ژوئیه

ما امروزه در «زمان‌هایی سخت» زندگی می‌کنیم.‏ تا رسیدن به دنیای جدید که صلح و آرامش در آن برقرار خواهد بود،‏ شرایط از این نیز بدتر می‌شود.‏ (‏۲تیمو ۳:‏۱‏)‏ بنابراین بجاست که از خود بپرسیم،‏ ‹برای دریافت کمک و راهنمایی نگاهم به سوی کیست؟‏› قرن‌ها پیش مزمورنویس نشان داد که ما باید برای دریافت کمک چشمان خود را به سوی یَهُوَه برافرازیم.‏ (‏مز ۱۲۳:‏۱-‏۴‏)‏ مزمورنویس این موضوع را به رابطهٔ یک خدمتکار با اربابش تشبیه کرد.‏ منظور او از این تشبیه چه بود؟‏ یک خدمتکار نه تنها برای دریافت خوراک و حمایت به اربابش روی می‌آورد،‏ بلکه به‌دقت به او چشم می‌دوزد تا دریابد که خواست اربابش چیست و سپس مطابق با آن عمل می‌کند.‏ به طور مشابه،‏ ما نیز باید هر روزه در کلام خدا جستجو کنیم تا دریابیم که یَهُوَه از شخص ما چه انتظاری دارد و راهنمایی او را دنبال کنیم.‏ تنها در این صورت می‌توانیم اطمینان داشته باشیم که او در مواقع نیاز به ما کمک می‌کند.‏ ب۱۸/‏۷ ص ۱۲ ¶۱-‏۲

منظور عیسی آزادی از ‹بردگی گناه› بود،‏ یعنی بدترین نوع بردگی که انسان‌ها تجربه کرده‌اند.‏ (‏یو ۸:‏۳۴‏)‏ بردگی گناه نه تنها ما را به انجام اعمال نادرست سوق می‌دهد،‏ بلکه باعث می‌شود در انجام اعمال درست نیز کوتاهی کنیم.‏ بردگی گناه به درماندگی،‏ درد و رنج و در نهایت به مرگ می‌انجامد.‏ (‏روم ۶:‏۲۳‏)‏ ما تنها زمانی می‌توانیم مانند آدم و حوّا از آزادی واقعی برخوردار شویم که گناه برای همیشه از میان برداشته شود.‏ عیسی با گفتن عبارت «اگر شما در کلام من بمانید،‏» نشان داد که رسیدن به آزادی واقعی شرایطی دارد که ما باید آن را رعایت کنیم.‏ (‏یو ۸:‏۳۱‏)‏ ما مسیحیان وقف‌شده دیگر نه برای خود،‏ بلکه مطابق با تعالیم عیسی زندگی می‌کنیم.‏ (‏مت ۱۶:‏۲۴‏)‏ به این شکل،‏ مطابق با وعدهٔ عیسی،‏ در آینده به طور کامل از فدیهٔ او بهره خواهیم برد و از آزادی واقعی برخوردار خواهیم شد.‏ ب۱۸/‏۴ ص ۷ ¶۱۴-‏۱۶

حتی زمانی که خادمان خدا طرز فکر اشتباهی دارند،‏ یَهُوَه با آنان همدردی می‌کند.‏ نمونهٔ یونُس را در نظر بگیرید.‏ یَهُوَه او را فرستاد تا پیام داوری را به اهالی نِینَوا برساند.‏ با این حال،‏ وقتی آنان توبه کردند یَهُوَه از نابودی‌شان صرف‌نظر کرد.‏ یونُس که از این عمل یَهُوَه خشنود نبود خشمگین شد،‏ زیرا پیشگویی‌اش دربارهٔ نابودی نِینَوا به تحقق نرسیده بود.‏ اما یَهُوَه صبور بود و به یونُس کمک کرد که طرز فکرش را اصلاح کند.‏ (‏یون ۳:‏۱۰–‏۴:‏۱۱‏)‏ پس از مدتی،‏ یونُس طرز فکرش را اصلاح کرد.‏ او حتی تحت الهام یَهُوَه این گزارش را نگاشت که ما از آن فایده بریم.‏ (‏روم ۱۵:‏۴‏)‏ نحوهٔ برخورد یَهُوَه با قومش به ما اطمینان می‌دهد که او خادمانش را درک می‌کند.‏ او از درد و رنجی که هر یک از ما متحمّل هستیم آگاه است.‏ او از افکار،‏ احساسات و محدودیت‌های ما آگاه است.‏ از این رو،‏ وعده داده است که هرگز ‹نخواهد گذاشت که بیش از توانمان وسوسه شویم.‏› (‏۱قر ۱۰:‏۱۳‏)‏ به‌راستی که چه وعدهٔ دلگرم‌کننده‌ای!‏ ب۱۹/‏۳ ص ۱۶ ¶۶-‏۷

تحت قوانین شریعت سرپرستان منصوب‌شده،‏ علاوه بر موضوعات مربوط به پرستش یَهُوَه،‏ به اختلافات و جرایم دیگر نیز رسیدگی می‌کردند.‏ اگر شخصی اسرائیلی کسی را می‌کشت،‏ فوراً اعدام نمی‌شد.‏ ابتدا مشایخ شهر شرایط را کاملاً بررسی می‌کردند،‏ سپس تشخیص می‌دادند که آیا حکم اعدام عادلانه است یا خیر.‏ (‏تث ۱۹:‏۲-‏۷،‏ ۱۱-‏۱۳‏)‏ مشایخ شهر به موضوعات زیادی در رابطه با زندگی روزمرهٔ اسرائیلیان رسیدگی می‌کردند؛‏ موضوعاتی همچون اختلاف بر سر دارایی و املاک یا مشکلات خانوادگی.‏ (‏خرو ۲۱:‏۳۵؛‏ تث ۲۲:‏۱۳-‏۱۹‏)‏ زمانی که مشایخ شهر منصفانه داوری می‌کردند و اسرائیلیان مطیع آنان بودند،‏ همه فایده می‌بردند و یَهُوَه جلال می‌یافت.‏ (‏لاو ۲۰:‏۷،‏ ۸؛‏ اشع ۴۸:‏۱۷،‏ ۱۸‏)‏ این به ما نشان می‌دهد که یَهُوَه به تمام جنبه‌های زندگی ما اهمیت می‌دهد.‏ او می‌خواهد که در رفتارمان با دیگران محبت و انصاف نشان دهیم.‏ به علاوه،‏ او به سخنان و اعمالمان حتی در خلوت توجه می‌کند.‏ ب۱۹/‏۲ ص ۲۳ ¶۱۶-‏۱۸

