اکتبر

ما نمی‌توانیم مانند یَهُوَه و عیسی از نیات قلبی دیگران آگاه باشیم.‏ اما می‌توانیم تلاش کنیم که احساسات دیگران را درک کرده و نیازهایشان را تشخیص دهیم.‏ (‏۲قر ۱۱:‏۲۹‏)‏ ما برخلاف روحیهٔ خودخواهانهٔ دنیای امروز،‏ تلاش می‌کنیم که ‹تنها به فکر نفع خود نباشیم،‏ بلکه به فکر نفع دیگران نیز باشیم.‏› (‏فیلیپ ۲:‏۴‏)‏ پیران جماعت باید برای ابراز حس همدردی بسیار تلاش کنند.‏ آنان می‌دانند که یَهُوَه مسئولیت نگهداری از خادمانش را به آنان سپرده است و باید بابت این مسئولیت پاسخگو باشند.‏ (‏عبر ۱۳:‏۱۷‏)‏ پیران جماعت برای کمک به هم‌ایمانانشان باید سعی کنند احساسات آنان را به‌خوبی درک کنند.‏ آنان چگونه می‌توانند نشان دهند که به احساسات دیگران اهمیت می‌دهند؟‏ پیر جماعتی که به احساسات هم‌ایمانانش اهمیت می‌دهد،‏ با آنان وقت صرف می‌کند.‏ او سؤال می‌پرسد و با صبر و حوصله به حرف‌های آنان گوش می‌دهد.‏ این امر به‌خصوص زمانی اهمیت دارد که عضوی از جماعت بخواهد احساساتش را ابراز کند،‏ اما این کار برایش مشکل باشد.‏ (‏امث ۲۰:‏۵‏)‏ زمانی که یک پیر جماعت با میل و رغبت با هم‌ایمانانش وقت می‌گذراند،‏ پیوند دوستی آنان تقویت می‌گردد و اعتماد و محبت در بین آنان رشد می‌کند.‏—‏اعما ۲۰:‏۳۷‏.‏ ب۱۹/‏۳ ص ۱۷ ¶۱۴-‏۱۷

قدردانی مانند خوراکی خوشمزه و ابراز قدردانی مانند سهیم شدن خوراک با دیگران است که مطمئناً برایمان لذّت بیشتری به همراه دارد.‏ وقتی حس می‌کنیم که دیگران از کارهای ما قدردانند،‏ شاد می‌شویم.‏ همچنین وقتی که ما قدردانی خود را به دیگران نشان می‌دهیم،‏ آنان را شاد می‌کنیم.‏ شخصی که از او قدردانی می‌شود نیز پی می‌برد که سخاوتمندی یا تلاش‌هایش در کمک به دیگران مفید بوده است.‏ در نتیجه،‏ دوستی‌ها قوی‌تر می‌شود.‏ بر اساس آیهٔ امروز،‏ ابراز قدردانی عملی بسیار ارزشمند است.‏ تصوّر کنید سیبی که از طلا ساخته شده و در ظرفی نقره‌ای قرار گرفته است،‏ چه زیباست!‏ به ارزش بالای آن فکر کنید!‏ اگر چنین هدیه‌ای دریافت می‌کردید،‏ چه احساسی می‌داشتید؟‏ به طور مشابه،‏ سخنانی که برای قدردانی به زبان می‌آورید می‌تواند اینچنین باارزش باشد.‏ به علاوه،‏ یک سیب طلایی می‌تواند برای مدت بسیار طولانی باقی بماند.‏ به طور مشابه،‏ ابراز قدردانی ما می‌تواند سال‌ها در فکر دیگران باقی بماند و باعث دلگرمی آنان شود.‏ ب۱۹/‏۲ ص ۱۵ ¶۵-‏۶

آدم و حوّا با خوردن میوهٔ درخت شناخت نیک و بد به‌وضوح نشان دادند که به یَهُوَه و معیارهای او اعتماد ندارند.‏ آنان تصمیم گرفتند که خودشان معیارهای خوب و بد را تعیین کنند.‏ اما آنان دوستی‌شان را با یَهُوَه از دست دادند.‏ به علاوه،‏ دیگر نتوانستند تا به ابد زندگی کنند و گناه و مرگ را به نوادگانشان انتقال دادند.‏ (‏روم ۵:‏۱۲‏)‏ عملکرد آدم و حوّا را با واکنش خواجه‌سرای حبشی که فیلیپُس به او موعظه کرد مقایسه کنید.‏ آن خواجه‌سرا برای آنچه یَهُوَه و عیسی برایش انجام داده بودند چنان ارزش قائل بود که بلافاصله تعمید گرفت.‏ (‏اعما ۸:‏۳۴-‏۳۸‏)‏ در واقع،‏ ما نیز همچون خواجه‌سرای حبشی،‏ با وقف و تعمیدمان نشان می‌دهیم که بابت آنچه یَهُوَه و عیسی برایمان انجام داده‌اند قدردانیم.‏ به‌علاوه،‏ نشان می‌دهیم که به یَهُوَه اعتماد داریم و درک کرده‌ایم که او تنها کسی است که می‌تواند معیارهای خوب و بد را تعیین کند.‏ ب۱۹/‏۳ ص ۲ ¶۱-‏۲

خادمان یَهُوَه چگونه می‌توانند از خود وفاداری نشان دهند؟‏ آنان باید با دلی کامل محبتی پایدار به یَهُوَه ابراز کنند و همیشه خواست او را انجام دهند.‏ ریشهٔ عبری واژهٔ «وفاداری» به معنی تمام و کمال و بی‌عیب و نقص است.‏ برای مثال،‏ حیوانی که قربانی می‌شد باید «بی‌عیب و بری از هر نقص» می‌بود.‏ (‏لاو ۲۲:‏۲۱،‏ ۲۲‏)‏ آنان اجازه نداشتند حیوانی را که لنگ،‏ کور،‏ مجروح یا بیمار بود برای یَهُوَه قربانی کنند.‏ برای یَهُوَه بسیار اهمیت داشت که آن قربانی کاملاً بی‌عیب و نقص باشد.‏ (‏ملا ۱:‏۶-‏۹‏)‏ این معیار یَهُوَه برایمان قابل درک است.‏ برای مثال،‏ زمانی که ما میوه،‏ کتاب یا ابزاری می‌خریم،‏ نمی‌خواهیم در آن ایراد یا نقصی ببینیم.‏ بلکه می‌خواهیم چیزی که خریده‌ایم کاملاً بی‌عیب و نقص باشد.‏ بطور مشابه،‏ یَهُوَه می‌خواهد که محبت و وفاداری ما به او نیز تمام و کمال باشد.‏ ب۱۹/‏۲ ص ۳ ¶۳

