتند،‏ ‹خیلی متأسفم که شوهرت را از دست داده‌ای،‏› برایم کافی بود.‏» ب۱۹/‏۶ ص ۲۰ ¶۱؛‏ ص ۲۳ ¶۱۴

در ممنوعیت‌ها،‏ پیران جماعت ترتیبی می‌دهند تا جلسات طوری برگزار شود که توجه مخالفان را جلب نکند.‏ پیران جماعت شاید از شما بخواهند که در گروه‌های کوچک جلسات را تشکیل دهید.‏ همچنین ممکن است زمان و مکان جلسات را چند وقت یک بار تغییر دهند.‏ به علاوه،‏ اگر در ابتدا و انتهای جلسات سعی کنید آهسته صحبت کنید،‏ آنانی که در جلسات شرکت می‌کنند امنیت بیشتری خواهند داشت.‏ همچنین شاید لازم باشد برای رفتن به جلسات لباس‌هایی بپوشید که جلب توجه نکند.‏ نحوهٔ موعظه کردن در کشورهایی که فعالیت ما محدود است یکسان نیست.‏ از آنجا که ما یَهُوَه را دوست داریم،‏ می‌خواهیم دربارهٔ پادشاهی‌اش با دیگران صحبت کنیم.‏ بنابراین،‏ در هر شرایطی راهی برای موعظه کردن می‌یابیم.‏ (‏لو ۸:‏۱‏)‏ تاریخ‌نگاری به نام امیلی بِرِن دربارهٔ نحوهٔ موعظهٔ شاهدان یَهُوَه در شوروی سابق می‌گوید:‏ «وقتی دولت فعالیت موعظهٔ شاهدان یَهُوَه را ممنوع کرد،‏ آنان سعی کردند با همسایگان،‏ همکاران و دوستانشان سر صحبت را باز کنند.‏ به همین دلیل به اردوگاه‌های کار اجباری فرستاده شدند.‏ آنان در آنجا نیز به زندانیان دیگر موعظه می‌کردند.‏» برادرانمان با وجود ممنوعیت‌ها،‏ هرگز دست از موعظه نکشیدند.‏ اگر روزی فعالیت موعظه در کشور شما ممنوع شود،‏ باشد که شما نیز از آنان سرمشق گیرید و همچنان به موعظه ادامه دهید.‏ ب۱۹/‏۷ ص ۱۱ ¶۱۲-‏۱۳

چگونه می‌توانیم به افراد غیرمذهبی کمک کنیم که به خدا محبت ورزند و شاگرد مسیح شوند؟‏ ما باید در نظر داشته باشیم که واکنش افراد در خدمت موعظه،‏ تا حد زیادی به پیشینهٔ آنان بستگی دارد.‏ برای مثال،‏ واکنش آنانی که در اروپا بزرگ شده‌اند با آنانی که در آسیا بزرگ شده‌اند متفاوت است.‏ زیرا بسیاری از مردم اروپا با کتاب مقدّس آشنایی دارند و کمابیش شنیده‌اند که خالق همه چیز خداست.‏ اما اکثر مردم آسیا،‏ اگر هم دانشی دربارهٔ کتاب مقدّس داشته باشند بسیار اندک است و حتی شاید به وجود آفریدگار اعتقاد نداشته باشند.‏ پس دیدگاهی مثبت داشته باشید.‏ هر ساله شماری از افراد غیرمذهبی،‏ شاهد یَهُوَه می‌شوند.‏ بسیاری از آنان پیش از تعمیدشان معیارهای اخلاقی صحیحی داشتند و از ریاکاری رهبران مذهبی بیزار بودند.‏ عده‌ای دیگر معیارهای اخلاقی درستی نداشتند.‏ برخی نیز عادات ناشایستی داشتند که باید کنار می‌گذاشتند.‏ ما اطمینان داریم که با کمک یَهُوَه می‌توانیم آنانی را که «دلی پذیرا برای راه یافتن به حیات جاودان» دارند بیابیم.‏—‏اعما ۱۳:‏۴۸؛‏ ۱تیمو ۲:‏۳،‏ ۴‏.‏ ب۱۹/‏۷ ص ۲۰-‏۲۱ ¶۳-‏۴

