نوامبر

خویشتنداری و انضباط شامل این می‌شود که بتوانیم افکار و اعمال خود را اصلاح و کنترل کنیم.‏ ما با این خصوصیت متولّد نشده‌ایم و باید آن را بیاموزیم و در خود پرورش دهیم.‏ به طور مشابه،‏ زمانی که والدین با صبر و حوصله فرزندانشان را با «تأدیب و نصایح یَهُوَه» بزرگ می‌کنند،‏ به آنان کمک می‌کنند تا خویشتنداری و حکمت را در خود پرورش دهند.‏ (‏افس ۶:‏۴‏)‏ افرادی که در سنین بالاتر با یَهُوَه آشنا می‌شوند نیز شرایط مشابهی دارند.‏ شاید آنان تا حدّی خویشتندار و منضبط باشند،‏ اما هنوز یک مسیحی بالغ نیستند.‏ چنین افرادی وقتی با سعی و تلاش طرز فکرشان را با طرز فکر مسیح هماهنگ می‌سازند و «شخصیت نو» را به تن می‌کنند،‏ به سمت بلوغ روحانی پیش می‌روند.‏ (‏افس ۴:‏۲۳،‏ ۲۴‏)‏ برای رسیدن به بلوغ روحانی،‏ پرورش خویشتنداری و انضباط اهمیت زیادی دارد.‏ ب۱۸/‏۳ ص ۲۹ ¶۳،‏ ۴

ما از همهٔ کسانی که به جلسات می‌آیند به‌گرمی استقبال می‌کنیم.‏ آنان نیز مانند ما برای صرف غذای روحانی مهمان یَهُوَه و سازمان او هستند.‏ (‏روم ۱۵:‏۷‏)‏ بنابراین صرف‌نظر از ظاهر افراد جدید،‏ باید پیشقدم شده و کاری کنیم که در جلسات احساس راحتی کنند.‏ (‏یعقو ۲:‏۱-‏۴‏)‏ برای مثال اگر شخصی علاقه‌مند در جلسه تنهاست،‏ می‌توانید کنار او بنشینید و کمکش کنید برنامه را دنبال کرده و آیات را پیدا کند.‏ احتمالاً او از کمک شما قدردان خواهد بود.‏ این یکی از راه‌های ‹مهمان‌نوازی› است.‏ در مواقعی که یک برادر سخنران،‏ سرپرست حوزه یا نمایندهٔ شعبه از جماعتمان دیدار می‌کند،‏ فرصت داریم که از خود مهمان‌نوازی نشان دهیم.‏ (‏۳یو ۵-‏۸‏)‏ یک راه این است که آنان را برای صرف غذا یا تنقلات به منزلمان دعوت کنیم.‏ ب۱۸/‏۳ ص ۱۵ ¶۵،‏ ۷

نمونهٔ مردی یهودی را در نظر بگیرید که مسیحیان را مورد آزار و شکنجه قرار می‌داد.‏ قوم یهود به خدا وقف شده بود.‏ اما یَهُوَه آنان را به دلیل نافرمانی‌شان رد کرده بود.‏ آن مرد یهودی تصوّر می‌کرد که رسوم پرستش یهودیان هنوز مورد قبول یَهُوَه است.‏ از این رو،‏ مسیحیان را مورد آزار قرار می‌داد.‏ تا این که یک روز عیسای رستاخیزیافته مستقیماً از آسمان با او صحبت کرد.‏ واکنش آن مرد چه بود؟‏ او کمک حَنانیا را که یکی از شاگردان مسیح بود پذیرفت.‏ کتاب مقدّس می‌گوید که آن مرد یهودی ‹برخاست و تعمید گرفت.‏› (‏اعما ۹:‏۱۷،‏ ۱۸؛‏ غلا ۱:‏۱۴‏)‏ مطمئناً شما می‌دانید که آن شخص یهودی چه کسی بود.‏ او بعدها پولُس رسول خوانده شد.‏ او بعد از این که به نقش عیسی در تحقق مقاصد یَهُوَه پی برد،‏ بدون هیچ تأخیری تعمید گرفت.‏ (‏اعما ۲۲:‏۱۲-‏۱۶‏)‏ امروزه نیز آنانی که کتاب مقدّس را می‌آموزند،‏ چه پیر باشند چه جوان،‏ تعمید می‌گیرند.‏ ب۱۸/‏۳ ص ۵-‏۶ ¶۹-‏۱۱

یعقوب در زندگی با مشکلاتی روبرو بود.‏ برادرش عیسو که شخصی نفسانی بود قصد جان او را داشت.‏ از طرف دیگر،‏ پدرزنش همواره در پی این بود که از او سوءاستفاده کند.‏ اما یعقوب در بین آن انسان‌های نفسانی،‏ طرز فکر روحانی خود را حفظ کرد و همواره به وعده‌ای که یَهُوَه به ابراهیم داده بود ایمان داشت.‏ (‏۱قر ۲:‏۱۴-‏۱۶‏)‏ او به‌خوبی می‌دانست که خانواده‌اش در تحقق این وعده نقشی اساسی دارند.‏ از این رو،‏ همواره در تلاش بود تا از آنان محافظت کند.‏ (‏پیدا ۲۸:‏۱۰-‏۱۵‏)‏ سخنان و اعمال یعقوب نشان می‌دهد که همواره بر معیارها و خواسته‌های یَهُوَه تمرکز می‌کرد.‏ برای مثال،‏ وقتی برادرش عیسو او را تهدید کرد،‏ یعقوب به یَهُوَه چنین دعا کرد:‏ «تمنا اینکه مرا .‏ .‏ .‏ رهایی بخشی،‏ .‏ .‏ .‏ تو گفته‌ای:‏ ‹بی‌گمان بر تو احسان خواهم کرد و نسل تو را همچون شنِ دریا خواهم ساخت.‏›» (‏پیدا ۳۲:‏۶-‏۱۲‏)‏ به‌وضوح می‌توان دید که یعقوب به وعده‌ای که یَهُوَه داده بود ایمان داشت و همواره می‌خواست هماهنگ با مقصود یَهُوَه عمل کند.‏ ب۱۸/‏۲ ص ۲۰ ¶۹،‏ ۱۰

