اوت

محبتی که یَهُوَه و عیسی در حق ما انجام داده‌اند،‏ مرتباً در جلسات برجسته می‌شود.‏ حس قدردانی،‏ ما را برمی‌انگیزد که هر روز در زندگی‌مان از عیسی سرمشق بگیریم.‏ (‏۲قر ۵:‏۱۴،‏ ۱۵‏)‏ به علاوه،‏ ترغیب می‌شویم که یَهُوَه را بابت بهای رهایی بستاییم.‏ یک راه این است که در جلسات،‏ از صمیم دل پاسخ دهیم.‏ ازخودگذشتگی‌های ما نشانگر عمق محبتمان به یَهُوَه و عیساست.‏ ما برای شرکت در جلسات به طرق مختلف ازخودگذشتگی نشان می‌دهیم.‏ در بسیاری از جماعات،‏ جلسهٔ میان‌هفته پس از یک روز کاری است،‏ زمانی که معمولاً خسته هستیم.‏ جلسهٔ دیگر نیز آخرهفته است،‏ زمانی که بیشتر مردم استراحت می‌کنند.‏ آیا یَهُوَه توجه می‌کند که ما با وجود خستگی در جلسات شرکت می‌کنیم؟‏ بدون شک چنین است!‏ در واقع هر چه بیشتر ازخودگذشتگی کنیم،‏ یَهُوَه نیز برای محبتی که نشان می‌دهیم،‏ ارزش بیشتری قائل است.‏—‏مرق ۱۲:‏۴۱-‏۴۴‏.‏ ب۱۹/‏۱ ص ۲۸-‏۲۹ ¶۱۲-‏۱۳

عیسی برخی مشکلاتی را که مردم با آن روبرویند تجربه کرد.‏ برای مثال،‏ احتمالاً عیسی در خانواده‌ای فقیر بزرگ شده بود.‏ او از طریق کار با پدرخوانده‌اش یوسف،‏ آموخت که سخت کار کند.‏ (‏مت ۱۳:‏۵۵؛‏ مرق ۶:‏۳‏)‏ ظاهراً یوسف مدتی پیش از اتمام خدمت زمینی عیسی درگذشت.‏ بنابراین،‏ عیسی به‌خوبی درک کرد که غم مرگ عزیزانمان چقدر سخت است.‏ به‌علاوه،‏ او می‌دانست آنانی که عضو خانواده‌ای هستند که اعضای آن اعتقادات مذهبی متفاوتی دارند،‏ با چه مشکلاتی روبرویند.‏ (‏یو ۷:‏۵‏)‏ این عوامل و چیزهای دیگر به عیسی کمک کرد که مشکلات و احساسات مردم عادی را درک کند.‏ حس همدردی عیسی به‌خصوص در معجزاتش نمایان بود.‏ معجزات او تنها برای انجام وظیفه نبود.‏ او دلش به حال آنانی که در رنج و عذاب بودند می‌سوخت.‏ (‏مت ۲۰:‏۲۹-‏۳۴؛‏ مرق ۱:‏۴۰-‏۴۲‏)‏ عیسی همواره با مردم همدردی می‌کرد و در پی کمک به آنان بود.‏—‏مرق ۷:‏۳۲-‏۳۵؛‏ لو ۷:‏۱۲-‏۱۵‏.‏ ب۱۹/‏۳ ص ۱۶-‏۱۷ ¶۱۰-‏۱۱

تصوّر کنید که عیسی در آخرین شب زندگی‌اش روی زمین چه اضطرابی داشت!‏ آیا می‌توانست تا به مرگ وفادار بماند؟‏ زندگی میلیاردها انسان به وفاداری او بستگی داشت.‏ (‏روم ۵:‏۱۸،‏ ۱۹‏)‏ مهم‌تر از آن،‏ وجهه و اعتبار پدرش در میان بود.‏ (‏ایو ۲:‏۴‏)‏ هنگامی که عیسی با رسولانش که دوستان نزدیکش بودند آخرین شب را می‌گذراند،‏ «بحثی شدید» میان رسولانش درگرفت که «کدام یک از همه بزرگ‌تر محسوب می‌شود.‏» با این حال،‏ او عصبانی نشد و آرامش خود را حفظ کرد.‏ او بار دیگر با مهربانی اما در عین حال قاطعانه به آنان نشان داد که چه طرزفکری باید داشته باشند.‏ سپس دوستانش را به دلیل حمایت وفادارانه‌شان تحسین کرد.‏ (‏لو ۲۲:‏۲۴-‏۲۸؛‏ یو ۱۳:‏۱-‏۵،‏ ۱۲-‏۱۵‏)‏ ما نیز همچون عیسی هنگامی که مضطرب هستیم می‌توانیم آرامش خود را حفظ کنیم.‏ باید به یاد داشته باشیم که ما نیز گاه با اعمالمان دیگران را می‌رنجانیم.‏ (‏امث ۱۲:‏۱۸؛‏ یعقو ۳:‏۲،‏ ۵‏)‏ به علاوه،‏ باید سعی کنیم همیشه دیگران را برای کارهای خوبشان تحسین کنیم.‏—‏افس ۴:‏۲۹‏.‏ ب۱۹/‏۲ ص ۱۱-‏۱۲ ¶۱۶-‏۱۷

قوانین شریعت احتمال قضاوت نادرست را تا حد زیادی کاهش می‌داد.‏ شخص متهم این حق را داشت که بداند چه کسی از او شکایت کرده است.‏ (‏تث ۱۹:‏۱۶-‏۱۹؛‏ ۲۵:‏۱‏)‏ همچنین پیش از این که جرم متهم تأیید شود،‏ حداقل دو شاهد باید دربارهٔ آن شهادت می‌دادند.‏ (‏تث ۱۷:‏۶؛‏ ۱۹:‏۱۵‏)‏ حال اگر شخصی اسرائیلی جرمی مرتکب می‌شد و تنها یک شاهد داشت چطور؟‏ او باید می‌دانست که این دلیلی نیست که مجازات نشود.‏ زیرا یَهُوَه شاهد خطای او بود.‏ یَهُوَه بهترین نمونه را بجا گذاشته است.‏ هیچ یک از اعمال او از روی بی‌انصافی نیست.‏ او به آنانی که مصممانه به او وفادار می‌مانند پاداش می‌دهد و آنانی را که از قدرتشان سوءاستفاده می‌کنند مجازات می‌کند.‏ (‏۲سمو ۲۲:‏۲۱-‏۲۳؛‏ حز ۹:‏۹،‏ ۱۰‏)‏ برخی که به اعمال شریرانه دست زده‌اند،‏ شاید فکر کنند هرگز مجازات نمی‌شوند.‏ اما یَهُوَه در زمان مناسب آنان را مجازات خواهد کرد.‏ (‏امث ۲۸:‏۱۳‏)‏ اگر چنین افرادی توبه نکنند،‏ خیلی زود متوجه خواهند شد که «افتادن در دست‌های خدای زنده هولناک است.‏»—‏عبر ۱۰:‏۳۰،‏ ۳۱‏.‏ ب۱۹/‏۲ ص ۲۳-‏۲۴ ¶۲۰-‏۲۱