شما چه امید زندگی آسمانی را داشته باشید چه زندگی ابدی بر روی زمین،‏ باید برای دستیابی به هدفتان سخت تلاش کنید.‏ در هر شرایطی که هستید،‏ باید به یاد داشته باشید که بر گذشته تمرکز نکنید و اجازه ندهید هیچ چیز شما را از خدمت به یَهُوَه بازدارد.‏ (‏فیلیپ ۳:‏۱۶‏)‏ شاید به نظر رسد آنچه که انتظارش را می‌کشید به تعویق افتاده است،‏ یا شاید همچون گذشته قوّت و انرژی ندارید و یا شاید سال‌هاست که با مشکلات و آزار و اذیت روبرویید.‏ ‹نگران هیچ چیز نباشید.‏› بلکه همواره درخواست‌هایتان را در دعا به خدا بگویید تا او آرامشی به شما بدهد که حتی بیش از تصوّرتان است.‏ (‏فیلیپ ۴:‏۶،‏ ۷‏)‏ وقتی یک دونده به انتهای مسابقه نزدیک می‌شود،‏ تنها به خط پایان فکر می‌کند و با تمام توان و انرژی می‌دود.‏ به طور مشابه،‏ ما نیز همچنان که به انتهای مسابقهٔ زندگی نزدیک‌تر می‌شویم،‏ باید بیش از گذشته بر وعده‌های فوق‌العاده‌ای که در انتظارمان است تمرکز کنیم.‏ ب۱۹/‏۸ ص ۷ ¶۱۶-‏۱۷

یافتن کلماتی مناسب برای دلگرمی دادن به شخص سوگوار،‏ کار راحتی نیست.‏ در چنین مواقعی گاه اشک‌هایمان بیش از سخنانمان به او دلگرمی می‌دهد.‏ زمانی که ایلعازَر،‏ دوست عیسی درگذشت،‏ مریم،‏ مارتا و دیگران برای برادر و دوست عزیزشان گریه کردند.‏ چهار روز بعد،‏ وقتی عیسی به آنجا رسید،‏ او نیز با این که می‌دانست ایلعازَر را رستاخیز می‌دهد،‏ ‹اشک‌هایش سرازیر شد.‏› (‏یو ۱۱:‏۱۷،‏ ۳۳-‏۳۵‏)‏ اشک‌های عیسی نه تنها نشانگر احساسات یَهُوَه نسبت به مرگ ایلعازَر بود،‏ بلکه محبت او را به مریم و مارتا نشان می‌داد که مطمئناً باعث دلگرمی آنان بود.‏ به طور مشابه،‏ وقتی هم‌ایمانانمان به محبت و همدردی ما پی ببرند،‏ اطمینان می‌یابند که تنها نیستند و مورد حمایت دوستان زیادی هستند.‏ گاهی فقط کافی است که شنوندهٔ خوبی باشیم.‏ ما باید بگذاریم که شخص احساساتش را کاملاً بیرون بریزد و اگر سخن تندی به زبان آورد،‏ دلخور نشویم.‏ (‏ایو ۶:‏۲،‏ ۳‏)‏ شاید او از طرف خویشاوندان غیرهم‌ایمانش شدیداً تحت فشار باشد.‏ همراه او دعا کنید و از یَهُوَه که شنوندهٔ دعاست،‏ آرامش و قوّت لازم را برایش بطلبید.‏—‏مز ۶۵:‏۲‏.‏ ب۱۹/‏۴ ص ۱۹ ¶۱۸-‏۱۹

ما چه در محدودهٔ موعظه خدمت کنیم چه در بیت‌ئیل،‏ به محل خدمتمان و افرادی که با آنان سر و کار داریم وابسته می‌شویم.‏ از این رو،‏ ترک خدمتمان می‌تواند باعث ناراحتی ما شود.‏ به علاوه،‏ دلمان برای برادران و خواهرانمان تنگ می‌شود و نگران آنان می‌شویم؛‏ به‌خصوص اگر به دلیل مخالفت‌ها مجبور شده باشیم خدمتمان را ترک کنیم.‏ (‏مت ۱۰:‏۲۳؛‏ ۲قر ۱۱:‏۲۸،‏ ۲۹‏)‏ همچنین خدمت در محدوده‌ای جدید و آشنایی با فرهنگی جدید می‌تواند مشکل باشد.‏ حتی وقتی پس از سال‌ها به کشور خودمان برمی‌گردیم ممکن است با فرهنگی جدید روبرو شویم.‏ همچنین برخی که خدمتی جدید را آغاز می‌کنند،‏ ممکن است با هزینه‌های غیرمنتظره روبرو شوند.‏ از این رو،‏ شاید احساس بی‌ثباتی کنند و دلسرد شوند.‏ چنین افرادی چگونه می‌توانند با شرایط جدید کنار آیند؟‏ به یَهُوَه نزدیک بمانید.‏ (‏یعقو ۴:‏۸‏)‏ ما می‌توانیم اطمینان داشته باشیم که یَهُوَه دعاهایمان را می‌شنود.‏ (‏مز ۶۵:‏۲‏)‏ یَهُوَه می‌تواند «فوق‌العاده بیشتر از آنچه بخواهیم یا تصوّر کنیم،‏ برایمان انجام دهد!‏» (‏افس ۳:‏۲۰‏)‏ او تنها آنچه را که در دعا از او می‌خواهیم برآورده نمی‌کند،‏ بلکه برای رفع مشکلاتمان شاید طوری کمکمان کند که حتی انتظارش را هم نداریم.‏ ب۱۹/‏۸ ص ۲۱ ¶۵-‏۶