زندگی ایّوب در طی سال‌ها با تغییرات بزرگی روبرو شد.‏ او پیش از مشکلاتش «از تمامی مردمان مشرق‌زمین بزرگتر بود.‏» (‏ایو ۱:‏۳‏)‏ ایّوب فردی ثروتمند،‏ شناخته‌شده و بسیار محترم بود.‏ (‏ایو ۲۹:‏۷-‏۱۶‏)‏ با این حال،‏ او هرگز خود را از دیگران بالاتر نمی‌دید و همواره نیاز به خدا را حس می‌کرد.‏ از این رو،‏ یَهُوَه او را «خادم» خود خواند.‏ شیطان بلاهای بسیاری بر سر ایّوب آورد و با بی‌رحمی به او حمله کرد.‏ شیطان می‌خواست طوری بر ایّوب تأثیر گذارد که او خدا را عامل مصیبت‌هایش بداند.‏ (‏ایو ۱:‏۱۳-‏۲۱‏)‏ سپس سه نفر که خود را دوست ایّوب می‌خواندند با سخنان نیش‌دار خود ایّوب را مستحق چنین مجازاتی از سوی خدا دانستند!‏ (‏ایو ۲:‏۱۱؛‏ ۲۲:‏۱،‏ ۵-‏۱۰‏)‏ با این حال،‏ ایّوب وفاداری خود را حفظ کرد.‏ یَهُوَه در پایان سختی‌های ایّوب دو برابر آنچه را که او در ابتدا داشت به او بخشید.‏ به‌علاوه،‏ ایّوب ۱۴۰ سال دیگر نیز زندگی کرد.‏ (‏یعقو ۵:‏۱۱‏)‏ او در این سال‌ها با تمام وجود به یَهُوَه خدمت کرد.‏ ب۱۸/‏۲ ص ۶ ¶۱۶؛‏ ص ۷ ¶۱۸

مردم با چنین خصوصیاتی همواره می‌خواهند که مورد تمجید و تحسین قرار بگیرند.‏ محققی در رابطه با اشخاص مغرور چنین نوشت:‏ «گویی در دل آنان عبادتگاهی وجود دارد و آنان به خودشان تعظیم می‌کنند!‏» برخی نیز می‌گویند که خصوصیت غرور به قدری ناخوشایند است که حتی اشخاص مغرور نیز از دیدن این خصوصیت در دیگران اذیت می‌شوند.‏ بدون شک یَهُوَه از غرور بیزار است.‏ او از «چشمان متکبر» نفرت دارد.‏ (‏امث ۶:‏۱۶،‏ ۱۷‏)‏ غرور مانعی برای نزدیک شدن به خداست.‏ (‏مز ۱۰:‏۴‏)‏ همچنین یکی از ویژگی‌های شیطان است.‏ (‏۱تیمو ۳:‏۶‏)‏ متأسفانه این خصوصیت حتی به برخی از خادمان وفادار خدا نیز سرایت کرد.‏ یکی از پادشاهان یهودا به نام عُزّیا،‏ سال‌ها به یَهُوَه وفادار بود.‏ اما کتاب مقدّس می‌گوید:‏ «چون عُزّیا نیرومند گردید،‏ دلش متکبر شده،‏ او را به نابودی کشانید؛‏ زیرا به یهوه خدای خود خیانت ورزیده،‏ به معبد خداوند داخل شد تا بخور بسوزانَد.‏» بعدها حِزِقیای پادشاه نیز برای مدتی دلش مغرور گشت.‏—‏۲توا ۲۶:‏۱۶؛‏ ۳۲:‏۲۵،‏ ۲۶‏.‏ ب۱۸/‏۱ ص ۲۸ ¶۴،‏ ۵

کتاب مقدّس نشان می‌دهد که خادمان خدا در گذشته نیز بخشی از دارایی خود را به یَهُوَه تقدیم می‌کردند.‏ در برخی موارد آنان برای پیشبرد پروژه‌ای خاص اعانه اهدا می‌کردند.‏ (‏خرو ۳۵:‏۵؛‏ ۲پاد ۱۲:‏۴،‏ ۵؛‏ ۱توا ۲۹:‏۵-‏۹‏)‏ در قرن اول نیز زمانی که مسیحیان دریافتند برادرانشان در یهودیه با قحطی روبرویند،‏ بر آن شدند تا «هر یک به قدر توانایی خود کمکی برای برادران ساکن یهودیه بفرستد.‏» (‏اعما ۱۱:‏۲۷-‏۳۰‏)‏ در گذشته اعانات به شکل‌های مختلفی اهدا می‌شد.‏ در قرن اول نیز برخی مسیحیان مزرعه‌ها و خانه‌هایشان را می‌فروختند و پول آن را در اختیار رسولان می‌گذاشتند.‏ رسولان نیز آن مبالغ را صرف کمک به برادران و خواهران نیازمند می‌کردند.‏ (‏اعما ۴:‏۳۴،‏ ۳۵‏)‏ برخی مسیحیان نیز به طور مرتب مبلغی را برای اهدای اعانه کنار می‌گذاشتند.‏ به این شکل،‏ همه قادر بودند متناسب با توانشان اعانه دهند؛‏ حال چه ثروتمند بودند،‏ چه فقیر.‏—‏لو ۲۱:‏۱-‏۴‏.‏ ب۱۸/‏۱ ص ۱۸ ¶۷؛‏ ص ۱۹ ¶۹

ما توانایی‌های بسیاری داریم،‏ اما نمی‌توانیم همیشه بر آن‌ها تکیه کنیم.‏ چرا که محدودیت‌هایی نیز داریم.‏ این واقعیتی است که همهٔ ما باید آن را قبول کنیم.‏ پولُس رسول توانایی‌های بسیاری داشت.‏ با این حال،‏ او قادر نبود همهٔ کارهایی را که می‌خواست انجام دهد.‏ وقتی او احساسش را برای یَهُوَه بیان کرد،‏ یَهُوَه به او گفت:‏ «قدرت من در ضعف تو کاملاً آشکار می‌شود.‏» پولُس منظور یَهُوَه را به‌خوبی درک کرد و چنین نتیجه‌گیری کرد:‏ «وقتی ضعیفم،‏ آنگاه قوی هستم.‏» (‏۲قر ۱۲:‏۷-‏۱۰‏)‏ منظور او از این گفته چه بود؟‏ پولُس تشخیص داد که توانایی‌هایش محدود است و به قدرتی والاتر از قدرت خود نیاز دارد.‏ او می‌توانست چنین قدرتی را از روح مقدّس یَهُوَه دریافت کند.‏ او با قدرت روح مقدّس خدا می‌توانست کارهایی بکند که با نیروی خود هرگز قادر به انجام آن‌ها نبود.‏ ما نیز می‌توانیم از چنین قدرتی برخوردار شویم،‏ زیرا یَهُوَه روح مقدّسش را در اختیار ما نیز می‌گذارد.‏ ب۱۸/‏۱ ص ۹ ¶۸،‏ ۹

