اکتبر

یَهُوَه سرچشمهٔ حکمت است و آن را با سخاوت در اختیار دیگران می‌گذارد.‏ یکی از راه‌های دریافت حکمت یَهُوَه،‏ پذیرفتن تأدیب اوست.‏ حکمت یَهُوَه می‌تواند ما را در برابر خطرات روحانی و اخلاقی محفوظ نگاه دارد.‏ (‏امث ۲:‏۱۰-‏۱۲‏)‏ به این شکل می‌توانیم همچنان که در انتظار زندگی جاودان هستیم،‏ خود را در محبت خدا نگاه داریم.‏ (‏یهو ۲۱‏)‏ شاید به دلیل ناکاملی،‏ پیشینه‌مان یا دلایلی دیگر گاه پذیرفتن تأدیب برایمان مشکل باشد.‏ اما وقتی نتیجهٔ خوب تأدیب را در زندگی می‌بینیم به محبت یَهُوَه پی می‌بریم.‏ در امثال ۳:‏۱۱،‏ ۱۲ آمده است:‏ «پسرم،‏ تأدیب خداوند را خوار مشمار،‏ .‏ .‏ .‏ زیرا خداوند آنان را که دوست می‌دارد،‏ تأدیب می‌کند.‏» باید همواره به یاد داشته باشیم که یَهُوَه خیر و صلاح ما را می‌خواهد.‏ (‏عبر ۱۲:‏۵-‏۱۱‏)‏ از آنجا که یَهُوَه ما را کاملاً می‌شناسد،‏ تمام تأدیب‌ها و نصایحش بجا و مناسب است.‏ ب۱۸/‏۳ ص ۲۸ ¶۱،‏ ۲

پِطرُس رسول سخنان آیهٔ روز را به جماعت‌های آسیای صغیر که فرهنگ‌های مختلفی داشتند نوشت.‏ آنان با «آزمایش‌های سخت» و مخالفت‌ها روبرو بودند.‏ در آن دوران سخت چه چیز به مسیحیان کمک می‌کرد؟‏ (‏۱پطر ۱:‏۱؛‏ ۴:‏۴،‏ ۷‏)‏ توجه کنید که پِطرُس رسول برادران و خواهران را تشویق کرد که «نسبت به یکدیگر» مهمان‌نواز باشند؛‏ یعنی نسبت به هم‌ایمانانی که می‌شناختند و با آنان معاشرت داشتند.‏ اما مهمان‌نوازی چگونه به مسیحیان کمک می‌کرد؟‏ مهمان‌نوازی آنان را به هم نزدیک‌تر می‌ساخت.‏ امروزه چطور؟‏ آیا وقتی هم‌ایمانی شما را به منزلش دعوت می‌کند،‏ خوشحال نمی‌شوید؟‏ آیا از آن معاشرت‌ها خاطره‌ای خوب و به‌یادماندنی ندارید؟‏ آیا وقتی برخی از اعضای جماعت را به منزلتان دعوت می‌کنید،‏ دوستی‌تان عمیق‌تر نمی‌شود؟‏ ما از طریق مهمان‌نوازی بیش از هر زمانی با هم‌ایمانانمان آشنا می‌شویم.‏ در قرن اول،‏ مسیحیان باید بیش از پیش به هم نزدیک می‌شدند،‏ زیرا زمان‌های سختی در انتظارشان بود.‏ این موضوع امروزه نیز در رابطه با ما صدق می‌کند،‏ زیرا ما در «روزهای آخر» زندگی می‌کنیم.‏—‏۲تیمو ۳:‏۱‏.‏ ب۱۸/‏۳ ص ۱۴-‏۱۵ ¶۱-‏۳

کتاب مقدّس افرادی را که طرز فکری همچون طرز فکر یَهُوَه دارند تحسین می‌کند.‏ رومیان ۸:‏۶ در این باره می‌گوید:‏ «اگر افکار خود را درگیر آنچه نفسانی است بسازیم،‏ به مرگ می‌انجامد.‏ اما اگر افکار خود را به آنچه از روح است مشغول سازیم،‏ به حیات و آرامش می‌انجامد.‏» ما با تمرکز بر امور روحانی یَهُوَه را خشنود می‌سازیم و به آرامش‌خاطر می‌رسیم.‏ همچنین در آینده به حیات جاودان دست خواهیم یافت.‏ ما امروزه در دنیایی پرخطر زندگی می‌کنیم.‏ اطرافمان را انسان‌هایی احاطه کرده‌اند که طرز فکرشان با طرز فکر خدا کاملاً متفاوت است.‏ از این رو،‏ ما باید تمام تلاشمان را بکنیم تا فکر و ذهن خود را محفوظ نگاه داریم.‏ اگر ذهنمان را با افکار یَهُوَه پر نسازیم،‏ دنیای شیطان ذهنمان را با افکار و خصوصیات نفسانی پر می‌سازد.‏ یهودا نیز دربارهٔ انسان‌های نفسانی می‌گوید که وضعیت آنان چنان رو به وخامت می‌رود که حتی ‹از درک امور روحانی عاجز می‌مانند.‏›—‏یهو ۱۸،‏ ۱۹‏.‏ ب۱۸/‏۲ ص ۱۹ ¶۵،‏ ۷؛‏ ص ۲۰ ¶۸

بسیاری از پزشکان و پرستاران،‏ روزانه با افرادی سروکار دارند که به بیماری‌های واگیردار مبتلا هستند.‏ آنان به بیماران توجه نشان می‌دهند،‏ زیرا می‌خواهند به آنان کمک کنند.‏ با این حال باید بسیار مراقب باشند که آن بیماری‌ها به خودشان سرایت نکند.‏ به طور مشابه،‏ بسیاری از ما نیز در محل زندگی و محیط کار با افرادی سروکار داریم که شخصیت و خصوصیات خداپسندانه ندارند و باید مراقب باشیم که خصوصیات آنان به ما سرایت نکند.‏ اکنون که در روزهای آخر این دنیا هستیم،‏ مردم معیارهای خدا را نادیده می‌گیرند.‏ پولُس رسول در نامهٔ دوم خود به تیموتائوس،‏ خصوصیات مردمی را که با خدا بیگانه هستند توصیف کرده است.‏ (‏۲تیمو ۳:‏۱-‏۵‏)‏ شاید با دیدن افرادی که این خصوصیات را دارند متعجب و ناراحت شویم،‏ اما رفتار و گفتار آنان ممکن است بر ما نیز تأثیر بگذارد.‏ (‏امث ۱۳:‏۲۰‏)‏ بنابراین باید ببینیم چطور خودمان را از تأثیر خصوصیات منفی محفوظ نگاه داریم و به دیگران از لحاظ روحانی یاری رسانیم.‏ ب۱۸/‏۱ ص ۲۷ ¶۱،‏ ۲