شاید شنیده باشید که برخی واژهٔ «حارمَگِدّون» را با جنگ‌های هسته‌ای یا تخریب محیط زیست مرتبط می‌دانند.‏ اما طبق کتاب مقدّس،‏ این واژه با خبری خوش در ارتباط است که شادی را برای انسان‌ها به ارمغان می‌آورد!‏ (‏مکا ۱:‏۳‏)‏ در واقع،‏ جنگ حارمَگِدّون نه تنها انسان‌ها را نابود نمی‌کند،‏ بلکه باعث نجات آنان می‌گردد.‏ این جنگ به حکومت‌های انسانی پایان می‌دهد،‏ شریران را نابود و درستکاران را حفظ می‌کند و مانع نابودی زمین می‌شود.‏ (‏مکا ۱۱:‏۱۸‏)‏ واژهٔ «حارمَگِدّون» تنها یک مرتبه در کتاب مقدّس آمده است.‏ ریشهٔ عبری این واژه به معنی «کوه مَگِدّو» است.‏ (‏مکا ۱۶:‏۱۶‏،‏ پاورقی)‏ مَگِدّو [یا مِجِدّو] شهری واقع در اسرائیل باستان بود.‏ (‏یوش ۱۷:‏۱۱‏)‏ اما واژهٔ حارمَگِدّون به مکانی خاص بر روی زمین اشاره ندارد.‏ بلکه دقیقاً به موقعیتی اشاره می‌کند که «پادشاهان سراسر زمین» بر علیه یَهُوَه،‏ گرد هم می‌آیند.‏—‏مکا ۱۶:‏۱۴‏.‏ ب۱۹/‏۹ ص ۸ ¶۱-‏۳

آن زن شدیداً به کمک نیاز داشت.‏ او به امید بهبودی به پزشکان زیادی مراجعه کرده بود.‏ با این حال،‏ ۱۲ سال از این بیماری رنج می‌کشید و کسی قادر نبود او را شفا دهد.‏ طبق شریعت موسی،‏ آن زن نجس به حساب می‌آمد.‏ (‏لاو ۱۵:‏۲۵‏)‏ او وقتی شنید که عیسی بیماران را شفا می‌بخشد،‏ به دنبال او گشت.‏ وقتی عیسی را پیدا کرد،‏ حاشیهٔ لباس او را لمس نمود و در همان لحظه شفا یافت!‏ اما عیسی تنها بیماری آن زن را شفا نداد،‏ بلکه با رفتارش نیز او را مورد محبت و احترام قرار داد.‏ برای مثال،‏ عیسی او را «دختر» خطاب کرد که در آن زمان نشانهٔ محبت و احترام بود.‏ مطمئناً آن زن نیرویی تازه یافت و تقویت شد.‏ (‏لو ۸:‏۴۳-‏۴۸‏)‏ توجه کنید که آن زن پیشقدم شد و نزد عیسی رفت.‏ به طور مشابه،‏ ما نیز برای پذیرفتن دعوت عیسی و رفتن نزد او باید پیشقدم شویم.‏ البته امروزه،‏ عیسی بیمارانی را که اصطلاحاً ‹نزد او می‌روند،‏› به طور معجزه‌آسا شفا نمی‌بخشد.‏ با این حال،‏ او به ما نیز چنین وعده داده است:‏ «بیایید نزد من،‏ .‏ .‏ .‏ و من به شما نیرویی تازه خواهم بخشید.‏»—‏مت ۱۱:‏۲۸‏.‏ ب۱۹/‏۹ ص ۲۰ ¶۲-‏۳

یوحنا در رؤیای خود گروهی عظیم را دید که «از هر ملت،‏ طایفه،‏ قوم و زبان بودند.‏» پیش از آن،‏ زَکَریای نبی نیز پیشگویی مشابهی کرده بود.‏ او گفت:‏ «در آن روزها،‏ ده تن از همهٔ زبانها و قومها دست به دامن یک یهودی شده،‏ خواهند گفت:‏ ‹بگذارید همراه شما بیاییم،‏ زیرا شنیده‌ایم که خدا با شماست.‏›» (‏زکر ۸:‏۲۳‏)‏ شاهدان یَهُوَه پی بردند اگر مردمی با زبان‌های مختلف بخواهند به گروه عظیم بپیوندند،‏ خبر خوش باید به آن زبان‌ها موعظه شود.‏ امروزه نشریات شاهدان یَهُوَه به صدها زبان ترجمه می‌شود که این تعداد در طول تاریخ بی‌سابقه است.‏ به وضوح می‌توان دید که جمع‌آوری گروه عظیم از همهٔ ملت‌ها،‏ یکی از معجزات یَهُوَه در دنیای امروز است!‏ از آنجا که کتاب مقدّس و نشریات مسیحی به زبان‌های بسیاری در دسترس است،‏ اعضای این گروه می‌توانند در سراسر دنیا در اتحاد یَهُوَه را پرستش کنند.‏ در دنیای امروز،‏ موعظهٔ غیورانه و محبت برادرانه از مشخصه‌های بارز شاهدان یَهُوَه است.‏ به راستی که عملکرد آنان باعث تقویت ایمان ما می‌گردد!‏—‏مت ۲۴:‏۱۴؛‏ یو ۱۳:‏۳۵‏.‏ ب۱۹/‏۹ ص ۳۰-‏۳۱ ¶۱۶-‏۱۷