وقتی فرزندتان آمادگی خود را برای تعمید یافتن بیان می‌کند مطالبی را که سازمان یَهُوَه برایتان آماده کرده است،‏ مطالعه و بررسی کنید.‏ بدین شکل بهتر می‌توانید برای فرزندتان روشن سازید که با تعمیدش عهدی مهم با یَهُوَه بسته است و برکات فراوانی نیز در انتظارش است.‏ به‌راستی که شما والدین مسئولیتی سنگین و افتخاری بزرگ دارید که فرزندتان را «با تأدیب و نصایح یَهُوَه بزرگ کنید.‏» (‏افس ۶:‏۴‏)‏ شما نه تنها باید معیارهای کتاب مقدّس را به فرزندتان بیاموزید،‏ بلکه باید به او کمک کنید تا با دلیل و برهان به آموخته‌هایش ایمان ورزد.‏ ایمان قوی،‏ فرزندتان را بر آن می‌دارد که خود را به یَهُوَه وقف کرده و با تمام وجود به او خدمت کند.‏ پس باشد که کلام یَهُوَه خدا،‏ روح مقدّس او و تلاش شما والدین،‏ به فرزندتان ‹حکمت بخشد تا نجات یابد.‏› ب۱۷/‏۱۲ ص ۲۲ ¶۱۷،‏ ۱۹

در آن زمان دانیال حدود ۱۰۰ سال داشت و عمرش رو به پایان بود.‏ آیا دانیال به زندگی بازمی‌گشت؟‏ بله،‏ قطعاً.‏ در انتهای کتاب دانیال می‌خوانیم که یَهُوَه به او چنین اطمینان بخشید:‏ «تا به آخر برو که استراحت خواهی یافت.‏» دانیال سالخورده می‌دانست که مردگان در واقع استراحت می‌کنند و بعد از مرگ «از کار و تدبیر و معرفت و حکمت خبری نخواهد بود.‏» چنین عاقبتی در انتظار دانیال بود.‏ (‏جا ۹:‏۱۰‏)‏ اما یَهُوَه به او وعده داد که به زندگی باز خواهد گشت.‏ یَهُوَه خدا به دانیال سخنان آیهٔ روز را گفت.‏ دانیال نمی‌دانست که یَهُوَه دقیقاً به چه وقت اشاره می‌کرد.‏ او بعد از مرگش می‌بایست مدتی «استراحت» می‌کرد.‏ عبارت ‹در انتهای ایام› نشان می‌دهد که باید مدتی طولانی از مرگ دانیال بگذرد.‏ «کتاب مقدّس اورشلیم» وعدهٔ یَهُوَه به دانیال را چنین بیان می‌کند:‏ ‏«‏در انتهای دوران،‏ در جایگاه خود بر پا خواهی ایستاد.‏» به علاوه،‏ عبارت ‹در جایگاه مقرر خویش بر پا ایستادن› نشان می‌دهد که او پس از آن مدت،‏ مطابق وعدهٔ یَهُوَه رستاخیز خواهد یافت.‏ ب۱۷/‏۱۲ ص ۷ ¶۱۷،‏ ۱۸

یَهُوَه از رهبران قوم اسرائیل خواسته بود که معیارهای عادلانهٔ او را دنبال کنند.‏ آنان در ابتدا می‌بایست اطلاعاتی موثق به دست می‌آوردند.‏ سپس باید نیّت،‏ طرز فکر و اعمال شخص متهم را بررسی می‌کردند و بعد تصمیم می‌گرفتند که آیا او شایستهٔ رحمت است یا خیر.‏ آنان برای اجرای عدالت یَهُوَه باید تشخیص می‌دادند که آیا شخص متهم «از روی دشمنی» و با نقشهٔ قبلی کسی را کشته است یا خیر.‏ (‏اعد ۳۵:‏۲۰-‏۲۴‏)‏ به علاوه در صورت وجود شاهدان،‏ دلیل و مدرک حداقل دو تن از آنان لازم بود که متهم به قتل عمد محکوم شود.‏ رهبران قوم بعد از بررسی تمام اطلاعات و شهادات،‏ باید در نظر می‌گرفتند که شخص متهم چگونه انسانی است.‏ آنان نیاز به بینش داشتند تا بتوانند ورای ظاهر امر را ببینند.‏ از همه مهم‌تر آنان به روح‌القدس نیاز داشتند تا بتوانند حکمت،‏ رحمت و عدالت یَهُوَه را منعکس کنند.‏—‏خرو ۳۴:‏۶،‏ ۷‏.‏ ب۱۷/‏۱۱ ص ۱۶ ¶۱۳،‏ ۱۴

زمانی که با قوم خدا آشنا شدیم به حقایق گرانبهایی پی بردیم.‏ نخست این که یَهُوَه خدا خالق ما و منشأ حیات است و برای انسان‌ها مقصودی دارد.‏ دوم این که خدا به دلیل محبت عمیق خود،‏ قربانی پسرش عیسی مسیح را فراهم دید تا ما را از چنگ گناه و مرگ رها سازد.‏ به علاوه آموختیم که پادشاهی خدا به رنج و درد بشر پایان می‌دهد و زندگی ابدی همراه با صلح و شادی برای انسان‌ها به ارمغان می‌آورد.‏ (‏یو ۳:‏۱۶؛‏ مکا ۴:‏۱۱؛‏ ۲۱:‏۳،‏ ۴‏)‏ گاه درک ما از آیات یا پیشگویی‌های کتاب مقدّس نیاز به اصلاح دارد.‏ وقتی این اصلاحات در نشریاتمان به چاپ می‌رسد،‏ باید آن را به دقت مطالعه کنیم و بر آن تعمّق نماییم.‏ (‏اعما ۱۷:‏۱۱‏)‏ ما باید تلاش کنیم که تغییرات بزرگ را به خوبی درک کنیم.‏ همچنین باید به تفاوت‌های جزئی بین درک قدیمی و درک جدید نیز توجه کنیم.‏ بدین شکل می‌توانیم حقایق نو را به خوبی در گنجینهٔ دلمان قرار دهیم.‏ ب۱۷/‏۶ ص ۱۲-‏۱۳ ¶۱۵،‏ ۱۶

