سپتامبر

تربیت فرزندان مطابق با «تأدیب و نصایح یَهُوَه» افتخاری بزرگ برای والدین مسیحی است.‏ (‏مز ۱۲۷:‏۳‏)‏ برخلاف قوم اسرائیل باستان،‏ امروزه فرزندان از زمان تولّد به یَهُوَه وقف نمی‌شوند.‏ همچنین آنان محبت به یَهُوَه را از والدینشان به ارث نمی‌برند.‏ از زمانی که فرزندی متولّد می‌شود،‏ والدینش باید همواره به او کمک کنند تا بتواند در آینده خود را به یَهُوَه وقف کرده و تعمید بگیرد.‏ در واقع،‏ وقف،‏ تعمید و خدمت وفادارانهٔ شخص است که باعث نجات او در مصیبت عظیم می‌شود.‏ (‏مت ۲۴:‏۱۳‏)‏ باشد که شما والدین نیز شادی حاصل از وقف فرزندتان به یَهُوَه،‏ تعمید و خدمت وفادارانهٔ او را تجربه کنید.‏ ب۱۸/‏۳ ص ۱۲ ¶۱۶،‏ ۱۷

وقتی پیران،‏ مبشّر یا عضوی از خانواده را بر اساس کتاب مقدّس تأدیب و اصلاح می‌کنند،‏ باید از عیسی سرمشق گیرند.‏ آنان به این شکل نشان می‌دهند که می‌خواهند افکارشان را با افکار یَهُوَه و عیسی هماهنگ سازند.‏ اگر ما تأدیب یَهُوَه را بپذیریم و هنگام تأدیب و اصلاح دیگران از یَهُوَه سرمشق گیریم،‏ برکات فراوانی نصیبمان می‌شود.‏ برای مثال،‏ روابطی صلح‌آمیز با اعضای خانواده و جماعت خواهیم داشت و حس امنیت خواهیم کرد.‏ به علاوه،‏ احساس بی‌ارزشی نمی‌کنیم و می‌دانیم که دیگران ما را دوست دارند.‏ این برکات تنها نمونه‌هایی از برکاتی است که در بهشت در انتظارمان می‌باشد!‏ (‏مز ۷۲:‏۷‏)‏ به‌راستی که تأدیب‌ها و نصایح پدر مهربانمان یَهُوَه،‏ ما را آماده می‌کند تا در خانواده‌ای متحد،‏ تحت سرپرستی او تا ابد زندگی کنیم.‏ (‏اشع ۱۱:‏۹‏)‏ اگر چنین طرز فکری داشته باشیم،‏ تأدیب یَهُوَه را نشانی از محبت بی‌نظیر او می‌دانیم.‏ ب۱۸/‏۳ ص ۲۶ ¶۱۵؛‏ ص ۲۷ ¶۱۷،‏ ۱۹

در آن زمان آنانی که به دلیل سرپیچی از قوانین شریعت موسی توبه کرده بودند،‏ برای تعمید نزد یحیی می‌رفتند.‏ (‏مت ۳:‏۱-‏۶‏)‏ اما مهم‌ترین تعمیدی که توسط یحیی صورت گرفت به دلیل توبه از گناهان نبود.‏ یحیی این افتخار را داشت تا عیسی،‏ پسر خدا را که انسانی کامل بود تعمید دهد.‏ (‏مت ۳:‏۱۳-‏۱۷‏)‏ از آنجا که عیسی کامل و بی‌گناه بود،‏ نیازی به توبه نداشت.‏ (‏۱پطر ۲:‏۲۲‏)‏ پس دلیل تعمید عیسی چه بود؟‏ در واقع،‏ او با تعمیدش نشان داد که خود را برای انجام مقصود خدا وقف کرده است.‏ (‏عبر ۱۰:‏۷‏)‏ در طول خدمت زمینی عیسی نیز شاگردانش بسیاری را تعمید می‌دادند.‏ (‏یو ۳:‏۲۲؛‏ ۴:‏۱،‏ ۲‏)‏ آنان نیز همچون یحیی کسانی را که به دلیل سرپیچی از قوانین شریعت موسی توبه کرده بودند،‏ تعمید می‌دادند.‏ اما پس از مرگ و رستاخیز عیسی،‏ تعمید پیروان او معنایی کاملاً متفاوت به خود گرفت.‏ ب۱۸/‏۳ ص ۵ ¶۶،‏ ۷

شخص روحانی چه طرز فکری دارد؟‏ شخص روحانی برخلاف شخص نفسانی،‏ برای رابطه‌اش با خدا ارزش زیادی قائل است.‏ افراد روحانی تلاش می‌کنند تا ‹از خدا سرمشق بگیرند.‏› (‏افس ۵:‏۱‏)‏ آنان سعی می‌کنند تا طرز فکر یَهُوَه را در خود پرورش دهند و دیدگاهی همچون دیدگاه او داشته باشند.‏ یَهُوَه برای افراد روحانی شخصی واقعی است.‏ انسان‌های روحانی همواره سعی می‌کنند تا تمام جنبه‌های زندگی‌شان را با معیارهای یَهُوَه هماهنگ سازند.‏ (‏مز ۱۱۹:‏۳۳؛‏ ۱۴۳:‏۱۰‏)‏ شخص روحانی به جای تمرکز بر اعمال جسم،‏ تلاش می‌کند تا خصوصیات «ثمرهٔ روح» را از خود نشان دهد.‏ (‏غلا ۵:‏۲۲،‏ ۲۳‏)‏ بنابراین،‏ شخص روحانی شخصی است که به امور روحانی علاقه دارد و برای آن‌ها ارزش قائل است.‏ ب۱۸/‏۲ ص ۱۹ ¶۳،‏ ۶

