اوت

برای این که معلّم خوبی شویم،‏ ابتدا باید شاگرد خوبی باشیم.‏ (‏۱تیمو ۴:‏۱۵،‏ ۱۶‏)‏ به طور مشابه،‏ سرپرستانی که مسئولیت اصلاح و تأدیب دیگران را دارند،‏ خودشان نیز باید با میل و رغبت مطیع راهنمایی‌های یَهُوَه باشند.‏ وقتی دیگران می‌بینند که سرپرستان با فروتنی از یَهُوَه اطاعت می‌کنند،‏ برای آنان احترام قائل می‌شوند و نصایح آنان را به‌راحتی می‌پذیرند.‏ در این باره نمونهٔ عیسی را بررسی می‌کنیم.‏ عیسی حتی در شرایط سخت نیز همواره مطیع یَهُوَه ماند.‏ او تعالیم و حکمتش را به یَهُوَه نسبت می‌داد.‏ (‏یو ۵:‏۱۹،‏ ۳۰‏)‏ اطاعت و فروتنی عیسی نه تنها انسان‌های خوش‌قلب زیادی را به سوی او جذب می‌کرد،‏ بلکه او را معلّمی مهربان و دلسوز می‌ساخت.‏ (‏مت ۱۱:‏۲۹‏)‏ سخنان پرمهر عیسی آنانی را که همچون «نی شکسته» و «فتیلهٔ کم‌سو» بودند تشویق و تقویت می‌کرد.‏ (‏مت ۱۲:‏۲۰‏)‏ شاگردان عیسی کارهایی می‌کردند که باعث ناراحتی او می‌شد؛‏ برای مثال آنان بر سر جایگاه و مقام با هم بحث می‌کردند.‏ اما عیسی در همه حال با آنان با عشق و محبت رفتار می‌کرد.‏—‏مرق ۹:‏۳۳-‏۳۷؛‏ لو ۲۲:‏۲۴-‏۲۷‏.‏ ب۱۸/‏۳ ص ۲۶ ¶۱۵،‏ ۱۶

پِطرُس رسول هنگام صحبت دربارهٔ تعمید به ساخت کشتی نوح اشاره کرد.‏ نوح با ساخت کشتی نشان داد که با تمام وجود به دنبال انجام خواست یَهُوَه بود.‏ او با وفاداری کاری را انجام داد که یَهُوَه از او خواسته بود.‏ اعمال نوح که از روی ایمانش بود،‏ باعث نجات او و خانواده‌اش در توفان شد.‏ نوح با ساخت کشتی ایمان خود را نشان داد.‏ به طور مشابه ما نیز با تعمیدمان،‏ به دیگران نشان می‌دهیم که خود را به یَهُوَه وقف کرده‌ایم و به عیسی ایمان داریم.‏ مسیحیانی که خود را وقف کرده‌اند نیز همچون نوح،‏ همواره کاری را انجام می‌دهند که یَهُوَه از آنان خواسته است.‏ (‏مرق ۱۳:‏۱۰‏)‏ در نهایت همان طور که نوح از توفان نجات یافت،‏ مسیحیان تعمیدیافته‌ای که به یَهُوَه وفادار می‌مانند نیز هنگام نابودی این دنیای شریر نجات خواهند یافت.‏ (‏مکا ۷:‏۹،‏ ۱۰‏)‏ به وضوح می‌توان دید که وقف به یَهُوَه و تعمید اهمیت بسزایی دارد.‏ بنابراین اگر بی‌دلیل آن را به تعویق بیندازیم ممکن است شخص از رسیدن به حیات ابدی محروم شود.‏ ب۱۸/‏۳ ص ۴ ¶۳،‏ ۴

برخی از والدین شاید با خود استدلال کنند که ‹اگر فرزندم تعمید نگیرد،‏ از جماعت اخراج نمی‌شود.‏› چرا چنین طرز فکری اشتباه است؟‏ (‏یعقو ۱:‏۲۲‏)‏ به‌راستی که والدین مسیحی نمی‌خواهند فرزندشان پیش از این که آمادگی داشته باشد خود را به یَهُوَه وقف کند.‏ با این حال،‏ آنان نباید تصوّر کنند که اگر فرزندشان تعمید نگیرد،‏ بابت اعمالش به یَهُوَه جوابگو نخواهد بود.‏ در واقع،‏ او از زمانی که دیدگاه‌ها و معیارهای یَهُوَه را درک می‌کند،‏ به یَهُوَه جوابگو خواهد بود.‏ (‏یعقو ۴:‏۱۷‏)‏ بنابراین والدین بادرایت نه تنها مانع تعمید فرزندشان نمی‌شوند،‏ بلکه سعی می‌کنند تا در اعمال خود نمونه‌ای برای او باشند.‏ آنان طوری فرزندشان را از کودکی تربیت می‌کنند که همواره برای معیارهای والای یَهُوَه ارزش قائل شود.‏ (‏لو ۶:‏۴۰‏)‏ به این شکل فرزندشان همواره سعی می‌کند مرتکب خطا نشود و از اعمالی که یَهُوَه را ناخشنود می‌سازد دوری کند.‏—‏اشع ۳۵:‏۸‏.‏ ب۱۸/‏۳ ص ۱۱ ¶۱۲،‏ ۱۳

