سپتامبر

عیسی به احساسات مریم و مارتا اهمیت می‌داد.‏ زمانی که او غم و اندوه آنان را به دلیل از دست دادن برادرشان ایلعازَر دید،‏ ‹اشک‌هایش سرازیر شد.‏› (‏یو ۱۱:‏۳۲-‏۳۵‏)‏ گریهٔ عیسی تنها به این دلیل نبود که دوست نزدیکش را از دست داده بود.‏ چرا که او می‌دانست ایلعازَر را رستاخیز خواهد داد.‏ بلکه اشک‌های او به این خاطر بود که تحت تأثیر غم و اندوه دوستان عزیزش قرار گرفته بود.‏ دانستن این امر که عیسی به احساسات دیگران اهمیت می‌داد برای ما بسیار دلگرم‌کننده است.‏ ما او را به خاطر نحوهٔ برخوردش با دیگران دوست می‌داریم.‏ این که او اکنون پادشاه حکومت الٰهی است باعث دلگرمی ماست.‏ او به‌زودی همهٔ سختی‌ها را از میان برمی‌دارد.‏ از آنجا که او به‌عنوان انسان روی زمین می‌زیست،‏ به بهترین شکل ممکن می‌تواند به انسان‌ها کمک کند و اثرات درد و رنج حاصل از دنیای شیطان را از بین ببرد.‏ به‌راستی که داشتن پادشاهی که «به خاطر ضعف‌هایمان با ما همدردی کند،‏» برکتی از طرف یَهُوَه است.‏—‏عبر ۲:‏۱۷،‏ ۱۸؛‏ ۴:‏۱۵،‏ ۱۶‏.‏ ب۱۹/‏۳ ص ۱۷ ¶۱۲-‏۱۳

ما نباید در خدمت موعظه از خود توقع بیش از حد داشته باشیم.‏ ما به دیگران کمک می‌کنیم که با خدا آشنا شوند،‏ اما یَهُوَه است که مهم‌ترین نقش را در رشد روحانی آنان دارد.‏ (‏۱قر ۳:‏۶،‏ ۷‏)‏ اوست که دیگران را به سوی خود جذب می‌کند.‏ به‌علاوه،‏ هر شخص مطابق آنچه در دل دارد به خبر خوش واکنش نشان می‌دهد.‏ (‏مت ۱۳:‏۴-‏۸‏)‏ عیسی بهترین معلّم روی زمین بود،‏ اما بسیاری نسبت به پیام او واکنش مثبت نشان ندادند!‏ بنابراین،‏ اگر بسیاری از آنانی که خبر خوش را از ما می‌شنوند واکنش مثبت نشان ندهند،‏ نباید ناامید شویم.‏ ما از همدردی با دیگران در خدمت موعظه نه تنها نتایج خوبی به دست می‌آوریم،‏ بلکه از شادی واقعی که حاصل کمک به دیگران است برخوردار می‌شویم.‏ به‌علاوه،‏ آنانی که ‹دلی پذیرا برای راه یافتن به حیات جاودان دارند› راحت‌تر پیام ما را می‌پذیرند.‏ (‏اعما ۱۳:‏۴۸‏)‏ بنابراین «تا هنگامی که فرصت داریم،‏ بیایید به همه نیکویی کنیم.‏» (‏غلا ۶:‏۱۰‏)‏ به این شکل،‏ شادی حاصل از جلال دادن به یَهُوَه نصیبمان می‌شود.‏—‏مت ۵:‏۱۶‏.‏ ب۱۹/‏۳ ص ۲۵ ¶۱۸-‏۱۹

داوود پادشاه نوشت:‏ «خداوند بزرگ است و شایان ستایش بسیار.‏» (‏مز ۱۴۵:‏۳‏)‏ داوود یَهُوَه را دوست داشت و این محبت،‏ او را ترغیب می‌کرد تا خدا را «در میان جماعت» بستاید.‏ (‏۱توا ۲۹:‏۱۰-‏۱۳؛‏ مز ۴۰:‏۵‏)‏ امروزه،‏ جواب‌های ما در جلسات،‏ یکی از راه‌های ستایش یَهُوَه می‌باشد.‏ همهٔ ما از شنیدن جواب‌های مختلف لذّت می‌بریم.‏ کودکان با جواب‌های ساده و صادقانهٔ خود باعث شادی ما می‌شوند.‏ همچنین از جواب‌های پرشور آنانی که نکته‌ای جدید را آموخته‌اند،‏ تشویق می‌شویم.‏ به علاوه،‏ کسانی که خجالتی هستند یا در یادگیری زبان ما جدیدند،‏ اما با «دلیری» جواب می‌دهند،‏ بسیار قابل تحسینند.‏ (‏۱تسا ۲:‏۲‏؛‏ پاورقی)‏ چگونه می‌توانیم نشان دهیم که از تلاش‌های آنان قدردانیم؟‏ برای مثال،‏ می‌توانیم بعد از جلسه از آنان برای جواب‌هایشان تشکر کنیم.‏ راه دیگر این است که خود نیز با جواب‌هایمان،‏ باعث تشویق آنان گردیم.‏—‏روم ۱:‏۱۱،‏ ۱۲‏.‏ ب۱۹/‏۱ ص ۸ ¶۱-‏۲؛‏ ص ۹ ¶۶

ده نفر در موقعیت اسفناکی قرار داشتند.‏ آنان از جذام رنج می‌بردند و آینده‌شان تیره و تار به نظر می‌رسید.‏ یک روز،‏ آنان عیسی معلّم بزرگ را از دور دیدند.‏ آنان شنیده بودند که عیسی مردم را از بیماری‌های گوناگون شفا داده است.‏ پس با صدای بلند گفتند:‏ «عیسی،‏ ای استاد،‏ بر ما رحم کن!‏» سپس،‏ آن ده مرد کاملاً شفا یافتند.‏ بدون شک تک‌تک آنان بابت لطف عیسی قدردان بودند.‏ اما یکی از آنان نه تنها حس قدردانی داشت،‏ بلکه آن را در عمل نیز به عیسی نشان داد.‏ آن مرد سامری برانگیخته شد که خدا را «با صدای بلند» تمجید کند.‏ (‏لو ۱۷:‏۱۲-‏۱۹‏)‏ ما نیز می‌خواهیم مانند آن مرد سامری قدردانی خود را نسبت به مهربانی دیگران نشان دهیم.‏ یَهُوَه در نشان دادن قدردانی نمونهٔ خوبی برای ما به جا گذاشته است.‏ یکی از راه‌هایی که او قدردانی خود را نشان می‌دهد،‏ برکت دادن به کسانی است که او را خشنود می‌سازند.‏ (‏۲سمو ۲۲:‏۲۱؛‏ مز ۱۳:‏۶؛‏ مت ۱۰:‏۴۰،‏ ۴۱‏)‏ کتاب مقدّس ما را ترغیب می‌کند که ‹همچون فرزندانی عزیز،‏ از خدا سرمشق بگیریم.‏› (‏افس ۵:‏۱‏)‏ بنابراین یک دلیل مهم برای نشان دادن قدردانی‌مان این است که می‌خواهیم یَهُوَه را الگو قرار دهیم.‏ ب۱۹/‏۲ ص ۱۴ ¶۱-‏۲؛‏ ص ۱۵ ¶۴