دانیال به بابل تبعید شده بود؛‏ شهری مملو از بت‌پرستی و سحر و جادو.‏ به‌علاوه،‏ بابلیان با دید حقارت به یهودیان می‌نگریستند.‏ آنان یهودیان و خدایشان یَهُوَه را مسخره می‌کردند.‏ (‏مز ۱۳۷:‏۱،‏ ۳‏)‏ اعمال آنان،‏ یهودیان وفاداری همچون دانیال را بسیار می‌رنجاند.‏ همچنین رژیم غذایی پادشاه شامل غذاهایی می‌شد که یَهُوَه خوردن آن‌ها را منع کرده بود.‏ از این رو،‏ «دانیال در دل خود عزم کرد که خود را با طعام پادشاه و شرابی که وی می‌نوشید،‏ نجس نسازد.‏» (‏دان ۱:‏۵-‏۸،‏ ۱۴-‏۱۷‏)‏ دانیال با مشکل دیگری نیز روبرو بود که در ابتدا چندان جدّی به نظر نمی‌رسید.‏ از آنجا که او توانایی‌های ویژه‌ای داشت،‏ پادشاه مسئولیت‌های ویژه‌ای به او داد.‏ (‏دان ۱:‏۱۹،‏ ۲۰‏)‏ اما دانیال خودرأی و مغرور نبود.‏ او همواره فروتن ماند و تمام موفقیت‌هایش را به یَهُوَه نسبت داد.‏ (‏دان ۲:‏۳۰‏)‏ این خصوصیات دانیال یَهُوَه را بر آن داشت که از او در کنار مردانی همچون نوح و ایّوب به‌عنوان نمونه‌های درستکاری نام ببرد.‏ این در حالی بود که نوح و ایّوب تمام عمر خود را به یَهُوَه خدمت کرده بودند،‏ اما دانیال هنوز در دوران جوانی‌اش به سر می‌برد.‏ (‏حز ۱۴:‏۱۴‏)‏ به‌راستی که یَهُوَه چه اطمینانی به دانیال داشت!‏ دانیال ایمان و اطاعتش را تا پایان زندگی حفظ کرد.‏ ب۱۸/‏۲ ص ۵ ¶۱۱،‏ ۱۲

عیسی مسیح دیدی متعادل نسبت به لذّت و تفریح داشت.‏ او یک بار در یک «جشن عروسی» و بار دیگر در «ضیافتی بزرگ» شرکت کرد.‏ (‏یو ۲:‏۱-‏۱۰‏)‏ در آن جشن عروسی،‏ شراب تمام شده بود و عیسی با معجزه‌ای آب را به شراب تبدیل کرد.‏ با این حال عیسی خود را در لذّت‌های زندگی غرق نساخت.‏ او به یَهُوَه خدا اولویت می‌داد و با تمام وجود به دیگران کمک می‌کرد.‏ او حاضر شد مرگی دردناک را بر تیر شکنجه تحمّل کند تا انسان‌ها بتوانند به زندگی ابدی دست یابند.‏ عیسی به پیروانش چنین گفت:‏ «خوشا به حال شما،‏ وقتی مردم به خاطر من به شما ناسزا گویند،‏ به شما آزار رسانند و انواع دروغ‌های بدخواهانه علیه‌تان به زبان آورند.‏ پس شاد باشید و وجد نمایید؛‏ زیرا پاداشتان نزد خدا عظیم است.‏» (‏مت ۵:‏۱۱،‏ ۱۲‏)‏ اگر واقعاً به یَهُوَه خدا عشق بورزیم،‏ نه تنها از کارهایی که می‌دانیم باعث ناخشنودی او می‌شود دوری می‌کنیم،‏ بلکه کارهایی که ممکن است او را ناخشنود سازد نیز انجام نمی‌دهیم.‏—‏مت ۲۲:‏۳۷،‏ ۳۸‏.‏ ب۱۸/‏۱ ص ۲۶ ¶۱۶-‏۱۸

ما از روی محبت و قدردانی،‏ بخشی از دارایی‌مان را به یَهُوَه می‌دهیم.‏ به‌راستی وقتی به تمام کارهایی که یَهُوَه برای ما کرده است فکر می‌کنیم،‏ تحت تأثیر قرار می‌گیریم.‏ داوود پادشاه نیز زمانی که نیازهای ساخت معبد را بررسی می‌کرد،‏ اذعان کرد که هر آنچه داریم از یَهُوَه است و هر آنچه به او می‌دهیم،‏ او خود به ما داده است.‏ ‏(‏۱توا ۲۹:‏۱۱-‏۱۴‏)‏ اگر تنها به فکر نفع خود نباشیم و از روی سخاوت اعانه دهیم،‏ فایدهٔ آن را خواهیم دید.‏ برای مثال،‏ کودکی را در نظر بگیرید که از مبلغ اندکی که والدینش به او داده‌اند،‏ برای آنان هدیه‌ای می‌خرد.‏ به‌راستی که این هدیه ارزش فراوانی برای والدین او خواهد داشت!‏ یا پیشگامی جوان را تصوّر کنید که با والدینش زندگی می‌کند و در پرداخت هزینه‌های زندگی به آنان یاری می‌رساند.‏ شاید والدینش توقع چنین کاری را از او نداشته باشند،‏ اما دست او را رد نمی‌کنند.‏ زیرا آنان می‌دانند که این یکی از راه‌هایی است که فرزندشان می‌تواند خصوصیت قدردانی را در خود پرورش دهد.‏ به طور مشابه،‏ یَهُوَه می‌داند که وقتی از دارایی خود می‌بخشیم برایمان فواید زیادی به همراه دارد.‏ ب۱۸/‏۱ ص ۱۸ ¶۴،‏ ۶

برای کمک به فرزندتان نباید تنها به گفتن این که چه کاری درست و چه کاری اشتباه است اکتفا کنید.‏ بلکه باید به او کمک کنید تا با دلیل و برهان به این پرسش‌ها پاسخ دهد:‏ ‹چرا کتاب مقدّس اعمال مرتبط با خواسته‌های نامشروع نَفْسانی را منع کرده است؟‏ چطور می‌توانم مطمئن باشم که معیارهای کتاب مقدّس همیشه برایم منفعت دارد؟‏› (‏اشع ۴۸:‏۱۷،‏ ۱۸‏)‏ اگر فرزندتان می‌خواهد تعمید بگیرد به او کمک کنید که اهمیت مسئولیت‌هایی را که تعمید به همراه دارد،‏ درک کند.‏ او چه حسی نسبت به این مسئولیت‌ها دارد؟‏ تعمید چه فواید و چه سختی‌هایی برایش به همراه دارد؟‏ چرا فواید آن بسیار بیشتر از سختی‌هایش است؟‏ (‏مرق ۱۰:‏۲۹،‏ ۳۰‏)‏ بسیار اهمیت دارد که فرزندتان قبل از تعمید بر چنین پرسش‌هایی تعمّق کند.‏ با این کار،‏ فرزندتان اطمینان خواهد یافت که معیارهای کتاب مقدّس همیشه به نفعش خواهد بود.‏ ب۱۷/‏۱۲ ص ۲۱ ¶۱۴،‏ ۱۵