برای محافظت از دل خود نه تنها باید از تأثیرات منفی دوری کنیم،‏ بلکه باید تأثیرات مثبت را نیز بپذیریم.‏ در ایّام باستان،‏ دربانان باید دروازه‌های شهر را می‌بستند تا شهر از حملهٔ دشمن در امان بماند.‏ با این حال،‏ گاه لازم بود دروازه‌ها را باز کنند تا مواد غذایی و اجناس دیگر وارد شهر شود.‏ اگر دروازه‌ها همیشه بسته می‌ماند،‏ ساکنین شهر از گرسنگی می‌مردند!‏ بطور مشابه،‏ ما نیز باید بطور مرتب دروازه‌های دلمان را باز کنیم تا افکار یَهُوَه وارد آن شود.‏ افکار یَهُوَه در کلامش آمده است.‏ بنابراین با مطالعهٔ کتاب مقدّس،‏ افکار،‏ احساسات و اعمالمان را با افکار یَهُوَه هماهنگ می‌سازیم.‏ اما چگونه می‌توانیم مطالعه‌ای پرثمرتر داشته باشیم؟‏ دعا کردن در این باره بسیار حیاتی است.‏ این کار به ما کمک می‌کند تا ‹شگفتی‌های› کلامش را درک کنیم.‏ (‏مز ۱۱۹:‏۱۸‏)‏ همچنین،‏ ما باید بر آنچه می‌خوانیم تعمّق کنیم.‏ دعا،‏ مطالعهٔ کلام خدا و تعمّق بر آن،‏ باعث می‌شود آنچه که می‌خوانیم به ‹قلبمان› راه یابد.‏ اینچنین افکار یَهُوَه را دوست خواهیم داشت.‏—‏امث ۴:‏۲۰-‏۲۲‏.‏ ب۱۹/‏۱ ص ۱۸ ¶۱۴-‏۱۵

یَهُوَه می‌داند که ما از توانایی‌ها و شرایط متفاوتی برخورداریم.‏ او برای قربانی‌هایی که متناسب با توانمان به او تقدیم می‌کنیم،‏ ارزش بسیاری قائل است.‏ به نوع قربانی‌هایی که خدا از اسرائیلیان می‌پذیرفت،‏ فکر کنید.‏ برخی از آنان برّه یا بزی را قربانی می‌کردند.‏ اما یک اسرائیلی فقیر می‌توانست «دو قمری یا دو جوجه کبوتر» تقدیم کند.‏ همچنین اگر یک اسرائیلی توان خرید دو پرنده را نداشت،‏ می‌توانست «یک‌دهم ایفَه آرد مرغوب» تقدیم کند.‏ (‏لاو ۵:‏۷،‏ ۱۱‏)‏ آرد از دیگر قربانی‌ها ارزان‌تر بود،‏ اما اگر مرغوب بود،‏ یَهُوَه آن را می‌پذیرفت.‏ دید خدای مهربانمان امروزه نیز چنین است.‏ هنگامی که در جلسات جواب می‌دهیم،‏ یَهُوَه انتظار ندارد که ما به خوش‌بیانیِ آپولُس باشیم یا قدرت کلام پولُس را داشته باشیم.‏ (‏اعما ۱۸:‏۲۴؛‏ ۲۶:‏۲۸‏)‏ او از ما انتظاری بیش از توانمان ندارد.‏ بیوه‌زنی را به یاد آورید که دو سکهٔ کوچک در صندوق اعانات انداخت.‏ او نزد یَهُوَه خیلی باارزش بود،‏ زیرا بهترین خود را بخشید.‏—‏لو ۲۱:‏۱-‏۴‏.‏ ب۱۹/‏۱ ص ۸-‏۹ ¶۳-‏۵

چون شاگرد مسیح هستیم،‏ دیگران از ما نفرت خواهند داشت.‏ عیسی پیشگویی کرد که شاگردانش در ایّام آخر شدیداً مورد آزار و اذیت قرار خواهند گرفت.‏ (‏مت ۲۴:‏۹؛‏ یو ۱۵:‏۲۰‏)‏ اِشَعْیا به ما هشدار داد که دشمنانمان نه تنها از ما نفرت دارند،‏ بلکه برای مقابله با ما از سلاح‌های مختلفی استفاده می‌کنند؛‏ سلاح‌هایی همچون فریب‌های زیرکانه،‏ دروغ‌های بی‌شرمانه و آزار و اذیت شدید.‏ (‏مت ۵:‏۱۱‏)‏ با این که یَهُوَه مانع چنین حملاتی نمی‌شود،‏ نباید ترس به دل راه دهیم.‏ (‏افس ۶:‏۱۲؛‏ مکا ۱۲:‏۱۷‏)‏ یَهُوَه گفت «هر سلاحی» که بر ضد ما ساخته شود «کارگر نخواهد افتاد.‏» (‏اشع ۵۴:‏۱۷‏)‏ همان طور که دیواری بزرگ و مستحکم در برابر سیل و توفان از ما محافظت می‌کند،‏ یَهُوَه نیز در برابر دشمنانمان از ما محافظت خواهد کرد.‏ (‏اشع ۲۵:‏۴،‏ ۵‏)‏ دشمنانمان هرگز نمی‌توانند صدماتی جبران‌ناپذیر به ما وارد کنند.‏ (‏اشع ۶۵:‏۱۷‏)‏ دشمنانمان هر چقدر هم که قوی باشند و سرسختانه بجنگند،‏ در نهایت «هیچ گشته،‏ هلاک خواهند شد.‏»—‏اشع ۴۱:‏۱۱،‏ ۱۲‏.‏ ب۱۹/‏۱ ص ۶-‏۷ ¶۱۳-‏۱۶