طی مصیبت عظیم،‏ مردم از این که می‌بینند هر آنچه به آن امید و اعتماد داشتند در حال فروپاشی است،‏ شوکه خواهند شد.‏ آنان از این که در تاریک‌ترین دورهٔ تاریخ جانشان را از دست بدهند،‏ دچار ترس و دلهره می‌شوند.‏ (‏صف ۱:‏۱۴،‏ ۱۵‏)‏ در آن زمان،‏ زندگی همهٔ انسان‌ها حتی شاهدان یَهُوَه نیز سخت‌تر می‌شود.‏ از آنجا که ما بی‌طرفی خود را حفظ می‌کنیم،‏ احتمالاً با سختی‌های دیگری نیز روبرو خواهیم شد.‏ حتی شاید نتوانیم برخی نیازهای اولیهٔ زندگی‌مان را تأمین کنیم.‏ «غلام امین و دانا» همواره به طرق مختلف به ما کمک کرده است تا بتوانیم طی مصیبت عظیم همچنان وفادار بمانیم.‏ (‏مت ۲۴:‏۴۵‏)‏ برای مثال،‏ کنگره‌های سال‌های ۲۰۱۶ تا ۲۰۱۸ را به یاد آورید.‏ ما با شرکت در این کنگره‌ها ترغیب شدیم تا خصوصیاتی را در خود پرورش دهیم که در انتهای نظام حاضر به آن‌ها نیاز داریم.‏ در ادامه به طور مختصر این خصوصیات را مرور می‌کنیم.‏ ب۱۹/‏۱۰ ص ۱۴ ¶۲؛‏ ص ۱۶ ¶۱۰؛‏ ص ۱۷ ¶۱۲

به محض قورت دادن غذا،‏ فرآیند هضم آغاز می‌گردد و دیگر نمی‌توانیم تأثیر غذا را بر بدنمان کنترل نماییم.‏ مصرف غذاهای سالم باعث می‌شود سلامت بمانیم،‏ اما غذاهای ناسالم بیماری‌های مختلفی با خود به همراه می‌آورد.‏ شاید فوراً متوجه تأثیر غذا بر بدنمان نشویم،‏ اما با گذشت زمان تأثیرات آن را حس می‌کنیم.‏ به طور مشابه،‏ ما می‌توانیم آنچه را که وارد ذهنمان می‌شود،‏ خود انتخاب کنیم.‏ سپس فرآیندی خودکار آغاز می‌گردد و تفریحی که انتخاب کرده‌ایم بر افکار و احساساتمان تأثیر می‌گذارد.‏ تفریحات سالم می‌تواند تأثیر خوبی بر ما بگذارد،‏ در صورتی که تفریحات ناسالم به ما صدمه می‌زند.‏ (‏یعقو ۱:‏۱۴،‏ ۱۵‏)‏ شاید فوراً متوجه تأثیر تفریحات ناسالم نشویم،‏ اما با گذشت زمان تأثیرات آن را خواهیم دید.‏ از این رو،‏ کتاب مقدّس به ما چنین هشدار می‌دهد:‏ «انسان هر چه بکارد،‏ همان را درو خواهد کرد؛‏ زیرا آن که برای نَفْس خود می‌کارد،‏ فساد را از نفسِ خود درو خواهد کرد.‏» (‏غلا ۶:‏۷،‏ ۸‏)‏ برخی تفریحات اعمالی را ترویج می‌دهد که یَهُوَه از آن‌ها نفرت دارد؛‏ بسیار اهمیت دارد که ما از چنین تفریحاتی دوری کنیم.‏—‏مز ۹۷:‏۱۰‏.‏ ب۱۹/‏۱۰ ص ۳۰ ¶۱۲-‏۱۴