وقتی مضطرب می‌شویم حفظ فروتنی سخت می‌شود.‏ شاید حتی سخنانمان تند و بی‌مهر شود.‏ اگر شما نیز چنین تجربه‌ای داشته‌اید،‏ تعمّق بر نمونهٔ عیسی کمکتان خواهد کرد.‏ عیسی طی آخرین ماه‌های زندگی‌اش بر زمین،‏ شدیداً تحت فشار بود.‏ او می‌دانست که متحمّل رنج بسیار و در نهایت اعدام می‌شود.‏ (‏یو ۳:‏۱۴،‏ ۱۵؛‏ غلا ۳:‏۱۳‏)‏ او حتی چند ماه پیش از مرگش اذعان کرد که خیلی تحت فشار است.‏ (‏لو ۱۲:‏۵۰‏)‏ به علاوه،‏ در دعا به یَهُوَه گفت:‏ «جان من مضطرب است.‏» از نحوهٔ ابراز احساسات عیسی درمی‌یابیم که او فروتن و مطیع بود.‏ (‏یو ۱۲:‏۲۷،‏ ۲۸‏)‏ وقتی عده‌ای برای دستگیری‌اش آمدند،‏ او با شجاعت خود را معرفی کرد و اجازه داد که به شکل زجرآور و تحقیرکننده‌ای اعدام شود.‏ او با وجود فشار روحی،‏ با فروتنی به خواست خدا گردن نهاد.‏ به راستی که عیسی تحت فشار روحی و اضطراب،‏ بهترین نمونهٔ فروتنی را بجا گذاشت.‏—‏اشع ۵۳:‏۱۰‏.‏ ب۱۹/‏۲ ص ۱۱ ¶۱۴-‏۱۵

ما برای این که بتوانیم با وجود مشکلات به طور مرتب در جلسات شرکت کنیم،‏ باید از خود شجاعت نشان دهیم.‏ برخی از برادران و خواهرانمان با وجود غم و اندوه،‏ دلسردی یا بیماری در جلسات حضور می‌یابند.‏ برخی دیگر با وجود مخالفت شدید خانواده یا دولت،‏ همواره در جلسات شرکت می‌کنند.‏ همچنین به این موضوع فکر کنید که نمونهٔ ما بر برادرانی که به دلیل ایمانشان در زندان هستند چه تأثیری می‌گذارد.‏ (‏عبر ۱۳:‏۳‏)‏ وقتی آنان می‌شنوند که ما با وجود سختی‌ها به خدمتمان به یَهُوَه ادامه می‌دهیم،‏ قدرت می‌یابند که ایمان و شجاعت خود را حفظ کنند و به یَهُوَه وفادار بمانند.‏ زمانی که پولُس رسول در روم در زندان بود،‏ از شنیدن این که برادرانش همچنان با وفاداری به یَهُوَه خدمت می‌کنند،‏ شاد می‌شد.‏ (‏فیلیپ ۱:‏۳-‏۵،‏ ۱۲-‏۱۴‏)‏ پولُس پیش از آزاد شدن از زندان یا اندکی پس از آن،‏ نامه‌ای به عبرانیان نوشت.‏ در آن نامه،‏ آن مسیحیان وفادار را ترغیب کرد که هرگز از گرد آمدن در جلسات کوتاهی نکنند.‏—‏عبر ۱۰:‏۲۵‏.‏ ب۱۹/‏۱ ص ۲۸ ¶۹

شیطان همواره تلاش می‌کند که ما نیز همچون او با خودخواهی،‏ معیارهای یَهُوَه را زیر پا بگذاریم.‏ ما را با انسان‌هایی که همچون او فکر می‌کنند،‏ احاطه می‌کند.‏ شیطان از چه طریق دیگری دل ما را فاسد می‌سازد؟‏ او تلاش می‌کند که ما بر حکمت انسانی بیش از حکمت یَهُوَه تکیه کنیم.‏ (‏۱قر ۱۵:‏۳۳‏،‏ پاورقی)‏ یکی از ترفندهای او این است که ما ثروتمند شدن را هدف اصلی خود در زندگی قرار دهیم.‏ اما هیچ تضمینی وجود ندارد که با دنبال کردن چنین هدفی شخص ثروتمند شود!‏ چه خطری چنین افرادی را تهدید می‌کند؟‏ آنان ممکن است تمام تمرکزشان را بر مادیات بگذارند،‏ به طوری که به سلامتی،‏ روابط خانوادگی و حتی رابطه‌شان با یَهُوَه صدمه زنند.‏ (‏۱تیمو ۶:‏۱۰‏)‏ ما به راستی قدردانیم که از طریق حکمت الٰهی می‌توانیم دیدی صحیح نسبت به مادیات داشته باشیم.‏—‏جا ۷:‏۱۲؛‏ لو ۱۲:‏۱۵‏.‏ ب۱۹/‏۱ ص ۱۵-‏۱۶ ¶۶؛‏ ص ۱۷ ¶۹

عیسی نمونهٔ والایی از تشویق و دلگرمی به جا گذاشت.‏ اما خادمان وفادار یَهُوَه پیش از آن نیز می‌دانستند که باید یکدیگر را تشویق کنند.‏ زمانی که آشوریان قصد حمله به اورشلیم را داشتند،‏ حِزِقیای پادشاه سرداران جنگی و مردم را به دور هم جمع کرد و آنان را تشویق کرده،‏ دلگرمی داد.‏ در نتیجه «قوم از سخنان حِزِقیا پادشاه یهودا قوّت قلب یافتند.‏» (‏۲توا ۳۲:‏۶-‏۸‏)‏ ایّوب نیز نمونهٔ خوبی از تشویق و دلگرمی به جا گذاشت.‏ با این که او خود نیاز به دلگرمی داشت،‏ به سه مردی که به‌ظاهر قصد تسلّی او را داشتند آموخت که چگونه تشویق‌کننده باشند.‏ او به آنان گفت که اگر به جای آنان بود سعی می‌کرد با سخنان خود آنان را دلگرم کند و تسلّی دهد،‏ نه این که بیشتر آنان را عذاب دهد.‏ (‏ایو ۱۶:‏۱-‏۵‏)‏ سرانجام ایّوب تشویق و دلگرمی لازم را از اِلیهو و یَهُوَه خدا دریافت کرد.‏—‏ایو ۳۳:‏۲۴،‏ ۲۵؛‏ ۳۶:‏۱،‏ ۱۱؛‏ ۴۲:‏۷،‏ ۱۰‏.‏ ب۱۸/‏۴ ص ۱۶ ¶۶؛‏ ص ۱۷ ¶۸-‏۹