در سال ۳۳ میلادی عیسای رستاخیزیافته بر بیش از ۵۰۰ نفر که شامل مردان،‏ زنان و احتمالاً کودکان بودند ظاهر شد.‏ به احتمال زیاد همان موقع بود که او به آنان سخنان آیهٔ روز را گفت.‏ (‏۱قر ۱۵:‏۶‏)‏ ظاهراً زمانی که عیسی این فرمان را داد،‏ صدها نفر از شاگردانش در آنجا حضور داشتند.‏ بنابراین عیسی نشان داد آنانی که می‌خواهند شاگرد مسیح شوند و یوغ او را بر دوش گیرند،‏ باید تعمید بگیرند.‏ (‏مت ۱۱:‏۲۹،‏ ۳۰‏)‏ کسانی که می‌خواهند خدا را آن گونه که مورد تأیید اوست بپرستند،‏ ابتدا باید بپذیرند که یَهُوَه مقصودش را از طریق عیسی به تحقق می‌رساند.‏ سپس می‌توانند برای تعمید واجد شرایط گردند.‏ تنها چنین تعمیدی مورد قبول یَهُوَه است.‏ مدارک بسیاری در کتاب مقدّس نشان می‌دهد که شاگردان عیسی در قرن اول به اهمیت تعمید پی برده بودند.‏ از این رو،‏ هرگز تعمیدشان را به تعویق نمی‌انداختند.‏—‏اعما ۲:‏۴۱؛‏ ۹:‏۱۸؛‏ ۱۶:‏۱۴،‏ ۱۵،‏ ۳۲،‏ ۳۳‏.‏ ب۱۸/‏۳ ص ۵ ¶۸

دنیای امروز تحت نفوذ دین کاذب و مملو از غیراخلاقیات و پرستش کاذب است.‏ کتاب مقدّس دنیای امروز را «مسکن دیوها» می‌خواند.‏ (‏مکا ۱۸:‏۲‏)‏ ما در دنیای امروز همچون بیگانگان هستیم.‏ تفاوت ما با مردم دنیا برای همه آشکار است.‏ از این رو،‏ ممکن است ما نیز مورد تمسخر دیگران قرار گیریم.‏ (‏مرق ۱۳:‏۱۳‏)‏ ما می‌خواهیم مانند دانیال به یَهُوَه خدا نزدیک‌تر شویم.‏ اگر فروتن بمانیم و با اطمینان از یَهُوَه اطاعت کنیم،‏ او برایمان ارزش زیادی قائل خواهد بود.‏ (‏حج ۲:‏۷‏)‏ امروزه والدین می‌توانند از والدین دانیال سرمشق گیرند.‏ چگونه؟‏ با وجود شرارتی که در زمان کودکی دانیال در یهودا رواج داشت،‏ او در محبت به خدا رشد کرد.‏ پیشرفت دانیال حاصل اصولی بود که پدر و مادرش به او آموخته بودند.‏ (‏امث ۲۲:‏۶‏)‏ حتی معنی اسم دانیال که «داور من خداست» می‌باشد،‏ نشانهٔ محبت والدین او به یَهُوَه است.‏ (‏دان ۱:‏۶‏)‏ بنابراین،‏ والدین باید همواره با صبر و حوصله فرزندشان را در راه شناخت یَهُوَه تربیت کنند.‏ (‏افس ۶:‏۴‏)‏ آنان باید برای فرزندشان دعا کنند؛‏ حال چه به تنهایی چه به همراه او.‏ اگر والدین تمام تلاش خود را بکنند که حقایق کلام خدا به دل فرزندشان راه یابد،‏ برکات فراوانی نصیبشان می‌شود.‏—‏مز ۳۷:‏۵‏.‏ ب۱۸/‏۲ ص ۵ ¶۱۲؛‏ ص ۶ ¶۱۴،‏ ۱۵

بخشش به یَهُوَه جنبه‌ای از پرستشمان است.‏ یوحنای رسول در رؤیایی صدای خادمان یَهُوَه را در آسمان شنید که می‌گویند:‏ «ای یَهُوَه خدای ما،‏ جلال و حرمت و قدرت شایستهٔ توست؛‏ زیرا تو همه چیز را آفریدی و به خواست تو بود که همه چیز به وجود آمد و آفریده شد.‏» (‏مکا ۴:‏۱۱‏)‏ آیا شایسته نیست که یَهُوَه را با بخشش آنچه در توانمان است جلال دهیم؟‏ یَهُوَه از طریق موسی به قوم اسرائیل فرمان داده بود که سه عید سالانه را برای یَهُوَه برگزار نمایند.‏ اسرائیلیان در این اعیاد که بخشی از پرستش آنان بود،‏ ‹به حضور خداوند دستِ خالی حاضر نمی‌شدند.‏› (‏تث ۱۶:‏۱۶‏)‏ امروزه نیز به طور مشابه،‏ اعانه دادن بخش مهمی از پرستشمان است.‏ به‌علاوه،‏ به این شکل قدردانی و حمایت خود را از سازمان یَهُوَه نشان می‌دهیم.‏ ب۱۸/‏۱ ص ۱۸ ¶۴،‏ ۵

عیسی در ادامه گفت:‏ «یوغ مرا بر دوش گیرید،‏ .‏ .‏ .‏ زیرا یوغ من راحت و بار من سبک است.‏» (‏مت ۱۱:‏۲۹،‏۳۰‏)‏ این گفته کاملاً درست است!‏ شاید گاهی اوقات هنگامی که خانه را ترک می‌کنیم تا به جلسه یا خدمت موعظه برویم،‏ شدیداً احساس خستگی کنیم.‏ اما وقتی از جلسه یا خدمت موعظه برمی‌گردیم «نیرویی تازه» داریم و آمادهٔ مقابله با مشکلاتمان خواهیم بود.‏ به‌راستی که حمل کردن یوغ عیسی راحت است!‏ خواهری که او را کِیلا می‌نامیم دچار خستگی مزمن،‏ افسردگی و سردردهای شدید بود.‏ به همین دلیل،‏ گاهی شرکت در جلسات برایش مشکل بود.‏ او پس از شرکت در یکی از جلسات آخر هفته احساسش را چنین بیان کرد:‏ «سخنرانی دربارهٔ یأس و ناامیدی بود.‏ حس همدردی و دلسوزی سخنران طوری بر من تأثیر گذاشت که اشکم را درآورد.‏ با شنیدن آن سخنرانی متوجه شدم که باید همواره در جلسات شرکت کنم.‏» کِیلا بسیار خوشحال بود که با سعی و تلاش در آن جلسه شرکت کرده بود!‏ ب۱۸/‏۱ ص ۸-‏۹ ¶۶،‏ ۷