ما باید به‌ویژه دقت کنیم که در موقعیت‌های وسوسه‌انگیز قرار نگیریم و برای زیر پا گذاشتن معیارهای اخلاقی یَهُوَه وسوسه نشویم.‏ برای مثال،‏ زوجی که قصد ازدواج دارند،‏ خردمندانه است که در شروع دوران آشنایی‌شان در مورد تماس بدنی،‏ بوسیدن و با هم تنها بودن حدومرزهایی بگذارند.‏ (‏امث ۲۲:‏۳‏)‏ همچنین هنگامی که به دلیل شغلمان مسافرت می‌کنیم و تنها هستیم،‏ یا وقتی با جنس مخالف کار می‌کنیم،‏ ممکن است از نظر اخلاقی موقعیت‌های خطرناکی برایمان پیش آید.‏ (‏امث ۲:‏۱۰-‏۱۲،‏ ۱۶‏)‏ همچنین وقتی که غمگین یا تنها هستیم باید مراقب باشیم.‏ ممکن است چنان احساس تنهایی و ناامیدی کنیم که بخواهیم به سوی هر کسی که به ما توجه نشان دهد جذب شویم.‏ اگر شما در چنین موقعیتی قرار گرفتید،‏ از یَهُوَه و هم‌ایمانانتان کمک بخواهید.‏—‏مز ۳۴:‏۱۸؛‏ امث ۱۳:‏۲۰‏.‏ ب۱۷/‏۱۱ ص ۲۶ ¶۴،‏ ۵

در دوران اسرائیل باستان،‏ یَهُوَه هر گونه قتلی را جدّی تلقّی می‌کرد.‏ شخصی که قتل عمد کرده بود باید به دست نزدیک‌ترین خویشاوند مذکر مقتول که در کتاب مقدّس «خونخواهِ مقتول» خوانده شده است،‏ کشته می‌شد.‏ (‏اعد ۳۵:‏۱۹‏)‏ این عمل،‏ خون ریخته‌شدهٔ شخص بی‌گناه را کفّاره می‌کرد.‏ اعدام فوری قاتل در واقع سرزمین موعود را از ‹نجاست› و ناپاکی محفوظ می‌داشت؛‏ زیرا یَهُوَه فرمان داده بود:‏ «سرزمینی را که در آن زندگی می‌کنید،‏ مُلَوَّث [یا ناپاک] مسازید.‏ زیرا خون [انسان] زمین را مُلوث می‌کند.‏» (‏اعد ۳۵:‏۳۳،‏ ۳۴‏)‏ حال اسرائیلیان در مقابل قتل غیرعمد چه می‌کردند؟‏ هر چند عمل شخص غیرعمد بود،‏ او هنوز گناه ریختن خون یک انسان را بر گردن داشت.‏ (‏پیدا ۹:‏۵‏)‏ با این حال،‏ از سر رحمت به او اجازه داده شده بود که از دست خونخواهِ مقتول به یکی از شش شهر پناهگاه بگریزد.‏ در آنجا جانش در امان بود.‏ شخصی که قتل غیرعمد کرده بود،‏ باید تا زمان مرگ کاهن اعظم در شهر پناهگاه می‌ماند.‏—‏اعد ۳۵:‏۱۵،‏ ۲۸‏.‏ ب۱۷/‏۱۱ ص ۹ ¶۳-‏۵

خواهری از استرالیا می‌گوید:‏ «پدر شوهرم شدیداً با حقیقت مخالف بود.‏ من و شوهرم همیشه قبل از این که با او تماس بگیریم،‏ به یَهُوَه دعا می‌کردیم و از او می‌خواستیم به ما کمک کند که آرامشمان را حفظ کنیم و با مهربانی صحبت کنیم.‏ برای این که گفتگوهایمان طولانی نشود و به موضوعات مذهبی کشیده نشود،‏ از قبل زمانی مشخص برای تماس‌مان تعیین می‌کردیم.‏» اختلافات و جرّوبحث‌ها شاید باعث شود که شما عذاب وجدان بگیرید،‏ به‌خصوص چون آنان را دوست دارید و نمی‌خواهید سبب ناراحتی‌شان شوید.‏ اما به یاد داشته باشید که وفاداری‌تان به یَهُوَه خدا بسیار مهم‌تر از محبتتان به خانواده است.‏ احتمالاً خویشاوندانتان با دیدن وفاداری شما متوجه می‌شوند که بکار بردن اصول کتاب مقدّس امری حیاتی است.‏ شما هیچ‌گاه نمی‌توانید آنان را مجبور کنید که حقیقت را بپذیرند،‏ اما می‌توانید با رفتارتان نشان دهید که زندگی بر طبق معیارهای یَهُوَه خدا بسیار مفید است.‏ یَهُوَه خدا به آنان نیز فرصت داده است که با او آشنا شوند و او را خدمت کنند.‏—‏اشع ۴۸:‏۱۷،‏ ۱۸‏.‏ ب۱۷/‏۱۰ ص ۱۵-‏۱۶ ¶۱۵،‏ ۱۶