اِشَعْیا پیش از این دربارهٔ نحوه‌ای که یَهُوَه قومش را تقویت می‌کند گفت:‏ ‹یَهُوَه نیرومندانه می‌آید و بازویش برای او حکمرانی می‌کند.‏› (‏اشع ۴۰:‏۱۰‏)‏ کتاب مقدّس اغلب برای نشان دادن قدرت،‏ بطور سمبولیک از واژهٔ «بازو» استفاده می‌کند.‏ بنابراین،‏ عبارت «بازویش برای او حکمرانی می‌کند» نشان می‌دهد که یَهُوَه پادشاهی بسیار قدرتمند است.‏ همان طور که او در گذشته با استفاده از قدرت منحصربه‌فرد خود از خادمانش دفاع کرده است،‏ امروزه نیز از آنانی که به او ایمان و اعتماد دارند،‏ محافظت می‌کند و به آنان قوّت می‌بخشد.‏ (‏تث ۱:‏۳۰،‏ ۳۱؛‏ اشع ۴۳:‏۱۰‏)‏ یَهُوَه به خصوص زمانی «ما را تقویت خواهد کرد،‏» که از طرف دشمنان مورد اذیت و آزار قرار گیریم.‏ امروزه در برخی نقاط جهان،‏ دشمنانمان سعی می‌کنند که خدمت موعظه‌مان را متوقف سازند یا فعالیت‌هایمان را کاملاً ممنوع کنند.‏ ما حتی در چنین شرایطی نمی‌خواهیم نگرانی به دل راه دهیم.‏ یَهُوَه تضمینی داده است که باعث تقویت و اطمینان‌خاطر ما می‌شود.‏ او می‌گوید:‏ «هر سلاحی که بر ضد تو ساخته شود کارگر نخواهد افتاد.‏»—‏اشع ۵۴:‏۱۷‏.‏ ب۱۹/‏۱ ص ۵-‏۶ ¶۱۲-‏۱۳

ما برخلاف حیوانات نیاز روحانی داریم؛‏ نیازی که تنها آفریدگارمان می‌تواند آن را برآورده کند.‏ (‏مت ۴:‏۴‏)‏ اگر با میل و رغبت سخنان یَهُوَه را به گوش گیریم به بینش،‏ حکمت و شادی دست می‌یابیم.‏ یَهُوَه از طریق کلام خود و نشریاتی که «غلام امین و دانا» تهیه می‌کند،‏ نیاز روحانی ما را برآورده می‌سازد.‏ (‏مت ۲۴:‏۴۵‏)‏ این نشریات غذای روحانی نامیده می‌شود،‏ زیرا باعث تقویت ایمانمان می‌گردد.‏ به راستی که همهٔ ما از این سفرهٔ روحانی لذّت فراوان می‌بریم!‏ (‏اشع ۶۵:‏۱۳،‏ ۱۴‏)‏ غذای روحانی به ما حکمت و قدرت تفکر می‌بخشد که باعث می‌شود از جنبه‌های مختلف محفوظ بمانیم.‏ (‏امث ۲:‏۱۰-‏۱۴‏)‏ برای مثال به ما کمک می‌کند که تعالیم کاذب را تشخیص دهیم؛‏ تعالیمی همچون عدم وجود آفریدگار یا دستیابی به شادی و سعادت از طریق مادیات.‏ به علاوه،‏ کمکمان می‌کند تا از امیال و عادات ناشایست دوری کنیم.‏ بنابراین باید همواره در پی حکمت الٰهی باشیم و قدرت تفکرمان را تقویت کنیم.‏ ب۱۸/‏۱۲ ص ۲۰ ¶۶-‏۷

مطابق این پیشگویی،‏ آیا واقعاً زمانی می‌رسد که طول عمر ما مانند «ایام درخت» باشد؟‏ بعضی از درختان هزاران سال عمر می‌کنند.‏ انسان‌ها برای داشتن چنین طول عمری باید از سلامتی کامل و مطلق برخوردار باشند.‏ به راستی که زندگی در چنین شرایطی آرزوی همهٔ ما انسان‌هاست.‏ این پیشگویی‌ها نشان می‌دهد که در آینده،‏ بهشت دوباره بر روی زمین برقرار خواهد شد.‏ در آن زمان برکات یَهُوَه نصیب تمام ساکنین زمین می‌شود.‏ انسان‌ها دیگر از حملهٔ حیوانات یا انسان‌های درنده‌خو ترس و واهمه‌ای نخواهند داشت.‏ لنگان،‏ نابینایان و ناشنوایان شفا می‌یابند.‏ انسان‌ها خانه‌های خود را می‌سازند و در مزارع خود غذاهایی سالم و طبیعی پرورش می‌دهند.‏ بلی،‏ کتاب مقدّس به ما نشان می‌دهد که چنین آینده‌ای در انتظار ماست.‏ اما شاید برخی فکر کنند که واقعاً منظور این پیشگویی‌ها،‏ برقراری دوبارهٔ بهشت بر روی زمین نیست.‏ چرا اطمینان دارید که در آینده بهشت بر روی زمین برقرار خواهد شد؟‏ عیسی مسیح،‏ بزرگ‌ترین انسانی که تا به حال بر روی زمین بوده است،‏ دلیلی معتبر در اختیارمان گذاشته است.‏—‏لو ۲۳:‏۴۳‏.‏ ب۱۸/‏۱۲ ص ۵ ¶۱۳-‏۱۵