اگر فرزندتان مدتی پس از تعمید به ایمان و عقایدش شک کند،‏ چطور؟‏ برای مثال،‏ شاید فرزندتان جذب امور دنیوی شود یا شاید از خود بپرسد که آیا زندگی بر اساس اصول کتاب مقدّس واقعاً بهترین راه زندگی است.‏ (‏مز ۷۳:‏۱-‏۳،‏ ۱۲،‏ ۱۳‏)‏ در چنین شرایطی،‏ نحوهٔ برخورد شما با فرزندتان بسیار اهمیت دارد،‏ چرا که می‌تواند باعث شود او به خدمتش به یَهُوَه ادامه دهد یا برعکس می‌تواند او را از یَهُوَه دور کند.‏ فرزندتان چه کم سن‌وسال باشد،‏ چه نوجوان،‏ مراقب باشید که در این خصوص با او جروبحث نکنید،‏ بلکه طوری برخورد کنید که او اطمینان یابد که دوستش دارید و می‌خواهید به او کمک کنید.‏ در واقع،‏ فرزندتان با تعمید،‏ خود را به یَهُوَه وقف کرده است؛‏ یعنی با یَهُوَه عهد بسته است که او را دوست بدارد و به خدمت به او اولویت دهد.‏ (‏مرق ۱۲:‏۳۰‏)‏ این عهد در نظر یَهُوَه اهمیت زیادی دارد.‏ به همین دلیل،‏ فرزندتان نباید عهدش با یَهُوَه را کم‌اهمیت شمارد.‏ —‏جا ۵:‏۴،‏ ۵‏.‏ ب۱۷/‏۱۲ ص ۲۲ ¶۱۶،‏ ۱۷

خادمان وفادار یَهُوَه همانند مارتا می‌دانستند که در آینده رستاخیزی وجود خواهد داشت.‏ به آنچه یَهُوَه خدا به ابراهیم گفته بود فکر کنید.‏ ابراهیم سال‌ها چشم‌انتظار اسحاق یعنی وارث خود بود.‏ اما یَهُوَه به او گفت:‏ «پسرت را که یگانه پسر توست و او را دوست می‌داری،‏ یعنی اسحاق را برگیر .‏ .‏ .‏ و او را .‏ .‏ .‏ چون قربانی تمام‌سوز تقدیم کن.‏» (‏پیدا ۲۲:‏۲‏)‏ احساس ابراهیم را در آن لحظه تصوّر کنید.‏ یَهُوَه به او وعده داده بود که از طریق نسل او تمامی قوم‌ها برکت خواهند یافت.‏ (‏پیدا ۱۳:‏۱۴-‏۱۶؛‏ ۱۸:‏۱۸؛‏ روم ۴:‏۱۷،‏ ۱۸‏)‏ یَهُوَه همچنین گفته بود که این برکت از طریق نسل اسحاق خواهد بود.‏ (‏پیدا ۲۱:‏۱۲‏)‏ اما اگر ابراهیم اسحاق را قربانی می‌کرد وعده‌های یَهُوَه چطور تحقق می‌یافت؟‏ پولُس رسول تحت الهام خدا نوشت که ابراهیم ایمان داشت که خدا قادر است اسحاق را از مرگ برخیزاند.‏ (‏عبر ۱۱:‏۱۷-‏۱۹‏)‏ ابراهیم به هیچ وجه نمی‌توانست بداند که پسرش چه زمانی به زندگی باز خواهد گشت.‏ با این حال،‏ کاملاً اطمینان داشت که یَهُوَه اسحاق را رستاخیز خواهد داد.‏ ب۱۷/‏۱۲ ص ۵-‏۶ ¶۱۲-‏۱۴

ما نیز مانند پولُس رسول باید تلاش کنیم که همچون یَهُوَه خدا به زندگی و جان انسان‌ها بنگریم.‏ یَهُوَه «می‌خواهد همگان فرصت توبه یابند.‏» (‏۲پطر ۳:‏۹‏)‏ اگر خصوصیت رحمت را در دلمان پرورش دهیم برانگیخته خواهیم شد که با غیرت بیشتری خبر خوش را موعظه کنیم.‏ به‌علاوه شادی بیشتری نیز خواهیم داشت.‏ همچنین زمانی که نکات ایمنی را رعایت می‌کنیم نشان می‌دهیم که همچون یَهُوَه خدا برای زندگی و جان ارزش قائلیم.‏ بنابراین هنگام کار یا رانندگی باید نکات ایمنی را رعایت کنیم؛‏ برای مثال زمانی که در کار ساخت یا نگهداری از سالن‌های جماعت همکاری می‌کنیم یا هنگام رانندگی و رفتن به جلسات.‏ هیچ‌گاه به دلیل مسائل مالی یا صرفه‌جویی در وقت،‏ مسائل ایمنی و سلامت را دست کم نگیرید.‏ یَهُوَه خدا همیشه آنچه را که درست و بجاست انجام می‌دهد و ما می‌خواهیم مانند او باشیم.‏ پیران جماعت به‌خصوص باید تلاش کنند که به ایمنی خود و دیگران توجه نشان دهند.‏ (‏امث ۲۲:‏۳‏)‏ اگر یکی از پیران جماعت در مورد قوانین و نکات ایمنی به شما تذکر می‌دهد،‏ بجاست که پند او را بپذیرید.‏ (‏غلا ۶:‏۱‏)‏ پس سعی کنید همواره همچون یَهُوَه خدا به زندگی بنگرید تا «خون کسی بر گردن شما نباشد.‏»—‏تث ۱۹:‏۱۰‏.‏ ب۱۷/‏۱۱ ص ۱۶ ¶۱۱،‏ ۱۲