دختری جوان در مدرسه از شرکت در جشنی که یَهُوَه را ناراحت می‌کند،‏ به طور سنجیده اجتناب می‌کند.‏ پسری جوان و خجالتی در خدمت موعظهٔ خانه‌به‌خانه متوجه می‌شود خانهٔ بعدی منزل یکی از همکلاسی‌هایش است که قبلاً شاهدان یَهُوَه را مسخره کرده بود.‏ مردی برای تأمین معاش خانواده‌اش سخت کار می‌کند و روزی رئیسش از او می‌خواهد دست به عملی نادرست و غیرقانونی بزند.‏ آن مرد با این که می‌داند ممکن است کارش را از دست بدهد،‏ به رئیسش توضیح می‌دهد که چون یکی از خادمان یَهُوَه است می‌خواهد مطابق قانون کار کند و صادق باشد.‏ (‏روم ۱۳:‏۱-‏۴؛‏ عبر ۱۳:‏۱۸‏)‏ این سه شاهد یَهُوَه چه خصوصیت مشترکی داشتند؟‏ شاید شما به شجاعت یا صداقت آنان فکر کنید.‏ با این حال،‏ آنان خصوصیتی بسیار مهم‌تر یعنی وفاداری را از خود نشان دادند.‏ آنان به یَهُوَه وفادار ماندند و معیارهای او را حفظ کردند.‏ مطمئناً یَهُوَه از وفاداری آنان بسیار خشنود است.‏ بطور مشابه،‏ ما نیز می‌خواهیم پدر آسمانی‌مان را خشنود سازیم.‏ ب۱۹/‏۲ ص ۲ ¶۱-‏۲

شریعت موسی به خصوص محافظ افراد بی‌دفاعی همچون یتیمان،‏ بیوه‌زنان و غریبان بود.‏ به داوران اسرائیلی گفته شده بود:‏ «حق غریب یا یتیم را پایمال مکن،‏ و جامهٔ بیوه‌زن را گرو مگیر.‏» (‏تث ۲۴:‏۱۷‏)‏ به این شکل،‏ یَهُوَه علاقه و توجه‌اش را به قشر ضعیف و بی‌دفاع جامعه نشان می‌داد.‏ او آنانی را که با چنین افرادی بدرفتاری می‌کردند مجازات می‌کرد.‏ (‏خرو ۲۲:‏۲۲-‏۲۴‏)‏ یَهُوَه از افرادی که به عنوان سرپرست منصوب می‌کند و اختیاراتی به آنان می‌دهد،‏ انتظار دارد که رفتاری پرمهر با دیگران داشته باشند.‏ او از روابط غیراخلاقی نفرت دارد و می‌خواهد همه گونه افراد به خصوص افراد بی‌دفاع محفوظ بمانند و با آنان منصفانه رفتار شود.‏ (‏لاو ۱۸:‏۶-‏۳۰‏)‏ زمانی که می‌بینیم یَهُوَه رفتاری منصفانه با ما دارد،‏ محبتمان به او افزایش می‌یابد.‏ وقتی یَهُوَه و معیارهای عادلانه‌اش را دوست بداریم،‏ بر آن می‌شویم که به دیگران محبت کنیم و رفتاری منصفانه با آنان داشته باشیم.‏ ب۱۹/‏۲ ص ۲۴-‏۲۵ ¶۲۲-‏۲۶

بیایید نمونه‌ای را بررسی کنیم که نشان می‌دهد چگونه می‌توانیم خود را از تأثیرات افکار شیطان محفوظ نگاه داریم.‏ یَهُوَه به ما آموخته است که ‹از اعمال نامشروع جنسی و هر گونه ناپاکی یا طمع،‏ حتی سخنی نیز به میان نیاوریم.‏› (‏افس ۵:‏۳‏)‏ اما اگر دوستانمان در مدرسه یا محل کار،‏ دربارهٔ چنین اعمالی شروع به صحبت کنند چطور؟‏ آیا اگر وجدانمان زنگِ‌خطر را به صدا درآورد،‏ نسبت به آن واکنش نشان می‌دهیم؟‏ (‏روم ۲:‏۱۵‏)‏ شاید وسوسه شویم که به دوستانمان گوش دهیم یا بخواهیم عکس‌هایی که در تلفن یا تبلت دارند را ببینیم.‏ اما این درست زمانی است که باید با تغییر موضوع یا رفتن به جایی دیگر،‏ به اصطلاح دروازه‌های دلمان را ببندیم!‏ برای این که بتوانیم در برابر فشار دوستان مقاومت کنیم و افکار و اعمال اشتباه را رد کنیم،‏ نیاز به شجاعت داریم.‏ یَهُوَه همواره به تلاش‌هایمان توجه می‌کند و حکمت و قوّت لازم را برای مقابله با افکار شیطان به ما می‌دهد.‏—‏۲توا ۱۶:‏۹؛‏ اشع ۴۰:‏۲۹؛‏ یعقو ۱:‏۵‏.‏ ب۱۹/‏۱ ص ۱۷-‏۱۸ ¶۱۲-‏۱۳