جوانان عزیز،‏ یَهُوَه آزادی را دوست دارد و شما را نیز به این شکل آفریده است.‏ با این حال،‏ از شما می‌خواهد که از آزادی‌تان به درستی استفاده کنید تا همچون محافظی برایتان باشد.‏ شاید برخی از دوستانتان عادت به تماشای پورنوگرافی دارند یا به روابط جنسی نامشروع،‏ ورزش‌های پرخطر یا مصرف مواد مخدّر و مشروبات الکلی روی آورده‌اند.‏ شاید چنین اعمالی به ظاهر لذّت‌بخش باشد،‏ اما اغلب عواقب بدی همچون بیماری،‏ اعتیاد یا حتی مرگ را به همراه دارد.‏ (‏غلا ۶:‏۷،‏ ۸‏)‏ بلی،‏ جوانانی که به این اعمال دست می‌زنند،‏ شاید فکر کنند که از آزادی برخوردارند،‏ اما واقعیت چنین نیست!‏ (‏تیت ۳:‏۳‏)‏ شاید شما کسانی را در ذهن دارید که به دلیل زیر پا گذاشتن معیارهای کتاب مقدّس بیمار شده‌اند.‏ به راستی که با اطاعت از یَهُوَه نه تنها از سلامت جسمی برخوردار می‌شوید،‏ بلکه به آزادی واقعی نیز دست می‌یابید.‏ (‏مز ۱۹:‏۷-‏۱۱‏)‏ اگر به درستی از آزادی خود استفاده کرده و همواره مطیع قوانین و اصول بی‌نقص یَهُوَه بمانید،‏ به یَهُوَه و والدینتان ثابت می‌کنید که شخصی مسئولیت‌پذیر هستید.‏ به این شکل،‏ شاید والدینتان آزادی بیشتری به شما بدهند.‏—‏روم ۸:‏۲۱‏.‏ ب۱۸/‏۱۲ ص ۲۲-‏۲۳ ¶۱۶-‏۱۷

گناه آدم تغییراتی در روند زندگی ایجاد کرد.‏ یکی از این تغییرات مرگ بود که وارد زندگی بشر شد و بر پیوند ازدواج تأثیر گذاشت.‏ زمانی که پولُس رسول به مسیحیان توضیح می‌داد که دیگر تحت شریعت نیستند،‏ به آنان گفت که مرگ به پیوند ازدواج پایان می‌دهد و شخصی که همسرش را از دست داده است،‏ می‌تواند دوباره ازدواج کند.‏ (‏روم ۷:‏۱-‏۳‏)‏ قوانینی که یَهُوَه به اسرائیلیان داد شامل جزئیاتی دربارهٔ ازدواج بود.‏ مردان اسرائیلی مجاز بودند بیش از یک زن داشته باشند.‏ البته این رسم حتی پیش از این که یَهُوَه شریعت را به اسرائیلیان بدهد،‏ در بین مردم معمول بود.‏ با این حال،‏ قوانین یَهُوَه از زنان و کودکان در برابر آزار و اذیت محافظت می‌کرد.‏ برای مثال،‏ اگر مردی اسرائیلی با کنیزی ازدواج می‌کرد و بعدها زن دیگری می‌گرفت،‏ باید همچون قبل به نیازهای همسر اولش رسیدگی می‌کرد.‏ این فرمان یَهُوَه بود که او همچنان از همسر اولش محافظت کرده و به نیازهایش توجه کند.‏ (‏خرو ۲۱:‏۹،‏ ۱۰‏)‏ ما امروزه تحت شریعت نیستیم،‏ اما برایمان کاملاً واضح است که یَهُوَه ارزش زیادی برای پیوند ازدواج قائل است.‏ این امر کمکمان می‌کند که ما نیز این پیوند را محترم بشماریم.‏ ب۱۸/‏۱۲ ص ۱۰ ¶۳؛‏ ص ۱۱ ¶۵-‏۶

پس از این که حَبَقوق نگرانی‌هایش را برای یَهُوَه بیان کرد،‏ شاید با خود فکر می‌کرد که یَهُوَه چه واکنشی از خود نشان خواهد داد.‏ یَهُوَه همچون پدری پرمهر احساسات حَبَقوق را درک می‌کرد.‏ او می‌دانست که حَبَقوق به کمکش نیاز دارد.‏ از این رو،‏ حَبَقوق را محکوم نکرد و او را از مقصودش دربارهٔ یهودیان عهدشکن آگاه ساخت.‏ احتمالاً حَبَقوق اولین شخصی بود که یَهُوَه برایش آشکار ساخت که پایان آن دوران سخت بسیار نزدیک است.‏ یَهُوَه به حَبَقوق نشان داد که آمادهٔ عمل است.‏ مجازات انسان‌های شریر و ظالم بسیار نزدیک بود.‏ عبارت «در ایام شما،‏» نشان می‌دهد که این نابودی در دوران زندگی حَبَقوق یا همعصران او به وقوع می‌پیوست.‏ حَبَقوق انتظار چنین پاسخی را از یَهُوَه نداشت.‏ مطمئناً چنین کاری شرایط را برای همهٔ اسرائیلیان سخت‌تر می‌کرد.‏ ب۱۸/‏۱۱ ص ۱۵ ¶۷-‏۸

شما به افراد گوناگون که باید به شناخت حقیقت دست یابند به چه چشمی می‌نگرید؟‏ پولُس رسول در وهلهٔ اول به یهودیان موعظه می‌کرد،‏ یعنی کسانی که تا حدّی از خدای حقیقی شناخت داشتند.‏ برای مثال،‏ در نخستین سفر میسیونری پولُس،‏ مردم لیکائونیه تصوّر کردند که او و بَرنابا در واقع زئوس و هِرمِس،‏ خدایان مشهورشان هستند.‏ آیا پولُس و بَرنابا وسوسه شدند که از این موقعیت برای کسب شهرت استفاده کنند؟‏ آیا تصوّر کردند که بعد از آزار و اذیت‌هایی که در دو شهرِ قبلی دیده بودند،‏ کمی آسایش چندان بد نباشد؟‏ آیا فکر کردند که می‌توانند از این موقعیت برای پیشبرد فعالیت موعظه استفاده کنند؟‏ به هیچ وجه!‏ آنان فوراً به نشان اعتراض،‏ جامه‌های خود را چاک زدند و به میان جمعیت شتافتند و با صدای بلند گفتند:‏ «ای مردم،‏ چرا چنین می‌کنید؟‏ ما نیز انسانیم با ضعف‌هایی همچون ضعف‌های شما.‏»—‏اعما ۱۴:‏۸-‏۱۵‏.‏ ب۱۸/‏۹ ص ۴-‏۵ ¶۸-‏۹