مسیحیان مسح‌شده همچون پولُس رسول امیدی گرانقدر دارند.‏ آنان در انتظار این هستند که در آسمان زندگی کنند.‏ پولُس این امید را،‏ یعنی فراخوانی به آسمان را همچون جایزه‌ای از سوی خدا می‌دید.‏ (‏فیلیپ ۳:‏۱۴‏)‏ فراخواندگان،‏ همراه عیسی مسیح در آسمان حکمرانی خواهند کرد و به انسان‌ها یاری خواهند رساند تا به کاملیت دست یابند.‏ (‏مکا ۲۰:‏۶‏)‏ به‌راستی که این امید چقدر گرانقدر است!‏ گروهی نیز در انتظار جایزه‌ای دیگر هستند و امید دارند که تا ابد بر بهشت روی زمین زندگی کنند.‏ بی‌شک این امید مایهٔ شادی آنان است!‏ (‏۲پطر ۳:‏۱۳‏) خواست پولُس رسول این بود که به مسح‌شدگان هم‌ایمانش کمک کند تا به خدا وفادار مانده جایزه را از آن خود کنند.‏ از این رو به آنان گفت:‏ «همواره به آنچه در بالاست بیندیشید.‏» (‏کول ۳:‏۲‏)‏ آنان باید همواره بر امید باارزش آسمانی خود تمرکز می‌کردند.‏ (‏کول ۱:‏۴،‏ ۵‏)‏ در واقع،‏ اگر همهٔ خادمان خدا به برکاتی که او وعده داده است بیندیشند،‏ جایزهٔ خود را همواره مدّنظر خواهند داشت.‏—‏۱قر ۹:‏۲۴‏.‏ ب۱۷/‏۱۱ ص ۲۵ ¶۱،‏ ۲

بسیاری از سرودهای کتابِ برای یَهُوَه ‹بانگ شادی برآوریم›‏ به صورت دعایی به درگاه یَهُوَه است.‏ هنگام خواندن این سرودها می‌توانید احساس خود را در قالب سرود به یَهُوَه ابراز کنید.‏ سرودهای دیگری نیز هستند که ما با خواندن آن‌ها ‹به ابراز محبت و اعمال نیکو برانگیخته می‌شویم.‏› (‏عبر ۱۰:‏۲۴‏)‏ شکی نیست که می‌خواهیم با آهنگ،‏ ریتم و شعر سرودهای جدید آشنا شویم.‏ برای این منظور می‌توانید در سایت jw.org به اجرای این سرودها با گروه کُر گوش دهید.‏ با تمرین این سرودها در خانه می‌توانید آن‌ها را با اطمینان و احساس بیشتری بخوانید.‏ به خاطر داشته باشید که خواندن سرود یکی از جنبه‌های مهم پرستشمان است.‏ سرود خواندن یکی از بهترین راه‌هایی است که می‌توانیم محبت و قدردانی‌مان را به یَهُوَه نشان دهیم.‏ (‏اشع ۱۲:‏۵‏)‏ وقتی با صدای بلند و با شادی می‌خوانیم،‏ دیگران نیز تشویق می‌شوند با اطمینان و صدای رسا با ما هم‌صدا شوند.‏ آری،‏ همهٔ حاضران در جلسات،‏ چه پیر،‏ چه جوان،‏ و چه نوآموز می‌توانند از این طریق،‏ مستقیماً با کلام خود یَهُوَه را ستایش کنند.‏ پس نگذارید هیچ عاملی مانع ابراز احساسات قلبی شما هنگام خواندن سرودها شود.‏ ‹برای خداوند بسرایید!‏› آری،‏ آواز شادمانی برآورید!‏ ب۱۷/‏۱۱ ص ۷ ¶۱۸،‏ ۱۹

امروزه بسیاری از پناهندگان از کشورهایی هستند که فعالیت موعظه در آنجا ممنوع یا محدود است.‏ شاهدان یَهُوَه در کشورهایی که پناهندگان را می‌پذیرند با غیرت تمام می‌کوشند که به پناهندگان موعظه کنند.‏ بسیاری از این پناهندگان «پیام پادشاهی» را برای اولین بار در این کشورها می‌شنوند.‏ (‏مت ۱۳:‏۱۹،‏ ۲۳‏)‏ این «گرانباران» در جلسات شاهدان یَهُوَه آرامش و دلگرمی می‌یابند و اذعان می‌کنند که «خدا در میان شماست.‏» (‏مت ۱۱:‏۲۸-‏۳۰؛‏ ۱قر ۱۴:‏۲۵‏)‏ برای موعظه به پناهندگان ضروری است که «هوشیار» و «عاقل» باشیم.‏ (‏امث ۲۲:‏۳‏)‏ هنگامی که آنان در مورد مشکلات و نگرانی‌هایشان صحبت می‌کنند،‏ باید با صبر و حوصله به آنان گوش دهیم و در مورد سیاست با آنان صحبت نکنیم،‏ به راهنمایی‌های دفتر شعبه و مقامات محلی در این زمینه توجه کنیم و خودمان یا دیگران را به خطر نیندازیم.‏ باید در مورد فرهنگ و اعتقادات پناهندگان اطلاعاتی کسب کنیم و به آن احترام بگذاریم.‏ برای مثال،‏ مردم برخی کشورها معتقدند که زنان باید پوششی خاص بر تن کنند.‏ هنگام موعظه به این پناهندگان باید طوری لباس بپوشیم که تا حد ممکن باعث رنجش و آزردگی آنان نشویم.‏ ب۱۷/‏۵ ص ۷ ¶۱۷،‏ ۱۸

باید از یَهُوَه بخواهیم که روح‌القدسش را به ما بدهد تا بتوانیم زمانی که با خانواده یا خویشاوندان غیر شاهدمان صحبت می‌کنیم خصوصیات ثمرهٔ روح را نشان دهیم.‏ هرگز نباید با خویشاوندانمان بر سر عقاید اشتباهشان بحث کنیم.‏ اگر ما را با سخنان یا اعمالشان می‌رنجانند،‏ باید رسولان عیسی را سرمشق قرار دهیم.‏ پولُس رسول نوشت:‏ «وقتی مورد اهانت قرار می‌گیریم،‏ برکت می‌طلبیم؛‏ وقتی آزار می‌بینیم،‏ با بردباری تحمّل می‌کنیم؛‏ وقتی به ما افترا می‌زنند،‏ با ملایمت پاسخ می‌دهیم.‏» (‏۱قر ۴:‏۱۲،‏ ۱۳‏)‏ تأثیری که رفتار و اعمال خوبمان بر خویشاوندانمان می‌گذارد،‏ بسیار بیشتر از تأثیر سخنان ملایم‌مان است.‏ (‏۱پطر ۳:‏۱،‏ ۲،‏ ۱۶‏)‏ ما باید طوری رفتار کنیم که خویشاوندانمان ببینند شاهدان یَهُوَه زندگی پاک و پرمفهومی دارند،‏ در زندگی مشترک خود شاد و موفق بوده و از فرزندانشان به‌خوبی مراقبت می‌کنند.‏ حتی اگر خویشاوندان ما هیچ‌گاه حقیقت را نپذیرند،‏ ما باید شادی خود را حفظ کنیم،‏ زیرا می‌دانیم که با وفاداری‌مان یَهُوَه را خشنود می‌سازیم.‏ ب۱۷/‏۱۰ ص ۱۵ ¶۱۳،‏ ۱۴