محبت ما نباید به سخنانمان محدود شود،‏ به‌خصوص در شرایطی که باید آن را در عمل نشان دهیم.‏ برای مثال زمانی که هم‌ایمانی به نیازهای اساسی زندگی محتاج است،‏ تنها ابراز محبت در کلام کافی نیست.‏ (‏یعقو ۲:‏۱۵،‏ ۱۶‏)‏ همچنین ما به‌دلیل محبت به یَهُوَه و همنوعانمان،‏ نه تنها دعا می‌کنیم که انسان‌های بیشتری برای پیشبرد کار موعظه به ما بپیوندند،‏ بلکه خود نیز در این راه قدم‌هایی برداشته و تا حد توان موعظه می‌کنیم.‏ (‏مت ۹:‏۳۸‏)‏ یوحنای رسول نوشت که ما باید «در عمل و راستی» محبت کنیم.‏ بنابراین محبت ما باید «بی‌ریا» باشد.‏ (‏روم ۱۲:‏۹؛‏ ۲قر ۶:‏۶‏)‏ گاهی اوقات شاید شخص تظاهر کند که محبت دارد.‏ آیا چنین محبتی را می‌توان خالصانه خواند؟‏ خیر!‏ در واقع محبت و دورویی هیچ نقطهٔ مشترکی با هم ندارند و محبت ظاهری هیچ ارزشی ندارد.‏ ب۱۷/‏۱۰ ص ۸ ¶۵،‏ ۶

اگر می‌خواهیم کلام خدا بر زندگی‌مان تأثیر بگذارد باید به طور مرتب و در صورت امکان هر روز آن را مطالعه کنیم.‏ البته اکثر ما زندگی‌ای پرمشغله داریم،‏ با این حال نباید اجازه دهیم چیزی مانع مطالعهٔ ما شود،‏ حتی مسئولیت‌های روزمره‌مان.‏ (‏افس ۵:‏۱۵،‏ ۱۶‏)‏ بسیاری از شاهدان یَهُوَه متناسب با برنامه‌شان راه‌هایی یافته‌اند که بتوانند کلام خدا را هر روز مطالعه کنند.‏ برخی از آنان صبح زود،‏ برخی دیگر ظهرها و برخی از آنان شب‌ها قبل از خواب این کار را انجام می‌دهند.‏ آنان احساسی همچون مزمورنویس دارند که گفت:‏ «شریعت تو را چقدر دوست می‌دارم!‏ تمامی روز تفکر من است.‏» (‏مز ۱۱۹:‏۹۷‏)‏ علاوه بر خواندن کتاب مقدّس بسیار مهم است که بر آنچه می‌خوانیم تعمّق کنیم.‏ (‏مز ۱:‏۱-‏۳‏)‏ تنها در آن صورت است که می‌توانیم حکمت نهفته در کلام خدا را در زندگی‌مان بکار بندیم.‏ بنابراین هدفمان از خواندن کتاب مقدّس باید این باشد که کلام خدا به دلمان راه یابد و ما را به عمل برانگیزد،‏ حال چه آن را از روی نسخهٔ چاپی و چه از روی نسخهٔ الکترونیکی بخوانیم.‏ ب۱۷/‏۹ ص ۲۴ ¶۴،‏ ۵

دلسوزی نشان دادن در بعضی مواقع بجا نیست.‏ برای مثال،‏ شائول پادشاه دست به کاری زد که شاید به نظر خودش دلسوزی بود،‏ اما در واقع از یَهُوَه خدا نافرمانی کرد.‏ او مطابق با فرمان یَهُوَه عمل نکرد،‏ زیرا اَجاج را که پادشاه عَمالیقیان و دشمن قوم خدا بود،‏ زنده نگاه داشت.‏ در نتیجه یَهُوَه او را به دلیل نافرمانی‌اش از پادشاهی برکنار کرد.‏ (‏۱سمو ۱۵:‏۳،‏ ۹،‏ ۱۵‏)‏ یَهُوَه داوری عادل است و می‌تواند ببیند که در دل انسان‌ها چه می‌گذرد.‏ بنابراین می‌داند که در چه مواقعی دلسوزی بجا نیست.‏ (‏مرا ۲:‏۱۷؛‏ حز ۵:‏۱۱‏)‏ او به زودی کسانی را که نمی‌خواهند از او اطاعت کنند داوری خواهد کرد.‏ (‏۲تسا ۱:‏۶-‏۱۰‏)‏ در آن زمان او به افراد شریر دلسوزی نشان نخواهد داد.‏ یَهُوَه خدا در واقع با داوری این گونه افراد به انسان‌های درستکار دلسوزی نشان داده،‏ آنان را نجات می‌دهد.‏ بنابراین وظیفه و مسئولیت ما نیست که تعیین کنیم چه کسی زنده بماند یا چه کسی نابود شود.‏ اما می‌توانیم تا زمان داوری یَهُوَه خدا هر آنچه در توان داریم انجام دهیم تا به دیگران کمک کنیم.‏ ب۱۷/‏۹ ص ۱۰-‏۱۱ ¶۱۰-‏۱۲

خویشتنداری خصوصیتی الٰهی است.‏ یَهُوَه خدا این خصوصیت را به طور کامل از خود نشان می‌دهد.‏ اما حفظ خویشتنداری برای انسان‌های ناکامل سخت است.‏ عدم خویشتنداری عامل بسیاری از مشکلات بشر است و باعث می‌شود که آنان در محیط کار یا مدرسه وظایفشان را به‌موقع انجام ندهند و بازدهی کمی داشته باشند.‏ عدم خویشتنداری نتایج تلخ دیگری نیز دارد.‏ نتایجی از قبیل:‏ ناسزاگویی،‏ مستی،‏ خشونت،‏ طلاق،‏ وام‌های غیرضروری،‏ اعتیاد،‏ حبس،‏ ضربه‌های روحی و عاطفی،‏ بیماری‌های جنسی،‏ بارداری ناخواسته و موارد دیگر.‏ (‏مز ۳۴:‏۱۱-‏۱۴‏)‏ عدم خویشتنداری روزبه‌روز در بین مردم بیشتر می‌شود.‏ در این رابطه تحقیقاتی در دههٔ ۱۹۴۰ و در سال‌های اخیر انجام شده است.‏ نتیجهٔ این تحقیقات نشان می‌دهد که مردم امروزه کمتر خویشتندار هستند.‏ البته این آمار برای کسانی که کلام خدا را مطالعه می‌کنند عجیب نیست.‏ زیرا کتاب مقدّس پیش‌گویی کرده بود که در «روزهای آخر» مردم «فاقد خویشتنداری» خواهند بود.‏—‏۲تیمو ۳:‏۱-‏۳‏.‏ ب۱۷/‏۹ ص ۳ ¶۱،‏ ۲