موسی برای دریافت کمک و راهنمایی به یَهُوَه روی می‌آورد.‏ او «ثابت‌قدم بود،‏ چنان که گویی آن نادیده را می‌دید.‏» (‏عبر ۱۱:‏۲۴-‏۲۷‏)‏ در کمتر از دو ماه پس از خروج اسرائیلیان از مصر،‏ قبل از این که به کوه سینا برسند مشکلی به وجود آمد.‏ آنان به دلیل کمبود آب به موسی شکوه و شکایت کردند.‏ وضعیت به قدری جدّی شد که موسی نزد خدا فریاد برآورد و گفت:‏ «با این قوم چه کنم؟‏ نزدیک است سنگسارم کنند.‏» (‏خرو ۱۷:‏۴‏)‏ یَهُوَه به موسی فرمانی واضح و روشن داد.‏ موسی می‌بایست چوبدستی خود را به صخرهٔ حوریب می‌زد تا از آن صخره آب بیرون آید.‏ در کتاب مقدّس می‌خوانیم که «موسی در برابر دیدگان مشایخ اسرائیل چنین کرد.‏» اسرائیلیان از آن آب نوشیدند و به این شکل مشکل حل شد.‏—‏خرو ۱۷:‏۵،‏ ۶‏.‏ ب۱۸/‏۷ ص ۱۳¶۴-‏۵

جماعت مسیحی نیز راه دیگری است که یَهُوَه به وسیلهٔ آن ما را با محبت خود بنا می‌کند.‏ هر یک از ما می‌توانیم با محبت به برادران و خواهرانمان و بنای آنان،‏ ثابت کنیم که واقعاً یَهُوَه را دوست داریم.‏ ما می‌توانیم هم‌ایمانانمان را هم از لحاظ روحانی و هم از لحاظ عاطفی بنا کنیم.‏ (‏۱یو ۴:‏۱۹-‏۲۱‏)‏ پولُس رسول مسیحان را چنین ترغیب کرد:‏ «همیشه یکدیگر را تشویق کرده،‏ بنا کنید،‏ چنان که اکنون نیز می‌کنید.‏» (‏۱تسا ۵:‏۱۱‏)‏ بنابراین،‏ نه تنها پیران جماعت،‏ بلکه همهٔ ما می‌توانیم در تسلّی دادن به برادران و خواهرانمان و بنای یکدیگر،‏ یَهُوَه و عیسی را سرمشق قرار دهیم.‏ (‏روم ۱۵:‏۱،‏ ۲‏)‏ ریشهٔ برخی مشکلات روحی در واقع بیماری‌های عصبی،‏ روحی و روانی است که نیاز به پزشک و دارو دارد.‏ (‏لو ۵:‏۳۱‏)‏ پیران و دیگر اعضای جماعت باید با فروتنی واقف باشند که آنان روانپزشک نیستند.‏ با این حال،‏ همهٔ ما هنوز نقشی مهم در رسیدگی به این افراد داریم.‏ آری،‏ ما می‌توانیم ‹به افسردگان دلگرمی بخشیم،‏ از ضعیفان حمایت کنیم و با همه بردبار باشیم.‏›—‏۱تسا ۵:‏۱۴‏.‏ ب۱۸/‏۹ ص ۱۴-‏۱۵ ¶۱۰-‏۱۱

زمانی که بیشتر یَهُوَه را بشناسیم،‏ اعتمادمان به او افزایش می‌یابد.‏ بهترین راه برای شناخت بیشتر یَهُوَه،‏ مطالعهٔ کلام او و تعمّق بر آن است.‏ گزارشات معتبر کتاب مقدّس نشان می‌دهد در گذشته یَهُوَه چگونه از قومش محافظت کرده است.‏ این گزارشات به ما اطمینان می‌دهد که او امروزه نیز به فکر ماست.‏ به تشبیه زیبایی توجه کنید که اِشَعْیا استفاده کرد تا نشان دهد یَهُوَه چگونه از ما محافظت می‌کند.‏ او یَهُوَه را به شبان و خادمان او را به گوسفند تشبیه کرده است.‏ اِشَعْیا دربارهٔ یَهُوَه می‌گوید:‏ «بره‌ها را میان بازوانش گرد خواهد آورد؛‏ آنها را در آغوش خود حمل خواهد کرد.‏» (‏اشع ۴۰:‏۱۱‏)‏ زمانی که ما خود را در میان بازوان پرتوان یَهُوَه تصوّر می‌کنیم،‏ احساس امنیت و آرامش خواهیم کرد.‏ همواره بر این سخنان اطمینان‌بخش که در آیهٔ امروز آمده است تعمّق کنید،‏ زیرا این‌چنین برای روبرویی با سختی‌هایی که در پیش است،‏ قوّت لازم را می‌یابید.‏ ب۱۹/‏۱ ص ۷ ¶۱۷-‏۱۸

آیا شما در پی دستیابی به هدفی روحانی هستید؟‏ شاید هدفتان این است که هر روز بخشی از کتاب مقدّس را بخوانید،‏ یا شاید تلاش می‌کنید که پاسخ‌های بهتری برای جلسه آماده کنید و کیفیت تکالیفتان را بالا ببرید و یا شاید می‌خواهید با مهارت بیشتری کتاب مقدّس را در موعظه استفاده کنید.‏ حال،‏ اگر پیشرفت خوبی در جهت رسیدن به این اهداف کرده‌اید یا دیگران به خاطر پیشرفتتان شما را تحسین کرده‌اند،‏ چه احساسی دارید؟‏ بی‌شک،‏ چنین پیشرفتی شادی‌بخش است.‏ چرا که شما نیز همچون عیسی هماهنگ با خواست یَهُوَه عمل کرده‌اید.‏ (‏امث ۲۷:‏۱۱‏)‏ تمرکز بر خدمت به یَهُوَه،‏ به شما شادی واقعی می‌بخشد و زندگی‌تان را هدفمند می‌سازد.‏ پولُس در این باره گفت:‏ «ثابت‌قدم و استوار بوده،‏ همواره در کار خداوند بسیار فعال باشید،‏ چون می‌دانید که زحمات شما در خدمت به خداوند بیهوده نیست.‏»‏ (‏۱قر ۱۵:‏۵۸‏)‏ انسان‌هایی که در پی شهرت و ثروت هستند،‏ از شادی واقعی برخوردار نیستند.‏ آنان حتی اگر به اهدافشان دست یابند،‏ اغلب احساس پوچی می‌کنند.‏—‏لو ۹:‏۲۵‏.‏ ب۱۸/‏۱۲ ص ۲۲ ¶۱۲-‏۱۳