زمانی که ما حقیقت را می‌پذیریم و می‌خواهیم هماهنگ با معیارهای اخلاقی کتاب مقدّس زندگی کنیم باید افکار و اعمالمان را مطابق با آن معیارها تغییر دهیم.‏ پِطرُس در این باره گفت:‏ «همچون فرزندانی مطیع،‏ دیگر مگذارید امیالی که مربوط به گذشته و دوران جهالت شماست،‏ زندگی‌تان را شکل دهد،‏ بلکه .‏ .‏ .‏ در تمام رفتار خود مقدّس باشید.‏» (‏۱پطر ۱:‏۱۴،‏ ۱۵‏)‏ اهالی قُرِنتُس به امور غیراخلاقی زیادی دست می‌زدند.‏ از این رو،‏ برای این که از دید یَهُوَه پاک باشند باید تغییراتی اساسی در خود ایجاد می‌کردند.‏ امروزه نیز بسیاری هنگامی که حقیقت را می‌آموزند از افکار و اعمال غیراخلاقی دوری می‌کنند.‏ پِطرُس به مسیحیان قرن اول چنین یادآور شد:‏ «در گذشته به قدر کافی عمر خود را صرف به جا آوردن خواست مردم دنیا کرده‌اید،‏ زمانی که عمر خود را به رفتار بی‌شرمانه،‏ شهوات عنان‌گسیخته،‏ مستی،‏ مهمانی‌های همراه با بی‌بندوباری،‏ میخوارگی و بت‌پرستی نفرت‌انگیز می‌گذراندید.‏»—‏۱پطر ۴:‏۳‏.‏ ب۱۸/‏۱۱ ص ۶ ¶۱۳

چطور می‌توانیم تشخیص دهیم که چه کسانی ‹دلی پذیرا برای راه یافتن به حیات جاودان دارند›؟‏ مانند قرن اول تنها در صورتی می‌توانیم چنین افرادی را بیابیم که به آنان موعظه کنیم.‏ بنابراین باید به فرمان عیسی عمل کنیم که گفت:‏ «به هر آبادی و شهری که وارد می‌شوید،‏ شخصی لایق را بجویید.‏» (‏مت ۱۰:‏۱۱‏)‏ ما انتظار نداریم که افراد ریاکار،‏ مغرور و آنانی که گرایشی به امور روحانی ندارند،‏ به پیام ما واکنش مثبت نشان دهند.‏ در عوض به دنبال انسان‌های صادق،‏ فروتن و تشنگان حقیقت می‌گردیم.‏ فعالیت جستجوی افراد را می‌توان به این تشبیه کرد که عیسی در حرفهٔ نجّاری به دنبال چوب‌های مناسب می‌گشت تا با آن‌ها وسایل خانه،‏ در،‏ یوغ یا چیزهای دیگر بسازد.‏ او سپس جعبه‌ابزارش را برمی‌داشت و با مهارتی که داشت آن وسیله را می‌ساخت.‏ ما نیز مانند عیسی باید تلاش کنیم از انسان‌هایی که دلی صادق و پذیرا دارند،‏ شاگردان کتاب مقدّس بسازیم.‏—‏مت ۲۸:‏۱۹،‏ ۲۰‏.‏ ب۱۸/‏۱۰ ص ۱۲ ¶۳-‏۴

فیلیپُس علی‌رغم تغییراتی که با آن‌ها روبرو شد،‏ همواره تمرکزش را بر خدمت به یَهُوَه حفظ کرد.‏ فیلیپُس در اورشلیم مشغول انجام مسئولیتی بود که تازه به او واگذار شده بود.‏ اما شرایط تغییر کرد و آزار و اذیت علیه مسیحیان به حدّی شدّت گرفت که استیفان به قتل رسید.‏ (‏اعما ۶:‏۱-‏۶‏)‏ از این رو،‏ مسیحیان از اورشلیم به شهرهای دیگر گریختند.‏ اما فیلیپُس که می‌خواست همواره بر خدمت به یَهُوَه تمرکز کند به سامره رفت.‏ زیرا بسیاری از سامریان هنوز خبر خوش پادشاهی خدا را نشنیده بودند.‏ (‏مت ۱۰:‏۵؛‏ اعما ۸:‏۱‏)‏ فیلیپُس آماده بود تا به هر جایی که روح مقدّس یَهُوَه او را هدایت کند برود.‏ بنابراین،‏ یَهُوَه او را به مناطقی فرستاد که اهالی آنجا هنوز خبر خوش را نشنیده بودند.‏ در آن زمان،‏ بسیاری از یهودیان با دیدهٔ تحقیر به سامریان می‌نگریستند.‏ اما فیلیپُس هیچ تبعیضی قائل نمی‌شد و با شور و شوق دربارهٔ خبر خوش با آنان صحبت می‌کرد.‏ در نتیجه،‏ سامریان به صحبت‌های او «توجه خاصّی می‌کردند.‏» (‏اعما ۸:‏۶-‏۸‏)‏ فیلیپُس همواره بر خدمت به یَهُوَه تمرکز داشت.‏ از این رو،‏ برکات فراوانی نصیب او و خانواده‌اش شد.‏—‏اعما ۲۱:‏۸،‏ ۹‏.‏ ب۱۸/‏۱۰ ص ۲۹-‏۳۰ ¶۱۴-‏۱۶

یک بار وقتی که عیسی در منطقهٔ دِکاپولیس بود،‏ مردم «مردی را که ناشنوا بود و به سختی سخن می‌گفت،‏ نزد عیسی آوردند.‏» (‏مرق ۷:‏۳۱-‏۳۵‏)‏ عیسی به جای این که آن مرد را در جلوی جمعیت شفا دهد،‏ ‹او را به گوشه‌ای خلوت برد› و شفایش داد.‏ چرا عیسی چنین کرد؟‏ شاید آن مرد به‌دلیل ناتوانی‌اش،‏ از بودن در میان جمعیت احساس راحتی نمی‌کرد.‏ عیسی که احتمالاً این موضوع را تشخیص داده بود،‏ او را در خلوت شفا داد.‏ البته ما نمی‌توانیم مانند عیسی با معجزه دیگران را شفا دهیم.‏ اما همهٔ ما باید نیازها و احساسات هم‌ایمانانمان را در نظر بگیریم.‏ عیسی به احساسات آن مرد ناشنوا توجه داشت و در رفتارش با او باملاحظه بود.‏ به طور مشابه ما هم باید نسبت به سالمندان و بیماران باملاحظه باشیم.‏ مشخصهٔ مسیحیان،‏ توانایی یا قابلیت آنان نیست،‏ بلکه محبت آنان است.‏ (‏یو ۱۳:‏۳۴،‏ ۳۵‏)‏ محبت،‏ ما را بر آن می‌دارد که با تمام وجود به سالمندان و بیماران برای شرکت در جلسات و رفتن به خدمت موعظه کمک کنیم،‏ حتی اگر توانایی جسمی آنان بسیار محدود باشد.‏—‏مت ۱۳:‏۲۳‏.‏ ب۱۸/‏۹ ص ۲۹ ¶۵-‏۶