سلیمان که ثروتمندترین و قدرتمندترین پادشاه تمام اعصار بود،‏ تصمیم گرفت زندگی‌ای لذّت‌بخش را در پیش گیرد.‏ او با خود چنین گفت:‏ «حال بیا تا تو را به لذّتها بیازمایم.‏» (‏جا ۲:‏۱-‏۱۰‏)‏ او خانه‌هایی مجلل و باغ‌هایی زیبا برای خود ساخت و هر آنچه می‌خواست انجام می‌داد.‏ آیا او در زندگی‌اش به شادی و سعادت دست یافت؟‏ پاسخ این سؤال در آیهٔ امروز آمده است.‏ به راستی که چه درس ارزشمندی!‏ یَهُوَه نمی‌خواهد که ما مرتکب اشتباه شویم و عواقب تلخ آن را بچشیم.‏ بلکه می‌خواهد با ایمان،‏ از او اطاعت کنیم و همواره به خواست او اولویت دهیم.‏ چنین ایمانی بسیار باارزش است و اگر مطابق با آن زندگی کنیم،‏ هرگز پشیمان نخواهیم شد.‏ یَهُوَه هرگز «محبتی را که به خاطر نام او ابراز داشته‌اید،‏» فراموش نمی‌کند.‏ (‏عبر ۶:‏۱۰‏)‏ بنابراین،‏ تلاش کنید که ایمانتان را تقویت نمایید.‏ به این شکل،‏ همواره تصمیماتی عاقلانه می‌گیرید و خواهید دید که پدر آسمانی‌تان یَهُوَه،‏ همواره بهترین‌ها را برایتان می‌خواهد.‏—‏مز ۳۲:‏۸‏.‏ ب۱۸/‏۱۲ ص ۲۲ ¶۱۴-‏۱۵

شخصی روحانی به یَهُوَه ایمان دارد و سعی می‌کند دیدگاه او را در خود پرورش دهد.‏ او همواره به دنبال راهنمایی‌های یَهُوَه است و مصممانه از آن‌ها اطاعت می‌کند.‏ (‏۱قر ۲:‏۱۲،‏ ۱۳‏)‏ داوود نمونهٔ خوبی در این زمینه است.‏ او گفت:‏ «خداوندا،‏ تویی نصیبِ مقرر و پیالهٔ من.‏» (‏مز ۱۶:‏۵‏)‏ داوود بابت آنچه ‹نصیبش› شده بود،‏ یعنی رابطه‌اش با یَهُوَه قدردان بود.‏ او همواره به یَهُوَه پناه می‌برد.‏ (‏مز ۱۶:‏۱‏)‏ داوود گفت:‏ ‹تمام وجودم در وجد است.‏› بلی،‏ رابطهٔ نزدیک او با یَهُوَه،‏ بیش از هر چیزی به او شادی می‌بخشید.‏ (‏مز ۱۶:‏۹،‏ ۱۱‏)‏ آنانی که بر مادیات و لذّت‌های دنیوی تمرکز می‌کنند،‏ هرگز همچون داوود طعم شادی را نخواهند چشید.‏ (‏۱تیمو ۶:‏۹،‏ ۱۰‏)‏ اگر ایمانتان را تقویت کنید و بر خدمت به یَهُوَه تمرکز کنید،‏ همواره زندگی‌ای شاد و هدفمند خواهید داشت.‏ اما چگونه می‌توانید ایمانتان را تقویت کنید؟‏ شما باید وقت بیشتری را با یَهُوَه صرف کنید؛‏ بدین منظور می‌توانید کلامش را مطالعه کنید،‏ بر آفریده‌های او تعمّق کنید و به خصوصیات او منجمله محبتی که به شخص شما ابراز کرده است فکر کنید.‏—‏روم ۱:‏۲۰‏.‏ ب۱۸/‏۱۲ ص ۲۵-‏۲۶ ¶۷-‏۸

این گفتهٔ پولُس تنها یک نظر کلّی نبود.‏ در واقع،‏ او پیوند ازدواج را پیوندی باارزش خواند و به مسیحیان تأکید کرد که آن را محترم بشمارند.‏ آیا شما نیز به‌خصوص اگر متأهل هستید،‏ دیدگاه مشابهی دارید؟‏ اگر شما نیز دیدگاه مشابهی نسبت به پیوند ازدواج دارید،‏ عیسی را الگوی خود قرار داده‌اید.‏ زیرا او نیز پیوند ازدواج را محترم می‌شمرد.‏ زمانی که فَریسیان دربارهٔ طلاق از عیسی سؤال کردند،‏ او به گفتهٔ یَهُوَه دربارهٔ اولین پیوند ازدواج اشاره کرد و گفت:‏ «مرد،‏ پدر و مادر خود را ترک می‌کند و آن دو یک تن خواهند شد.‏ .‏ .‏ .‏ آنچه خدا پیوسته است،‏ هیچ انسانی جدا نسازد.‏» (‏مرق ۱۰:‏۲-‏۱۲؛‏ پیدا ۲:‏۲۴‏)‏ عیسی می‌دانست که یَهُوَه بانی ازدواج است و این پیوند باید پیوندی دائمی باشد.‏ پس از اولین پیوند ازدواج،‏ یَهُوَه به آدم و حوّا نگفت که می‌توانند با طلاق به ازدواجشان پایان دهند.‏ بلکه او در نظر داشت که هر شخص تنها یک همسر داشته باشد و تا ابد در کنار او زندگی کند.‏ ب۱۸/‏۱۲ ص ۱۰-‏۱۱ ¶۲-‏۴

زمانی که ما یَهُوَه را شناختیم پی بردیم که اطاعت از فرامین پایه‌ای او بسیار اهمیت دارد.‏ همچنان که به یَهُوَه نزدیک‌تر شدیم،‏ بیشتر با طرز فکرش آشنا شدیم؛‏ آموختیم که او چه چیزهایی را دوست دارد،‏ از چه چیزهایی متنفر است و چه دیدگاهی دارد.‏ آموختن طرز فکر یَهُوَه بر تصمیم‌گیری و اعمال ما تأثیر می‌گذارد و برایمان لذّت‌بخش است.‏ با این حال،‏ به دلیل ناکاملی‌مان گاه مشکل است که مانند او فکر کنیم.‏ برای مثال،‏ با طرز فکر یَهُوَه دربارهٔ امور غیراخلاقی،‏ مادیات،‏ خدمت موعظه،‏ خون و بسیاری موضوعات دیگر آشنا هستیم.‏ اما درک این که چرا او چنین طرز فکری دارد،‏ شاید برایمان مشکل باشد.‏ چگونه می‌توانیم طرز فکرمان را بیش از پیش با طرز فکر یَهُوَه هماهنگ سازیم؟‏ اما پولُس در ادامه گفت که باید ‹ذهن خود را تازه سازیم.‏› منظور پولُس این بود که باید کلام خدا را طوری مطالعه کنیم که طرز فکر او را درک کرده،‏ بر آن تعمّق کنیم و افکارمان را با آن هماهنگ سازیم.‏ ب۱۸/‏۱۱ ص ۲۳-‏۲۴ ¶۲-‏۴