بسیاری از شما برادران و خواهران عزیز دچار بیماری‌های جدّی هستید.‏ برخی از شما با وجود سن بالا،‏ باید از خویشاوندان سالخوردهٔ خود مراقبت کنید.‏ یا شاید به‌سختی نیازهای اولیهٔ خانواده را فراهم می‌کنید.‏ بسیاری از شما به‌طور همزمان با مشکلات مختلفی روبرو هستید.‏ اگر یَهُوَه خدا به ستارگان که فاقد حیات هستند چنین علاقه و توجهی نشان می‌دهد،‏ چقدر بیشتر به ما که او را خدمت می‌کنیم چنین احساسی دارد!‏ به‌خصوص که ما نه از روی اجبار،‏ بلکه از روی عشق و محبت به یَهُوَه خدمت می‌کنیم.‏ (‏مز ۱۹:‏۱،‏ ۳،‏ ۱۴‏)‏ پدر آسمانی‌مان یَهُوَه،‏ تک‌تک ما را به‌خوبی می‌شناسد.‏ ‹او حتی از تعداد موهای سر ما نیز آگاه است.‏› (‏مت ۱۰:‏۳۰‏)‏ مزمورنویس نیز به ما چنین اطمینان می‌دهد:‏ «خداوند از کسانی که مطیع او هستند،‏ مراقبت می‌کند.‏» (‏مز ۳۷:‏۱۸‏،‏ مژده برای عصر جدید‏)‏ بله،‏ او از تمام سختی‌ها و مشکلاتی که ما با آن روبرو هستیم آگاه است و می‌تواند چنان قوّتی به ما دهد که هر مشکلی را تحمّل کنیم.‏ ب۱۸/‏۱ ص ۷ ¶۱؛‏ ص ۸ ¶۴

رستاخیز طابیتا به وسیلهٔ پِطرُس مردم را چنان تحت تأثیر قرار داد که «بسیاری به سَرور ایمان آوردند.‏» این شاگردان جدید دربارهٔ عیسی مسیح و این که یَهُوَه قادر است مردگان را رستاخیز دهد به دیگران شهادت می‌دادند.‏ (‏اعما ۹:‏۳۶-‏۴۲‏)‏ برخی نیز شاهد عینی رستاخیزی دیگر بودند.‏ مسیحیان در بالاخانه‌ای در تِروآس در شمال غربی ترکیهٔ امروزی جلسه‌ای برگزار کرده بودند.‏ پولُس رسول در آنجا تا نیمه‌های شب مشغول سخنرانی بود.‏ مردی جوان به نام اِفتیخوس لبهٔ پنجره نشسته بود و در حالی که به سخنان پولُس گوش می‌کرد ناگهان خواب بر او چیره شد و از طبقهٔ سوم به پایین افتاد.‏ شاید لوقای پزشک اولین نفر بود که به کمک او شتافت و تشخیص داد که او فقط زخمی و بی‌هوش نشده،‏ بلکه مرده است!‏ پولُس پایین رفت،‏ بدن بی‌جان اِفتیخوس را در آغوش گرفت و به همه اعلام کرد:‏ «او زنده است.‏» به‌راستی کسانی که شاهد مرگ و رستاخیز اِفتیخوس بودند،‏ بسیار تحت تأثیر قرار گرفتند و «فوق‌العاده دلگرمی یافتند.‏»—‏اعما ۲۰:‏۷-‏۱۲‏.‏ ب۱۷/‏۱۲ ص ۵ ¶۱۰،‏ ۱۱

آیا انسان‌ها سرانجام پی برده‌اند که چگونه مشکلات دنیا را حل کنند؟‏ انسان قادر نبوده است جرم و جنایت را ریشه‌کن کند.‏ انواع دیگر جرم و جنایت،‏ مانند جرم‌های اینترنتی،‏ جرم و جنایت در میان خانواده‌ها،‏ ترور و فساد به طور نگران‌کننده‌ای همچنان رو به افزایش است.‏ بیماری‌های خطرناک همچنان بیشتر می‌شود.‏ اقتصاد و سیاست دنیا تحت نفوذ انسان‌هایی خودخواه است.‏ آنان هرگز نمی‌توانند جنگ،‏ جرم و جنایت،‏ بیماری و فقر را ریشه‌کن کنند.‏ فقط پادشاهی خدا قادر است این کار را انجام دهد.‏ توجه کنید که یَهُوَه خدا چه کارهایی برای بشر انجام خواهد داد.‏ جنگ‌ها:‏ پادشاهی خدا همهٔ عواملی را که سبب جنگ می‌شود،‏ از بین خواهد برد؛‏ عواملی همچون خودخواهی،‏ فساد و رشوه‌خواری،‏ وطن‌پرستی،‏ دین کاذب و حتی خود شیطان.‏ (‏مز ۴۶:‏۹‏)‏ جرم و جنایت:‏ پادشاهی خدا هم‌اکنون به میلیون‌ها نفر آموزش می‌دهد که همنوع خود را دوست داشته باشند و به یکدیگر اعتماد کنند.‏ هیچ حکومتی در جهان قادر نیست چنین کاری انجام دهد.‏ (‏اشع ۱۱:‏۹‏)‏ بیماری:‏ یَهُوَه خدا وعده داده است که پرستندگان حقیقی او از سلامتی کامل برخوردار خواهند شد.‏ (‏اشع ۳۵:‏۵،‏ ۶‏)‏ فقر:‏ یَهُوَه فقر را از بین خواهد برد و این امکان را برای همه فراهم خواهد کرد که با او رابطه‌ای نزدیک داشته باشند و از زندگی به معنای واقعی لذّت ببرند.‏—‏مز ۷۲:‏۱۲،‏ ۱۳‏.‏ ب۱۷/‏۱۱ ص ۲۴ ¶۱۴-‏۱۶