هر یک از خادمان خدا،‏ برای یَهُوَه و عیسی که جانش را در راه آنان فدا کرد،‏ بسیار باارزش هستند.‏ (‏غلا ۲:‏۲۰‏)‏ ما تک‌تک برادران و خواهران مسیحی‌مان را صمیمانه دوست داریم و می‌خواهیم با مهر و محبت،‏ ملاحظهٔ حال آنان را بکنیم.‏ بیاییم برای تشویق و ترغیب آنان،‏ «در پی آنچه باعث برقراری صلح و بنای یکدیگر می‌شود،‏ باشیم.‏» (‏روم ۱۴:‏۱۹‏)‏ همهٔ ما مشتاق دیدن زمانی هستیم که با برقراری بهشت روی زمین،‏ دیگر عاملی سبب ناامیدی و افسردگی ما نشود!‏ در آن زمان،‏ دیگر بیماری،‏ جنگ،‏ مرگ موروثی،‏ اذیت و آزار،‏ کشمکش‌های خانوادگی و دلسردی وجود نخواهد داشت.‏ در پایان هزار سال نیز بشر به کاملیت می‌رسد.‏ آنانی که از آزمایش نهایی پیروز بیرون می‌آیند،‏ فرزندان زمینی یَهُوَه خوانده شده و ‹از آزادی پرجلال فرزندان خدا برخوردار خواهند شد.‏› (‏روم ۸:‏۲۱‏)‏ باشد که هر یک از ما هم‌ایمانانمان را با محبت بنا کنیم و به یکدیگر یاری رسانیم تا این پاداش پرارزش و شادی‌بخش را به دست آوریم.‏ ب۱۸/‏۹ ص ۱۴ ¶۱۰؛‏ ص ۱۶ ¶۱۸

مطالعه کردن فراتر از این است که بخواهیم تنها متنی را بخوانیم یا زیر پاسخ سؤالات خط بکشیم.‏ ما باید درک کنیم مطلبی که می‌خوانیم چه نکته‌ای دربارهٔ یَهُوَه،‏ اعمال او و طرز فکرش به ما می‌آموزد.‏ یَهُوَه در کلامش فرامین مختلفی به ما داده است.‏ هنگام مطالعه باید درک کنیم که چرا او چنین فرامینی به ما داده است.‏ همچنین باید به این فکر کنیم که چه تغییراتی می‌توانیم در زندگی و طرز فکرمان ایجاد کنیم.‏ البته شاید نتوانیم هنگام مطالعه بر همهٔ این موارد تعمّق کنیم.‏ اما شاید بتوانیم نصف زمان مطالعه‌مان را به تعمّق بر آنچه خوانده‌ایم اختصاص دهیم.‏ (‏۱تیمو ۴:‏۱۵‏)‏ با تعمّق بر آنچه در کلام خدا می‌خوانیم،‏ ‹به ما ثابت می‌شود› که طرز فکر یَهُوَه کامل و بی‌نقص است.‏ به این شکل،‏ طرز فکر یَهُوَه را درک می‌کنیم و به راحتی افکارش را می‌پذیریم.‏ با این کار ‹ذهن خود را تازه می‌سازیم› و طرز فکری جدید در خود شکل می‌دهیم.‏ (‏روم ۱۲:‏۲‏)‏ اینچنین به‌تدریج افکارمان را با افکار یَهُوَه تطبیق خواهیم داد.‏ ب۱۸/‏۱۱ ص ۲۴ ¶۵-‏۶

پولُس رسول خود و مسیحیان دیگر را «همکاران خدا» خواند؛‏ زیرا آنان وظیفه داشتند که بذر حقیقت را در دل مردم بکارند و آبیاری کنند.‏ (‏۱قر ۳:‏۶‏)‏ ما نیز امروزه می‌توانیم «همکاران خدا» باشیم.‏ بدین منظور باید زمان،‏ انرژی و دارایی خود را با سخاوت و بخشندگی در فعالیت موعظه استفاده کنیم.‏ به‌راستی افتخار بزرگی است که می‌توانیم این مسئولیت الٰهی را انجام دهیم!‏ وقتی زمان و انرژی‌مان را با سخاوت در خدمت موعظه و شاگردسازی صرف می‌کنیم،‏ شادی فراوانی نصیبمان می‌شود.‏ بسیاری از برادران و خواهرانی که کتاب مقدّس را با مردم مطالعه می‌کنند،‏ طعم این شادی را چشیده‌اند.‏ بسیار لذّت‌بخش است وقتی می‌بینیم شاگردمان از درک حقایق کتاب مقدّس شاد می‌شود،‏ به آن ایمان می‌آورد،‏ تغییراتی در زندگی‌اش ایجاد می‌کند و حقیقت را با دیگران در میان می‌گذارد.‏ عیسی مسیح نیز طعم این شادی را چشید.‏ او با دیدن ۷۰ نفر از شاگردانش که بعد از موعظه‌ای پرثمر «با شادی» بازگشتند بسیار خوشحال شد.‏—‏لو ۱۰:‏۱۷-‏۲۱‏.‏ ب۱۸/‏۸ ص ۲۰ ¶۱۱-‏۱۲

ما نباید بیش از حد به خودمان تکیه کنیم.‏ در این صورت،‏ شاید فکر کنیم بدون اطلاعات کامل نیز می‌توانیم شرایطی خاص را کاملاً درک کنیم و دربارهٔ آن تصمیم درستی بگیریم.‏ عامل دیگری که ممکن است مانع شود ما به‌درستی نتیجه‌گیری کنیم،‏ تفاوت‌های شخصیتی بین ما و دیگر اعضای جماعت است.‏ اگر ما همیشه بر این تفاوت‌ها تمرکز کنیم،‏ ممکن است نسبت به آنان بدگمان شویم.‏ بنابراین اگر گزارشی منفی دربارهٔ برادری بشنویم،‏ شاید بدون فکر کردن آن را باور کنیم.‏ اگر ما نسبت به هم‌ایمانانمان،‏ احساساتی منفی در دل بپرورانیم،‏ ممکن است بدون داشتن اطلاعات صحیح و موثق،‏ دربارهٔ آنان به‌اشتباه قضاوت کنیم.‏ (‏۱تیمو ۶:‏۴،‏ ۵‏)‏ بنابراین هرگز نباید اجازه دهیم این احساسات منفی در دلمان ریشه گیرد.‏ یَهُوَه از ما انتظار دارد به هم‌ایمانانمان محبت ورزیم و بدون قید و شرط و از صمیم دل آنان را ببخشیم.‏—‏کول ۳:‏۱۲-‏۱۴‏.‏ ب۱۸/‏۸ ص ۶ ¶۱۵؛‏ ص ۷ ¶۱۸