حَبَقوق در دوران خیلی سختی زندگی می‌کرد.‏ او بسیار اندوهگین بود زیرا انسان‌های شریر و ظالم اطراف او را فرا گرفته بودند.‏ شاید حَبَقوق از خود می‌پرسید،‏ ‹این شرارت‌ها چه زمانی به پایان می‌رسد؟‏ چرا یَهُوَه به این شرایط پایان نمی‌دهد؟‏› او به هر طرف نگاه می‌کرد،‏ شاهد ظلم و بی‌عدالتی اسرائیلیان بود.‏ او احساس درماندگی می‌کرد.‏ بنابراین در دعا از یَهُوَه خواست که وارد عمل شود.‏ شاید حَبَقوق با خود فکر می‌کرد که یَهُوَه توجهی به قومش ندارد و به موقع وارد عمل نمی‌شود.‏ آیا شما نیز احساسی همچون احساس حَبَقوق داشته‌اید؟‏ آیا حَبَقوق ایمان و اعتمادش را به یَهُوَه و وعده‌های او از دست داده بود؟‏ به هیچ وجه!‏ در واقع،‏ حَبَقوق به دلیل نگرانی‌ها و سؤالاتی که در ذهن داشت به یَهُوَه روی آورده بود.‏ این امر نشان می‌دهد که او هنوز امید و اعتمادش را به یَهُوَه از دست نداده بود.‏ او نگران و سردرگم بود،‏ زیرا درک نمی‌کرد که چرا یَهُوَه با این که شرایط سختش را می‌بیند،‏ وارد عمل نمی‌شود.‏ ب۱۸/‏۱۱ ص ۱۴ ¶۴-‏۵

عیسی از پِطرُس و آندریاس که ماهیگیر بودند دعوت کرد که شاگرد او شوند و «صیاد انسان» گردند.‏ آنان «همان دم تورهای خود را رها کردند.‏» (‏مت ۴:‏۱۸-‏۲۰‏)‏ البته این بدین معنی نیست که همهٔ آنانی که با حقیقت آشنا می‌شوند باید شغل خود را ترک کنند،‏ زیرا باید همچنان به نیازهای خانواده‌شان رسیدگی کنند.‏ (‏۱تیمو ۵:‏۸‏)‏ اما زمانی که حقیقت را می‌آموزیم باید طرز فکرمان را نسبت به مادیات تغییر دهیم و دربارهٔ اولویت‌هایمان تجدیدنظر کنیم.‏ بیایید نمونهٔ خانم جوانی را بررسی کنیم.‏ تمام زندگی ماریا حول ورزش گلف می‌چرخید.‏ آرزوی او این بود که در این ورزش به شهرت و درآمد بالا دست یابد.‏ مدتی بعد ماریا مطالعهٔ کتاب مقدّس را آغاز کرد و زندگی‌اش را با آن هماهنگ کرد.‏ ماریا متوجه شد که نمی‌تواند هم بر رابطه‌اش با یَهُوَه تمرکز کند و هم در گلف پیشرفت کند.‏ (‏مت ۶:‏۲۴‏)‏ از این رو،‏ گلف و پیشرفت در آن را فراموش کرد.‏ ماریا که اکنون پیشگام است می‌گوید:‏ «الآن زندگی‌ام بی‌نهایت شاد و پرمفهوم است.‏» ب۱۸/‏۱۱ ص ۵-‏۶ ¶۹-‏۱۰

عیسی در ۳۰ سالگی حرفهٔ نجّاری را کنار گذاشت،‏ زیرا می‌دانست که خدمتش بسیار مهم‌تر از نجّاری است.‏ او گفت که اعلام خبر خوش پادشاهی خدا یکی از دلایلی است که به‌خاطرش به زمین آمده است.‏ (‏مت ۲۰:‏۲۸؛‏ لو ۳:‏۲۳؛‏ ۴:‏۴۳‏)‏ او در طول زندگی زمینی‌اش بر خدمت موعظه تمرکز کرد و از دیگران خواست که در این خدمت با او همکاری کنند.‏ (‏مت ۹:‏۳۵-‏۳۸‏)‏ شاید ما نجّار نباشیم،‏ اما بی‌شک همهٔ ما به عنوان خادمان یَهُوَه خبر خوش را اعلام می‌کنیم.‏ این فعالیت اهمیت بسیاری دارد،‏ زیرا خدا نیز در آن نقش دارد.‏ کتاب مقدّس ما را «همکاران خدا» می‌خواند.‏ (‏۱قر ۳:‏۹؛‏ ۲قر ۶:‏۴‏)‏ به‌علاوه،‏ «کلام [یَهُوَه] راستی است.‏» (‏مز ۱۱۹:‏۱۵۹،‏ ۱۶۰‏)‏ بنابراین باید اطمینان یابیم که در خدمت موعظه ‹کلام حقیقت را به‌درستی به کار می‌بندیم.‏› (‏۲تیمو ۲:‏۱۵‏)‏ بدین منظور باید همواره مهارت‌هایمان را برای استفاده از کتاب مقدّس،‏ ابزار اصلی‌مان برای تعلیم پرورش دهیم تا بتوانیم حقیقت را دربارهٔ یَهُوَه،‏ عیسی و پادشاهی خدا به‌خوبی تعلیم دهیم.‏ ب۱۸/‏۱۰ ص ۱۱-‏۱۲ ¶۱-‏۲