یَهُوَه با دادن جان پسر عزیزش،‏ بهای رهایی ما انسان‌ها را پرداخت و به این شکل محبتش را به ما ثابت کرد.‏ (‏یو ۳:‏۱۶‏)‏ ما چگونه می‌توانیم از محبت یَهُوَه سرمشق گیریم؟‏ ما نیز همچون یَهُوَه باید برای تک‌تک هم‌ایمانانمان ارزش قائل باشیم و شخصی را که توبه می‌کند و نزد یَهُوَه بازمی‌گردد،‏ با آغوش گرم بپذیریم.‏ (‏مز ۱۱۹:‏۱۷۶؛‏ لو ۱۵:‏۷،‏ ۱۰‏)‏ یک روش که می‌توانیم ثابت کنیم هم‌ایمانانمان را دوست داریم این است که وقت و انرژی خود را صرف کمک به آنان کنیم؛‏ به‌خصوص آنانی که به کمک ما نیاز دارند.‏ (‏۱یو ۳:‏۱۷‏)‏ عیسی به پیروانش فرمان داد که محبتی ایثارگرانه از خود نشان دهند.‏ (‏یو ۱۳:‏۳۴،‏ ۳۵‏)‏ عیسی در این فرمان به نوع جدیدی از محبت اشاره کرد که در شریعت موسی نیامده بود.‏ او گفت ما باید همان گونه که او به ما محبت کرد،‏ به یکدیگر محبت کنیم.‏ بدین منظور باید از خود محبت ایثارگرانه نشان دهیم.‏ یعنی باید هم‌ایمانانمان را حتی بیش از خود دوست بداریم.‏ ما همچون عیسی باید به‌قدری آنان را دوست بداریم که حاضر باشیم جانمان را برای آنان بدهیم.‏ ب۱۹/‏۵ ص ۴ ¶۱۱-‏۱۳

برای دریافت روح‌القدس باید با پشتکار دعا کنیم.‏ (‏لو ۱۱:‏۱۳‏)‏ مَثَل عیسی در لو ۱۱:‏۵-‏۹ به ما می‌آموزد که چرا یَهُوَه به ما روح‌القدسش را می‌دهد.‏ مردی که عیسی به او اشاره کرد،‏ می‌خواست میزبان خوبی باشد و برای مهمانش که شب‌هنگام و دیروقت به خانه‌اش آمده بود غذایی فراهم کند.‏ اما چیزی در خانه برای پذیرایی نداشت.‏ عیسی گفت که همسایهٔ آن مرد به دلیل سماجت او به او نان داد.‏ منظور عیسی چه بود؟‏ در مَثَل او،‏ یک انسان ناکامل حاضر شد به دلیل سماجت همسایه‌اش به او کمک کند.‏ پس چه قدر بیشتر پدر آسمانی ما به کسانی که به طور مداوم از او روح القدسش را بطلبند کمک خواهد کرد!‏ وقتی در دعا از یَهُوَه روح‌القدسش را می‌طلبیم،‏ می‌توانیم مطمئن باشیم که او به دعای ما پاسخ خواهد داد.‏ (‏مز ۱۰:‏۱۷؛‏ ۶۶:‏۱۹‏)‏ ما می‌توانیم اطمینان داشته باشیم که با وجود حملات پی‌درپی شیطان،‏ پیروز خواهیم شد.‏ ب۱۹/‏۱۱ ص ۱۱-‏۱۳ ¶۱۷-‏۱۹

عیسی به‌خوبی می‌دانست که خود و رسولانش گاه به استراحت نیاز دارند.‏ اما بسیاری از مردم قرن اول و امروزه را می‌توان به مرد ثروتمند مَثَل عیسی تشبیه کرد.‏ آن مرد به خود چنین می‌گفت:‏ «آسوده باش،‏ بخور،‏ بنوش و خوش بگذران.‏» (‏لو ۱۲:‏۱۹؛‏ ۲تیمو ۳:‏۴‏)‏ او فکر می‌کرد که مهم‌ترین امر در زندگی،‏ استراحت و خوشگذرانی است.‏ اما برخلاف او،‏ عیسی و رسولانش تنها در پی خشنودی خود نبودند.‏ ما امروزه تلاش می‌کنیم که همچون عیسی عمل نماییم.‏ بدین منظور،‏ می‌خواهیم ساعات بعد از کارمان را علاوه بر استراحت،‏ صرف اعمال روحانی همچون فعالیت موعظه و شرکت در جلسات کنیم.‏ ما به‌قدری برای این فعالیت‌ها که بخشی از پرستشمان است ارزش قائلیم که تلاش می‌کنیم به طور مرتب در آن‌ها شرکت فعال داشته باشیم.‏ (‏عبر ۱۰:‏۲۴،‏ ۲۵‏)‏ حتی زمانی که به مسافرت می‌رویم،‏ مصممیم که در هر جایی که هستیم به طور مرتب در جلسات شرکت نماییم و به دنبال فرصت‌هایی هستیم تا با مردم دربارهٔ یَهُوَه صحبت کنیم.‏—‏۲تیمو ۴:‏۲‏.‏ ب۱۹/‏۱۲ ص ۷ ¶۱۶-‏۱۷