از آنجا که یَهُوَه خالق ما انسان‌هاست،‏ ما نیز به او تعلّق داریم.‏ (‏مز ۱۰۰:‏۳؛‏ مکا ۴:‏۱۱‏)‏ با این حال،‏ یَهُوَه از ابتدای تاریخ بشر همواره گروهی خاص را به عنوان قوم خود معرفی کرده است.‏ مزمور ۱۳۵ خادمان وفادار خدا در اسرائیل باستان را «مُلکِ خاص» یَهُوَه می‌خواند.‏ (‏مز ۱۳۵:‏۴‏)‏ کتاب هوشَع نیز به غیریهودیانی اشاره می‌کند که به قوم یَهُوَه خواهند پیوست.‏ (‏هو ۲:‏۲۳‏)‏ این پیشگویی زمانی تحقق یافت که یَهُوَه مسح‌شدگانی را از بین غیریهودیان انتخاب کرد تا با مسیح در آسمان حکمرانی کنند.‏ (‏اعما ۱۰:‏۴۵؛‏ روم ۹:‏۲۳-‏۲۶‏)‏ مسح‌شدگان «ملتی مقدّس و مردمی متعلّق به خدا» خوانده شده‌اند که از طریق روح‌القدس برای زندگی در آسمان برگزیده شده‌اند.‏ (‏۱پطر ۲:‏۹،‏ ۱۰‏)‏ دربارهٔ میلیون‌ها خادم وفادار یَهُوَه که امید زندگی در بهشت روی زمین را دارند چه می‌توان گفت؟‏ یَهُوَه آنان را نیز ‹قوم خود› و ‹برگزیدگان خود› خوانده است.‏—‏اشع ۶۵:‏۲۲‏.‏ ب۱۸/‏۷ ص ۲۲ ¶۱-‏۲

مسیحیان واقعی عیسی مسیح را سرمشق قرار می‌دهند که نمونه‌ای کامل از بخشندگی است.‏ (‏مت ۲۰:‏۲۸‏)‏ بجاست که هر یک از ما از خود بپرسد:‏ ‹آیا می‌توانم بیش از پیش عیسی را سرمشق قرار دهم؟‏› (‏۱پطر ۲:‏۲۱‏)‏ اگر ما نمونهٔ یَهُوَه و عیسی را سرمشق قرار دهیم،‏ می‌توانیم مورد لطف یَهُوَه قرار گیریم.‏ بدین منظور باید به فکر دیگران بوده و به دنبال راه‌هایی باشیم که به نیازهای آنان رسیدگی کنیم.‏ عیسی در حکایت سامری نوع‌دوست نشان داد که پیروانش برای کمک به دیگران،‏ حتی آنانی که از پیشینه‌های دیگر هستند،‏ باید همواره تلاش کنند.‏ (‏لو ۱۰:‏۲۹-‏۳۷‏)‏ آیا به یاد می‌آورید پیش از این که عیسی حکایت سامری نوع‌دوست را بیان کند،‏ یکی از یهودیان از او چه سؤالی کرده بود؟‏ او پرسید:‏ «همسایهٔ من واقعاً کیست؟‏» پاسخ عیسی نشان می‌داد که ما باید مانند آن سامری نوع‌دوست با بخشندگی به دیگران کمک کنیم تا بتوانیم مورد لطف یَهُوَه قرار گیریم.‏ ب۱۸/‏۸ ص ۱۹ ¶۵-‏۶

آیا مریم به دلیل این که وفادارانه از عیسی مراقبت کرد و او را بزرگ کرد،‏ برکات دیگری نیز یافت؟‏ بله.‏ یَهُوَه برخی از اعمال و سخنان مریم را در کلام خود آورده است.‏ ظاهراً مریم در طول سه سال و نیم خدمت عیسی نمی‌توانست در کنار او باشد.‏ شاید به این دلیل که بیوه‌زن بود و باید در ناصره می‌ماند.‏ با این که او افتخار همراهی عیسی را در این مدت نداشت،‏ اما هنگام مرگ عیسی کنارش بود.‏ (‏یو ۱۹:‏۲۶‏)‏ بعدها نیز پیش از این که شاگردان عیسی در پِنتیکاست با روح‌القدس پر شوند،‏ مریم همراه شاگردان عیسی در اورشلیم بود.‏ (‏اعما ۱:‏۱۳،‏ ۱۴‏)‏ احتمالاً او نیز در کنار دیگر شاگردان با روح‌القدس پر شد.‏ اگر چنین باشد،‏ مریم تا به ابد در آسمان در کنار عیسی خواهد بود.‏ به راستی چه پاداش فوق‌العاده‌ای برای خدمت وفادارانهٔ مریم!‏ ب۱۸/‏۷ ص ۹ ¶۱۱؛‏ ص ۱۰ ¶۱۴

عیسی در طول خدمتش حقایقی پایه‌ای را تعلیم داد و به این شکل به شاگردانش کمک کرد که بتوانند عواقب برخی اعمال و طرز فکرها را تشخیص دهند.‏ برای مثال،‏ او گفت که دلخوری و کینه می‌تواند به خشونت بینجامد و شهوت می‌تواند باعث زنا شود.‏ (‏مت ۵:‏۲۱،‏ ۲۲،‏ ۲۷،‏ ۲۸‏)‏ برای این که بتوانیم وجدانمان را به شکلی صحیح تربیت کنیم،‏ باید اجازه دهیم اصول کلام خدا راهنمای ما باشد.‏ با این کار می‌توانیم نام یَهُوَه را جلال دهیم.‏ دو شخص مسیحی که وجدانشان را بر اساس کتاب مقدّس تربیت کرده‌اند،‏ ممکن است دربارهٔ موضوعی خاص دو تصمیم متفاوت بگیرند.‏ برای مثال نوشیدن مشروبات الکلی را در نظر بگیرید.‏ کتاب مقدّس نوشیدن مشروبات الکلی را در حد تعادل منع نکرده است.‏ با این حال دربارهٔ مصرف بیش از حد آن و مستی به ما هشدار می‌دهد.‏ (‏امث ۲۰:‏۱؛‏ ۱تیمو ۳:‏۸‏)‏ آیا این بدین معناست که مسیحیان باید تنها به مقدار مشروبات الکلی که می‌نوشند توجه کنند؟‏ خیر،‏ شخص مسیحی باید علاوه بر وجدان خودش،‏ وجدان دیگران را نیز در نظر بگیرد.‏ ب۱۸/‏۶ ص ۱۸ ¶۱۰-‏۱۱