داوود به زمانی اشاره کرد که همهٔ ساکنین زمین مطابق معیارهای عادلانهٔ خدا زندگی خواهند کرد.‏ (‏۲پطر ۳:‏۱۳‏)‏ در اِشَعْیا ۶۵:‏۲۲ چنین پیشگویی شده است:‏ «ایام قوم من مانند ایام درخت خواهد بود.‏» مطابق این پیشگویی،‏ خادمان خدا در دنیای جدید هزاران سال عمر خواهند کرد.‏ مطابق مکاشفه ۲۱:‏۱-‏۴‏،‏ یَهُوَه برکات زیادی نصیب انسان‌ها می‌کند؛‏ یکی از آن برکات حیات ابدی است،‏ زیرا در این آیات آمده است که «دیگر مرگ نخواهد بود.‏» آدم و حوّا افتخار زندگی در بهشت روی زمین را از دست دادند.‏ اما زمین در آینده دوباره به بهشت تبدیل خواهد شد.‏ یَهُوَه مطابق وعدهٔ خود،‏ برکات زیادی به ساکنین آن خواهد داد.‏ داوود گفت که فروتنان و پارسایان وارث زمین می‌شوند و تا به ابد در آن زندگی می‌کنند.‏ (‏مز ۳۷:‏۱۱‏)‏ پیشگویی‌های اِشَعْیا ما را بر آن می‌دارد که در انتظار برقراری دوبارهٔ بهشتی زیبا بر روی زمین باشیم.‏ (‏اشع ۱۱:‏۶-‏۹؛‏ ۳۵:‏۵-‏۱۰؛‏ ۶۵:‏۲۱-‏۲۳‏)‏ در آن زمان وعدهٔ عیسی به آن مجرم یهودی نیز به وقوع خواهد پیوست.‏ (‏لو ۲۳:‏۴۳‏)‏ ما می‌توانیم در آن بهشت زندگی کنیم.‏ ب۱۸/‏۱۲ ص ۷ ¶۲۲-‏۲۳

آیا ما می‌توانیم خود را کاملاً از افکار دنیوی دور نگاه داریم؟‏ خیر!‏ زیرا تا وقتی که ما در این دنیا زندگی می‌کنیم با افکار دنیوی سر و کار داریم.‏ (‏۱قر ۵:‏۹،‏ ۱۰‏)‏ حتی زمانی که در خدمت موعظه هستیم با انسان‌هایی صحبت می‌کنیم که افکار و نظرات دنیوی خود را ابراز می‌کنند.‏ بنابراین نمی‌توانیم کاملاً از چنین افکاری به دور باشیم،‏ اما همچنین نباید مرتباً دربارهٔ آن‌ها فکر کرده یا آن‌ها را بپذیریم.‏ ما نیز مانند عیسی باید فوراً افکاری را که شیطان در این دنیا ترویج می‌دهد از خود دور کنیم.‏ به‌علاوه،‏ اگر تا جای ممکن خود را در معرض افکار دنیوی قرار ندهیم،‏ محفوظ خواهیم ماند.‏ ما باید در انتخاب دوستانمان دقت کنیم.‏ کتاب مقدّس هشدار می‌دهد اگر با کسانی معاشرت کنیم که یَهُوَه را نمی‌پرستند،‏ طرز فکر آنان به‌تدریج بر ما تأثیر می‌گذارد.‏ (‏امث ۱۳:‏۲۰؛‏ ۱قر ۱۵:‏۱۲،‏ ۳۲،‏ ۳۳‏)‏ برخی سرگرمی‌ها تئوری تکامل،‏ خشونت یا غیراخلاقیات را ترویج می‌دهند.‏ ما با دوری از چنین تفریحاتی که برخلاف ‹شناخت خداست،‏› اجازه نمی‌دهیم که افکارمان مسموم شود.‏—‏۲قر ۱۰:‏۵‏.‏ ب۱۸/‏۱۱ ص ۲۱-‏۲۲ ¶۱۶-‏۱۷

چگونه می‌توانیم با عزم بیشتری در حقیقت گام برداریم؟‏ یک راه این است که تا جای ممکن حقایق کلام خدا را به دیگران بیاموزید.‏ کتاب مقدّس به شمشیر تشبیه شده است.‏ همان طور که یک سرباز آموزش‌دیده،‏ شمشیرش را محکم می‌گرفت،‏ ما نیز باید همواره آمادهٔ استفاده از کلام خدا باشیم.‏ (‏افس ۶:‏۱۷‏)‏ همهٔ ما می‌توانیم مهارت خود را در کار تعلیم بالا ببریم و ‹کلام حقیقت را به‌درستی به کار بندیم.‏› (‏۲تیمو ۲:‏۱۵‏)‏ هنگامی که با استفاده از کتاب مقدّس به دیگران تعلیم می‌دهیم،‏ شناخت و علاقه‌مان به حقیقت بیشتر خواهد شد.‏ این چنین با عزم بیشتری در حقیقت گام خواهیم برداشت.‏ حقیقت هدیه‌ای گرانبها از جانب یَهُوَه است؛‏ هدیه‌ای که دوستی با پدر آسمانی‌مان را ممکن ساخته است.‏ این باارزش‌ترین دارایی ماست.‏ یَهُوَه به ما چیزهای فراوانی آموخته است،‏ اما این تنها ابتدای راه است!‏ خدا به ما وعده داده است تا به ابد حقایق بیشتری به ما بیاموزد.‏ بنابراین برای حقیقت همچون مرواریدی گرانبها ارزش قائل شوید.‏ بدین منظور همچنان ‹حقیقت را بخرید و هرگز آن را نفروشید.‏›—‏امث ۲۳:‏۲۳‏.‏ ب۱۸/‏۱۱ ص ۸ ¶۲؛‏ ص ۱۲ ¶۱۵-‏۱۷