همواره می‌توانیم طرز فکر خود را تغییر دهیم.‏ طرز فکر جدیدمان تا حد زیادی به موضوعاتی بستگی دارد که بر آن تعمّق می‌کنیم.‏ بنابراین اگر همواره بر طرز فکر یَهُوَه تعمّق کنیم به درستی و برتری دیدگاه او پی می‌بریم و بر آن می‌شویم که افکار خود را با افکار او هماهنگ سازیم.‏ برای این که ‹ذهنمان را تازه سازیم› و همچون یَهُوَه فکر کنیم،‏ نباید ‹همشکل این دنیا شویم؛‏› یعنی نباید آنچه را که برخلاف معیارهای یَهُوَه است وارد فکر و ذهنمان کنیم.‏ برای این که اهمیت این موضوع را روشن کنیم مثالی می‌زنیم.‏ شخصی را تصوّر کنید که برای بهبود سلامتی خود به یک رژیم غذایی سالم روی می‌آورد.‏ اما اگر در کنار رژیمش بطور مرتب غذاهایی آلوده بخورد،‏ تمام تلاشش به هدر می‌رود!‏ بطور مشابه،‏ ما همواره تلاش می‌کنیم که افکار یَهُوَه را وارد ذهنمان کنیم؛‏ اما اگر اجازه دهیم افکار دنیوی نیز وارد ذهنمان شود،‏ تمام تلاش‌هایمان به هدر می‌رود.‏ ب۱۸/‏۱۱ ص ۲۱ ¶۱۴-‏۱۵

مصمم باشید هر روزه هماهنگ با حقیقت زندگی کنید.‏ کمربند حقیقت را به کمر ببندید.‏ در دوران باستان،‏ کمربند یک سرباز هنگام جنگ از او محافظت می‌کرد.‏ بدین منظور سرباز باید کمربند خود را محکم می‌بست.‏ کمربندی که سفت نبود نمی‌توانست به خوبی از سرباز محافظت کند.‏ کمربند حقیقت چگونه از ما محافظت می‌کند؟‏ اگر این کمربند را محکم و سفت به خود ببندیم،‏ به ما کمک می‌کند تا از افکار و استدلال‌های غلط بپرهیزیم و تصمیمات درست بگیریم.‏ حقایق کلام خدا به ما کمک می‌کند تا در وسوسه‌ها و سختی‌ها مصمم باشیم آنچه را که درست است انجام دهیم.‏ همان‌طور که یک سرباز هیچ گاه بدون کمربندش وارد جنگ نمی‌شد،‏ ما نیز باید مصمم باشیم که کمربند حقیقت را هیچ گاه از خود دور نکنیم و آن را محکم ببندیم.‏ ب۱۸/‏۱۱ ص ۱۲ ¶۱۵

یافتن حقایق کلام خدا مستلزم سعی و تلاش است.‏ ما برای دستیابی به آن حقایق باید از برخی چیزها بگذریم.‏ زمانی که حقیقت را ‹می‌خریم› یا آن را به دست می‌آوریم،‏ باید مراقب باشیم که آن را ‹نفروشیم› یا از دستش ندهیم.‏ حتی اگر برخی چیزها رایگان باشد،‏ باید برای دستیابی به آن‌ها بهایی بپردازیم.‏ واژهٔ عبری‌ای که در امثال ۲۳:‏۲۳ ‹خریدن› ترجمه شده است به معنی ‹به دست آوردن› نیز می‌باشد.‏ برای ‹خریدن› یا ‹به دست آوردن› چیزی باید سعی و تلاش کرد یا بهایی بابت آن پرداخت.‏ برای درک بهتر این موضوع مثالی می‌زنیم.‏ تصوّر کنید که یک مغازهٔ میوه‌فروشی موزهایش را بطور رایگان در اختیار مردم گذاشته است.‏ آیا می‌توان انتظار داشت که آن موزها خودبه‌خود در خانهٔ ما ظاهر شوند؟‏ خیر!‏ ما برای خرید آن‌ها باید به مغازه برویم!‏ بنابراین،‏ با این که آن موزها رایگان است باید برای دستیابی به آن‌ها تلاش کنیم.‏ آموختن حقیقت نیز رایگان است،‏ اما برای دستیابی به آن باید سعی و تلاش کرد.‏ ب۱۸/‏۱۱ ص ۴ ¶۴-‏۵

عیسی از پِطرُس،‏ یعقوب و یوحنا خواسته بود که او را تا بالای کوهی بلند همراهی کنند.‏ آنان در آنجا شاهد رؤیایی خارق‌العاده بودند.‏ صورت عیسی نورانی شده بود و ردایش می‌درخشید.‏ دو نفر که مظهر موسی و ایلیّا بودند،‏ دربارهٔ مرگ و رستاخیز عیسی با او صحبت می‌کردند.‏ (‏لو ۹:‏۲۹-‏۳۲‏)‏ سپس ابری آنان را در بر گرفت و صدایی از ابر شنیدند که صدای خدا بود!‏ رؤیایی که در بالای کوه دیده شد،‏ پیش‌نمایی بود از جلال و قدرتی که عیسی مسیح به عنوان پادشاه حکومت خدا دریافت می‌کرد.‏ مطمئناً عیسی پس از آن رویداد،‏ برای تحمّل رنج و مرگ دردآوری که در انتظارش بود تقویت شد و دلگرمی یافت.‏ آن رؤیا،‏ ایمان رسولان را نیز تقویت کرد و آنان را برای آزمایش‌های ایمان و مسئولیتی که در پیش داشتند آماده ساخت.‏ حدود ۳۰ سال بعد،‏ پِطرُس رسول دوباره به آن رؤیا اشاره کرد.‏ این امر نشان می‌دهد که آن رؤیا هنوز در ذهن او زنده بود.‏—‏۲پطر ۱:‏۱۶-‏۱۸‏.‏ ب۱۹/‏۳ ص ۱۰ ¶۷-‏۸