برای ما تعجب‌آور نیست که امروزه بسیاری با مطالعهٔ کلام خدا تغییراتی اساسی در زندگی‌شان ایجاد کرده‌اند.‏ مسیحیان قرن اول نیز که امید آسمانی داشتند چنین کردند.‏ (‏۱قر ۶:‏۹-‏۱۱‏)‏ پولُس رسول در مورد کسانی که وارث پادشاهی خدا نمی‌شوند،‏ صحبت کرد.‏ سپس به مسیحیان گفت:‏ «برخی از شما چنین بودید‏.‏»‏ آنان با کمک کلام خدا و روح‌القدس توانستند زندگی خود را تغییر دهند.‏ برخی از آنان حتی پس از این که حقیقت را پذیرفتند خطاهایی جدّی مرتکب شدند که بر رابطه‌شان با یَهُوَه تأثیر گذاشت.‏ برای مثال،‏ کتاب مقدّس در رابطه با یک مسیحی مسح‌شده صحبت می‌کند که باید از جماعت اخراج می‌شد.‏ اما بعدها دوباره در جماعت پذیرفته شد.‏ (‏۱قر ۵:‏۱-‏۵؛‏ ۲قر ۲:‏۵-‏۸‏)‏ بررسی برخی از مشکلاتی که مسیحیان با آن روبرو بوده‌اند و با کمک کلام خدا بر آن غلبه کرده‌اند،‏ باعث تشویق ما می‌شود.‏ مطمئناً می‌خواهیم از کتاب مقدّس نهایت استفاده را ببریم.‏ ب۱۷/‏۹ ص ۲۳-‏۲۴ ¶۲،‏ ۳

محبت آگاپه یا محبتی که بر پایهٔ اصول درست باشد،‏ هدیه‌ای از طرف یَهُوَه خداست.‏ آگاپه والاترین شکل محبت بوده و یَهُوَه خود منشأ آن می‌باشد.‏ (‏۱یو ۴:‏۷‏)‏ این محبت،‏ خصوصیات مهربانی و خونگرمی را نیز در بردارد،‏ اما در درجهٔ اول به مفهوم اعمالی عاری از هر گونه خودخواهی است که برای نفع دیگران انجام می‌شود.‏ مطابق با یک کتاب مرجع،‏ محبت آگاپه «تنها از طریق اعمال شناخته می‌شود.‏» زمانی که به دیگران محبت می‌کنیم یا آنان به ما محبت می‌کنند،‏ زندگی‌ای شاد و پرمفهوم خواهیم داشت.‏ یَهُوَه خدا حتی قبل از این که آدم و حوّا را بیافریند،‏ نشان داد که به انسان‌ها محبت دارد.‏ او کرهٔ زمین را طوری خلق کرد که انسان‌ها بتوانند تا ابد بر آن زندگی کنند و از زندگی‌شان لذّت ببرند.‏ یَهُوَه نیاز نداشت این کار را بکند و تنها برای نفع ما چنین کرد.‏ او بعدها نیز دوباره محبتش را به انسان‌ها نشان داد و به آنان امکان زندگی ابدی در بهشت روی زمین را داد.‏ ب۱۷/‏۱۰ ص ۷ ¶۱،‏ ۲

یعقوب هشدار داد:‏ «اگر همچنان تبعیض قائل شوید،‏ گناه می‌کنید.‏» (‏یعقو ۲:‏۹‏)‏ اما محبت به دیگران سبب می‌شود تا بین مردمی که از گروه‌های مختلف اجتماعی،‏ نژادی و تحصیلی هستند،‏ تبعیض قائل نشویم.‏ بی‌طرفی باید یکی از خصوصیات اصلی شخصیت ما باشد.‏ محبت همچنین «بردبار و مهربان است .‏ .‏ .‏ و غرور ندارد.‏» (‏۱قر ۱۳:‏۴‏)‏ به‌راستی که برای اعلام خبر خوش پادشاهی خدا به مردم،‏ نیاز به بردباری،‏ مهربانی و فروتنی داریم.‏ (‏مت ۲۸:‏۱۹‏)‏ همچنین این خصوصیات به ما کمک می‌کند که با همهٔ هم‌ایمانانمان مدارا کنیم.‏ با ابراز چنین محبتی اعضای جماعت با یکدیگر متحد شده خدا را جلال می‌دهند.‏ وقتی که دیگران اتحاد ما را می‌بینند به سوی حقیقت کشیده می‌شوند.‏ بنابراین،‏ برای این که بتوانیم شخصیت نو را بر تن کنیم باید به این پند کتاب مقدّس توجه کنیم که می‌گوید:‏ «بر روی همهٔ این‌ها محبت را در بر کنید؛‏ زیرا محبت است که پیوند می‌دهد و کاملاً متحد می‌سازد.‏»—‏کول ۳:‏۱۴‏.‏ ب۱۷/‏۸ ص ۲۶ ¶۱۸،‏ ۱۹

آیا ما نیز نباید نسبت به کسانی که می‌توانند توبه کنند و زندگی گناه‌آلود خود را اصلاح کنند،‏ دلسوز باشیم؟‏ یَهُوَه نمی‌خواهد که هیچ کس هلاک شود.‏ (‏۲پطر ۳:‏۹‏)‏ بنابراین تا آن روز که یَهُوَه وارد عمل شود و شریران را نابود کند،‏ ما باید هشدارهای دلسوزانهٔ او را به همگان اعلام کنیم.‏ ما می‌توانیم از دلسوزی عیسی نیز درس بگیریم.‏ او جمعیتی را دید که «همچون گوسفندان بدون شبان،‏ رنج‌دیده و سرگشته بودند» و دلش به حال آنان سوخت.‏ عیسی برای آنان چه کرد؟‏ او «تعالیمی بسیار به آنان داد.‏» (‏مت ۹:‏۳۶؛‏ مرق ۶:‏۳۴‏)‏ رفتار عیسی با رفتار فَریسیان کاملاً متفاوت بود.‏ آنان هیچ تمایلی نداشتند که به افراد عامی کمک کنند.‏ (‏مت ۱۲:‏۹-‏۱۴؛‏ ۲۳:‏۴؛‏ یو ۷:‏۴۹‏)‏ آیا شما نیز نمی‌خواهید همچون عیسی به کسانی که از نظر روحانی گرسنه‌اند غذای روحانی برسانید؟‏ ب۱۷/‏۹ ص ۹ ¶۶؛‏ ص ۱۰ ¶۹