پیامی که نوح پیش از توفان اعلام می‌کرد،‏ شامل هشداری در رابطه با نابودی بود.‏ زیرا عیسی در این باره گفت:‏ «در روزهای پیش از توفان،‏ مردم می‌خوردند و می‌نوشیدند،‏ زن می‌گرفتند و شوهر می‌کردند تا روزی که نوح وارد کشتی شد؛‏ در واقع،‏ مردم توجه نکردند تا آن که توفان آمد و همه را برد.‏ حضور پسر انسان نیز چنین خواهد بود.‏» (‏مت ۲۴:‏۳۸،‏ ۳۹‏)‏ نوح با وجود بی‌توجهی مردم همچنان با وفاداری به آنان هشدار می‌داد.‏ امروزه با موعظهٔ پیام پادشاهی خدا،‏ به مردم فرصت می‌دهیم تا با مقصود یَهُوَه برای بشر آشنا شوند.‏ ما نیز همچون یَهُوَه از صمیم دل می‌خواهیم که مردم نسبت به این پیام واکنشی مثبت نشان دهند و ‹زنده بمانند.‏› (‏حز ۱۸:‏۲۳‏)‏ به‌علاوه،‏ ما در خدمت موعظه می‌کوشیم تا به افراد بیشتری دربارهٔ آمدن پادشاهی خدا و نابودی نظام حاضر هشدار دهیم.‏—‏حز ۳:‏۱۸،‏ ۱۹؛‏ دان ۲:‏۴۴؛‏ مکا ۱۴:‏۶،‏ ۷‏.‏ ب۱۸/‏۵ ص ۱۹ ¶۸-‏۹

موقعیت دیگری را در نظر بگیرید.‏ فرض کنید که در سرزمین شما فعالیت شاهدان یَهُوَه محدود شده است.‏ مقامات دولتی شما را احضار کرده‌اند تا سؤالاتی دربارهٔ هم‌ایمانانتان از شما بپرسند.‏ در این شرایط چگونه باید عمل کنید؟‏ آیا باید هر آنچه را می‌دانید به آنان بگویید؟‏ هنگامی که عیسی از طرف فرمانداران روم بازجویی می‌شد چگونه عمل کرد؟‏ واکنش او مطابق با یکی از اصول کتاب مقدّس بود که می‌گوید:‏ «وقتی برای سکوت و وقتی برای سخن گفتن.‏» بنابراین عیسی گاهی اوقات هیچ پاسخی نمی‌داد!‏ (‏جا ۳:‏۱،‏ ۷؛‏ مت ۲۷:‏۱۱-‏۱۴‏)‏ بجاست که ما نیز در چنین شرایطی بسیار محتاط عمل کنیم تا جان هم‌ایمانانمان را به خطر نیندازیم.‏ (‏امث ۱۰:‏۱۹؛‏ ۱۱:‏۱۲‏)‏ حال اگر یکی از اعضای جماعت گناهی بزرگ مرتکب شده است که شما از آن آگاهید چطور؟‏ «حقیقت را بیان می‌کند.‏» شما مسئولید که حقیقت را تمام و کمال برای پیران جماعت بگویید.‏ پیران جماعت باید از تمام جوانب امر آگاه باشند تا بتوانند به بهترین شکل به شخص خطاکار کمک کنند.‏ در نتیجه او می‌تواند رابطه‌اش را با یَهُوَه حفظ کند.‏—‏یعقو ۵:‏۱۴،‏ ۱۵‏.‏ ب۱۸/‏۱۰ ص ۱۰ ¶۱۷-‏۱۸

چگونه می‌توانیم دیگران را با محبت بنا کنیم؟‏ یک راه این است که شنوندهٔ خوبی باشیم.‏ (‏یعقو ۱:‏۱۹‏)‏ وقتی با دلسوزی پای صحبت دیگران می‌نشینیم،‏ به آنان محبت می‌کنیم.‏ شاید مناسب باشد برای درک موقعیت برادر یا خواهرمان،‏ با دلسوزی از او سؤالاتی سنجیده بکنیم.‏ بدین شکل بهتر می‌توانیم با او همدردی کرده،‏ او را بنا کنیم.‏ حالت چهره‌مان نیز باید نمایانگر عمق علاقه و محبت‌مان به او باشد.‏ اگر بخواهد موقعیتش را با جزئیات برای ما توضیح دهد،‏ بجاست با صبر و حوصله به سخنانش گوش دهیم و حرف‌هایش را قطع نکنیم.‏ بدین شکل بهتر به احساسات او پی می‌بریم.‏ همچنین اعتماد او را جلب می‌کنیم و هنگامی که تلاش می‌کنیم برادر یا خواهرمان را با سخنانمان بنا کنیم،‏ او با اشتیاق بیشتری به ما گوش خواهد کرد.‏ آری،‏ این گونه محبت خالصانه واقعاً مایهٔ تسلّی است.‏ ب۱۸/‏۹ ص ۱۴ ¶۱۰؛‏ ص ۱۵ ¶۱۳

ما برای شنیدن پیام پادشاهی،‏ خواندن کلام خدا و نشریات مسیحی،‏ مطالعهٔ کتاب مقدّس،‏ آماده کردن برای جلسات و رفتن به سالن جماعت به زمان نیاز داریم.‏ بدین منظور باید به اصطلاح وقت را بخریم و آن را صرف چیزهای کم‌اهمیت‌تر نکنیم.‏ (‏افس ۵:‏۱۵،‏ ۱۶‏،‏ پاورقی)‏ چه مدت طول می‌کشد تا بتوانیم به شناختی دقیق از تعالیم اساسی کتاب مقدّس دست یابیم؟‏ این زمان برای هر شخص متفاوت است.‏ به‌علاوه،‏ همواره می‌توانیم دربارهٔ حکمت یَهُوَه،‏ طرز فکر و اعمال او نکات جدیدی بیاموزیم.‏ (‏روم ۱۱:‏۳۳‏)‏ اولین شمارهٔ مجلّهٔ برج دیده‌بانی،‏ حقیقت کلام خدا را به «گلی کوچک» تشبیه کرد.‏ در آنجا آمده است:‏ «تنها به یک گلِ حقیقت قانع مباش.‏ اگر یک گل کافی بود،‏ گل‌های دیگری وجود نمی‌داشت.‏ همواره به دنبال گل‌های بیشتری باش و از جستجو بازنایست.‏» ما تا به ابد می‌توانیم دربارهٔ یَهُوَه نکات جدیدی بیاموزیم.‏ بسیار اهمیت دارد که اکنون به بهترین شکل از وقتمان استفاده کنیم و تا جایی که می‌توانیم بیشتر یَهُوَه را بشناسیم.‏ ب۱۸/‏۱۱ ص ۴-‏۵ ¶۷