یکی از راه‌هایی که مسیحیان حقیقی خود را از پیروان ادیان کاذب متمایز می‌سازند چیست؟‏ آنان همواره حقیقت را می‌گویند.‏ (‏زکر ۸:‏۱۶،‏ ۱۷‏)‏ او به افراد غریبه،‏ همکاران،‏ دوستان و نزدیکان خود حقیقت را می‌گوید؛‏ حال چه در مسائل جزئی،‏ چه در امور جدّی‌تر.‏ حال اگر شما جوانی هستید که می‌خواهید مانند هم‌سن‌وسالان خود باشید چطور؟‏ بسیار مراقب باشید که زندگی دوگانه‌ای نداشته باشید.‏ آنان در حضور خانواده و اعضای جماعت وانمود می‌کنند که زندگی پاکی دارند،‏ اما در شبکه‌های اجتماعی و هنگامی که با جوانان دنیوی هستند کاملاً متفاوت عمل می‌کنند.‏ چنین افرادی با دروغ زندگی می‌کنند و در مقابل والدین و هم‌ایمانان خود و حتی یَهُوَه خدا با ریاکاری عمل می‌کنند.‏ (‏مز ۲۶:‏۴،‏ ۵‏)‏ یَهُوَه خدا کاملاً متوجه می‌شود اگر ما فقط ‹با لب‌هایمان به او حرمت گذاریم،‏ اما دل‌هایمان از او بسیار دور باشد.‏› (‏مرق ۷:‏۶‏)‏ بسیار حکیمانه است که پند کتاب امثال را بکار گیریم که می‌گوید:‏ «دلت بر گنهکاران حسد مبَرد،‏ بلکه همهٔ روز برای ترس خداوند غیور باش.‏»—‏امث ۲۳:‏۱۷‏.‏ ب۱۸/‏۱۰ ص ۹ ¶۱۴-‏۱۵

قوم یَهُوَه همچون یک خانوادهٔ روحانی است که محبت مشخصهٔ اصلی آنان است.‏ (‏۱یو ۴:‏۲۱‏)‏ گاهی اوقات چنین محبتی به شکل‌های فوق‌العاده نشان داده می‌شود.‏ اما اکثر مواقع حتی اعمالی ساده و کوچک یا کلماتی محبت‌آمیز،‏ برای ابراز این محبت کافی است.‏ زمانی که ما نسبت به دیگران باملاحظه و مهربان باشیم،‏ در واقع ‹همچون فرزندانی عزیز،‏ از خدا سرمشق می‌گیریم.‏› (‏افس ۵:‏۱‏)‏ عیسی به طور کامل از پدرش سرمشق می‌گرفت.‏ او در این باره گفت:‏ «بیایید نزد من،‏ ای همهٔ زحمتکشان و گرانباران و من به شما نیرویی تازه خواهم بخشید .‏ .‏ .‏ زیرا خویی ملایم و دلی افتاده دارم.‏» (‏مت ۱۱:‏۲۸،‏ ۲۹‏)‏ اگر ما نیز همچون عیسی ‹به فکر بینوایان باشیم› مورد لطف پدر آسمانی‌مان قرار می‌گیریم و شادی فراوان خواهیم یافت.‏ (‏مز ۴۱:‏۱‏)‏ بیایید در محیط خانواده،‏ در جماعت و در خدمت موعظه،‏ نسبت به دیگران باملاحظه باشیم و بدین گونه محبت کنیم.‏ ب۱۸/‏۹ ص ۲۸ ¶۱-‏۲

یک راه برای همکاری با یَهُوَه،‏ امدادرسانی به برادران و خواهرانی است که دچار سانحهٔ طبیعی شده‌اند.‏ برای مثال،‏ می‌توانیم از لحاظ مالی آنان را حمایت کنیم.‏ (‏یو ۱۳:‏۳۴،‏ ۳۵؛‏ اعما ۱۱:‏۲۷-‏۳۰‏)‏ همچنین می‌توانیم برای نظافت و بازسازی منازل به آنان کمک کنیم.‏ خواهری به نام گَبریِلا از لهستان خانه‌اش را به دلیل سیل از دست داد.‏ او از این که برادران جماعت‌های اطراف به یاری او شتافتند بسیار خوشحال شد.‏ او می‌گوید:‏ «دوست ندارم دربارهٔ چیزهایی که از دست دادم صحبت کنم،‏ چون فقط چیزهای مادی بودند.‏ در عوض دوست دارم به چیزهایی که به دست آوردم فکر کنم.‏ این اتفاق به من ثابت کرد که عضو جماعت مسیحی بودن،‏ نه تنها افتخار بزرگی است،‏ بلکه منشأ شادی نیز می‌باشد.‏» بسیاری از کسانی که بعد از فجایع طبیعی کمک دریافت کرده‌اند،‏ از لحاظ روحانی تقویت شده‌اند.‏ به‌علاوه کسانی که در فعالیت امدادرسانی با یَهُوَه همکاری کرده‌اند،‏ شادی و رضایت فراوانی یافته‌اند.‏—‏اعما ۲۰:‏۳۵؛‏ ۲قر ۹:‏۶،‏ ۷‏.‏ ب۱۸/‏۸ ص ۲۶ ¶۱۲

برای این که بتوانیم از دل خود مراقبت کنیم،‏ باید از خطرات آگاه بوده و آمادهٔ مقابله با آن‌ها باشیم.‏ واژه‌ای که در آیهٔ امروز «مراقبت» ترجمه شده است،‏ ما را به یاد کار دیده‌بانان می‌اندازد.‏ در روزگار سلیمان پادشاه،‏ دیده‌بانان روی دیوارهای شهر می‌ایستادند و به محض دیدن خطر،‏ اعلام خطر می‌کردند.‏ این تصویر به ما کمک می‌کند تا بدانیم چگونه از ذهنمان در برابر حملات شیطان محافظت کنیم.‏ در دوران باستان،‏ وظیفهٔ دیده‌بان و دربان با یکدیگر در ارتباط بود.‏ (‏۲سمو ۱۸:‏۲۴-‏۲۶‏)‏ آنان با همکاری هم،‏ اطمینان می‌یافتند که هنگام نزدیک شدن دشمنان،‏ دروازه‌های شهر بسته است و به این شکل از شهر محافظت می‌کردند.‏ (‏نح ۷:‏۱-‏۳‏)‏ شیطان همواره تلاش می‌کند که به دل ما نفوذ کند و بر افکار،‏ احساسات،‏ نیات و امیال ما تأثیر گذارد.‏ وجدانی تعلیم‌یافته مطابق اصول کتاب مقدّس،‏ همچون دیده‌بانان دوران باستان،‏ می‌تواند ما را از تأثیرات شیطان محفوظ نگاه دارد.‏ زمانی که وجدانمان زنگِ‌خطر را به صدا در می‌آورد،‏ باید هوشیار باشیم و دروازه‌های دلمان را ببندیم!‏ ب۱۹/‏۱ ص ۱۷ ¶۱۰-‏۱۱