هنگامی که یوسف در سیاه‌چالی در مصر زندانی بود،‏ هرگز تصوّر نمی‌کرد که روزی دومین شخص قدرتمند مصر شود و یَهُوَه از طریق او خانواده‌اش را از گرسنگی نجات دهد.‏ (‏پیدا ۴۰:‏۱۵؛‏ ۴۱:‏۳۹-‏۴۳؛‏ ۵۰:‏۲۰‏)‏ بی‌شک یوسف هرگز انتظار چنین اعمال شگفت‌انگیزی را از یَهُوَه نداشت.‏ سارا که نازا بود و پسر کنیز خود را به فرزندی قبول کرده بود،‏ آیا انتظار داشت که در سن پیری اسحاق را به دنیا آورد؟‏ سارا هرگز نمی‌توانست تصوّر کند که روزی صاحب فرزندی شود.‏ (‏پیدا ۲۱:‏۱-‏۳،‏ ۶،‏ ۷‏)‏ البته ما انتظار نداریم که یَهُوَه به گونه‌ای معجزه‌آسا همهٔ مشکلات‌مان را پیش از ورود به دنیای جدید برطرف کند.‏ همچنین انتظار نداریم که او برای یاری رساندن به ما اعمال غیرمنتظره انجام دهد.‏ اما می‌دانیم که یَهُوَه خدای ما همان خدایی است که همیشه به خادمان خود به طور خارق‌العاده‌ای کمک کرده است.‏ (‏اشع ۴۳:‏۱۰-‏۱۲‏)‏ ما اطمینان داریم که او به ما قدرت لازم را می‌دهد تا خواست او را انجام دهیم.‏ (‏۲قر ۴:‏۷-‏۹‏)‏ پس اگر به یَهُوَه وفادار بمانیم،‏ او حتی در سخت‌ترین شرایط نیز به ما کمک می‌کند.‏ ب۱۷/‏۸ ص ۱۱ ¶۱۳،‏ ۱۴

شما در خدمت تمام‌وقت با مسیحیان بالغ و باتجربه همکار هستید و این امر به شما کمک می‌کند تا خود نیز یک مسیحی بالغ و باتجربه شوید.‏ بسیاری از کسانی که در جوانی خدمت تمام‌وقت را شروع کردند،‏ توانسته‌اند بعدها موفقیت بیشتری در زندگی خانوادگی خود داشته باشند.‏ اغلب پیشگامان پس از ازدواج توانسته‌اند همراه همسر خود به خدمت پیشگامی ادامه دهند.‏ (‏روم ۱۶:‏۳،‏ ۴‏)‏ هنگامی که برای آینده برنامه‌ریزی می‌کنید به این موضوع فکر کنید که هدف واقعی شما در زندگی چیست.‏ مزمور ۲۰:‏۴ می‌گوید که یَهُوَه «آرزوی دلت را به تو عطا کند و همهٔ نقشه‌هایت را جامهٔ عمل بپوشاند.‏» به کارهایی که امروزه یَهُوَه از طریق سازمانش انجام می‌دهد توجه کنید،‏ و این که چگونه می‌توانید به او خدمت کنید.‏ سپس،‏ طوری برنامه‌ریزی کنید که باعث خشنودی او شوید.‏ اگر زندگی‌تان را تماماً وقف خدمت به یَهُوَه خدا کنید،‏ کاملاً راضی و خشنود خواهید بود،‏ چون همیشه در راه جلال خدا گام برمی‌دارید.‏ بنابراین،‏ «از خداوند لذت ببر،‏ و او مراد دلت را به تو خواهد داد.‏»—‏مز ۳۷:‏۴‏.‏ ب۱۷/‏۷ ص ۲۶ ¶۱۵-‏۱۸

وقتی کسی وظیفه‌ای را که به او واگذار شده است،‏ به‌خوبی انجام می‌دهد یا خصوصیت خوبی را از خود نشان می‌دهد،‏ سزاوار است که ستوده شود.‏ اگر انجام چنین کاری در مورد انسان‌ها بجاست،‏ چقدر بیشتر باید یَهُوَه خدا را ستایش کنیم!‏ او به دلیل قدرت بی‌نهایت خود که در خلقتِ شگفت‌انگیزش نمایان است،‏ درخور ستایش است.‏ همچنین به دلیل رفتار پرمهری که با انسان‌ها دارد لایق ستایش است؛‏ او برای نجات بشر و فراهم کردن بهای رهایی آنان حاضر شد پسرش را فدا کند.‏ نویسندهٔ مزمور ۱۴۷ نه تنها خود برانگیخته شد که یَهُوَه خدا را ستایش کند،‏ بلکه دیگران را نیز به این کار برانگیخت.‏ (‏مز ۱۴۷:‏۷،‏ ۱۲‏)‏ ما نمی‌دانیم که چه کسی این مزمور را به نگارش درآورده است،‏ اما به نظر می‌رسد آن مزمورنویس در زمانی زندگی می‌کرد که یَهُوَه اسرائیلیان تبعیدی را از بابل به اورشلیم برگرداند.‏ (‏مز ۱۴۷:‏۲‏)‏ مسلّماً مزمورنویس با دیدن بازگشت قوم خدا به مکان پرستش حقیقی‌شان،‏ برانگیخته شد که یَهُوَه را ستایش کند.‏ شما به چه دلایلی می‌توانید با صدای بلند بگویید «هَلِّلویاه،‏» یَهُوَه را ستایش کنید؟‏—‏مز ۱۴۷:‏۱‏.‏ ب۱۷/‏۷ ص ۱۷ ¶۱-‏۳

عیسی می‌دانست که اکثر پیروانش برای امرار معاش با مشکلاتی روبرو خواهند شد.‏ کتاب مقدّس به وضوح نشان می‌دهد که تجارت کردن بخشی از مقصود خدا نبوده است.‏ یَهُوَه خدا هر آنچه را آدم و حوّا نیاز داشتند به وفور به آنان داده بود.‏ (‏پیدا ۲:‏۱۵،‏ ۱۶‏)‏ بعدها نیز وقتی مسیحیان قرن اول روح‌القدس را دریافت کردند،‏ «هیچ یک از آنان دارایی خود را از آنِ خود نمی‌دانست،‏ بلکه در همه چیز با هم شریک بودند.‏» (‏اعما ۴:‏۳۲‏)‏ اِشَعْیای نبی به زمانی اشاره کرد که همهٔ انسان‌ها به رایگان از منابع زمین بهره خواهند برد.‏ (‏اشع ۲۵:‏۶-‏۹؛‏ ۶۵:‏۲۱،‏ ۲۲‏)‏ اما تا آن زمان،‏ پیروان عیسی باید «خردمندانه» عمل کرده،‏ با استفاده از «مال این دنیا» امرار معاش کنند و در پی خشنود ساختن یَهُوَه خدا باشند.‏—‏لو ۱۶:‏۸‏.‏ ب۱۷/‏۷ ص ۸ ¶۴-‏۶