یکی از ویژگی‌های شهرهای پناهگاه این بود که باعث می‌شد خون کسی بر گردن اسرائیلیان نباشد.‏ یَهُوَه خدا برای زندگی ارزش قائل است و از «دستانی که خون بی‌گناه را می‌ریزد» نفرت دارد.‏ (‏امث ۶:‏۱۶،‏ ۱۷‏)‏ او خدایی عادل و مقدّس است که نمی‌تواند قتل غیرعمد را نادیده بگیرد.‏ برخلاف یَهُوَه خدا،‏ کاتبان و فَریسیان هیچ ارزشی برای زندگی انسان‌ها قائل نبودند.‏ عیسی مسیح به آنان گفت:‏ «کلید شناخت را از مردم گرفتید،‏ خود داخل نشدید و مانع آنانی می‌شوید که می‌خواهند داخل شوند.‏» (‏لو ۱۱:‏۵۲‏)‏ آنان وظیفه داشتند که مردم را با کلام خدا آشنا سازند و به مردم کمک کنند که در راه رسیدن به زندگی جاودان گام بردارند.‏ اما نه تنها چنین نمی‌کردند،‏ بلکه مردم را از عیسی مسیح،‏ یعنی «پیشوای حیات» دور می‌ساختند و آنان را به راهی که می‌توانست به نابودی بینجامد هدایت می‌کردند.‏ (‏اعما ۳:‏۱۵‏)‏ به‌راستی که آن کاتبان و فَریسیان بسیار بی‌رحم و خودخواه بودند،‏ زیرا اهمیتی برای جان انسان‌ها قائل نمی‌شدند!‏ ب۱۷/‏۱۱ ص ۱۵¶۹،‏ ۱۰

شاید زمانی که ما مطالعهٔ کتاب مقدّس را شروع کردیم به خانواده‌مان نگفتیم که با شاهدان یَهُوَه در ارتباط هستیم.‏ اما با قوی‌تر شدن ایمانمان احساس کردیم که باید به آنان بگوییم عقایدمان چیست و این که یَهُوَه را پرستش می‌کنیم.‏ شاید وفاداری‌تان به یَهُوَه باعث شده که بین شما و خویشاوندانتان مشکلاتی به وجود آید.‏ سعی کنید احساسات آنان را درک کنید.‏ احتمالاً زمانی که با حقایق کتاب مقدّس آشنا شدید،‏ بسیار هیجان‌زده و خوشحال بودید.‏ اما شاید خانواده و خویشاوندانتان به اشتباه فکر می‌کردند که شما فریب خورده‌اید و عضو یک فرقهٔ مذهبی عجیب شده‌اید.‏ آنان احتمالاً فکر می‌کنند که چون اعیاد را با آنان جشن نمی‌گیرید،‏ دیگر آن‌ها را دوست ندارید یا فکر می‌کنند که بعد از مرگ در عذاب خواهید بود.‏ در چنین شرایطی باید سعی کنیم که خود را جای آنان بگذاریم و احساساتشان را درک کنیم.‏ همچنین باید به‌دقت به آنان گوش دهیم تا به دلیل نگرانی‌شان پی ببریم.‏ (‏امث ۲۰:‏۵‏)‏ پولُس رسول تلاش می‌کرد که «همه گونه افراد» را درک کند تا بتواند خبر خوش را به آنان اعلام کند.‏ الگو گرفتن از پولُس به ما نیز کمک می‌کند که حقیقت را با دیگران در میان بگذاریم.‏—‏۱قر ۹:‏۱۹-‏۲۳‏.‏ ب۱۷/‏۱۰ ص ۱۵ ¶۱۱،‏ ۱۲

شاید آنچه مانع سرود خواندن ما می‌شود،‏ این باشد که ندانیم چگونه بخوانیم.‏ اما می‌توانیم با به‌کارگیری چند پیشنهاد ساده کیفیت سرود خواندن خود را بالا ببریم.‏ شما می‌توانید بلندی و قدرت صدای خود را با تنفس درست بالا ببرید.‏ همان طور که الکتریسیته به یک لامپ نیرو می‌دهد و آن را روشن می‌کند،‏ دم و بازدم هوا نیز به صدای شما،‏ چه هنگام صحبت،‏ چه هنگام سرود خواندن قدرت می‌بخشد.‏ شما باید لااقل با همان بلندی‌ای که صحبت می‌کنید،‏ بخوانید و حتی بلندتر از آن.‏ قابل توجه است که در آیات مربوط به خواندن سرودهای حمد،‏ قوم خدا گاه تشویق شده‌اند که «بانگ شادی» برآورند یا به عبارت دیگر با صدای بسیار بلند بخوانند.‏ (‏مز ۳۳:‏۱-‏۳‏)‏ این پیشنهاد را به کار گیرید:‏ از کتاب سرودمان یکی از سرودهای مورد علاقه‌تان را انتخاب کنید.‏ متن آن را با صدایی رسا و حاکی از اعتماد،‏ بدون ملودی بخوانید.‏ پس از آن،‏ با همان بلندی،‏ یک‌نفس کل یک مصراع را بخوانید.‏ سپس آن مصراع را با همان قدرت به صورت آواز بخوانید.‏ (‏اشع ۲۴:‏۱۴‏)‏ متوجه خواهید شد که صدایتان پرطنین‌تر خواهد شد.‏ هدف هم همین است.‏ پس نترسید و از صدای خود خجالت نکشید!‏ ب۱۷/‏۱۱ ص ۵-‏۶ ¶۱۱-‏۱۳

وقتی یهودیان از بابل به سوی اورشلیم حرکت کردند،‏ بی‌شک در راه ساعت‌ها در مورد محل زندگی جدیدشان فکر می‌کردند.‏ سالمندان از شکوه و زیبایی شهر اورشلیم و معبد آن صحبت می‌کردند که پیش از نابودی اورشلیم،‏ آن را به چشم دیده بودند.‏ (‏عز ۳:‏۱۲‏)‏ اگر شما با آنان همسفر بودید،‏ وقتی اورشلیم را برای اولین بار می‌دیدید چه احساسی به شما دست می‌داد؟‏ آیا با دیدن ساختمان‌های ویران‌شده که علف هرز همه جای آن را پوشانده بود و دیوارهای خراب‌شده،‏ ناراحت و غمگین نمی‌شدید؟‏ شاید شما آن دیوارهای خرابه را با دیوارهای عظیم و مستحکم بابل مقایسه می‌کردید.‏ اما با این حال،‏ یهودیان مأیوس نشدند.‏ چرا؟‏ چون آنان به چشم خود دیدند که چگونه یَهُوَه در طی آن سفر طولانی از آنان پشتیبانی و محافظت کرد.‏ یهودیان به‌محض رسیدن به اورشلیم،‏ در مکانی که قبلاً معبد قرار داشت مذبحی ساختند و هر روز برای یَهُوَه قربانی می‌گذرانیدند.‏—‏عز ۳:‏۱،‏ ۲‏.‏ ب۱۷/‏۱۰ ص ۲۶ ¶۲،‏ ۳