پیران جماعت باید صلاحیت برادران جوان را بر اساس معیارهای کلام خدا بسنجند،‏ نه بر اساس فرهنگ یا نظر شخصی خودشان.‏ (‏۲تیمو ۳:‏۱۶،‏ ۱۷‏)‏ اگر پیران جماعت در انتصاب برادران جوان از معیارهای کتاب مقدّس پیروی نکنند،‏ در واقع مانع انتصاب برادران واجد شرایط می‌شوند.‏ در جماعتی،‏ مسئولیت‌های مهمی به یکی از خادمان جماعت واگذار شده بود.‏ پیران آن جماعت پس از بررسی صلاحیت او بر اساس کتاب مقدّس،‏ تشخیص دادند که صلاحیت لازم را دارد به عنوان پیر جماعت منصوب شود.‏ اما برخی از پیران جماعت که سن بالاتری داشتند فکر می‌کردند که آن خادم جماعت بسیار جوان به نظر می‌رسد و با انتصاب او موافقت نکردند.‏ متأسفانه پیران جماعت تنها به دلیل ظاهر جوان آن برادر،‏ او را به عنوان پیر جماعت منصوب نکردند.‏ چنین طرز فکری در بسیاری از نقاط دنیا معمول است.‏ بنابراین ما باید همواره به یاد داشته باشیم که بر اصول کتاب مقدّس تکیه کنیم،‏ نه بر نظر خودمان.‏ تنها در این صورت می‌توانیم مطیع عیسی باشیم و دیگران را از روی ظاهر قضاوت نکنیم.‏—‏یو ۷:‏۲۴‏.‏ ب۱۸/‏۸ ص ۱۲ ¶۱۶-‏۱۷

ارسال سریع ایمیل و پیامک خطر دارد.‏ فعالیت شاهدان یَهُوَه در برخی کشورها محدود و یا کاملاً ممنوع است.‏ مخالفان ما در این کشورها ممکن است عمداً اخباری پخش کنند که موجب ترس و وحشت ما شود یا ما را نسبت به هم بی‌اعتماد سازد.‏ برای مثال،‏ به نمونه‌ای توجه کنید که در شوروی سابق رخ داد.‏ پلیس مخفی این کشور که به «کا.‏گ.‏ب» معروف بود،‏ شایعه کرد که برخی از برادران سرشناس و باتجربه به سازمان یَهُوَه پشت کرده‌اند.‏ بسیاری این شایعه را باور کردند و از سازمان یَهُوَه جدا شدند.‏ به‌راستی که چه اتفاق تأسف‌باری!‏ خوشبختانه بسیاری از آنان بعدها دوباره به آغوش یَهُوَه بازگشتند،‏ اما برخی که ایمانشان در هم شکسته بود هرگز بازنگشتند.‏ (‏۱تیمو ۱:‏۱۹‏)‏ ما چگونه می‌توانیم از چنین خطراتی دوری کنیم؟‏ باید از ارسال و پخش خبرهای منفی و سؤال‌برانگیز اجتناب کنیم.‏ همچنین نباید ساده‌لوح و زودباور باشیم،‏ بلکه باید همواره اطمینان یابیم که اطلاعاتی صحیح و موثق در دست داریم.‏ ب۱۸/‏۸ ص ۵ ¶۸

در اولین دست‌نوشته‌های یونانی،‏ استفاده از علائم نقطه‌گذاری خیلی معمول نبود.‏ بنابراین،‏ این سؤال پیش می‌آید که آیا عیسی گفت،‏ «به‌راستی به تو می‌گویم،‏ امروز با من در بهشت خواهی بود» یا گفت،‏ «به‌راستی به تو می‌گویم امروز،‏ با من در بهشت خواهی بود»؟‏ عیسی پیش از آن به پیروانش گفت:‏ «پسر انسان .‏ .‏ .‏ سه روز و سه شب در دل زمین خواهد بود.‏» (‏مت ۱۲:‏۴۰؛‏ ۱۶:‏۲۱؛‏ ۱۷:‏۲۲،‏ ۲۳؛‏ مرق ۱۰:‏۳۴؛‏ اعما ۱۰:‏۳۹،‏ ۴۰‏)‏ بنابراین،‏ روزی که عیسی به همراه دو مجرم یهودی کشته شد،‏ به بهشت نرفت.‏ کتاب مقدّس می‌گوید،‏ او پس از مرگش نزدیک به سه روز در «گور» یا «هادیس» بود،‏ سپس خدا او را رستاخیز داد.‏ (‏اعما ۲:‏۳۱،‏ ۳۲‏؛‏ پاورقی)‏ آن مجرم یهودی نمی‌دانست عیسی با رسولان وفادارش عهد بسته که در پادشاهی آسمانی کنارش باشند.‏ (‏لو ۲۲:‏۲۹‏)‏ به علاوه،‏ او مسح‌شده نبود و حتی تعمید هم نیافته بود.‏ (‏یو ۳:‏۳-‏۶،‏ ۱۲‏)‏ بنابراین وقتی عیسی دربارهٔ بهشت صحبت کرد،‏ منظورش بهشت روی زمین بود نه بهشت آسمانی.‏ ب۱۸/‏۱۲ ص ۶ ¶۱۷-‏۱۸،‏ ۲۰-‏۲۱

چیزی نگذشت که اسرائیلیان گوسالهٔ طلایی را پرستیدند!‏ آنان در واقع خود را فریب می‌دادند.‏ زیرا با وجود نافرمانی از یَهُوَه،‏ فکر می‌کردند که هنوز طرف یَهُوَه را گرفته و به او وفادار بودند.‏ تا حدّی که حتی هارون مراسم پرستش گوسالهٔ طلایی را ‏«عید یَهُوَه» خواند!‏ واکنش یَهُوَه چه بود؟‏ او به موسی گفت که مردم «فساد کرده‌اند» و ‹از راهی که بدیشان امر فرمودم انحراف ورزیدند.‏› یَهُوَه بسیار خشمگین شد و حتی به این فکر کرد که قوم اسرائیل را به کلّی نابود کند.‏ (‏خرو ۳۲:‏۵-‏۱۰‏)‏ با وجود این،‏ یَهُوَه از روی رحمت تصمیم گرفت که اسرائیلیان را نابود نکند.‏ (‏خرو ۳۲:‏۱۴‏)‏ هارون نیز که کمی پیش گوسالهٔ طلایی را ساخته بود،‏ توبه کرد و همراه با لاویان طرف یَهُوَه را گرفت.‏ اما هزاران نفر به دلیل بت‌پرستی جانشان را از دست دادند.‏ یَهُوَه به آنانی که طرف او را گرفتند وعده داد که آنان را برکت دهد.‏—‏خرو ۳۲:‏۲۶-‏۲۹‏.‏ ب۱۸/‏۷ ص ۲۰ ¶۱۳-‏۱۶