یَهُوَه به ما این اختیار را داده است که خود مسیر زندگی‌مان را انتخاب کنیم.‏ او به ما می‌آموزد که تصمیمات درستی بگیریم و وقتی تصمیماتمان باعث خشنودی او باشد،‏ کمکمان می‌کند که به آن‌ها جامهٔ عمل بپوشانیم.‏ (‏مز ۱۱۹:‏۱۷۳‏)‏ ما هر چه بیشتر حکمت موجود در کلام خدا را به کار گیریم،‏ تصمیمات بهتری خواهیم گرفت.‏ (‏عبر ۵:‏۱۴‏)‏ حتی وقتی تصمیم حکیمانه‌ای می‌گیریم،‏ شاید عمل کردن به آن مشکل باشد.‏ نمونه‌هایی را در نظر بگیرید.‏ برادری جوان تصمیم می‌گیرد که تمام کتاب مقدّس را بخواند.‏ او چند هفتهٔ اول خوب پیش می‌رود،‏ سپس خواندن کتاب مقدّس را متوقف می‌کند.‏ خواهری تصمیم می‌گیرد که پیشگامی را آغاز کند،‏ اما مرتباً آن را به تعویق می‌اندازد.‏ پیران جماعت تصمیم می‌گیرند که به دیدارهای شبانی،‏ توجه بیشتری نشان دهند.‏ اما ماه‌ها گذشته است و هنوز اقدامی نکرده‌اند.‏ در همهٔ این نمونه‌ها،‏ یک نقطهٔ مشترک وجود دارد.‏ تصمیماتی که گرفته شد به مرحلهٔ عمل نرسید!‏ ب۱۹/‏۱۱ ص ۲۶ ¶۱-‏۲

عیسی دوران ما را به «روزگار نوح» تشبیه کرد.‏ شکی نیست که ما اکنون در «زمان‌هایی سخت» زندگی می‌کنیم.‏ (‏مت ۲۴:‏۳۷؛‏ ۲تیمو ۳:‏۱‏)‏ از این رو،‏ برخی زوج‌ها تصمیم گرفته‌اند که فعلاً صاحب فرزند نشوند تا بتوانند بیشتر در خدمت به یَهُوَه فعال باشند.‏ زوج‌هایی که می‌خواهند دربارهٔ داشتن فرزند و تعداد آنان تصمیم‌گیری کنند،‏ حکیمانه است که ‹مخارج آن را برآورد کنند.‏› (‏لو ۱۴:‏۲۸،‏ ۲۹‏)‏ والدین باتجربه اذعان می‌کنند که برای تربیت فرزندان،‏ علاوه بر پول،‏ به زمان و انرژی نیاز است.‏ بنابراین،‏ بسیار اهمیت دارد که یک زوج چنین سؤالاتی را با یکدیگر بررسی کنند:‏ ‹آیا برای تأمین نیازهای اولیهٔ زندگی باید هر دو کار کنیم؟‏ آیا نیازهای اولیهٔ زندگی در دید هر دوی ما یکسان است؟‏ اگر هر دوی ما مجبور شویم کار کنیم،‏ چه کسی از فرزندانمان مراقبت می‌کند؟‏ چه کسی بر افکار و اعمال آنان تأثیر می‌گذارد؟‏› وقتی زوج‌ها با صبر و حوصله این سؤالات را بررسی کنند،‏ در واقع مطابق آیهٔ روز عمل کرده‌اند.‏ ب۱۹/‏۱۲ ص ۲۳-‏۲۴ ¶۶-‏۷

زندگی پولُس رسول بارها به خطر افتاد.‏ (‏۲قر ۱۱:‏۲۳-‏۲۸‏)‏ به علاوه،‏ او احتمالاً از نوعی بیماری رنج می‌برد که همچون ‹خاری در جسمش› بود.‏ (‏۲قر ۱۲:‏۷‏)‏ او همچنین باید بر احساس یأس و دلسردی غلبه می‌کرد،‏ زیرا دیماس که زمانی در کنار او خدمت می‌کرد،‏ «به دلیل عشقش به دنیا» او را ترک کرده بود.‏ (‏۲تیمو ۴:‏۱۰‏)‏ پولُس مسیحی‌ای مسح‌شده و شجاع بود که با ازخودگذشتگی به دیگران کمک می‌کرد؛‏ با این حال،‏ او نیز گاه دچار یأس و دلسردی می‌شد.‏ (‏روم ۹:‏۱،‏ ۲‏)‏ پولُس رسول چگونه در آن شرایط سخت دلگرمی یافت؟‏ مطمئناً یَهُوَه از طریق روح مقدّسش او را تقویت نمود.‏ (‏۲قر ۴:‏۷؛‏ فیلیپ ۴:‏۱۳‏)‏ همچنین از طریق هم‌ایمانانش به او دلگرمی داد.‏ پولُس برخی از هم‌ایمانانش منجمله آریستارخوس،‏ تیخیکوس و مَرقُس را «مایهٔ دلگرمی» خود خواند.‏ (‏کول ۴:‏۱۱‏)‏ آنان پولُس را تقویت کرده،‏ کمکش کردند تا شرایطش را تحمّل کند.‏ چه خصوصیاتی آنان را بر آن داشت که به پولُس دلگرمی دهند؟‏ ما چگونه می‌توانیم با سرمشق گرفتن از آنان به یکدیگر دلگرمی دهیم؟‏ ب۲۰/‏۱ ص ۸ ¶۲-‏۳