سلیمان می‌توانست از شجاعت پدرش درس بگیرد.‏ داوود وقتی با جُلیات،‏ جنگجوی غول‌پیکر جنگید شجاعت بی‌نظیری نشان داد.‏ او با استفاده از سنگی صاف و به کمک خدا توانست جُلیات را شکست دهد.‏ (‏۱سمو ۱۷:‏۴۵،‏ ۴۹،‏ ۵۰‏)‏ بنابراین داوود بهترین کسی بود که می‌توانست سلیمان را ترغیب کند که شجاع باشد و معبد را بنا کند.‏ داوود پادشاه به سلیمان یادآوری کرد که یَهُوَه خدا تا پایان بنای معبد با او خواهد بود.‏ مسلّماً این سخنان داوود بر دل و ذهن پسرش تأثیر گذاشت و مانع این شد که سلیمان به دلیل جوانی و بی‌تجربگی دست از کار بکشد.‏ او با دلیری و شجاعت بسیار دست به کار شد و با کمک یَهُوَه توانست بنای معبد را در مدت هفت‌سال‌ونیم به پایان برساند.‏ همان طور که یَهُوَه به سلیمان یاری رساند به ما نیز کمک خواهد کرد که دلیر و شجاع باشیم و کارهای مربوط به خانواده و جماعت را با موفقیت به پایان رسانیم.‏ (‏اشع ۴۱:‏۱۰،‏ ۱۳‏)‏ اگر در خدمت و پرستشمان به یَهُوَه خدا شجاعانه عمل کنیم،‏ برکات فراوانی نصیب ما می‌شود،‏ چه اکنون و چه در آینده.‏ ب۱۷/‏۹ ص ۲۸ ¶۳؛‏ ص ۲۹ ¶۴؛‏ ص ۳۲ ¶۲۰،‏ ۲۱

ما شاهدان یَهُوَه اطمینان داریم که کلام خدا «زنده و پرقدرت» است.‏ سرگذشت بسیاری از ما نشان می‌دهد که کتاب مقدّس قدرت دارد زندگی انسان‌ها را تغییر دهد.‏ برخی از برادران و خواهرانمان در گذشته به مواد مخدّر اعتیاد داشتند،‏ دزدی می‌کردند یا به رابطه‌های نامشروع جنسی دست می‌زدند.‏ برخی دیگر تا حدّی در زندگی موفق بودند،‏ اما احساس می‌کردند زندگی‌شان پوچ و بی‌مفهوم است.‏ (‏جا ۲:‏۳-‏۱۱‏)‏ اشخاصی که در گذشته هیچ امید و هدفی نداشتند،‏ با قدرت کلام خدا زندگی‌شان را دگرگون ساخته،‏ اکنون در مسیر درست گام برمی‌دارند و زندگی‌ای هدفمند دارند.‏ احتمالاً تجربهٔ برخی از این افراد را در مقالات «کتاب مقدّس زندگی انسان را تغییر می‌دهد» در مجلّات برج دیده‌بانی خوانده‌اید و از آن لذّت برده‌اید.‏ مسیحیان حتی پس از تعمیدشان نیز باید با مطالعهٔ کتاب مقدّس رابطه‌شان را با یَهُوَه تقویت کنند.‏ ب۱۷/‏۹ ص ۲۳ ¶۱

آیهٔ روز نشان می‌دهد که یَهُوَه خدا کاملاً درک می‌کرد که لوط در چه شرایط سختی قرار گرفته بود.‏ اطمینان داریم که او امروزه نیز شرایط سخت ما را کاملاً درک می‌کند.‏ (‏اشع ۶۳:‏۷-‏۹؛‏ یعقو ۵:‏۱۱‏،‏ پاورقی؛‏ ۲پطر ۲:‏۹‏)‏ او حتی به قومش تعلیم داد که آنان نیز باید خصوصیت دلسوزی را از خود نشان دهند.‏ یکی از قوانین اسرائیلیان را در نظر بگیرید.‏ در آن زمان شخص طلبکار می‌توانست ردای شخص بدهکار را گرو بگیرد تا تضمینی برای پرداخت بدهی او باشد.‏ (‏خرو ۲۲:‏۲۶،‏ ۲۷‏)‏ اما شخص طلبکار باید ردا را قبل از غروب آفتاب به صاحبش بازمی‌گرداند تا او بتواند هنگام خواب خود را با آن گرم نگه دارد.‏ اگر طلبکار دلسوز نبود شاید ردای بدهکار را پس نمی‌داد،‏ اما یَهُوَه خدا به قومش تعلیم داده بود که دلسوز و مهربان باشند.‏ ما از اصلی که در این قانون اسرائیلیان نهفته است چه می‌آموزیم؟‏ این که هرگز نسبت به نیازهای هم‌ایمانانمان بی‌توجه نباشیم و برای کمک به مسیحیانی که در سختی هستند،‏ هر آنچه از دستمان برمی‌آید انجام دهیم.‏—‏کول ۳:‏۱۲؛‏ یعقو ۲:‏۱۵،‏ ۱۶؛‏ ۱یو ۳:‏۱۷‏.‏ ب۱۷/‏۹ ص ۹ ¶۴،‏ ۵