اگر یک شوهر مسیحی،‏ از سر خود یعنی عیسی مسیح الگو بگیرد،‏ برای همسرش راحت‌تر خواهد بود که ‹عمیقاً به او احترام بگذارد.‏› (‏افس ۵:‏۲۲-‏۲۵،‏ ۳۳‏)‏ احترام زن به شوهرش او را برمی‌انگیزد که نسبت به او باملاحظه باشد.‏ اگر والدین نسبت به یکدیگر باملاحظه باشند،‏ الگوی خوبی برای فرزندان خود به جا می‌گذارند.‏ آنان همچنین باید به فرزندان خود تعلیم دهند که چگونه نسبت به دیگران باملاحظه باشند.‏ برای مثال،‏ می‌توانند به فرزندان خود بیاموزند که در سالن جماعت ندوند یا در مهمانی‌ها بگذارند که ابتدا افراد مسن برای خود غذا بکشند.‏ اگر فرزندان در جماعت با اعمالی همچون باز کردن در،‏ به ما محبت نشان می‌دهند،‏ باید آنان را تحسین کنیم.‏ این کار تأثیر خوبی بر فرزندان می‌گذارد و بیشتر پی می‌برند که «دادن از گرفتن شادی‌بخش‌تر است.‏» ب۱۸/‏۹ ص ۲۹ ¶۵-‏۶

راهنمایی‌هایی که از عیسی دریافت می‌کنیم،‏ هم امروز و هم در آینده کمکمان می‌کند.‏ ما باید همواره بر فواید حاصل از تطبیق خود با تغییرات جدید تعمّق کنیم.‏ برای مثال،‏ تغییراتی که اخیراً در جلسات و خدمت موعظه ایجاد شده،‏ فواید زیادی برایمان به همراه داشته است.‏ مطمئناً صحبت دربارهٔ این فواید در پرستش خانوادگی،‏ باعث تشویق شما و خانواده‌تان خواهد بود.‏ اگر همواره به یاد داشته باشیم که پیروی از راهنمایی‌های سازمان یَهُوَه به صلاح ماست،‏ راحت‌تر می‌توانیم با شادی و رضایت آن‌ها را بپذیریم.‏ برای مثال،‏ خوشحالیم که می‌توانیم با استفادهٔ بیشتر از تکنولوژی و کاهش تعداد مجلّات،‏ در هزینه‌ها صرفه‌جویی کنیم.‏ به این شکل بیشتر اعانات صرف خدمت موعظه می‌شود و خبر خوش به گوش انسان‌های بیشتری می‌رسد.‏ پس بیش از پیش از فایل‌ها و نشریات الکترونیکی استفاده کنیم.‏ این یکی از راه‌هایی است که می‌توانیم از عیسی حمایت کنیم و از دارایی سازمان یَهُوَه حکیمانه استفاده کنیم.‏ ما با پیروی از راهنمایی‌های عیسی،‏ ایمان و اتحاد برادران و خواهرانمان را تقویت می‌کنیم.‏ ب۱۸/‏۱۰ ص ۲۵-‏۲۶ ¶۱۷-‏۱۹

هنگامی که ملایمت را که خصوصیتی الٰهی است از خود نشان می‌دهیم،‏ ممکن است خدا با استفاده از ما به دعاهای فردی اندوهگین جواب داده باشد.‏ (‏۲قر ۱:‏۳-‏۶‏)‏ با این حال،‏ نباید از هم‌ایمانانمان توقعی بیش از حد داشته باشیم.‏ ما باید دیدی معقول به آنان داشته باشیم.‏ اگر توقع داشته باشیم که هم‌ایمانانمان هیچ گاه خطا نکنند،‏ نه تنها واقع‌بینانه نیست،‏ بلکه سبب ناامیدی ما و آنان می‌شود.‏ (‏جا ۷:‏۲۱،‏ ۲۲‏)‏ بجاست همواره به یاد داشته باشیم که یَهُوَه نیز توقعی بیش از حد از خادمانش ندارد.‏ اگر تلاش کنیم او را در این مورد سرمشق قرار دهیم،‏ راحت‌تر می‌توانیم ضعف‌های یکدیگر را تحمّل کنیم.‏ (‏افس ۴:‏۲،‏ ۳۲‏)‏ به جای آن که در هم‌ایمانانمان این حس را ایجاد کنیم که تلاش کافی در خدمت به یَهُوَه نمی‌کنند،‏ مصمم باشیم که آنان را برای آنچه انجام می‌دهند،‏ تحسین کنیم.‏ تحسین‌های خالصانه و محبت‌آمیز نه تنها دیگران را تشویق و بنا می‌کند،‏ بلکه سبب می‌شود آنان ‹از اعمال خویش شادی کنند.‏› آیا این کار بسیار بهتر از آن نیست که اعضای جماعت را با یکدیگر مقایسه کنیم؟‏—‏غلا ۶:‏۴‏.‏ ب۱۸/‏۹ ص ۱۶ ¶۱۶-‏۱۷

از نظر عیسی،‏ خوراک روحانی شامل این است که بر طبق راهنمایی‌های خدا عمل کنیم.‏ از چه جهت می‌توان این را به خوراک یا غذا تشبیه کرد؟‏ همان طور که ما از خوردن غذا احساس رضایت می‌کنیم و بدنمان تقویت شده،‏ به حیات خود ادامه می‌دهد،‏ وقتی خواست خدا را به جا می‌آوریم،‏ دلمان شاد و ایمانمان برای رسیدن به حیات جاودان تقویت می‌شود.‏ حکمت نیز در واقع همان به عمل آوردن راهنمایی‌های الٰهی است.‏ (‏یعقو ۳:‏۱۳‏)‏ پاداش چنین حکمتی ارزش تلاشش را دارد.‏ کتاب مقدّس می‌گوید:‏ «هیچ‌یک از نفایس تو با آن برابری نتواند کرد .‏ .‏ .‏ آنان را که به دستش آرند،‏ درخت حیات است و آنان را که به چنگش گیرند،‏ برکت.‏» (‏امث ۳:‏۱۳-‏۱۸‏)‏ عیسی گفت:‏ «حال که این‌ها را می‌دانید،‏ خوشا به حال شما اگر آن‌ها را به جا آورید.‏» (‏یو ۱۳:‏۱۷‏)‏ خوشی و سعادت شاگردان عیسی زمانی تداوم می‌یافت که همچنان مطابق راهنمایی‌های عیسی عمل می‌کردند.‏ آنان فقط در آن زمان و از روی هیجان به تعالیم عیسی عمل نکردند،‏ بلکه آن را شیوهٔ زندگی خود ساختند.‏ ب۱۸/‏۹ ص ۴ ¶۴-‏۵