شوهران باید نسبت به همسرشان باملاحظه باشند و آنان را درک کنند،‏ یا به عبارت دیگر رفتارشان «از روی شناخت» باشد.‏ (‏۱پطر ۳:‏۷‏؛‏ پاورقی)‏ یک شوهر باملاحظه می‌داند که در بسیاری موارد با همسرش تفاوت دارد،‏ اما این بدین معنی نیست که از او برتر است.‏ (‏پیدا ۲:‏۱۸‏)‏ چنین شوهری احساسات همسرش را در نظر می‌گیرد و به او احترام می‌گذارد.‏ یک شوهر باملاحظه همچنین در رفتارش با زنان دیگر،‏ باید احساسات همسر خود را در نظر بگیرد.‏ او هرگز نباید بیش از حد به زنان دیگر توجه و علاقه نشان دهد.‏ همچنین نباید برای خوشگذرانی،‏ بیش از حد با آنان شوخی کند یا رفتاری ناشایست داشته باشد.‏ این موضوع در مورد روابط او در شبکه‌های اجتماعی و سایت‌های اینترنتی نیز صدق می‌کند.‏ (‏ایو ۳۱:‏۱‏)‏ بله،‏ او باید به همسر خود وفادار بماند.‏ زیرا نه تنها همسرش را دوست دارد،‏ بلکه به یَهُوَه خدا نیز محبت دارد و از بدی متنفر است.‏—‏مز ۱۹:‏۱۴؛‏ ۹۷:‏۱۰‏.‏ ب۱۸/‏۹ ص ۲۹ ¶۳-‏۴

چرا به کار بستن آنچه از کلام خدا می‌آموزیم دشوار است؟‏ یک دلیل آن این است که انجام کار درست مستلزم فروتنی است و دنیا فروتن ماندن را برای ما دشوار می‌کند.‏ در این «روزهای آخر» ما در میان مردمانی «خودپرست،‏ پول‌دوست،‏ خودستا،‏ خودپسند» که «فاقد خویشتنداری» هستند،‏ زندگی می‌کنیم.‏ (‏۲تیمو ۳:‏۱-‏۳‏)‏ وقتی در خبرها به رفتار خودخواهانهٔ افراد اشاره می‌شود و حتی از آن تجلیل می‌شود،‏ خادم خدا که از چنین رفتاری نفرت دارد،‏ شاید با دیدن نتیجهٔ آن تا حدّی غبطه بخورد.‏ (‏مز ۳۷:‏۱؛‏ ۷۳:‏۳‏)‏ شاید از خود بپرسد:‏ ‹آیا واقعاً ارزشش را دارد که به نیاز دیگران بیشتر از نیاز خودم اهمیت بدهم؟‏ اگر در رفتارم خود را «کوچک‌تر» از دیگران نشان دهم،‏ مردم شاید آن طور که باید به من احترام نگذراند.‏› اگر اجازه دهیم روحیهٔ خودخواهانهٔ دنیا رفته‌رفته در ما نفوذ کند،‏ چه بسا دوستی و صمیمیتمان با اعضای جماعت و هویت مسیحی‌مان خدشه‌دار شود.‏ اما وقتی در کتاب مقدّس زندگی افرادی نمونه را بررسی می‌کنیم و آنان را سرمشق قرار می‌دهیم،‏ فایدهٔ فراوان می‌بریم.‏ ب۱۸/‏۹ ص ۳ ¶۱

یَهُوَه قبل از آفرینش هستی کاملاً تنها بود.‏ اما حتی در آن زمان نیز فقط به خودش فکر نمی‌کرد.‏ او موجودات روحی و انسان‌ها را آفرید و به این شکل به آنان هدیهٔ حیات را بخشید.‏ یَهُوَه «خدای شاد» دوست دارد که هدایای نیکو ببخشد.‏ (‏۱تیمو ۱:‏۱۱؛‏ یعقو ۱:‏۱۷‏)‏ از آنجایی که او می‌خواهد ما نیز شاد باشیم،‏ به ما می‌آموزد که بخشنده باشیم.‏ (‏روم ۱:‏۲۰‏)‏ خدا انسان‌ها را به صورت خود آفریده است.‏ (‏پیدا ۱:‏۲۷‏)‏ به این معنی که ما می‌توانیم شخصیت او را از خود منعکس کنیم.‏ بنابراین اگر از یَهُوَه سرمشق بگیریم و مانند او به دیگران علاقه و توجه نشان دهیم و نسبت به آنان بخشنده باشیم،‏ به شادی و رضایت دست خواهیم یافت.‏ (‏فیلیپ ۲:‏۳،‏ ۴؛‏ یعقو ۱:‏۵‏)‏ چرا؟‏ زیرا یَهُوَه انسان‌ها را به این شکل آفریده است.‏ ما با وجود ناکاملی‌مان می‌توانیم بخشندگی یَهُوَه را الگو قرار دهیم.‏ یَهُوَه می‌خواهد که انسان‌ها او را سرمشق قرار دهند.‏ بنابراین وقتی ما از بخشندگی او الگو می‌گیریم،‏ او را خشنود می‌سازیم.‏—‏افس ۵:‏۱‏.‏ ب۱۸/‏۸ ص ۱۸ ¶۱-‏۲؛‏ ص ۱۹ ¶۴

شاگردان عیسی نه تنها به سخنان او توجه می‌کنند،‏ بلکه مطابق آن عمل می‌کنند.‏ آنان نمی‌گذارند که «نگرانی‌های زندگی» تمرکزشان را بر هم زند.‏ (‏لو ۲۱:‏۳۴‏)‏ اطاعت از فرامین عیسی حتی در شرایط سخت،‏ برای آنان اولویت دارد.‏ آنان علی‌رغم این سختی‌ها به یَهُوَه وفادار می‌مانند و حاضرند هر بهایی برای آن بپردازند.‏ راه دیگری که نشان می‌دهد به سخنان عیسی گوش می‌دهیم،‏ همکاری با آنانی است که او منصوب کرده است.‏ (‏عبر ۱۳:‏۷،‏ ۱۷‏)‏ طی سال‌های اخیر،‏ تغییرات زیادی در سازمان یَهُوَه صورت گرفته است.‏ برخی از این تغییرات عبارتند از استفاده از ابزارها و روش‌های جدید در خدمت موعظه،‏ تغییرات اساسی در جلسهٔ میان‌هفته و به‌کارگیری روش‌های جدید در ساخت،‏ بازسازی و نگهداری از سالن‌های جماعت.‏ به‌راستی که ما بابت این تغییرات پرمهر و حکیمانه قدردانیم!‏ ما می‌توانیم اطمینان داشته باشیم که اگر همواره از راهنمایی‌ها و دستورالعمل‌های سازمان یَهُوَه اطاعت کنیم،‏ برکات زیادی نصیبمان می‌شود.‏ ب۱۹/‏۳ ص ۱۰-‏۱۱ ¶۱۱-‏۱۲