عیسی گفت که دقیقاً نمی‌توان ‹تولّد دوباره› یا ‹از روح زاده شدن› را برای کسی که مسح‌شده نیست توضیح داد.‏ (‏یو ۳:‏۳-‏۸‏)‏ طرز فکر مسیحیانی که مسح می‌شوند چگونه تغییر می‌کند؟‏ آنان پیش از آن که از طریق روح یَهُوَه مسح شوند،‏ چشم‌انتظار زندگی ابدی بر روی زمین بودند.‏ آنان بی‌صبرانه در انتظار زمانی بودند که یَهُوَه شرارت را از بین ببرد و بهشت را بر روی زمین برقرار سازد.‏ شاید به این فکر می‌کردند که در بهشت،‏ به اعضای خانواده یا دوستانی که از دست داده‌اند خوشامد بگویند.‏ اما پس از مسح شدن،‏ طرز فکر آنان تغییر کرد.‏ دلیل این تغییر این نبوده است که زندگی ابدی بر روی زمین را بی‌ارزش یا خسته‌کننده می‌دانستند و یا تحت فشارها و مشکلات زندگی قرار گرفته بودند.‏ بلکه یَهُوَه از طریق روح مقدّسش طرز فکر و امید آنان را تغییر داده است.‏ ب۲۰/‏۱ ص ۲۲ ¶۹-‏۱۱

سرپرستانی که تحت شریعت موسی بودند علاوه بر مسائل روحانی،‏ به مسائل اجتماعی و جنایی نیز رسیدگی می‌کردند.‏ اما تحت شریعت مسیح،‏ پیران جماعت موظفند که به جنبهٔ روحانی خطای شخص رسیدگی کنند.‏ (‏غلا ۶:‏۲‏)‏ چرا که می‌دانند یَهُوَه رسیدگی به امور اجتماعی و جنایی را به مقامات دولتی هر کشور واگذار کرده است.‏ مقامات دولتی این اختیار را دارند که در صورت لزوم،‏ شخص خطاکار را جریمه کرده یا به زندان بیندازند (‏روم ۱۳:‏۲-‏۴‏)‏ پیران جماعت چگونه به جنبهٔ روحانی خطای شخص رسیدگی می‌کنند؟‏ آنان شرایط را طبق اصول کتاب مقدّس بررسی کرده و سپس بر اساس آن تصمیم‌گیری می‌کنند.‏ آنان همواره به یاد دارند که محبت پایهٔ شریعت مسیح است.‏ محبت،‏ پیران جماعت را بر آن می‌دارد که راه‌هایی بیابند تا در جماعت به آنانی که تحت تأثیر خطای شخصی دیگر قرار گرفته‌اند کمک کنند.‏ پیران جماعت از روی محبت شرایط را می‌سنجند تا دریابند که آیا شخص خطاکار توبه کرده است یا خیر.‏ همچنین به او کمک می‌کنند تا دوباره رابطه‌ای نزدیک با یَهُوَه برقرار کند.‏ ب۱۹/‏۵ ص ۶-‏۷ ¶۲۳-‏۲۴

عیسی می‌دانست که پدرش سرچشمهٔ زندگی اوست و نیازهای او را تأمین می‌کند.‏ عیسی با تمام دل و جان به یَهُوَه توکل می‌کرد و یَهُوَه نیازهای مادی او را فراهم می‌کرد.‏ مهم‌تر از همه این که یَهُوَه به نیازهای روحانی عیسی رسیدگی می‌کرد.‏ (‏مت ۴:‏۴‏)‏ یَهُوَه نیازهای روحانی ما را نیز فراهم می‌کند.‏ او حقیقت را در مورد شخصیت و مقصودش و همین طور مقصود از زندگی ما و وقایع آینده،‏ در کلامش آشکار کرده است.‏ در واقع،‏ این که یَهُوَه از طریق والدینمان یا شخصی دیگر،‏ ما را با حقیقت آشنا کرد،‏ نشانهٔ توجه او به تک‌تک ماست.‏ اکنون نیز پیران جماعت و دیگر برادران و خواهران مهربان و باتجربه از ما پشتیبانی و حمایت می‌کنند.‏ افزون بر این،‏ یَهُوَه از طریق جلسات مسیحی در کنار برادران و خواهرانمان به ما آموزش می‌دهد.‏ یَهُوَه خدا از این طرق و طرق دیگر مهر و علاقهٔ پدرانه‌اش را به هر یک از ما نشان می‌دهد.‏—‏مز ۳۲:‏۸‏.‏ ب۲۰/‏۲ ص ۳ ¶۸؛‏ ص ۵ ¶۱۳