با این که اولین زوج در باغ عدن تنها بودند،‏ فرامین یَهُوَه به آنان حاکی از این بود که به رفاه دیگران توجه کنند.‏ یَهُوَه آدم و حوّا را برکت داد و به آنان گفت:‏ «بارور و کثیر شوید و زمین را پر سازید و بر آن تسلط یابید.‏» (‏پیدا ۱:‏۲۸‏)‏ بله،‏ آفریدگارمان یَهُوَه به رفاه و راحتی آفریده‌هایش اهمیت می‌داد.‏ به همین شکل،‏ اولین والدین بشری نیز می‌بایست به شادی و رفاه فرزندانشان که هنوز متولّد نشده بودند اهمیت می‌دادند.‏ یَهُوَه از آدم و حوّا انتظار داشت که به همراه خانواده‌شان تمام زمین را به بهشت تبدیل کنند تا همهٔ انسان‌ها بتوانند از زندگی در بهشت لذّت ببرند.‏ به‌راستی که این کار پروژه‌ای عظیم بود!‏ آدم و حوّا که انسان‌هایی کامل بودند،‏ برای گسترش بهشت بر روی زمین و انجام مقصود یَهُوَه،‏ باید با یَهُوَه همکاری می‌کردند.‏ به این شکل آنان می‌توانستند به آرامی خدا داخل شوند.‏ (‏عبر ۴:‏۱۱‏)‏ تصوّر کنید که آن پروژه چقدر می‌توانست لذّت‌بخش و شادی‌آور باشد!‏ آنان با این کار به نفع دیگران اهمیت می‌دادند و می‌توانستند از رضایت و برکات یَهُوَه برخوردار باشند.‏ ب۱۸/‏۸ ص ۱۸-‏۲۰ ¶۲،‏ ۸-‏۹

اگر شخصی به شما تهمت زده و اطلاعاتی دروغین دربارهٔ شما پخش کرده باشد چطور؟‏ این اتفاق برای عیسی و یحیای تعمیددهنده رخ داد.‏ (‏مت ۱۱:‏۱۸،‏ ۱۹‏)‏ واکنش عیسی چه بود؟‏ او به جای این که انرژی و وقتش را صرف دفاع از خود کند،‏ مردم را ترغیب کرد که بر اساس اعمال و تعالیم او قضاوت کنند.‏ عیسی در این باره گفت:‏ «درستی حکمت از اعمال آن ثابت می‌شود.‏» (‏مت ۱۱:‏۱۹‏،‏ پاورقی)‏ ما می‌توانیم از واکنش عیسی درس مهمی بیاموزیم.‏ برخی شاید سخنان منفی و نادرستی دربارهٔ ما به زبان آورند.‏ این سخنان شاید حتی وجههٔ ما را خراب کند.‏ در چنین شرایطی چه می‌توان کرد؟‏ ما می‌توانیم همچون عیسی با اعمال و روش زندگی خود،‏ نادرستی آن سخنان را ثابت کنیم.‏ ب۱۸/‏۸ ص ۶ ¶۱۱-‏۱۳

گزارشات کتاب مقدّس دربارهٔ قائن،‏ سلیمان و اسرائیلیان در مقابل کوه سینا یک نکتهٔ مشترک دارند.‏ همهٔ آنان فرصت داشتند که ‹توبه کنند و بازگردند.‏› (‏اعما ۳:‏۱۹‏)‏ کاملاً واضح است که یَهُوَه تنها به دلیل یک قدم اشتباه از خادمانش ناامید نمی‌شود.‏ برای مثال به یاد آورید که او چگونه به هارون رحمت نشان داد و او را بخشید.‏ امروزه ما هشدارهای یَهُوَه را از طریق کتاب مقدّس،‏ نشریاتمان و یا از هم‌ایمانانمان دریافت می‌کنیم.‏ اگر به هشدارهای یَهُوَه توجه کنیم،‏ می‌توانیم اطمینان داشته باشیم که او به ما نیز رحمت نشان می‌دهد.‏ یَهُوَه از روی هدفی به ما لطف نشان می‌دهد.‏ (‏۲قر ۶:‏۱‏)‏ لطف او به ما این فرصت را می‌دهد که «از رفتاری که خدا نمی‌پسندد و از تمایلات دنیوی بپرهیزیم.‏» (‏تیت ۲:‏۱۱-‏۱۴‏)‏ تا وقتی که ما ‹در این نظام کنونی زندگی می‌کنیم،‏› با موقعیت‌هایی روبرو می‌شویم که وفاداری ما را به یَهُوَه تحت آزمایش قرار می‌دهد.‏ پس باشد که همواره طرف یَهُوَه را بگیریم و به او وفادار بمانیم.‏ ب۱۸/‏۷ ص ۲۱ ¶۲۰-‏۲۱

ما نمی‌خواهیم در این دنیا به شهرت و آوازه دست یابیم،‏ بلکه می‌خواهیم نزد یَهُوَه شناخته شویم.‏ بدین منظور باید دو حقیقت مهم را به یاد داشته باشیم.‏ اول این که یَهُوَه همیشه به خادمان وفادارش توجه دارد و آنان را به خوبی می‌شناسد.‏ (‏عبر ۶:‏۱۰؛‏ ۱۱:‏۶‏)‏ او صمیمانه از تک‌تک خادمان وفادارش قدردان است و بی‌توجهی به آنان را نوعی ‹بی‌انصافی› می‌داند.‏ او «راه پارسایان را می‌پاید» و می‌داند که در سختی‌ها چگونه به آنان کمک کند.‏ (‏مز ۱:‏۶؛‏ ۲پطر ۲:‏۹‏)‏ دوم این که یَهُوَه گاه توجه و علاقه‌اش را طوری به ما نشان می‌دهد که انتظارش را نداریم.‏ یَهُوَه به کسانی که تنها برای جلب توجه دیگران دست به اعمال خوب می‌زنند پاداش نمی‌دهد.‏ چرا؟‏ زیرا آنان پاداش خود را به طور کامل دریافت کرده‌اند.‏ (‏مت ۶:‏۱-‏۵‏)‏ از طرف دیگر،‏ یَهُوَه که «امور نهان را می‌بیند،‏» کسانی را که با اعمالشان به دنبال جلب توجه دیگران نیستند،‏ در نظر دارد و به آنان پاداش می‌دهد.‏ ب۱۸/‏۷ ص ۹ ¶۸،‏ ۱۰