اگر تنها ۱۰ درصد یک گزارش موثق باشد،‏ آن گزارش ۱۰۰ درصد گمراه‌کننده است.‏ بیایید ببینیم برای اسرائیلیانی که در زمان یوشع در غرب رود اردن ساکن بودند چه اتفاقی افتاد.‏ (‏یوش ۲۲:‏۹-‏۳۴‏)‏ آنان گزارشی دریافت کردند مبنی بر این که اسرائیلیان ساکن شرق رود اردن،‏ معبدی بزرگ و باشکوه بنا کرده‌اند.‏ آنچه آنان شنیدند درست بود اما کل ماجرا نبود!‏ آنان تصوّر کردند هم‌ایمانانشان در شرق رود اردن،‏ علیه یَهُوَه سرکشی کرده‌اند.‏ (‏یوش ۲۲:‏۹-‏۱۲‏)‏ اما پیش از حمله،‏ برای کسب اطلاعاتی دقیق و موثق،‏ چند نفر را به شرق رود اردن فرستادند.‏ نتیجه چه بود؟‏ آنان متوجه شدند که اسرائیلیان ساکن شرق رود اردن،‏ آن معبد را برای اهدای قربانی به خدایان کاذب نساخته بودند!‏ بلکه می‌خواستند در آینده تمام اسرائیلیان با دیدن معبد در شرق رود اردن بدانند که ساکنان آنجا نیز جزو قوم وفادار یَهُوَه هستند.‏ اسرائیلیان ساکن غرب رود اردن از این که طبق اطلاعات ناقصشان،‏ علیه برادران خود دست به عمل نزدند خوشحال بودند.‏ آنان منتظر ماندند تا اطلاعاتی دقیق و موثق به دست آورند.‏ ب۱۸/‏۸ ص ۵-‏۶ ¶۹-‏۱۰

پولُس گفت،‏ حتی پرستندگان حقیقی یَهُوَه نیز ممکن است به اعمال ناشایست روی آورند.‏ کسانی که در مقابل وسوسه تسلیم می‌شوند،‏ شاید تصوّر کنند که هنوز مورد تأیید یَهُوَه هستند.‏ اما تمایل شخص به دوستی با یَهُوَه یا ادعای وفاداری او به یَهُوَه،‏ به این معنی نیست که یَهُوَه او را تأیید می‌کند.‏ (‏۱قر ۱۰:‏۱-‏۵‏)‏ اسرائیلیان به دلیل تأخیر موسی مضطرب و پریشان شدند.‏ امروزه نیز ممکن است مسیحیان به دلیل این که روز داوری یَهُوَه هنوز نرسیده است مضطرب شوند.‏ برای مثال،‏ شاید تصوّر کنیم تحقق کامل وعده‌های یَهُوَه در آیندهٔ نزدیک نخواهد بود یا شاید از آنجا که این وعده‌ها بسیار خوب و ایده‌آل هستند باورشان سخت باشد.‏ چنین طرز فکرهایی باعث می‌شود که به جای انجام خواست یَهُوَه به دنبال اهداف دنیوی برویم.‏ در نتیجه ممکن است به مرور زمان از یَهُوَه دور شویم و به اعمالی دست بزنیم که در گذشته حتی تصوّرش را هم نمی‌کردیم.‏ ب۱۸/‏۷ ص ۲۱ ¶۱۷-‏۱۸

اگر یَهُوَه ما را بشناسد،‏ برکات فوق‌العاده‌ای نصیبمان می‌شود.‏ اما برای این که نزد یَهُوَه شناخته شویم چه باید بکنیم؟‏ باید یَهُوَه را دوست داشته باشیم و زندگی خود را به او وقف کنیم.‏ (‏۱قر ۸:‏۳‏)‏ ما باید قدر دوستی‌مان با خدا را بدانیم و همواره برای حفظ آن بکوشیم.‏ بدین منظور،‏ همان طور که پولُس به مسیحیان غَلاطیه گفت،‏ نباید بردهٔ «اصول ابتدایی ضعیف و بی‌ارزش» این دنیا همچون شهرت و محبوبیت شویم.‏ (‏غلا ۴:‏۹‏)‏ مسیحیان قرن اول،‏ یَهُوَه را به خوبی می‌شناختند و نزد یَهُوَه نیز شناخته شده بودند.‏ با این حال،‏ پولُس گفت که آنان دوباره به اصول بی‌ارزش و پوچ روی آورده بودند.‏ در واقع پولُس به آنان گفت،‏ ‹حال که تا این حد پیشرفت کرده‌اید،‏ چرا دوباره به اعمال نابخردانه و پوچ روی می‌آورید؟‏› ب۱۸/‏۷ ص ۸ ¶۵-‏۶

خوشبختانه برای این که خوب را از بد تشخیص دهیم،‏ لازم نیست که شخصاً عواقب تلخ سرپیچی از قوانین یَهُوَه را تجربه کنیم.‏ ما می‌توانیم از اشتباهات کسانی که سرگذشتشان در کتاب مقدّس آمده است درس بگیریم.‏ زمانی که گزارشات کتاب مقدّس را می‌خوانیم و بر آن‌ها تعمّق می‌کنیم،‏ در واقع بهترین آموزش را از یَهُوَه می‌گیریم.‏ برای مثال،‏ در کلام خدا می‌خوانیم که وقتی داوود از فرمان یَهُوَه سرپیچی کرد و با بَتْشَبَع زنا کرد،‏ با چه عواقب تلخی روبرو شد.‏ (‏۲سمو ۱۲:‏۷-‏۱۴‏)‏ در حین خواندن و تعمّق بر این گزارش،‏ می‌توانیم از خود بپرسیم:‏ ‹داوود چگونه می‌توانست از چنین عواقب بدی جلوگیری کند؟‏ اگر من در شرایط او بودم چه کار می‌کردم؟‏ آیا مانند او مرتکب گناه می‌شدم یا مانند یوسف از آن موقعیت فرار می‌کردم؟‏› (‏پیدا ۳۹:‏۱۱-‏۱۵‏)‏ اگر همواره به عواقب اسفبار گناه فکر کنیم،‏ بیش از پیش ‹از بدی نفرت خواهیم داشت.‏›—‏عا ۵:‏۱۵‏.‏ ب۱۸/‏۶ ص ۱۷ ¶۵،‏ ۷