عیسی وقتی بر تیر شکنجه رنج می‌کشید به پدرش دعا کرد و گفت که اعدام‌کنندگانش را ببخشد،‏ به راستی او نمونهٔ بارزی از ملایمت و بردباری در شرایط دردناک و پرتنش بود!‏ (‏۱پطر ۲:‏۲۱-‏۲۳‏)‏ ما چگونه می‌توانیم ملایم و بردبار باشیم؟‏ یک راه آن،‏ این است که مطابق با گفتهٔ پولُس رسول عمل کنیم.‏ او گفت:‏ «حتی اگر دلیلی برای شکایت از دیگری داشته باشید،‏ همچنان یکدیگر را تحمّل کنید و همدیگر را بدون قید و شرط ببخشید.‏ آری،‏ همان طور که یَهُوَه بدون قید و شرط شما را بخشید،‏ شما نیز یکدیگر را ببخشید.‏» (‏کول ۳:‏۱۳‏)‏ اطاعت از این فرمان مستلزم ملایمت و بردباری است.‏ وقتی ما دیگران را می‌بخشیم،‏ اتحاد جماعت را حفظ می‌کنیم.‏ یَهُوَه از همهٔ مسیحیان خواسته است که ملایم و بردبار باشند.‏ برای این که بتوانیم در دنیای جدید خدا زندگی کنیم لازم است که از فرمان او اطاعت کنیم.‏ (‏مت ۵:‏۵؛‏ یعقو ۱:‏۲۱‏)‏ همچنین وقتی ملایم و بردبار هستیم یَهُوَه خدا را جلال می‌دهیم و به دیگران کمک می‌کنیم که آنان نیز چنین کنند.‏—‏غلا ۶:‏۱؛‏ ۲تیمو ۲:‏۲۴،‏ ۲۵‏.‏ ب۱۷/‏۸ ص ۲۵-‏۲۶ ¶۱۵-‏۱۷

در کتاب مقدّس نمونه‌های زیادی از کارهای غیرمنتظرهٔ یَهُوَه آمده است.‏ برای مثال،‏ پادشاه آشور سِنحاریب در دورانی که حِزْقیا پادشاه یهودا بود،‏ به یهودا لشکرکشی کرد و به جز اورشلیم همهٔ شهرهای آن را تسخیر کرد.‏ (‏۲پاد ۱۸:‏۱-‏۳،‏ ۱۳‏)‏ سِنحاریب پس از آن به اورشلیم هجوم برد.‏ حِزْقیای پادشاه چه کرد؟‏ نخست،‏ به یَهُوَه دعا کرد و از او کمک خواست و برای مشورت و دریافت پند و اندرز نزد نبی یَهُوَه اِشَعْیا رفت.‏ (‏۲پاد ۱۹:‏۵،‏ ۱۵-‏۲۰‏)‏ سپس،‏ حِزْقیا سعی کرد که معقولانه عمل کند و باجی را که سِنحاریب بر او تحمیل کرده بود،‏ بپردازد.‏ (‏۲پاد ۱۸:‏۱۴،‏ ۱۵‏)‏ در پایان،‏ حِزْقیا شهر را برای محاصره‌ای طولانی آماده کرد.‏ (‏۲توا ۳۲:‏۲-‏۴‏)‏ نتیجه چه بود؟‏ یَهُوَه فرشته‌ای را فرستاد تا ۱۸۵٬۰۰۰ سرباز آشوری را در یک شب هلاک سازد.‏ حتی خود حِزْقیا انتظار چنین کاری را از یَهُوَه نداشت!‏—‏۲پاد ۱۹:‏۳۵‏.‏ ب۱۷/‏۸ ص ۱۰ ¶۷؛‏ ص ۱۱ ¶۱۲

چگونه می‌توانید خود را برای خدمت تمام‌وقت آماده کنید؟‏ شما می‌توانید با پرورش خصوصیات مسیحی به بهترین شکل ممکن به یَهُوَه خدمت کنید.‏ بنابراین همواره بکوشید که کلام خدا را مطالعه و بر روی آن تعمّق کنید و ایمانتان را در جلسات جماعت ابراز کنید.‏ می‌توانید در دوران مدرسه خبر خوش پادشاهی را به دیگران موعظه کنید و در صحبت کردن با دیگران مهارت یابید.‏ به مردم علاقه نشان دهید،‏ مؤدبانه نظرشان را بپرسید و به پاسخ آنان گوش دهید.‏ به سرپرستان جماعت بگویید که آماده‌اید هر کاری را در جماعت انجام دهید،‏ کارهایی همچون نظافت سالن و تعمیر و نگهداری از آن.‏ یَهُوَه دوست دارد از کسانی استفاده کند که با فروتنی و با رغبت داوطلب می‌شوند.‏ (‏مز ۱۱۰:‏۳؛‏ اعما ۶:‏۱-‏۳‏)‏ پولُس رسول تیموتائوس را به خدمت میسیونری دعوت کرد،‏ چون می‌دید که ‹برادران از او تعریف می‌کنند.‏›—‏اعما ۱۶:‏۱-‏۵‏.‏ ب۱۷/‏۷ ص ۲۳ ¶۷؛‏ ص ۲۶ ¶۱۴

تا زمانی که به حق بودن حکمرانی خدا در ذهن انسان‌ها یا فرشتگان کاملاً ثابت نشود،‏ در میان ملت‌ها،‏ نژادها،‏ قوم‌ها،‏ خانواده‌ها و اشخاص اتحاد وجود نخواهد داشت.‏ اما پس از اثبات بر حق بودن حکمرانی یَهُوَه خدا،‏ همهٔ مخلوقات تا ابد تابع حکمرانی عادلانهٔ او خواهند بود.‏ صلح و آرامش دوباره در جهان هستی برقرار خواهد شد.‏ (‏افس ۱:‏۹،‏ ۱۰‏)‏ وقتی که درستی حکمرانی خدا به اثبات رسد،‏ حکمرانی شیطان و انسان‌ها کاملاً شکست خورده از میان خواهد رفت.‏ حکمرانی خدا که مسیح پادشاه آن است،‏ پیروز خواهد شد و انسان‌ها با وفاداری خود ثابت خواهند کرد که می‌توانند از این حکمرانی پشتیبانی کنند.‏ (‏اشع ۴۵:‏۲۴‏)‏ آیا شما نمی‌خواهید در میان این وفاداران باشید؟‏ بی‌شک این خواست همهٔ ماست.‏ بنابراین،‏ باید این موضوع اصلی را همواره مد نظر داشته باشیم و به اهمیت آن پی ببریم.‏ ب۱۷/‏۶ ص ۲۳ ¶۴،‏ ۵