ما برای دستیابی به چه نوع شهرت و آوازه‌ای تلاش می‌کنیم؟‏ ما نمی‌خواهیم به دلیل مدارک تحصیلی،‏ شغل‌های عالی و یا پیشرفت در عرصهٔ هنر مشهور شویم.‏ پولُس رسول بهترین نوع شهرت و آوازه را چنین توضیح داد:‏ «حال که خدا را می‌شناسید یا بهتر بگویم،‏ خدا شما را می‌شناسد،‏ چگونه است که بار دیگر به اصول ابتدایی ضعیف و بی‌ارزش برمی‌گردید و می‌خواهید آن‌ها را از نو بندگی کنید؟‏» (‏غلا ۴:‏۹‏)‏ ما نزد یَهُوَه،‏ حاکم عالم هستی ‹شناخته شده‌ایم.‏› به راستی که چه افتخاری!‏ یَهُوَه به ما توجه دارد و دوستمان دارد.‏ او مشتاق است که رابطه‌ای نزدیک با ما داشته باشد.‏ در واقع،‏ هدف اصلی آفرینش ما این است که به عنوان دوست یَهُوَه شناخته شویم.‏—‏جا ۱۲:‏۱۳،‏ ۱۴‏.‏ ب۱۸/‏۷ ص ۸ ¶۳-‏۴

برای فایده بردن از قوانین خدا،‏ باید آن قوانین را دوست بداریم و به آن‌ها احترام بگذاریم.‏ (‏عا ۵:‏۱۵‏)‏ برای عمل کردن به این فرمان کتاب مقدّس باید بیاموزیم که همچون یَهُوَه خدا به مسائل بنگریم.‏ این مثال را در نظر بگیرید:‏ تصوّر کنید که نمی‌توانید شب‌ها خوابی عمیق و راحت داشته باشید.‏ دکتر به شما پیشنهاد می‌دهد که رژیم غذایی و برنامهٔ ورزش و زندگی‌تان را تغییر دهید.‏ بعد از مدتی درمی‌یابید که این برنامهٔ جدید تأثیر مثبتی داشته و می‌توانید بهتر بخوابید.‏ مسلّماً از دکترتان قدردان خواهید بود که کمکتان کرده است زندگی بهتری داشته باشید.‏ به طور مشابه،‏ خالق ما قوانینی به ما داده است که ما را از تأثیرات بد گناه محفوظ نگه می‌دارد و زندگی‌مان را بهبود می‌بخشد.‏ برای مثال در نظر بگیرید که عمل کردن به قوانین کتاب مقدّس دربارهٔ دروغ،‏ حقه‌بازی،‏ روابط نامشروع جنسی،‏ ارتباط با ارواح،‏ خشونت و دزدی چه فوایدی برای ما دارد.‏ (‏امث ۶:‏۱۶-‏۱۹؛‏ مکا ۲۱:‏۸‏)‏ وقتی مطابق با خواست یَهُوَه عمل می‌کنیم و برکات حاصل از آن را تجربه می‌کنیم،‏ محبت و قدردانی‌مان نسبت به یَهُوَه و قوانینش افزایش می‌یابد.‏ ب۱۸/‏۶ ص ۱۷ ¶۵-‏۶

احتمالاً پیلاتُس از این می‌ترسید که عیسی مردم را برانگیزد تا بر علیه رومیان شورش کنند.‏ اما عیسی در جواب گفت:‏ «پادشاهی من از این دنیا نیست.‏» (‏یو ۱۸:‏۳۶‏)‏ از آنجا که پادشاهی عیسی در آسمان بود،‏ او در امور سیاسی دخالت نمی‌کرد.‏ او به پیلاتُس گفت که کارش بر روی زمین این است که ‹به حقیقت شهادت دهد.‏› (‏یو ۱۸:‏۳۷‏)‏ ما نیز همچون عیسی باید هدف از مأموریتی را که یَهُوَه به ما داده است درک کنیم.‏ در این صورت،‏ فکر حمایت از یک حزب سیاسی به ذهنمان خطور نخواهد کرد.‏ شاید چنین کاری آسان نباشد.‏ یک سرپرست سیّار می‌گوید:‏ «تعصب در بین مردم محدودهٔ ما هر روز بیشتر و بیشتر به چشم می‌خورد.‏ حس ملی‌گرایی در آنان کاملاً آشکار است.‏ آنان تصوّر می‌کنند که تحت حکومتی مستقل،‏ از زندگی بهتری برخوردار خواهند بود.‏ جای خوشحالی است که در چنین شرایطی برادران و خواهران با تمرکز بر موعظهٔ پادشاهی خدا،‏ اتحاد خود را حفظ کرده‌اند.‏ آنان می‌دانند که تنها خدا می‌تواند تمام مشکلات بشر منجمله بی‌عدالتی را از بین ببرد.‏» ب۱۸/‏۶ ص ۴-‏۵ ¶۶-‏۷

در بخش عبری کتاب مقدّس تنها در کتاب‌های اول تواریخ،‏ ایّوب و زَکَریا به شیطان اشاره شده است.‏ چرا پیش از آمدن مسیح جزئیات زیادی دربارهٔ شیطان آشکار نشد؟‏ یَهُوَه در بخش عبری کتاب مقدّس جزئیات زیادی را دربارهٔ شیطان و کارهایش آشکار نساخت.‏ چرا که مقصود اصلی یَهُوَه از الهام آیات عبری،‏ تعیین هویت مسیح و هدایت قومش به سمت او بود.‏ (‏لو ۲۴:‏۴۴؛‏ غلا ۳:‏۲۴‏)‏ پس از آمدن مسیح،‏ یَهُوَه از طریق عیسی و شاگردانش جزئیات بیشتری را دربارهٔ شیطان و فرشتگانی که به او پیوستند آشکار ساخت.‏ به‌راستی که عملکرد یَهُوَه بجا بود،‏ زیرا نابودی شیطان و فرشتگان شریر از طریق عیسی و مسح‌شدگان به انجام خواهد رسید.‏ (‏روم ۱۶:‏۲۰؛‏ مکا ۱۷:‏۱۴؛‏ ۲۰:‏۱۰‏)‏ فراموش نکنید که قدرت شیطان محدود است.‏ یَهُوَه،‏ عیسی و فرشتگان وفادار از ما محافظت می‌کنند.‏ ما با کمک آنان می‌توانیم در برابر دشمنمان شیطان ایستادگی کنیم.‏ ب۱۸/‏۵ ص ۲۲-‏۲۳ ¶۲-‏۴