وقتی آن رؤیا تمام شد،‏ پِطرُس گیج و سردرگم بود.‏ او آن پیام را کاملاً درک نکرده بود.‏ همان وقت پیام‌رسانان کُرنِلیوس سر رسیدند.‏ پِطرُس تحت هدایت روح‌القدس به همراه آنان به خانهٔ کُرنِلیوس رفت.‏ اگر پِطرُس از روی ظاهر قضاوت می‌کرد،‏ هرگز وارد خانهٔ کُرنِلیوس نمی‌شد؛‏ زیرا یهودیان هیچ‌وقت به خانهٔ غیریهودیان نمی‌رفتند.‏ پس چه چیز او را بر آن داشت که به خانهٔ کُرنِلیوس برود؟‏ پِطرُس پیش از آن نسبت به غیریهودیان تبعیض قائل می‌شد،‏ اما آن رؤیا و هدایت روح‌القدس طرز فکر او را کاملاً تغییر داد.‏ پِطرُس پس از شنیدن سخنان کُرنِلیوس شدیداً تحت تأثیر قرار گرفت و تحت الهام خدا چنین نوشت:‏ «حال حقیقتاً دریافتم که خدا تبعیض قائل نمی‌شود،‏ بلکه از هر قومی،‏ هر کس از او بترسد و آنچه درست است به جا آورد،‏ مورد قبول اوست.‏» (‏اعما ۱۰:‏۳۴،‏ ۳۵‏)‏ پِطرُس از درک این موضوع بسیار هیجان‌زده شد!‏ ب۱۸/‏۸ ص ۹ ¶۳-‏۴

ما از اعمالی که یَهُوَه از آن‌ها نفرت دارد دوری می‌کنیم.‏ اما کتاب مقدّس در مورد برخی فعالیت‌ها یا جنبه‌های زندگی‌مان فرمان مشخصی نمی‌دهد.‏ در این موارد چگونه می‌توانیم تشخیص دهیم که چه تصمیمی یَهُوَه را خشنود می‌سازد؟‏ وجدانی تربیت‌یافته بر اساس کلام خدا در چنین مواقعی به ما کمک خواهد کرد.‏ یَهُوَه از روی محبتش به ما اصولی داده است که وجدان ما را تعلیم داده و هدایت می‌کند.‏ او در کلامش می‌گوید:‏ «من یهوه خدای تو هستم،‏ که تو را به آنچه به سود توست تعلیم می‌دهم،‏ و در طریقی که باید بروی هدایتت می‌کنم.‏» (‏اشع ۴۸:‏۱۷،‏ ۱۸‏)‏ اگر دل و ذهنمان را بکار گیریم و بر اصول کلام خدا تعمّق کنیم،‏ می‌توانیم وجدانمان را تربیت کرده و آن را تنظیم کنیم.‏ سپس قادر خواهیم بود تصمیماتی حکیمانه بگیریم.‏ یک اصل را می‌توان چنین تعریف کرد:‏ «حقیقت یا تعلیمی بنیادی که پایه و اساس استدلال یا عملی باشد.‏» درک کامل یک اصل شامل این می‌شود که با طرز فکر بنیانگذار آن آشنا شویم و بدانیم که چرا او قوانینی برایمان وضع کرده است.‏ ب۱۸/‏۶ ص ۱۷ ¶۵؛‏ ص ۱۸ ¶۸-‏۱۰

‏«هواداران حزب هیرودیس» که این سؤال را مطرح کرده بودند،‏ با خود می‌گفتند که اگر عیسی پرداخت مالیات را منع کند،‏ می‌توانند او را به اتهام مخالفت با امپراتوری روم دستگیر کنند.‏ یا اگر از یهودیان بخواهد که این مالیات را پرداخت کنند،‏ شاید آنان از پیروی او دست بکشند.‏ اما پاسخ عیسی چه بود؟‏ عیسی با هوشیاری بی‌طرفی خود را در این مورد حفظ کرد.‏ عیسی از فسادی که در بین مأموران مالیاتی وجود داشت آگاه بود.‏ اما به جای تمرکز بر آن،‏ بر پادشاهی خدا تمرکز کرد که تنها راه از میان برداشتن مشکلات بشر بود.‏ او به این شکل نمونهٔ خوبی برای ما بجا گذاشت.‏ حتی اگر به نظر برسد که عملکرد یک حزب سیاسی صحیح است،‏ به هیچ عنوان نباید از آن جانبداری کنیم.‏ ما مسیحیان همواره از پادشاهی خدا و معیارهای عادلانهٔ او جانبداری می‌کنیم.‏ از این رو،‏ ما هرگز دربارهٔ بی‌عدالتی‌های دنیای امروز وارد بحث نمی‌شویم و عاملان آن را محکوم نمی‌کنیم.‏ (‏مت ۶:‏۳۳‏)‏ بسیاری از شاهدان یَهُوَه که در گذشته در امور سیاسی دخالت داشتند،‏ طرز فکر خود را اصلاح کرده‌اند.‏ ب۱۸/‏۶ ص ۵-‏۶ ¶۹-‏۱۱

احتمالاً شیطان فرشتگان را وسوسه کرد که اگر به او بپیوندند،‏ بر انسان‌ها تسلّط خواهند داشت.‏ شاید او به این شکل می‌خواست مانع آمدن «نسل زن» شود.‏ (‏پیدا ۳:‏۱۵‏)‏ اما یَهُوَه با آوردن توفانی،‏ تمام نقشه‌های شیطان و دیوهایش را نقش بر آب کرد.‏ دو طعمهٔ مؤثری که شیطان از آن‌ها استفاده کرد،‏ غیراخلاقیات و غرور بود.‏ فرشتگانی که به شیطان پیوستند،‏ هزاران سال در حضور یَهُوَه خدمت کرده بودند!‏ با این حال،‏ آنان امیالی نادرست در خود پروراندند.‏ ما نیز شاید سالیان زیادی در بخش زمینی سازمان یَهُوَه خدمت کرده باشیم،‏ اما باید همواره به یاد داشته باشیم که امیال نادرست می‌تواند در دلمان ریشه گیرد و رشد کند.‏ (‏۱قر ۱۰:‏۱۲‏)‏ از این رو،‏ بسیار اهمیت دارد که به طور مرتب دل خود را محک زنیم و از غیراخلاقیات و غرور دوری کنیم.‏—‏غلا ۵:‏۲۶؛‏ کول ۳:‏۵‏.‏ ب۱۸/‏۵ ص ۲۵ ¶۱۱-‏۱۲