اگر به حسادت میدان دهیم دیگر جایی برای صلح و آرامش باقی نمی‌ماند.‏ ما باید علف هرز حسادت را از دل ریشه‌کن کنیم و مراقب باشیم بذر این احساس مضر را در دل دیگران هم نکاریم.‏ از چه طرق خاصّی می‌توانیم به دیگران کمک کنیم که با حسادت بجنگند و چگونه می‌توانیم صلح را ترویج دهیم؟‏ طرز فکر و اعمال ما بر دیگران تأثیر می‌گذارد.‏ دنیای امروز «فخر به مال و منال» را ترویج می‌دهد.‏ (‏۱یو ۲:‏۱۶‏)‏ اما چنین طرز فکری میدان را برای حسادت باز می‌کند.‏ برای این که حسادت را در دل دیگران بیدار نکنیم باید از صحبت بی‌وقفه در مورد آنچه داریم یا می‌خواهیم بخریم،‏ دوری کنیم.‏ راه دیگری که کمک می‌کند مانع بروز حسادت شویم این است که در خصوص مسئولیت‌ها و وظایفی که در جماعت داریم متواضع باشیم.‏ اگر توجه دیگران را به مسئولیت‌هایی که داریم جلب کنیم،‏ ممکن است ناخواسته بذر حسادت را در دل آنان بکاریم.‏ اما اگر به دیگران توجهی خالصانه نشان دهیم و از کارها و زحماتشان قدردانی کنیم،‏ به آنان کمک می‌کنیم که قانع باشند و به این شکل صلح و اتحاد را در جماعت ترویج می‌دهیم.‏ ب۲۰/‏۲ ص ۱۸ ¶۱۵-‏۱۶

با تعمّق بر آفرینش،‏ یَهُوَه را بشناسید.‏ (‏مکا ۴:‏۱۱‏)‏ به حکمتی که در پس آفرینش گیاهان و حیوانات است فکر کنید.‏ با ساختار فوق‌العادهٔ بدن انسان آشنا شوید.‏ (‏مز ۱۳۹:‏۱۴‏)‏ بر انرژی خارق‌العاده‌ای که یَهُوَه در خورشید قرار داده است تعمّق کنید و این که خورشید تنها یکی از میلیاردها ستاره است.‏ (‏اشع ۴۰:‏۲۶‏)‏ به این شکل،‏ بیش از پیش برای یَهُوَه احترام قائل خواهید شد.‏ البته درک حکمت و قدرت یَهُوَه اهمیت زیادی دارد.‏ اما برای پرورش محبتی عمیق و نزدیک شدن به او،‏ لازم است که بیش از این او را بشناسید.‏ آیا باور این که یَهُوَه آفریدگار عالم هستی،‏ شما را واقعاً دوست دارد و به شما توجه می‌کند.‏ فراموش نکنید که «اگر خداوند را بجویی او را خواهی یافت.‏» (‏۱توا ۲۸:‏۹‏)‏ در واقع،‏ دلیلی که شما اکنون کتاب مقدّس را مطالعه می‌کنید این است که یَهُوَه ‹شما را جذب کرده است.‏› (‏ار ۳۱:‏۳‏)‏ هر چه بیشتر بابت آنچه یَهُوَه برایتان کرده است قدردان باشید،‏ محبتتان به او بیشتر خواهد شد.‏ ب۲۰/‏۳ ص ۴ ¶۶-‏۷

پولُس رسول با اولویت دادن به خدمتش نمونه‌ای خوب برای ما بجا گذاشت.‏ او در دومین سفر میسیونری خود زمانی که در قُرِنتُس بود،‏ وضعیت مالی خوبی نداشت.‏ از این رو،‏ باید به کار خیمه‌دوزی می‌پرداخت.‏ هدف او این بود که بتواند به خدمتش ادامه دهد و خبر خوش را «به‌رایگان» به اهالی قُرِنتُس اعلام کند.‏ (‏۲قر ۱۱:‏۷‏)‏ با این که او باید بخشی از وقتش را به خیمه‌دوزی اختصاص می‌داد،‏ همواره به خدمتش اولویت می‌داد و هر سَبَّت موعظه می‌کرد.‏ پس از مدتی که شرایط زندگی پولُس تغییر کرد،‏ «خود را تماماً وقف موعظهٔ کلام کرد.‏ او برای اثبات این که عیسی همان مسیح است،‏ به یهودیان شهادت می‌داد.‏» (‏اعما ۱۸:‏۳-‏۵؛‏ ۲قر ۱۱:‏۹‏)‏ زمانی که او به مدت دو سال در روم در حبس خانگی بود،‏ نامه می‌نوشت و به آنانی که به دیدنش می‌آمدند موعظه می‌کرد.‏ (‏اعما ۲۸:‏۱۶،‏ ۳۰،‏ ۳۱‏)‏ پولُس مصمم بود که همواره به خدمتش اولویت دهد.‏ ب۱۹/‏۴ ص ۴ ¶۹