عیسی به شاگردانش گفت که از «خمیرمایه» یا تعالیم فَریسیان،‏ صَدّوقیان و حزب هیرودیس دوری کنند.‏ (‏مت ۱۶:‏۶،‏ ۱۲‏)‏ جالب اینجاست که عیسی زمانی این هشدار را به شاگردانش داد که مردم می‌خواستند او را پادشاه خود سازند.‏ معمولاً نتیجهٔ آمیخته شدن دین و سیاست،‏ خشونت است.‏ عیسی به شاگردانش تأکید کرد که باید همواره بی‌طرفی خود را حفظ کنند.‏ این یکی از دلایلی بود که کاهنان و فَریسیان قصد کشتن عیسی را داشتند،‏ زیرا با خود می‌گفتند که اگر مردم مطابق گفتهٔ عیسی بی‌طرف بمانند،‏ دیگر کسی از آنان پیروی نمی‌کند.‏ در نتیجه آنان قدرت مذهبی و سیاسی خود را از دست می‌دادند.‏ کاهنان و فَریسیان در این باره چنین فکر می‌کردند:‏ «اگر او [عیسی] را همچنان به حال خود بگذاریم،‏ همه به او ایمان خواهند آورد و رومیان آمده،‏ هم معبد و هم قوم ما را تصاحب خواهند کرد.‏» (‏یو ۱۱:‏۴۸‏)‏ بنابراین قیافا که کاهن اعظم بود،‏ نقشهٔ قتل عیسی را ریخت.‏—‏یو ۱۱:‏۴۹-‏۵۳؛‏ ۱۸:‏۱۴‏.‏ ب۱۸/‏۶ ص ۶-‏۷ ¶۱۲-‏۱۳

یکی از طعمه‌های مؤثر شیطان ایجاد حس کنجکاوی نسبت به نیروهای ماورای طبیعی است.‏ امروزه شیطان از طریق ادیان کاذب و دنیای تفریحات تلاش می‌کند که به طور غیرمستقیم انسان‌ها را به سمت دیوها جذب کند.‏ فیلم‌ها،‏ بازی‌های کامپیوتری و رسانه‌های دیگر،‏ نیروهای سحرآمیز و جادویی را بسیار جالب و هیجان‌انگیز جلوه می‌دهند.‏ ما چگونه می‌توانیم از این طعمهٔ شیطان دوری کنیم؟‏ نباید انتظار داشته باشیم که سازمان یَهُوَه لیستی از تفریحات خوب و بد در اختیارمان بگذارد.‏ هر یک از ما باید وجدانش را هماهنگ با معیارهای یَهُوَه تربیت کند.‏ (‏عبر ۵:‏۱۴‏)‏ ما با به‌کارگیری پند پولُس رسول که در آیهٔ امروز آمده است،‏ می‌توانیم همواره تصمیماتی درست بگیریم.‏ هر یک از ما می‌تواند از خود بپرسد،‏ ‹آیا مطابق با اصولی که به دیگران تعلیم می‌دهم زندگی می‌کنم؟‏ علاقه‌مندان یا شاگردانم با دیدن تفریحاتم،‏ دربارهٔ من چه فکر می‌کنند؟‏› هر چه بیشتر سخنان و اعمالمان را هماهنگ سازیم،‏ احتمال این که در دام شیطان بیفتیم کمتر می‌شود.‏—‏۱یو ۳:‏۱۸‏.‏ ب۱۸/‏۵ ص ۲۵ ¶۱۳

ما چگونه می‌توانیم از پولُس سرمشق گیریم؟‏ اول این که همواره از صمیم دل به دنبال آنانی باشیم که «دلی پذیرا برای راه یافتن به حیات جاودان» دارند.‏ دوم این که در دعا از یَهُوَه درخواست کنیم تا دل افراد صادق را بگشاید.‏ (‏اعما ۱۳:‏۴۸؛‏ ۱۶:‏۱۴‏)‏ سیلوانا،‏ خواهری که حدود ۳۰ سال پیشگام است می‌گوید:‏ «قبل از این که در موعظه دری را بزنم به یَهُوَه دعا می‌کنم تا دیدی مثبت نسبت به صاحبخانه داشته باشم.‏» ما همچنین در دعایمان می‌توانیم هدایت فرشتگان را از یَهُوَه درخواست کنیم تا بتوانیم افراد صادق را بیابیم.‏ (‏مت ۱۰:‏۱۱-‏۱۳؛‏ مکا ۱۴:‏۶‏)‏ رابرت که بیش از ۳۰ سال پیشگام است می‌گوید:‏ «همکاری با فرشتگان واقعاً هیجان‌انگیز است،‏ زیرا آنان از زندگی صاحبخانه کاملاً باخبرند.‏» سوم این که همواره سعی کنیم تا بر خصوصیات خوب مردم تمرکز کنیم.‏ کارل،‏ پیر جماعتی می‌گوید:‏ «من همیشه به دنبال علامتی کوچک هستم که نشان دهد شخص دلی صادق و پذیرا دارد؛‏ مثل یک لبخند،‏ نگاهی مهربان یا سؤالی از صمیم دل.‏» بله،‏ به این شکل ما نیز همچون پولُس می‌توانیم با پایداری ثمر آوریم.‏ ب۱۸/‏۵ ص ۱۵ ¶۱۳؛‏ ص ۱۶ ¶۱۵

همهٔ ما وقتی می‌شنویم کسانی که در گذشته به آنان کمک کرده‌ایم،‏ وفادارانه به یَهُوَه خدمت می‌کنند تشویق می‌شویم.‏ یوحنای رسول در این باره گفت:‏ «هیچ چیز بیش از این مرا شاد نمی‌سازد که بشنوم فرزندانم همچنان در حقیقت گام برمی‌دارند.‏» (‏۳یو ۴‏)‏ بسیاری از پیشگامان نیز وقتی می‌شنوند که شاگردانشان پس از تعمید،‏ همچنان با وفاداری به یَهُوَه خدمت می‌کنند و حتی پیشگامی می‌کنند،‏ بسیار تشویق می‌شوند.‏ بنابراین اگر پیشگامی ناامید یا دلسرد شده است،‏ می‌توانید به او یادآوری کنید که در گذشته چه شادی‌هایی در خدمت پیشگامی داشته است.‏ به این شکل او را تشویق و دلگرم می‌کنید.‏ بسیاری از سرپرستان حوزه و همسرانشان گفته‌اند که وقتی بعد از دیدار از جماعتی،‏ پیام قدردانی و تشکر دریافت می‌کنند بسیار تشویق می‌شوند.‏ به طور مشابه،‏ تحسین کردن پیران جماعت،‏ میسیونرها،‏ پیشگامان و اعضای بیت‌ئیل برای خدمت وفادارانه‌شان باعث تشویق آنان می‌شود.‏ ب۱۸/‏۴ ص ۲۳ ¶۱۴-‏۱۵