وقتی از «آرامش خدا» برخورداریم،‏ دیگر نگران نیستیم و دل و ذهن ما در آرامش است.‏ ما می‌دانیم که یَهُوَه خدا به فکر ماست و خواست او این است که در زندگی موفق باشیم.‏ (‏۱پطر ۵:‏۱۰‏)‏ آگاهی از این امر باعث می‌شود که بر احساس نگرانی و ناامیدی غلبه کنیم.‏ به زودی همهٔ بشر دچار مصیبت عظیم خواهند شد.‏ (‏مت ۲۴:‏۲۱،‏ ۲۲‏)‏ ما دقیقاً نمی‌دانیم که چه اتفاقاتی رخ خواهد داد.‏ اما نباید بیش از حد نگران آن زمان باشیم.‏ ما از همهٔ کارهایی که یَهُوَه انجام خواهد داد باخبر نیستیم،‏ اما او را می‌شناسیم‏.‏ ما می‌دانیم که او در گذشته برای خادمان وفادار خود چه کرده است.‏ همچنین دیدیم که یَهُوَه تحت هر شرایطی مقصود و خواستش را به انجام می‌رساند و گاه ممکن است کارهایی انجام دهد که ما هرگز انتظار آن را نداریم!‏ بنابراین،‏ هر بار که یَهُوَه خدا کاری برای ما انجام می‌دهد،‏ می‌توانیم ‹آرامش خدا را که فراتر از درک بشر است› به شکلی در زندگی خود حس کنیم.‏ ب۱۷/‏۸ ص ۱۲ ¶۱۶،‏ ۱۷

‏«تا به کِی؟‏» این سؤالی بود که خادمان وفادار یَهُوَه خدا،‏ اِشَعْیا و حَبَقوق نبی به زبان آوردند.‏ (‏اشع ۶:‏۱۱؛‏ حب ۱:‏۲‏)‏ حتی سَرورمان عیسی مسیح نیز وقتی بی‌ایمانی مردم روزگار خود را دید،‏ این سؤال را پرسید.‏ (‏مت ۱۷:‏۱۷‏)‏ بنابراین جای تعجب نیست که ما نیز گاهی اوقات چنین سؤالی از خود بپرسیم.‏ شاید با بی‌عدالتی‌هایی روبرو شده‌ایم یا به دلیل کهولت سن یا بیماری چنین احساسی داریم؛‏ یا شاید مقابله با فشارها و مشکلات زندگی در این ‹زمان‌های سخت› برایمان دشوار است.‏ (‏۲تیمو ۳:‏۱‏)‏ شاید هم ناکاملی اطرافیانمان ما را آزرده و ناامید ساخته است.‏ دلیل آن هر چه باشد،‏ باید به یاد داشته باشیم که خادمان وفادار یَهُوَه در گذشته نیز چنین احساسی داشتند و آن را به‌راحتی به زبان آوردند.‏ اما یَهُوَه خدا آنان را به دلیل احساسشان محکوم یا سرزنش نکرد.‏ به‌راستی که این موضوع باعث تشویق و دلگرمی ما می‌شود!‏ هنگام رویارویی با مشکلات و شرایط سخت چه چیز به ما کمک می‌کند؟‏ یعقوب،‏ برادر ناتنی عیسی تحت الهام خدا سخنان آیهٔ روز را نوشت.‏ ب۱۷/‏۸ ص ۳-‏۴ ¶۱-‏۳

عیسی پیروانش را تشویق کرد که «با مال این دنیا» دوستانی در آسمان بیابند.‏ یک راه که می‌توانیم نشان دهیم امین و درستکار هستیم این است که با استفاده از دارایی‌مان،‏ فعالیت موعظهٔ جهانی را که عیسی پیشگویی کرده بود،‏ حمایت کنیم.‏ (‏مت ۲۴:‏۱۴‏)‏ دختری در هندوستان قلک کوچکی داشت و در آن پول جمع می‌کرد.‏ او حتی به جای این که با پولش اسباب‌بازی بخرد،‏ آن را در قلک می‌انداخت.‏ وقتی قلکش پر شد،‏ آن پول را برای حمایت از فعالیت موعظه اهدا کرد.‏ یک برادر نیز که در هندوستان مزرعهٔ نارگیل دارد،‏ به دفتر ترجمه به زبان مالایالَم مقدار زیادی نارگیل اهدا کرد.‏ او می‌گوید که اگر میزان نارگیل مصرفی آنان را تأمین کنم برای آنان به‌صرفه است تا این که پول خرید نارگیل را به آنان بدهم.‏ به راستی که او خردمندانه عمل می‌کند.‏ به طور مشابه برادران در یونان نیز مرتباً مواد غذایی،‏ همچون روغن زیتون و پنیر به بیت‌ئیل اهدا می‌کنند.‏ ب۱۷/‏۷ ص ۸ ¶۷،‏ ۸

یهودیان اسیر در بابل نمی‌توانستند برای یَهُوَه بسرایند.‏ آنان نیاز به دلگرمی و تسلّی داشتند.‏ اما همان طور که در کتاب مقدّس پیشگویی شده بود یَهُوَه خدا به قومش کمک کرد.‏ چگونه؟‏ از طریق کوروش،‏ پادشاه فارس.‏ وقتی کوروش بابل را شکست داد به اسرائیلیان گفت:‏ «یهوه .‏ .‏ .‏ مرا مأمور فرموده تا در اورشلیم .‏ .‏ .‏ خانه‌ای برای او بسازم.‏ از تمامی قوم او،‏ هر یک از شما که برود،‏ یهوه خدایش همراه او باشد.‏» (‏۲توا ۳۶:‏۲۳‏)‏ این امر چقدر سبب دلگرمی و تسلّی اسرائیلیانی شد که در بابل در اسارت بودند.‏ یَهُوَه خدا به قوم اسرائیل و همچنین به تک‌تک اسرائیلیان تسلّی و دلگرمی داد.‏ این امر امروزه نیز در مورد قوم خدا صدق می‌کند.‏ خدا «دلشکستگان را التیام می‌بخشد،‏ و زخمهایشان را می‌بندد.‏» (‏مز ۱۴۷:‏۳‏)‏ به‌راستی که یَهُوَه به فکر بیماران است،‏ یعنی آنانی که افسرده‌اند یا درگیر مشکلات جسمانی هستند.‏ او مشتاق است که زخم‌های عاطفی ما را بهبود بخشد.‏ (‏مز ۳۴:‏۱۸؛‏ اشع ۵۷:‏۱۵‏)‏ یَهُوَه به ما حکمت و قدرت می‌دهد تا یارای مقابله با هر مشکلی را داشته باشیم.‏—‏یعقو ۱:‏۵‏.‏ ب۱۷/‏۷ ص ۱۸ ¶۴،‏ ۵