مردم با دیدن بی‌عدالتی‌های دنیای امروز،‏ ناخودآگاه موضوعات سیاسی را به میان می‌کشند.‏ در قرن اول پرداخت مالیات،‏ یکی از موضوعات داغ برای صحبت بود.‏ تابعان روم باید بابت چیزهای زیادی منجمله دارایی،‏ زمین و خانه‌هایشان مالیات می‌پرداختند.‏ همچنین فساد در بین مأموران مالیاتی اوضاع را بدتر می‌کرد.‏ آنان اغلب با پرداخت رشوه به مقامات دولتی صاحب جایگاه‌هایی می‌شدند که درآمد بیشتری داشت.‏ برای مثال،‏ زَکّا که در اَریحا رئیس خراجگیران بود،‏ از این طریق ثروت زیادی به دست آورد.‏ (‏لو ۱۹:‏۲،‏ ۸‏)‏ مخالفان عیسی در یک مورد خاص مالیاتی سعی کردند او را به دام بیندازند.‏ آنان از او دربارهٔ «مالیات سرانه» سؤال کردند.‏ مبلغ این مالیات معادل یک دینار بود و همهٔ یهودیان باید آن را می‌پرداختند.‏ (‏مت ۲۲:‏۱۶-‏۱۸‏)‏ این مالیات به یهودیان یادآوری می‌کرد که تحت تسلّط رومیان هستند.‏ از این رو،‏ آنان از پرداخت این مالیات نفرت داشتند.‏ ب۱۸/‏۶ ص ۵-‏۶ ¶۸-‏۱۰

طرفداری از شیطان همیشه به ضررمان خواهد بود و در نهایت هیچ فایده‌ای برایمان نخواهد داشت.‏ (‏ایو ۲۱:‏۷-‏۱۷؛‏ غلا ۶:‏۸‏)‏ چرا دانستن این که دنیا تحت کنترل شیطان است به نفع ماست؟‏ آگاهی از این امر به ما کمک می‌کند که دیدگاهی صحیح نسبت به حکومت‌ها داشته باشیم و ما را برمی‌انگیزد که خبر خوش را موعظه کنیم.‏ یَهُوَه از ما می‌خواهد به حکومت‌ها احترام بگذاریم.‏ (‏۱پطر ۲:‏۱۷‏)‏ او از ما انتظار دارد تا زمانی که قوانین حکومت‌ها برخلاف معیارهای خدا نیست از آن‌ها اطاعت کنیم.‏ (‏روم ۱۳:‏۱-‏۴‏)‏ از طرف دیگر،‏ می‌دانیم که هرگز نباید از رهبران یا احزاب سیاسی طرفداری کنیم.‏ (‏یو ۱۷:‏۱۵،‏ ۱۶؛‏ ۱۸:‏۳۶‏)‏ شیطان همواره سعی می‌کند تا نام یَهُوَه را پنهان کرده،‏ وجههٔ او را خراب کند.‏ از این رو،‏ ما تمام تلاشمان را می‌کنیم تا انسان‌ها را با یَهُوَه آشنا سازیم.‏ ما با افتخار نام یَهُوَه را بر خود داریم و آن را به کار می‌بریم،‏ زیرا می‌دانیم که محبت به خدا بسیار باارزش‌تر از عشق به مادیات است.‏—‏اشع ۴۳:‏۱۰؛‏ ۱تیمو ۶:‏۶-‏۱۰‏.‏ ب۱۸/‏۵ ص ۲۴ ¶۸-‏۹

تنها دلیل موجه برای طلاق اعمال نامشروع جنسی است.‏ اما در کتاب مقدّس نیامده است که زوج‌ها در چه صورتی می‌توانند از هم جدا شوند.‏ پولُس گفت:‏ «اگر زنی،‏ شوهری بی‌ایمان دارد و آن مرد حاضر است با او زندگی کند،‏ آن زن نباید شوهر خود را ترک کند.‏» (‏۱قر ۷:‏۱۲،‏ ۱۳‏)‏ این پند برای دوران ما نیز صدق می‌کند.‏ برخی شوهران بی‌ایمان با اعمالشان نشان می‌دهند که حاضر نیستند با همسرشان زندگی کنند.‏ شاید آنان از تأمین نیازهای مادی خانواده شانه خالی می‌کنند،‏ و یا با فعالیت‌های روحانی همسرشان شدیداً مخالفت می‌کنند.‏ یا شاید آنان همسرشان را چنان مورد ضرب‌وشتم قرار می‌دهند که سلامتی یا جانش در معرض خطر قرار می‌گیرد.‏ در چنین مواقعی برخی زنان مسیحی تصمیم گرفته‌اند از شوهرشان جدا شوند،‏ زیرا با وجود این که شوهرشان ادعا می‌کرد حاضر است همچنان در کنار هم زندگی کنند،‏ اعمالش نشانگر چیز دیگری بود.‏ با این حال،‏ برخی مسیحیان دیگر در شرایطی مشابه تصمیم متفاوتی گرفته‌اند.‏ آنان حاضر شدند مشکلات را به جان بخرند،‏ به زندگی با همسرشان ادامه دهند و تلاش کنند شرایط را بهبود بخشند.‏ ب۱۸/‏۱۲ ص ۱۳ ¶۱۴،‏ ۱۶؛‏ ص ۱۴ ¶۱۷

در مَثَل برزگر که در لو ۸:‏۵-‏۸،‏ ۱۱-‏۱۵ آمده است،‏ «بذر» مظهر پیام پادشاهی یا «کلام خداست» و «خاک» مظهر دل انسان است.‏ در این مَثَل،‏ بذری که در خاک خوب افتاد،‏ ریشه گرفت،‏ جوانه زد و سپس آن خوشه «۱۰۰ برابر ثمر آورد.‏» بذر کلام خدا به‌تدریج در دل ما رشد کرد و مانند خوشهٔ گندم آمادهٔ ثمر آوردن شد.‏ همان طور که دیدیم یک خوشهٔ گندم بذرهای جدید تولید می‌کند نه یک خوشهٔ جدید.‏ به طور مشابه،‏ ما نیز بذرهای جدید تولید می‌کنیم نه شاگردان جدید.‏ حال چطور می‌توانیم این بذرها را تولید کنیم و ثمر آوریم؟‏ هر بار که دربارهٔ پادشاهی خدا با دیگران صحبت می‌کنیم،‏ بذری را که در دل خودمان کاشته شده بود،‏ بارور کرده و بذری جدید در دل آنان می‌کاریم.‏ (‏لو ۶:‏۴۵؛‏ ۸:‏۱‏)‏ بنابراین تا زمانی که پیام پادشاهی خدا را به دیگران اعلام کنیم،‏ ‹با پایداری ثمر می‌آوریم.‏› ب۱۸/‏۵ ص ۱۴ ¶۱۰-‏۱۱