پولُس به دلیل واکنش منفی یهودیان دلسرد و ناراحت شده بود.‏ با این حال،‏ امیدش را از دست نداد و دست از تلاش نکشید.‏ او در نامه‌اش به مسیحیان روم احساسش را چنین بیان کرد:‏ «آرزوی قلبی من و التماسی که در دعا از خدا برای قوم اسرائیل می‌کنم،‏ این است که نجات یابند؛‏ زیرا در مورد ایشان گواهی می‌دهم که برای خدا غیرت دارند،‏ اما غیرتشان بر طبق شناخت دقیق نیست.‏» (‏روم ۱۰:‏۱،‏ ۲‏)‏ پولُس در ابتدا گفت که ‏«آرزوی قلبی»‏ اوست که یهودیان نجات یابند،‏ به همین دلیل به آنان موعظه می‌کرد.‏ (‏روم ۱۱:‏۱۳،‏ ۱۴‏)‏ او در دعا از یَهُوَه تمنا می‌کرد که به یهودیان کمک کند پیام پادشاهی را بپذیرند.‏ پولُس در ادامه گفت که آنان ‏«برای خدا غیرت دارند.‏»‏ بنابراین او بر خصوصیات خوب آنان تمرکز کرد و امید داشت که آنان خادم یَهُوَه شوند.‏ او می‌دانست که آن یهودیان باغیرت نیز می‌توانستند مانند خودش جزو شاگردان غیور عیسی شوند.‏ ب۱۸/‏۵ ص ۱۳،‏ ۱۵-‏۱۶ ¶۴،‏ ۱۳-‏۱۴

هر یک از ما باید فکر کند که چطور می‌تواند ‹نیاز› دیگران را برآورده کند.‏ اِشَعْیا در این باره می‌گوید:‏ «دستهای سست را قوی سازید؛‏ زانوان لرزان را استوار گردانید.‏» (‏اشع ۳۵:‏۳؛‏ عبر ۱۲:‏۱۲،‏ ۱۳‏)‏ همهٔ ما،‏ چه پیر و چه جوان،‏ می‌توانیم یکدیگر را با سخنان خود تشویق کنیم.‏ پولُس چنین پند داد:‏ «حال که به دلیل اتحاد با مسیح یکدیگر را دلگرم می‌سازید،‏ حال که از روی محبت یکدیگر را تسلّی می‌دهید،‏ حال که به یکدیگر توجه دارید و حال که در میان شما مهربانی و دلسوزی وجود دارد،‏ پس شادی مرا کامل سازید و همفکر باشید،‏ همچنین محبت متقابل داشته،‏ کاملاً متحد و هم‌اندیشه باشید.‏ هیچ کاری را از روی ستیزه‌جویی یا خودپسندی مکنید،‏ بلکه با فروتنی دیگران را از خود بهتر بدانید.‏ تنها به فکر نفع خود مباشید،‏ بلکه به فکر نفع دیگران نیز باشید.‏»—‏فیلیپ ۲:‏۱-‏۴‏.‏ ب۱۸/‏۴ ص ۲۲ ¶۱۰؛‏ ص ۲۳ ¶۱۲

یَهُوَه از طریق عیسی ما را از بردگی گناه و مرگ آزاد ساخت تا ما خود را به او وقف کرده و «همچون غلامان خدا» زندگی کنیم.‏ بهترین راه استفاده از آزادی‌مان این است که وقت و انرژی خود را تا جای ممکن در راه خدمت به یَهُوَه صرف کنیم.‏ این کار کمک می‌کند که همواره به یاد داشته باشیم امور روحانی مهم‌تر از اهداف دنیوی و خواسته‌های خودمان است.‏ (‏غلا ۵:‏۱۶‏)‏ به نوح و خانواده‌اش فکر کنید.‏ آنان در دنیایی مملو از خشونت و غیراخلاقیات زندگی می‌کردند،‏ اما هرگز همچون مردم آن زمان عمل نکردند.‏ آنان خود را با کاری که یَهُوَه از آنان خواسته بود مشغول نگه داشتند؛‏ یعنی کشتی‌ای ساختند،‏ برای خود و حیوانات غذا فراهم کردند و دربارهٔ توفان به مردم هشدار دادند.‏ کتاب مقدّس در این باره می‌گوید:‏ ‹نوح هرآنچه را که خدا به وی فرمان داده بود،‏ به انجام رسانید.‏› (‏پیدا ۶:‏۲۲‏)‏ از این رو،‏ نوح و خانواده‌اش هنگام نابودی دنیای آن زمان نجات یافتند.‏—‏عبر ۱۱:‏۷‏.‏ ب۱۸/‏۴ ص ۱۰ ¶۸؛‏ ص ۱۱ ¶۱۱-‏۱۲

شیطان و دیوهایش علاوه بر حکومت‌های بشری از ادیان کاذب و دنیای تجارت نیز استفاده می‌کنند تا ‏«‏تمام ساکنان زمین» را گمراه کنند.‏ (‏مکا ۱۲:‏۹‏)‏ شیطان از طریق ادیان کاذب دربارهٔ یَهُوَه تعالیم دروغ می‌دهد و حتی سعی کرده است که نام یَهُوَه را از انسان‌ها پنهان کند.‏ (‏ار ۲۳:‏۲۶،‏ ۲۷‏)‏ در نتیجه بسیاری انسان‌های خوش‌قلب که در باور خود خدا را می‌پرستند،‏ گمراه شده‌اند و در واقع پرستندهٔ دیوها هستند.‏ (‏۱قر ۱۰:‏۲۰؛‏ ۲قر ۱۱:‏۱۳-‏۱۵‏)‏ شیطان از طریق دنیای تجارت نیز دروغ‌های زیادی را ترویج می‌دهد.‏ برای مثال بسیاری تصوّر می‌کنند که برای رسیدن به زندگی‌ای شاد باید ثروت و دارایی زیادی داشته باشند.‏ (‏امث ۱۸:‏۱۱‏)‏ چنین افرادی به جای پرستش خدا،‏ «غلام ثروت» می‌شوند.‏ (‏مت ۶:‏۲۴‏)‏ حتی اگر آنان تا حدّی به خدا محبت داشته باشند،‏ عشق به مادیات به تدریج آن را «خفه می‌کند.‏»—‏مت ۱۳:‏۲۲؛‏ ۱یو ۲:‏۱۵،‏ ۱۶‏.‏ ب۱۸/‏۵ ص ۲۳ ¶۶-‏۷