یَهُوَه ثروتمندترین شخص در عالم است.‏ (‏۱توا ۲۹:‏۱۱،‏ ۱۲‏)‏ او همچون پدری بزرگوار گنج‌های روحانی خود را با سخاوت در اختیار آنانی می‌گذارد که برای آن ارزش قائلند.‏ حقیقتاً سپاسگزاریم که یَهُوَه خدا گنج‌های پرارزشی به ما بخشیده است،‏ گنج‌هایی مانند:‏ ۱)‏ پادشاهی خدا،‏ ۲)‏ خدمت نجات‌بخش موعظه،‏ ۳)‏ حقایق گرانقدر در کلامش.‏ اما اگر مراقب نباشیم،‏ قدردانی ما نسبت به این گنج‌ها می‌تواند کاهش یابد و به اصطلاح ممکن است آن‌ها را به دور اندازیم.‏ برای این که در حفظ این گنج‌ها موفق شویم،‏ لازم است که به خوبی از آن‌ها استفاده کنیم و همیشه عشق و علاقه به آن‌ها را در دلمان حفظ کنیم.‏ بسیاری از ما برای این که بتوانیم تابع پادشاهی خدا شویم،‏ تغییرات بزرگی در زندگی خود ایجاد کرده‌ایم.‏ (‏روم ۱۲:‏۲‏)‏ البته هنوز لازم است که در این راه تلاش کنیم.‏ ما باید همواره هوشیار بمانیم و مراقب باشیم که مادیات،‏ تمایلات نامشروع جنسی و غیره،‏ از عشق و علاقهٔ ما به پادشاهی خدا نکاهد.‏ —‏امث ۴:‏۲۳؛‏ مت ۵:‏۲۷-‏۲۹‏.‏ ب۱۷/‏۶ ص ۹ ¶۱؛‏ ص ۱۰ ¶۷

یَهُوَه دلیل رنج و عذاب ایّوب را به او نگفت.‏ مقصود یَهُوَه این نبود که توضیح دهد چرا ایّوب درد و رنج می‌کشد،‏ گویی که بخواهد رفتار خود را توجیه کند.‏ بلکه یَهُوَه می‌خواست که ایّوب تشخیص دهد در مقایسه با عظمت او چقدر ناچیز است و موضوعی مهم‌تر وجود دارد که باید به آن توجه کند.‏ (‏ایو ۳۸:‏۱۸-‏۲۰‏)‏ یَهُوَه خدا از این طریق به ایّوب کمک کرد که دیدگاهی درست داشته باشد.‏ آیا پندهای یَهُوَه به ایّوب رنج‌دیده،‏ تند و عاری از محبت بود؟‏ به هیچ وجه،‏ ایّوب نیز این چنین فکر نکرد.‏ هر چند که ایّوب آزمایش سختی را گذراند،‏ سرانجام از خدا شکرگزار بود.‏ او حتی گفت:‏ «از خویشتن کراهت دارم،‏ و در خاک و خاکستر توبه می‌کنم.‏» ایّوب چگونه به چنین طرز فکری دست یافت؟‏ از طریق پندهای صریح و روشن و نشاط‌بخش یَهُوَه خدا.‏ (‏ایو ۴۲:‏۱-‏۶‏)‏ پس از این که ایّوب پندهای خدا را پذیرفت و دیدگاه خود را اصلاح کرد،‏ یَهُوَه خدا خشنودی خود را از ایّوب که تحت مصیبت‌ها به او وفادار مانده بود،‏ اعلام کرد.‏—‏ایو ۴۲:‏۷،‏ ۸‏.‏ ب۱۷/‏۶ ص ۲۴-‏۲۵ ¶۱۱،‏ ۱۲

برای این که بدانیم چه دیدی به امور مادی و مسئولیت‌های روحانی‌مان داریم،‏ بجاست خود را محک بزنیم و از خود بپرسیم:‏ ‹آیا شغلم برایم لذّت‌بخش و هیجان‌انگیز است،‏ اما فعالیت‌های روحانی به نظرم عادی و حتی کسل‌کننده هستند؟‏› با تعمّق بر این امور تشخیص می‌دهیم که به کدام یک عشق و علاقهٔ بیشتری داریم.‏ عیسی مسیح به ما معیاری داد که بتوانیم تعادل را در امور مادی و روحانی حفظ کنیم.‏ او یک روز به ملاقات مریم و خواهرش مارتا رفت.‏ مارتا حسابی مشغول آماده کردن غذا شد،‏ در حالی که مریم جلوی پاهای عیسی نشسته بود و به صحبت‌های عیسی گوش می‌داد.‏ مارتا از این که خواهرش مریم به او کمک نمی‌کرد،‏ دلخور شد و شکایت کرد.‏ عیسی در پاسخ به مارتا سخنان آیهٔ روز را گفت.‏ (‏لو ۱۰:‏۳۸-‏۴۲‏)‏ عیسی با این گفته موضوع مهمی را به مارتا تعلیم داد.‏ برای این که اجازه ندهیم امور مادی و دنیوی حواسمان را پرت سازد باید همواره ‹نصیب بهتر را برگزینیم› و به امور روحانی اولویت دهیم.‏ ب۱۷/‏۵ ص ۲۴ ¶۹،‏ ۱۰