تنها در صورتی که ‏‹میوه بیاوریم›‏ یَهُوَه ما را به عنوان خادمانش می‌پذیرد.‏ (‏مت ۱۳:‏۲۳؛‏ ۲۱:‏۴۳‏)‏ البته مطابق با یوحنا ۱۵:‏۱-‏۵ ‹میوه آوردن› نمی‌تواند به معنی شاگردسازی باشد.‏ (‏مت ۲۸:‏۱۹‏)‏ اگر چنین بود،‏ خادمان وفاداری که کسی را شاگرد مسیح نساخته‌اند،‏ در مَثَل عیسی همچون شاخه‌هایی خواهند بود که میوه نمی‌آورند.‏ اما چنین طرز فکری صحیح نیست!‏ زیرا ما نمی‌توانیم مردم را به اجبار شاگرد مسیح سازیم.‏ یَهُوَه خدایی پرمهر است و از ما انتظار بیش از حد ندارد.‏ او هرگز از ما نمی‌خواهد کاری را انجام دهیم که در توانمان نیست.‏ (‏تث ۳۰:‏۱۱-‏۱۴‏)‏ حال،‏ منظور از ‹میوه آوردن› یا ‹ثمر آوردن› چیست؟‏ این عبارات به فعالیتی اشاره می‌کند که همهٔ ما قادر به انجام آن هستیم؛‏ یعنی موعظهٔ خبر خوش پادشاهی خدا که یَهُوَه آن را به ما محوّل کرده است.‏—‏مت ۲۴:‏۱۴‏.‏ ب۱۸/‏۵ ص ۱۴ ¶۸-‏۹

امروزه رهبران ادیان در همه جای دنیا فعالیت می‌کنند؛‏ برای مثال کشیش‌ها،‏ خاخام‌ها و سُوامی‌ها.‏ آنان همچون رهبران مذهبی قرن اول «مانع آشکار شدن حقیقت می‌شوند» و ‹حقیقت خدا را با دروغ معاوضه می‌کنند.‏› (‏روم ۱:‏۱۸،‏ ۲۵‏)‏ آنان تعالیم غلطی را به مردم می‌آموزند؛‏ تعالیمی همچون آتش جهنّم،‏ فناناپذیری روح،‏ تناسخ و این که خدا همجنسگرایی و ازدواج با شخص همجنس را قابل قبول می‌داند.‏ سیاستمداران نیز با دروغ،‏ انسان‌ها را گمراه می‌کنند.‏ یکی از بزرگ‌ترین دروغ‌هایی که انسان‌ها به‌زودی می‌شنوند این است که «صلح و امنیت» برقرار شده است!‏ اما «ناگهان نابودی به نحوی غیرمنتظره بر ایشان خواهد آمد.‏» باشد که ما فریب آنان را نخوریم و به یاد داشته باشیم که این نظام حاضر بسیار بی‌ثبات است!‏ ما به‌خوبی می‌دانیم که «روز یَهُوَه درست همچون دزدی که در شب می‌آید،‏ خواهد آمد.‏»—‏۱تسا ۵:‏۱-‏۴‏.‏ ب۱۸/‏۱۰ ص ۷-‏۸ ¶۶-‏۸

عیسی مسیح از طریق برادران مسح‌شدهٔ خود و پیران جماعت،‏ افسردگان و دلشکستگان را تشویق کرده و آنان را راهنمایی می‌کند.‏ در واقع،‏ آنان بر ایمان دیگران «سَروری» نمی‌کنند،‏ بلکه با هم‌ایمانان خود ‹همکار هستند و برای شادی آنان می‌کوشند.‏› (‏اشع ۳۲:‏۱،‏ ۲؛‏ ۲قر ۱:‏۲۴‏)‏ پولُس رسول در این زمینه الگوی خوبی به جا گذاشت.‏ او به مسیحیانی که در تِسالونیکی تحت آزار و اذیت بودند نوشت:‏ «ما چنان شما را دوست داشتیم که نه تنها مصمم بودیم بشارت خدا را به شما برسانیم،‏ بلکه حتی حاضر بودیم جانمان را هم برایتان بدهیم؛‏ زیرا برایمان خیلی عزیز بودید.‏» (‏۱تسا ۲:‏۸‏)‏ پولُس نشان داد که تنها بیان سخنانی تشویق‌کننده کافی نیست.‏ او به پیران جماعت در اِفِسُس سخنان ذکرشده در آیهٔ امروز را نوشت.‏ ب۱۸/‏۴ ص ۲۱-‏۲۲ ¶۶-‏۸

تنها راه برخورداری از چنین آزادی‌ای این است که ‹نزد یَهُوَه بازگردیم،‏› یعنی رابطه‌ای شخصی با او برقرار کنیم.‏ (‏۲قر ۳:‏۱۶‏)‏ اما اسرائیلیان قادر نبودند اعمال یَهُوَه را درک کنند.‏ گویی پوششی دل و ذهن آنان را کاملاً پوشانده بود.‏ آنان دیدگاهی نفسانی داشتند،‏ زیرا پس از آزادی‌شان از مصر تنها در پی خواسته‌های جسم بودند.‏ (‏عبر ۳:‏۸-‏۱۰‏)‏ آزادی‌ای که روح‌القدس به ما می‌بخشد بسیار فراتر از آزادی از بردگی انسان‌هاست.‏ انسان‌ها با تکیه بر قدرت خود هرگز قادر نخواهند بود به این آزادی دست یابند.‏ یَهُوَه ما را که در بند گناه و مرگ هستیم رها می‌سازد و از بردگی عقاید و پرستش کاذب آزاد می‌کند.‏ (‏روم ۶:‏۲۳؛‏ ۸:‏۲‏)‏ به‌راستی که چه آزادی فوق‌العاده‌ای!‏ حتی بردگان و زندانیان در بند نیز می‌توانند از این آزادی برخوردار باشند.‏—‏پیدا ۳۹:‏۲۰-‏۲۳‏.‏ ب۱۸/‏۴ ص ۹ ¶۳-‏۵