کتاب ایّوب که یکی از کهن‌ترین نوشته‌های کتاب مقدّس است،‏ به‌روشنی نشان می‌دهد که داشتن دیدگاهی درست بسیار مهم است.‏ در آنجا می‌خوانیم که شیطان ادعا کرده بود اگر ایّوب تحت درد و رنج شدید قرار گیرد،‏ به خدا وفادار نخواهد ماند.‏ شیطان از خدا خواست که ایّوب را دچار مصیبت سازد.‏ یَهُوَه خدا این خواست شیطان را رد کرد،‏ اما به او اجازه داد که ایّوب را آزمایش کند.‏ طی زمانی کوتاه ایّوب تمام دارایی خود،‏ خادمان و ده فرزند عزیزش را از دست داد.‏ شیطان این بلاها را به گونه‌ای بر سر ایّوب آورد که گویی خدا خود باعث مصیبت‌های ایّوب بوده است.‏ (‏ایو ۱:‏۱۳-‏۱۹‏)‏ سپس شیطان ایّوب را به بیماری دردناک و منزجرکننده‌ای مبتلا ساخت.‏ (‏ایو ۲:‏۷‏)‏ یأس و ناامیدی او با شنیدن کلمات دلسردکنندهٔ همسر و سه دوست متظاهرش بیشتر شد.‏ (‏ایو ۲:‏۹؛‏ ۳:‏۱۱؛‏ ۱۶:‏۲‏)‏ در آخر چه شد؟‏ آیا ادعای شیطان در مورد ایّوب درست بود؟‏ خیر.‏ ایّوب با وجود مصیبت و رنجی که کشید به خدا پشت نکرد و به او وفادار ماند.‏—‏ایو ۲۷:‏۵‏.‏ ب۱۷/‏۶ ص ۲۴ ¶۹،‏ ۱۰

سرپرستان خانواده می‌دانند که بر طبق کتاب مقدّس موظفند به نیازهای مادی خانواده‌شان رسیدگی کنند.‏ بدین منظور آنان باید سخت کار کنند.‏ اما در این روزهای آخر شغل و حرفه عاملی برای نگرانی‌های بیشتر بوده است.‏ به دلیل کمبود شغل و رقابت‌های شدید برای استخدام،‏ بسیاری از کارمندان ناچارند که ساعات بیشتری را اغلب با درآمد ناچیز کار کنند.‏ به علاوه تقاضا برای تولیدات بیشتر،‏ مردم را از لحاظ جسمی،‏ فکری و عاطفی تحت فشار گذاشته است.‏ کارمندانی که برای نفع یک شرکت،‏ از خود انعطاف‌پذیری نشان نمی‌دهند ممکن است شغلشان را از دست بدهند.‏ ما مسیحیان باید در درجهٔ اول به یَهُوَه خدا وفادار بمانیم،‏ نه به کارفرمایمان.‏ (‏لو ۱۰:‏۲۷‏)‏ در واقع شغل و حرفه به ما کمک می‌کند که نیازهای اساسی خود را تأمین کنیم و به خدمت موعظه بپردازیم.‏ اما اگر هوشیار و مراقب نباشیم،‏ ممکن است شغلمان مانع پرستشمان شود یا آن را مختل سازد.‏ ب۱۷/‏۵ ص ۲۳ ¶۵-‏۷

ممکن است خانواده‌هایی که تازه با حقیقت آشنا شده‌اند،‏ از مبشّران باتجربه بخواهند که در تعلیم فرزندانشان به آنان کمک کنند.‏ اگر والدین از هم‌ایمانی بخواهند که با فرزندشان مطالعه کند،‏ آن شخص باید حد خود را بداند و سعی نکند که جای والدین را بگیرد.‏ (‏افس ۶:‏۱-‏۴‏)‏ گاهی اوقات از شاهدان یَهُوَه خواسته شده است با فرزندانی مطالعه کنند که والدینشان علاقه‌ای به حقیقت ندارند.‏ بسیار عاقلانه است که در چنین شرایطی مطالعه در خانهٔ فرزندان و در حضور والدین،‏ یا در حضور یک هم‌ایمان بالغ و یا در مکان عمومی مناسبی برگزار شود.‏ به این شکل دیگران بر هیچ مبنایی نمی‌توانند از آن وضعیت برداشتی اشتباه کنند.‏ البته امید بر این است که والدین به مرور زمان مسئولیتی را که خدا به آنان واگذار کرده بر عهده گیرند و خود به نیازهای روحانی فرزندانشان رسیدگی کنند.‏ ب۱۷/‏۶ ص ۸ ¶۱۵،‏ ۱۶

اگر فرزندان با فرهنگ والدینشان بزرگ نشده باشند،‏ ممکن است از یادگیری زبان و عقاید آنان نیز خودداری کنند.‏ برای والدین مسیحی،‏ سلامت روحانی فرزندانشان مهم‌تر از میل و علایق شخصی‌شان است.‏ (‏۱قر ۱۰:‏۲۴‏)‏ برادری به نام سموئیل می‌گوید:‏ «من و همسرم بررسی کردیم که چه زبانی برای رشد روحانی فرزندانمان مناسب‌تر است و در دعا از یَهُوَه طلب حکمت کردیم.‏ هنگامی که دیدیم آنان در جلسات به زبان مادری فایدهٔ چندانی نمی‌برند،‏ تصمیم گرفتیم به جماعتی به زبان محلّی برویم و این برای من و همسرم آسان نبود.‏ ما همراه فرزندانمان مرتباً در جلسات و خدمت موعظه شرکت می‌کردیم.‏ همچنین از برادران و خواهران در جماعت دعوت می‌کردیم که برای صرف غذا یا گردش و سفر با ما همراه شوند.‏ تمامی این فعالیت‌ها به فرزندانمان کمک کرد که رابطه‌ای صمیمی با برادران و خواهران داشته باشند و یَهُوَه خدا را پدر و دوست خود بدانند و به او نزدیک شوند.‏ رابطهٔ آنان با یَهُوَه خدا برای ما بسیار مهم‌تر از این بود که زبان مادری‌شان را یاد بگیرند.‏» ب۱۷/‏۵ ص ۱۰ ¶۱۱-‏۱۳