مدت سوگواری در افراد می‌تواند کاملاً متفاوت باشد.‏ بنابراین دلگرمی دادن نباید محدود به چند روز اول باشد که خویشاوندان و دوستان شخص سوگوار با او هستند؛‏ بلکه پس از ماه‌ها نیز وقتی دیگران به زندگی روزمره خود بازمی‌گردند،‏ باید به او تسلّی دهیم.‏ کتاب مقدّس می‌گوید:‏ هم‌ایمانان مسیحی باید تا زمانی که شخص سوگوار بتواند با غم از دست دادن عزیزش کنار آید،‏ مایهٔ تسلّی و دلگرمی او باشند.‏ (‏۱تسا ۳:‏۷‏)‏ به یاد داشته باشید که افراد سوگوار شاید گاهی اوقات یک دفعه به یاد خاطرات گذشته‌شان بیفتند؛‏ برای مثال به هنگام شنیدن یک صدا یا موسیقی،‏ انجام فعالیتی،‏ دیدن عکس یا حتی استشمام بویی خاص و یا در سالگردها یا زمان خاصّی در سال.‏ وقتی زن یا شوهری برای اولین بار فعالیتی را به تنهایی و بدون همسرش انجام می‌دهد برایش بسیار ناراحت‌کننده خواهد بود؛‏ برای مثال،‏ شرکت کردن در مراسم یادبود یا مجمع‌ها.‏ البته اشخاص سوگوار نه تنها در مواقع خاص،‏ بلکه همیشه نیاز به تسلّی و دلگرمی دارند.‏ ب۱۷/‏۷ ص ۱۶ ¶۱۷-‏۱۹

هنگامی که به دیگران علاقه و توجه نشان می‌دهیم،‏ مشکلات و سختی‌هایمان را فراموش می‌کنیم.‏ برای مثال،‏ بسیاری از خواهران مسیحی چه مجرّد چه متأهل،‏ با اعلام خبر خوش پادشاهی و همکاری با یَهُوَه خدا شادی عظیمی کسب می‌کنند.‏ آنان می‌خواهند با انجام خواست یَهُوَه او را جلال دهند.‏ برخی حتی شرکت در موعظه را تسکینی برای غم و دردهایشان می‌دانند.‏ در واقع،‏ تک‌تک ما می‌توانیم با اعلام خبر خوش توجه و علاقه‌مان را به مردم نشان دهیم.‏ همچنین وقتی به هم‌ایمانانمان نیکویی می‌کنیم،‏ به آنان نزدیک‌تر می‌شویم.‏ پولُس رسول در این زمینه الگوی خوبی برای ما به جا گذاشت.‏ او برای جماعت تِسالونیکیان مانند «مادری» مهربان بود.‏ او همچنین با برادرانش مانند «پدری» که فرزندانش را دلگرم می‌سازد،‏ رفتار کرد.‏ (‏۱تسا ۲:‏۷،‏ ۱۱،‏ ۱۲‏)‏ جوانانی که می‌آموزند به یَهُوَه خدا عشق ورزند و اصول و راهنمایی‌های او را دنبال کنند،‏ مایهٔ دلگرمی خانواده خواهند بود.‏ آنان به والدینشان احترام می‌گذارند و در امور روزمرهٔ زندگی به آنان کمک می‌کنند.‏ همچنین وقتی به یَهُوَه وفادار می‌مانند،‏ همهٔ اعضای خانواده تشویق می‌شوند.‏ ب۱۷/‏۶ ص ۷ ¶۱۳،‏ ۱۴؛‏ ص ۸ ¶۱۷

میلیاردها نفر در فقر و گرسنگی به سر می‌برند،‏ در حالی که برخی دیگر به قدری ثروت دارند که نوادگانشان تا چند نسل می‌توانند در رفاه کامل زندگی کنند.‏ عیسی می‌دانست که وضعیت اقتصادی دنیا تنها زمانی بهبود خواهد یافت که پادشاهی خدا حکمرانی کند.‏ دنیای تجارت که در مکاشفه ۱۸:‏۳ «بازرگانان» خوانده شده است،‏ به همراه نظام سیاسی و مذهبی،‏ بخش‌هایی از دنیای شیطان هستند.‏ پرستندگان خدا خود را کاملاً از سیاست و ادیان دروغین به دور نگه داشته‌اند،‏ اما اکثر آنان نمی‌توانند به طور کامل از بخش تجاری دنیای شیطان دوری کنند.‏ ما مسیحیان باید دیدگاه خود را نسبت به مادیات و دنیای تجارت محک زنیم و از خود چنین سؤالاتی بپرسیم:‏ ‹چطور می‌توانم دارایی‌ام را در راه مقاصد یَهُوَه خدا استفاده کنم؟‏ چطور می‌توانم کمتر درگیر دنیای تجارت باشم؟‏ چه نمونه‌هایی نشان می‌دهد که قوم خدا در شرایط سخت اقتصادی به او توکل کرده‌اند؟‏› ب۱۷/‏۷ ص ۷-‏۸ ¶۱-‏۳

عیسی مسیح به خوبی آگاه بود که زندگی در این دنیای شریر،‏ مشغله‌ها و نگرانی‌هایی به همراه دارد.‏ او در مثل برزگر گفت که برخی «پیام پادشاهی» را می‌پذیرند و پیشرفت نیز می‌کنند،‏ اما «نگرانی‌های این دنیا و قدرت فریبندهٔ ثروت،‏ کلام را خفه می‌کند.‏» (‏مت ۱۳:‏۱۹-‏۲۲؛‏ مرق ۴:‏۱۹‏)‏ در واقع اگر مراقب نباشیم نگرانی‌های هرروزهٔ زندگی،‏ دلمان را گرفتار می‌سازد و ما را از نظر روحانی سست و ضعیف می‌کند.‏ ما نیز مانند پِطرُس رسول باید وظیفه‌ای را که عیسی مسیح به ما محوّل کرده است در اولویت قرار دهیم و به این شکل عمق محبتمان را به او ثابت کنیم.‏ اما چطور می‌توانیم همواره به این کار ادامه دهیم؟‏ بجاست که گهگاه از خود بپرسیم:‏ ‹آیا فعالیت‌های دنیوی به من شادی بیشتری می‌بخشد یا فعالیت‌های روحانی؟‏› ب۱۷/‏۵ ص ۲۳ ¶۳،‏ ۴