سلیمان از این قانون سرپیچی کرد و سرانجام ۷۰۰ زن و ۳۰۰ زن صیغه‌ای برای خود گرفت.‏ (‏۱پاد ۱۱:‏۳‏)‏ بسیاری از زنان او اسرائیلی نبودند و خدایان کاذب را می‌پرستیدند.‏ بنابراین سلیمان از قانون دیگری نیز سرپیچی کرد که می‌گفت با زنان قوم‌های دیگر ازدواج نکنید.‏ (‏تث ۷:‏۳،‏ ۴‏)‏ دور شدن تدریجی سلیمان از معیارهای یَهُوَه باعث شد که گناهی جدّی مرتکب شود.‏ او مذبحی برای الٰههٔ عَشتاروت و مذبح‌های دیگری برای خدایان کاذب از جمله کِموش ساخت.‏ به این شکل او نیز مانند زنان خود به پرستش خدایان کاذب روی آورد.‏ سلیمان آن مذبح‌ها را بر کوهی مقابل اورشلیم ساخت،‏ یعنی همان کوهی که در گذشته معبد یَهُوَه را بر آن ساخته بود!‏ (‏۱پاد ۱۱:‏۵-‏۸؛‏ ۲پاد ۲۳:‏۱۳‏)‏ او احتمالاً خود را فریب می‌داد و فکر می‌کرد تا وقتی که در معبد یَهُوَه قربانی تقدیم کند،‏ یَهُوَه خطاهای او را نادیده می‌گیرد.‏ اما یَهُوَه هرگز گناهان را نادیده نمی‌گیرد.‏ ب۱۸/‏۷ ص ۱۸-‏۱۹ ¶۷-‏۹

شیطان ممکن است ما را با «تیرهای آتشین» هدف قرار دهد.‏ برخی از این تیرها،‏ دروغ‌هایی دربارهٔ یَهُوَه است.‏ شیطان می‌خواهد ما فکر کنیم که یَهُوَه ما را دوست ندارد و هیچ کس به ما توجه نمی‌کند.‏ آیدا که ۱۹ سال دارد و احساس بی‌ارزشی می‌کند می‌گوید:‏ «بارها احساس کرده‌ام که یَهُوَه از من دور است و نمی‌خواهد دوست من باشد.‏» او چگونه با چنین افکار منفی‌ای می‌جنگد؟‏ او می‌گوید:‏ «در جلسات خیلی تشویق می‌شوم و ایمانم تقویت می‌گردد.‏ در گذشته فقط به جلسات می‌رفتم و هیچ جوابی نمی‌دادم.‏ فکر می‌کردم دیگران اهمیتی به جواب‌هایم نمی‌دهند.‏ اما اکنون خود را برای جلسات آماده می‌کنم و سعی می‌کنم در هر جلسه دو یا سه بار جواب دهم.‏» تجربهٔ آیدا حقیقت مهمی را نشان می‌دهد.‏ برخلاف سپر سربازان رومی که اندازهٔ ثابتی داشت،‏ ما می‌توانیم اندازهٔ سپر ایمانمان را خود تعیین کنیم.‏ ایمان ما می‌تواند قوی‌تر یا ضعیف‌تر گردد.‏ (‏مت ۱۴:‏۳۱؛‏ ۲تسا ۱:‏۳‏)‏ برای این که ‹سپر ایمانمان› از ما محافظت کند،‏ بسیار مهم است که همواره آن را تقویت کنیم.‏ ب۱۸/‏۵ ص ۲۹-‏۳۰ ¶۱۲-‏۱۴

زندانبان تنها پس از زلزله آمادهٔ شنیدن پیام پادشاهی خدا بود و درخواست کمک کرد.‏ (‏اعما ۱۶:‏۲۵-‏۳۴‏)‏ به طور مشابه،‏ افرادی که تاکنون به پیام پادشاهی بی‌توجه بوده‌اند،‏ اگر روزی شرایط زندگی‌شان تغییر کند شاید نیاز به کمک داشته باشند و آمادهٔ شنیدن پیام پادشاهی خدا شوند.‏ شاید برخی شغلشان را به طور ناگهانی از دست بدهند و نتوانند با مشکلشان کنار آیند.‏ برخی دیگر شاید به دلیل بیماری‌ای سخت یا مرگ عزیزشان دچار غم و اندوه باشند.‏ شاید آنان سؤالاتی از خود بپرسند که هرگز به آن‌ها فکر نکرده بودند.‏ برای مثال،‏ شاید از خود بپرسند،‏ ‹باید چه کنم تا نجات یابم؟‏› در چنین شرایطی شاید آنان بخواهند برای اولین بار به پیام امیدبخش ما گوش دهند.‏ بنابراین اگر با وفاداری به خدمت موعظه ادامه دهیم،‏ زمانی که مردم پذیرای پیام پادشاهی باشند آمادهٔ کمک و دلگرمی دادن به آنان خواهیم بود.‏—‏اشع ۶۱:‏۱‏.‏ ب۱۸/‏۵ ص ۱۹-‏۲۰ ¶۱۰-‏۱۲

امروزه شیطان بسیاری را کور ساخته است.‏ آنان نمی‌دانند که بردهٔ ادیان کاذب،‏ مادیات و سیاست هستند.‏ (‏۲قر ۴:‏۴‏)‏ باعث افتخار ماست که با الگو گرفتن از عیسی،‏ به مردم کمک کنیم تا یَهُوَه،‏ یعنی خدایی را که به ما آزادی می‌بخشد بشناسند و او را بپرستند.‏ (‏مت ۲۸:‏۱۹،‏ ۲۰‏)‏ البته این کار چندان آسان نیست.‏ در برخی سرزمین‌ها مردم علاقه‌ای به شناخت خدا ندارند،‏ برخی حتی از این که به آنان موعظه می‌کنیم عصبانی می‌شوند.‏ هر یک از ما باید از خود بپرسد،‏ ‹آیا من می‌توانم از آزادی‌ام استفاده کنم تا در خدمت به یَهُوَه بیشتر فعال باشم؟‏› به‌راستی تشویق‌کننده است که بسیاری به اضطراری بودن زمان پی برده،‏ زندگی خود را ساده کرده‌اند و به خدمت تمام‌وقت پرداخته‌اند.‏ (‏۱قر ۹:‏۱۹،‏ ۲۳‏)‏ برخی از آنان در محدودهٔ خودشان خدمت می‌کنند و برخی دیگر به محدوده‌ای که نیاز به مبشّر دارد نقل‌مکان کرده‌اند.‏ واقعاً قابل تحسین است که بسیاری از آزادی خود این چنین حکیمانه استفاده می‌کنند!‏—‏مز ۱۱۰:‏۳‏.‏ ب۱۸/‏۴ ص ۱۱-‏۱۲¶۱۳-‏۱۴