پولُس نه تنها با میل و رغبت برادرانش را تشویق می‌کرد،‏ بلکه حاضر بود ‹هر چه را که دارد،‏ حتی جانش را برای برادرانش بدهد.‏› (‏۲قر ۱۲:‏۱۵‏)‏ به طور مشابه پیران جماعت نه تنها باید برادران را در کلام تشویق کنند،‏ بلکه باید علاقه و محبتی خالصانه به آنان نشان داده و آنان را از لحاظ روحانی بنا سازند.‏ (‏۱قر ۱۴:‏۳‏)‏ تشویق و تقویت دیگران گاهی با پند و نصیحت همراه است.‏ در این زمینه نیز پیران جماعت باید نمونه‌های کتاب مقدّس را الگو قرار داده و به شکلی تشویق‌آمیز پند دهند.‏ یکی از این نمونه‌ها عیسی مسیح است.‏ او بعد از رستاخیزش برخی جماعت‌های آسیای صغیر را در اِفِسُس،‏ پِرگاموم و تیاتیرا به‌گرمی تشویق و تحسین کرد،‏ سپس پندی قاطع به آنان داد.‏ (‏مکا ۲:‏۱-‏۵،‏ ۱۲،‏ ۱۳،‏ ۱۸،‏ ۱۹‏)‏ بجاست که پیران جماعت نیز زمانی که پند می‌دهند،‏ الگوی عیسی را دنبال کنند.‏ ب۱۸/‏۴ ص ۲۲¶۸-‏۹

والدین،‏ شما مطمئناً تمام تلاشتان را می‌کنید که فرزندانتان به بیماری مبتلا نشوند.‏ برای مثال،‏ به نظافت منزلتان اهمیت می‌دهید و هر چه را که باعث بیماری می‌شود،‏ به دور می‌اندازید.‏ بطور مشابه،‏ باید فرزندانتان را از فیلم‌ها،‏ برنامه‌های تلویزیونی،‏ بازی‌های کامپیوتری و وب‌سایت‌هایی که طرز فکر شیطان در آن‌ها دیده می‌شود،‏ محفوظ نگاه دارید.‏ یَهُوَه این مسئولیت را به شما داده است که به نیاز روحانی فرزندانتان رسیدگی کنید.‏ (‏امث ۱:‏۸‏)‏ بدین منظور قوانینی مطابق معیارهای کتاب مقدّس در خانه وضع کنید.‏ برای مثال،‏ به فرزند نوجوانتان بگویید که چه برنامه‌هایی را می‌تواند ببیند و چه برنامه‌هایی را نباید ببیند.‏ به آنان کمک کنید که دلایل تصمیم شما را درک کنند.‏ (‏مت ۵:‏۳۷‏)‏ همچنان که فرزندانتان بزرگ‌تر می‌شوند،‏ به آنان بیاموزید که خودشان مطابق معیارهای یَهُوَه،‏ درست را از نادرست تشخیص دهند.‏ (‏عبر ۵:‏۱۴‏)‏ فرزندان از اعمال شما نکات بیشتری می‌آموزند!‏—‏تث ۶:‏۶،‏ ۷؛‏ روم ۲:‏۲۱‏.‏ ب۱۹/‏۱ ص ۱۶ ¶۸

اگر نوجوان هستید از سالمندان بپرسید که چه چیز کمکشان کرده است طی سال‌ها به خدمتشان ادامه دهند.‏ مطمئناً آنان درس‌ها و تجربیات باارزشی دارند که با شما در میان بگذارند!‏ چنین گفتگوهایی هم آنان را تشویق می‌کند و هم شما را.‏ به‌علاوه،‏ همهٔ ما چه پیر و چه جوان،‏ می‌توانیم به استقبال علاقه‌مندانی برویم که به سالن جماعت می‌آیند.‏ اگر شما جلسهٔ موعظه را اداره می‌کنید بجاست که شرایط مبشّران سالخورده را در نظر بگیرید.‏ محدوده‌ای مناسب برای آنان تهیه کنید.‏ همچنین می‌توانید ترتیبی دهید تا مبشّران جوان با آنان به موعظه بروند تا در صورت نیاز بتوانند به آنان کمک کنند.‏ با رفتار و برخوردتان به آنان نشان دهید که به آنان توجه دارید و شرایط و محدودیت‌هایشان را درک می‌کنید.‏ بله،‏ همهٔ اعضای جماعت،‏ چه پیر و چه جوان،‏ چه آنانی که سال‌هاست به یَهُوَه خدمت می‌کنند و چه آنانی که به تازگی خود را به یَهُوَه وقف کرده‌اند با دیدن رفتار مهربانانه و بادرایت شما تشویق می‌شوند که با غیرت به خدمت موعظه ادامه دهند.‏—‏لاو ۱۹:‏۳۲‏.‏ ب۱۸/‏۶ ص ۲۳-‏۲۴ ¶۱۰-‏۱۲

ما مانند پولُس باید همواره به یاد داشته باشیم که یَهُوَه ما را از بردگی گناه و مرگ آزاد ساخته است.‏ قربانی عیسی این امکان را برایمان فراهم کرده است تا با وجدانی آسوده و دلی شاد یَهُوَه را خدمت کنیم.‏ (‏مز ۴۰:‏۸‏)‏ علاوه بر ابراز قدردانی،‏ باید مراقب باشیم که از آزادی خود سوءاستفاده نکنیم.‏ پِطرُس رسول در این باره هشدار داد که از آزادی خود برای رفع خواسته‌های نفسانی خود استفاده نکنیم.‏ این دقیقاً همان کاری بود که اسرائیلیان پس از رهایی از مصر کردند.‏ ما نیز باید این هشدار را همواره به یاد داشته باشیم.‏ امروزه در دنیای شیطان جذابیت‌های بسیاری وجود دارد؛‏ جذابیت‌هایی همچون تنوع فراوان در لباس،‏ خوراک،‏ سرگرمی‌ها و بسیاری چیزهای دیگر.‏ همچنین دنیای تبلیغات با استفاده از افرادی خوش‌سیما ما را وسوسه می‌کند تا کالاهایی را تهیه کنیم که واقعاً به آن‌ها نیاز نداریم.‏ به‌راستی که در دنیای امروز عوامل زیادی می‌تواند باعث شود که ما از آزادی خود سوءاستفاده کنیم!‏ ب۱۸/‏۴ ص ۱۰ ¶۷-‏۸