اگر مهاجران یا به اصطلاح «غریبان» از برادران و خواهران هم‌زبان خود به دور باشند،‏ باید در جلساتی به زبان محلّی شرکت کنند.‏ (‏مز ۱۴۶:‏۹‏)‏ اما اگر جماعتی به زبان مادری‌شان نیز در آن منطقه وجود دارد،‏ سرپرست خانواده باید تصمیم بگیرد که کدام جماعت برای خانواده مناسب‌تر است.‏ او پیش از تصمیم‌گیری باید دعا کند،‏ شرایط را بررسی کند و با همسر و فرزندانش مشورت کند.‏ (‏۱قر ۱۱:‏۳‏)‏ والدین باید واقع‌بین باشند و نیازهای فرزندانشان را در نظر بگیرند.‏ برای این که فرزندانتان حقیقت را کاملاً درک کنند،‏ تنها چند ساعت آموزش در جلسات هفتگی،‏ حال به هر زبانی که باشد کافی نیست.‏ با این حال،‏ اگر آنان در جلساتی که زبان آن را بهتر درک می‌کنند شرکت کنند،‏ برایشان مفید خواهد بود؛‏ در غیر این صورت سودی نخواهند برد.‏—‏۱قر ۱۴:‏۱۱‏.‏ ب۱۷/‏۵ ص ۱۰ ¶۱۰،‏ ۱۱

به جاست هر یک از ما خود را محک زند و از خود بپرسد:‏ ‹آیا ایمان و شهامت لازم را دارم که با تمام توان از فرامین یَهُوَه خدا اطاعت کنم؟‏ آیا به دلیل منافع اقتصادی به فکر نقل مکان به شهر یا کشوری دیگر هستم،‏ یا به تأثیر این کار بر خانواده و جماعتم نیز می‌اندیشم و برای تصمیم‌گیری دعا می‌کنم؟‏› یَهُوَه خدا ما را حرمت می‌نهد و به ما اجازه می‌دهد که از حاکمیت او پشتیبانی کنیم.‏ از آنجا که شیطان بر ضدّ یَهُوَه خدا قد علم کرد و انسان‌ها را نیز گمراه می‌کند تا جانب او را بگیرند،‏ حمایت ما از حکمرانی یَهُوَه خدا پاسخی محکم به اوست.‏ روحیهٔ ایثارگری ما که از ایمان و وفاداری‌مان برمی‌خیزد،‏ مایهٔ شادمانی و خشنودی یَهُوَه خداست.‏ (‏امث ۲۳:‏۱۵،‏ ۱۶‏)‏ او با اطاعت و وفاداری ما می‌تواند پاسخی محکم به سرزنش‌کنندهٔ خود بدهد.‏ (‏امث ۲۷:‏۱۱‏)‏ پس ما با اطاعت و وفاداری در واقع چیزی را به یَهُوَه می‌دهیم که برای او باارزش است و او را شادمان می‌کند.‏ ب۱۷/‏۴ ص ۳۲ ¶۱۵،‏ ۱۶

در شریعت موسی آمده است:‏ «اگر مردی برای خداوند نذر کند،‏ یا سوگند خورَد که خود را به انجام تعهدی مقید سازد،‏ نباید قول خود را بشکند،‏ بلکه باید بر حسب هر آنچه از دهانش بیرون آمده،‏ عمل نماید.‏» (‏اعد ۳۰:‏۲‏)‏ بعدها سلیمانِ نبی تحت الهام الٰهی سخنان آیهٔ روز را نوشت:‏ این گفتهٔ عیسی نیز جدّیت نذر را تأیید می‌کند:‏ «در ایّام گذشته به مردم گفته شده بود:‏ ‹به سوگند خود عمل کن و به نذرهای خود به یَهُوَه پای‌بند باش.‏›» (‏مت ۵:‏۳۳‏)‏ واضح است که قول دادن به خدا یا عهد بستن با او امری بسیار جدّی است.‏ پای‌بندی به نذر و عهدمان بر رابطهٔ ما با یَهُوَه خدا تأثیر دارد.‏ داوود نوشت:‏ «کیست که به کوه خداوند برآید؟‏ و کیست که در مکان مقدس او بایستد؟‏ آن که .‏ .‏ .‏ قسم دروغ نخورد.‏»—‏مز ۲۴:‏۳،‏ ۴‏.‏ ب۱۷/‏۴ ص ۴ ¶۳،‏ ۴

زمانی که تصوّر می‌کنیم نسبت به ما بی‌عدالتی شده است،‏ باید مراقب سخنانمان باشیم تا شروع به غیبت نکنیم یا سخنان تخریب‌کننده به زبان نیاوریم.‏ بی‌شک کمک خواستن از پیران جماعت بجاست و اگر کسی مرتکب گناهی جدّی شده است لازم است آنان را مطلع کنیم.‏ (‏لاو ۵:‏۱‏)‏ اما در بسیاری موارد گناهی جدّی صورت نگرفته است و می‌توان بدون دخالت کسی حتی پیران جماعت،‏ اختلاف را حل کرد.‏ (‏مت ۵:‏۲۳،‏ ۲۴؛‏ ۱۸:‏۱۵‏)‏ باشد که با وفاداری و هماهنگ با اصول کتاب مقدّس به این موضوعات رسیدگی کنیم.‏ گاه ممکن است متوجه شویم که اشتباه کرده‌ایم و در واقع عدالت زیر پا گذاشته نشده است.‏ پس اگر از سخنان تخریب‌کننده و غیبت پرهیز کرده باشیم،‏ خوشحال خواهیم بود که با بدگویی از هم‌ایمانمان یا بدتر از آن تهمت‌زدن به او وضعیت را بدتر نکرده‌ایم.‏ اما به یاد داشته باشید،‏ چه حق با ما باشد چه نباشد،‏ سخنان تخریب‌کننده هیچ گاه موقعیت را بهتر نمی‌کند.‏ وفاداری به یَهُوَه خدا و به برادرانمان ما را از چنین خطاهایی حفظ می‌کند.‏ ب۱۷/‏۴ ص ۲۱ ¶۱۴