یَهُوَه خدا مسئولیت تعلیم حقیقت به فرزندان را به والدین سپرده است؛‏ نه به پدربزرگ‌ها،‏ مادربزرگ‌ها و یا دیگران.‏ (‏امث ۳۱:‏۱۰،‏ ۲۷،‏ ۲۸‏)‏ با این حال والدینی که با زبان محلّی آشنا نیستند برای راه یافتن به دل فرزندشان به کمک نیاز دارند.‏ کمک گرفتن از دیگران به این معنی نیست که والدین از مسئولیت‌های روحانی خود شانه خالی می‌کنند؛‏ بلکه با این کار،‏ بهتر می‌توانند فرزندشان را ‹با تأدیب و نصایح یَهُوَه بزرگ کنند.‏› (‏افس ۶:‏۴‏)‏ برای مثال والدین می‌توانند از پیشنهادات پیران جماعت برای ادارهٔ مطالعهٔ خانوادگی بهره گیرند،‏ یا از آنان بپرسند چه کسانی برای فرزندشان معاشرانی خوب خواهند بود.‏ والدین همچنین می‌توانند از خانواده‌ای دیگر دعوت کنند که برای پرستش خانوادگی با آنان همراه شوند.‏ بسیاری از جوانان به دلیل معاشرت با مسیحیان باتجربه پیشرفت می‌کنند.‏ آنان می‌توانند در خدمت موعظه با چنین مسیحیانی همکاری کنند و برای تفریحات سالم با آنان وقت بگذرانند.‏—‏امث ۲۷:‏۱۷‏.‏ ب۱۷/‏۵ ص ۱۱-‏۱۲ ¶۱۷،‏ ۱۸

پس از این که فرشتهٔ یَهُوَه به یوسف هشدار داد که هیرودیس پادشاه قصد دارد عیسی را بکشد،‏ یوسف و خانواده‌اش به مصر گریختند و در آنجا پناهنده شدند.‏ آنان تا زمان مرگ هیرودیس در آنجا ماندند.‏ (‏مت ۲:‏۱۴،‏ ۱۹-‏۲۱‏)‏ چند دهه پس از آن،‏ نخستین شاگردان عیسی به دلیل آزار و اذیت،‏ «در سراسر یهودیه و سامره پراکنده شدند.‏» (‏اعما ۸:‏۱‏)‏ عیسی پیش‌بینی کرده بود که بسیاری از پیروانش مجبور به ترک خانه و محل زندگی‌شان خواهند شد.‏ او گفت:‏ «هنگامی که مردم شهری به شما اذیت و آزار رسانند،‏ به شهری دیگر بگریزید.‏» (‏مت ۱۰:‏۲۳‏)‏ هزاران شاهد یَهُوَه نیز با چنین وضعیتی روبرو شده‌اند.‏ بسیاری از آنان عزیزان و تقریباً تمامی دارایی خود را از دست داده‌اند.‏ برخی هنگام فرار یا هنگام زندگی در اردوگاه پناهندگی با خطراتی روبرو می‌شوند،‏ جایی که مردم میگسار بودند،‏ قمار و دزدی می‌کردند و مرتکب اعمال غیراخلاقی می‌شدند.‏ با وجود آن،‏ آنان با تعمّق بر این که اقامت اسرائیلیان در بیابان سرانجام به پایان رسید،‏ امیدوار می‌شدند که اقامت آنان نیز در اردوگاه پناهندگی روزی به پایان خواهد رسید.‏—‏۲قر ۴:‏۱۸‏.‏ ب۱۷/‏۵ ص ۳-‏۴ ¶۲-‏۵

هر چند به‌ندرت،‏ اما گاه ممکن است در جماعت بی‌عدالتی‌ای صورت گیرد.‏ شاید با ما یا شخص دیگری ناعادلانه رفتار شود یا به نظرمان برسد که در جماعت عدالت زیر پا گذاشته شده است.‏ در چنین مواقعی باید مراقب باشیم که لغزش نخوریم.‏ ما خادمان وفادار خدا با دعا به او توکل می‌کنیم.‏ در عین حال تواضع حکم می‌کند که همواره مد نظر داشته باشیم که شاید از تمامی جزئیات موضوع آگاه نباشیم و درک و استنباط ما کاملاً درست نباشد.‏ ما با آگاهی از این که سخنان منفی و غیبت می‌تواند تنها شرایط را بدتر کند،‏ مصمم هستیم که از چنین سخنانی دوری کنیم.‏ در آخر،‏ به جای این که امور را خود به دست گیریم،‏ باشد که در وفادار ماندن به یَهُوَه خدا عزممان را جزم کنیم و برای سامان بخشیدن به اوضاع منتظر او بمانیم.‏ در مقابله با بی‌عدالتی پیش گرفتن چنین شیوه‌ای مایهٔ خشنودی یَهُوَه خداست و برکاتی به همراه دارد.‏ آری می‌توانیم اطمینان داشته باشیم که «داور تمامی جهان» که «راههایش،‏ جملگی انصاف» است،‏ همواره به حق و عدالت عمل خواهد کرد.‏—‏پیدا ۱۸:‏۲۵؛‏ تث ۳۲:‏۴‏.‏ ب۱۷/‏۴ ص ۲۲ ¶۱۷

شریرانی که از تغییر دادن خود سر باز زنند و همچنان تا زمان مصیبت عظیم از این نظام پشتیبانی کنند،‏ چه عاقبتی خواهند داشت؟‏ یَهُوَه خدا گفته است که زمین را برای همیشه از انسان‌های شریر پاک خواهد کرد.‏ (‏مز ۳۷:‏۱۰‏)‏ شاید شریران تصوّر کنند که از داوری در امان خواهند ماند.‏ بسیاری از آنان آموخته‌اند که چگونه اعمالشان را پنهان کنند،‏ به نظر می‌رسد اکنون توانسته‌اند از عدالت بگریزند و از عواقب اعمالشان در امان باشند.‏ (‏ایو ۲۱:‏۷،‏ ۹‏)‏ اما کتاب مقدّس به ما چنین یادآور می‌شود:‏ «چشمان او بر راههای انسان است،‏ و تمامی قدمهای وی را می‌بیند.‏ هیچ تاریکی یا ظلمت غلیظی نیست که بدکاران خود را در آن پنهان کنند.‏» (‏ایو ۳۴:‏۲۱،‏ ۲۲‏)‏ نمی‌توان از یَهُوَه پنهان شد.‏ شیادترین شیّادان نیز نمی‌توانند او را فریب دهند،‏ در پیش چشمان یَهُوَه،‏ عمق هر عملی حتی اگر در تاریک‌ترین مکان پنهان باشد،‏ آشکار و روشن است.‏ پس از حارمَگِدّون بر مکان‌هایی که شریران بوده‌اند نظر می‌اندازیم و می‌بینیم که آنان برای همیشه از میان رفته‌اند.‏—‏مز ۳۷:‏۱۲-‏۱۵‏.‏ ب۱۷/‏۴ ص ۱۰ ¶۵