به زودی دنیا از آنانی که جانب حاکمیت یَهُوَه خدا را می‌گیرند پر خواهد شد.‏ به راستی مشتاق آن روز هستیم.‏ اکنون می‌توانیم همچون دِبورَه و باراق بگوییم:‏ «خداوندا،‏ دشمنانت جملگی این‌گونه هلاک شوند!‏ ولی دوستانت همچو خورشید باشند،‏ آنگاه که در قوّتش طلوع می‌کند.‏» (‏داو ۵:‏۳۱‏)‏ زمانی که یَهُوَه خدا به دنیای شریر شیطان پایان بخشد،‏ این تمنا و درخواست ما اجابت خواهد شد.‏ هنگامی که جنگ حارمَگِدّون آغاز می‌شود،‏ برای شکست دشمن نیازی به داوطلب جنگ نخواهد بود.‏ آن زمان،‏ وقت آن است که ‹استوار بایستیم و نجاتِ خداوند را که با ما خواهد بود،‏ مشاهده کنیم.‏› (‏۲توا ۲۰:‏۱۷‏)‏ اما در این میان فرصت‌های بسیاری فراهم می‌شود که در کار یَهُوَه شهامت و غیرت از خود نشان دهیم.‏ «آنگاه که قوم داوطلبانه خویشتن را ایثار نمایند،‏ خداوند را متبارک خوانید!‏» دِبورَه و باراق سرود پیروزی را با ستایش خدای قادر متعال آغاز کردند،‏ نه ستایش مخلوقات او.‏ (‏داو ۵:‏۱،‏ ۲‏)‏ باشد که خدمت ما به یَهُوَه نیز که با گذشت و ایثار همراه است،‏ دیگران را برانگیزد که ‹خداوند را متبارک خوانند!‏› ب۱۷/‏۴ ص ۳۲ ¶۱۷،‏ ۱۸

با این که یوسف مصایب و بی‌عدالتی‌هایی را که در تمامی ۱۳ سال کشید فراموش نکرده بود،‏ اجازه نداد آن مصایب او را تلخ‌کام و خشمگین سازد.‏ (‏پیدا ۴۵:‏۵-‏۸‏)‏ مهم‌تر از آن،‏ او نگذاشت که ناکاملی و خطاهای دیگران او را از یَهُوَه خدا جدا سازد.‏ وفاداری یوسف این فرصت را به او داد که دست یَهُوَه خدا را در برقراری عدالت ببیند.‏ همچنین این خصوصیت او برکات بسیاری را نصیب او و خانواده‌اش کرد.‏ مشابهاً،‏ ما باید برای رابطه‌مان با یَهُوَه خدا ارزش قائل باشیم و آن را حفظ کنیم.‏ هیچ گاه نباید اجازه دهیم ناکاملی هم‌ایمانانمان ما را از خدایی که دوستش می‌داریم و پرستش او جدا سازد.‏ (‏روم ۸:‏۳۸،‏ ۳۹‏)‏ در عوض می‌خواهیم همچون یوسف باشیم و اگر هم‌ایمانی با ما به ناحق و ناعادلانه رفتار کند،‏ بیش از پیش به یَهُوَه خدا نزدیک شویم.‏ باید تلاش کنیم که دید و طرز فکر او را داشته باشیم.‏ پس از این که برای حل مشکلی تمام تلاش خود را در به کار بستن اصول کتاب مقدّس به خرج دادیم،‏ باید آن مشکل را به دست یَهُوَه خدا بسپاریم و اطمینان داشته باشیم که او به شیوهٔ خود و در زمان مناسب به آن رسیدگی خواهد کرد.‏ ب۱۷/‏۴ ص ۲۰ ¶۱۲؛‏ ص ۲۲ ¶۱۵،‏ ۱۶

حَنّا مطابق نذرش به یَهُوَه خدا عمل کرد.‏ حتی به ذهن حَنّا نیز خطور نکرد که غیر از این عمل کند.‏ او سموئیل را نزد عیلی،‏ کاهن اعظم در شیلو در خیمهٔ عبادت یا مسکن برد و گفت:‏ «من برای این پسر دعا کردم و خداوند تمنایی را که از او داشتم،‏ اجابت فرمود.‏ من نیز او را به خداوند وقف کرده‌ام؛‏ تا زنده است،‏ وقف خداوند خواهد بود.‏» (‏۱سمو ۱:‏۲۴-‏۲۸‏)‏ در آنجا «آن پسر،‏ سموئیل،‏ در حضور خداوند رشد می‌کرد.‏» (‏۱سمو ۲:‏۲۱‏)‏ اما این برای حَنّا به چه معنی بود؟‏ او پسر کوچک و جگرگوشه‌اش را دوست داشت،‏ اما دیگر نمی‌توانست او را هر روز ببیند و شاهد بزرگ شدن او باشد.‏ تصوّرش را بکنید که چقدر این مادر مهربان تشنه بود که پسر دلبندش را در آغوش بگیرد،‏ با او بازی کند،‏ تربیتش کند و از لحظات شیرین دوران کودکی پسرش لذّت برد.‏ با این همه او به هیچ وجه از اَدای نذرش به یَهُوَه خدا پشیمان نبود.‏ دل او در یَهُوَه خدا به وجد می‌آمد.‏—‏۱سمو ۲:‏۱،‏ ۲؛‏ مز ۶۱:‏۱،‏ ۵،‏ ۸‏.‏ ب۱۷/‏۴ ص ۴-‏۵ ¶۷،‏ ۸

پولُس رسول تحت الهام الٰهی دوران ما را ‹زمان‌هایی سخت› خواند و سپس چنین نوشت:‏ «شریران و شیّادان روزبه‌روز بدتر خواهند شد.‏» (‏۲تیمو ۳:‏۲-‏۵،‏ ۱۳‏)‏ آیا شاهد تحقق این پیشگویی هستید؟‏ بسیاری از ما از اعمال افراد شریر آسیب دیده‌ایم،‏ همچون اعمالی که نتیجهٔ نفرت افراد تندرو و متعصب،‏ خشونت زورگویان و جنایتکاران بی‌رحم بوده است.‏ برخی آشکارا شرارت می‌کنند،‏ اما برخی نیز شیادند و چهرهٔ خود را پشت نقابی از درستکاری می‌پوشانند.‏ حتی اگر قربانی این افراد شریر نبوده‌ایم،‏ تأثیر آنان را در زندگی‌مان دیده‌ایم.‏ وقتی از اعمال فجیع آنان آگاه می‌شویم برایمان دردناک و وحشت‌آور است.‏ نمونهٔ آن رفتار وحشیانهٔ شریران با کودکان،‏ سالمندان و دیگر انسان‌های بی‌دفاع است.‏ اعمال و روحیهٔ شریران،‏ وحشیانه،‏ غیرانسانی و حتی شیطانی است.‏ (‏یعقو ۳:‏۱۵‏)‏ اما کلام یَهُوَه خدا در مقابل تمامی این اخبار بد،‏ خبری خوش به ما می‌دهد.‏ ب۱۷/‏۴ ص ۱۰ ¶۴