پس از توفان نیز نوح ۳۵۰ سال به یَهُوَه خدمت کرد.‏ (‏پیدا ۹:‏۲۸‏)‏ به‌راستی که چه نمونهٔ خوبی از ایمان و اطاعت!‏ ما می‌توانیم ایمان و اطاعت نوح را سرمشق قرار دهیم.‏ بدین منظور باید از یَهُوَه و معیارهای والایش جانبداری کنیم،‏ نشان دهیم که به دنیای شیطان تعلّق نداریم و همواره به پادشاهی خدا اولویت دهیم.‏ (‏مت ۶:‏۳۳؛‏ یو ۱۵:‏۱۹‏)‏ البته با این کار مورد تأیید انسان‌های دنیوی نخواهیم بود.‏ برای مثال،‏ از آنجایی که ما دربارهٔ ازدواج و روابط جنسی همواره اصول یَهُوَه را در نظر می‌گیریم،‏ ممکن است در رسانه‌ها نظراتی منفی دربارهٔ اعتقادات ما بیان شود.‏ (‏ملا ۳:‏۱۷،‏ ۱۸‏)‏ بنابراین ما می‌خواهیم همچون نوح،‏ همواره خداترس بمانیم و ترسی از انسان به دل راه ندهیم،‏ زیرا می‌دانیم تنها یَهُوَه می‌تواند به ما حیات جاودان بخشد.‏ (‏لو ۱۲:‏۴،‏ ۵‏)‏ شما نیز می‌توانید از خود بپرسید:‏ ‹آیا زمانی که مورد تمسخر و انتقاد دیگران قرار می‌گیرم،‏ از معیارهای والای یَهُوَه جانبداری می‌کنم؟‏ آیا وقتی تحت فشار اقتصادی هستم،‏ اطمینان دارم که یَهُوَه نیازهای من و خانواده‌ام را تأمین می‌کند؟‏› اگر شما نیز ایمان و اطاعت نوح را سرمشق قرار دهید،‏ می‌توانید اطمینان داشته باشید که یَهُوَه به نیازهای شما رسیدگی خواهد کرد.‏—‏فیلیپ ۴:‏۶،‏ ۷‏.‏ ب۱۸/‏۲ ص ۴ ¶۴،‏ ۸؛‏ ص ۵ ¶۹،‏ ۱۰

شخص نَفْسانی روحیهٔ دنیا را به خود می‌گیرد،‏ یعنی روحیه‌ای که بر امیال جسمانی تمرکز دارد.‏ پولُس روحیهٔ دنیا را چنین تعریف کرده است:‏ «همان روحی است که اکنون در سرکشان عمل می‌کند.‏» (‏افس ۲:‏۲‏)‏ این روحیه،‏ اکثر مردم را بر آن می‌دارد تا به‌اصطلاح خود را همرنگ جماعت کنند.‏ چنین افرادی بنا بر آنچه که در نظر خودشان درست است عمل می‌کنند و به معیارهای خدا اهمیتی نمی‌دهند.‏ شخص نفسانی اغلب به مقام و مادیات اهمیت می‌دهد و همواره به دنبال این است که حق خود را بگیرد.‏ به علاوه،‏ شخص نفسانی همواره به دنبال «اعمال نفس» است.‏ (‏غلا ۵:‏۱۹-‏۲۱‏)‏ انسان‌های نفسانی خصوصیاتی دارند همچون ایجاد تفرقه،‏ فرقه‌بندی،‏ ستیزه‌جویی،‏ دیگران را به دادگاه کشیدن،‏ نادیده گرفتن اصل سَروری و عدم خویشتنداری در خوردن و نوشیدن.‏ همچنین شخص نفسانی هنگام رویارویی با وسوسه هیچ مقاومتی از خود نشان نمی‌دهد.‏—‏امث ۷:‏۲۱،‏ ۲۲‏.‏ ب۱۸/‏۲ ص ۱۹ ¶۳-‏۵

داشتن دیدی متعادل نسبت به لذّت و تفریح بجاست.‏ یَهُوَه هیچ گاه از ما نمی‌خواهد که خود و نیازهایمان را نادیده بگیریم یا تفریح نکنیم.‏ کتاب مقدّس خادمان وفادار یَهُوَه را چنین ترغیب می‌کند:‏ «پس تو رفته،‏ نان خود را با خوشی بخور و شراب خود را با دلی شاد بنوش.‏» (‏جا ۹:‏۷‏)‏ دوم تیموتائوس ۳:‏۴ در رابطه با کسانی صحبت می‌کند که آنقدر به دنبال تفریح و خوشگذرانی هستند که ممکن است خدا را فراموش کنند.‏ این آیه می‌گوید که مردم لذّت را ‏«‏بیش از خدا» دوست خواهند داشت.‏ منظور از این آیه این نیست که آنان خدا را تا اندازه‌ای دوست دارند.‏ محققی در این باره چنین نوشت:‏ «این آیه به این معنی نیست که مردم خدا را تا حدّی دوست دارند،‏ بلکه منظور این است که ذرّه‌ای از محبت به خدا در وجودشان نیست.‏» به راستی این هشداری جدّی برای کسانی است که به لذّت و خوشگذرانی عشق می‌ورزند.‏ عبارت ‹لذّت را بیش از خدا دوست داشتن› در واقع کسانی را توصیف می‌کند که «لذّت‌های زندگی،‏ آنان را منحرف می‌کند.‏»—‏لو ۸:‏۱۴‏.‏ ب۱۸/‏۱ ص ۲۵-‏۲۶ ¶۱۴،‏ ۱۵

یَهُوَه،‏ خدایی بخشنده است.‏ ما هر چه داریم از اوست.‏ او مالک تمام منابع طبیعی روی زمین است و از آن‌ها برای کمک به ما استفاده می‌کند.‏ (‏مز ۱۰۴:‏۱۳-‏۱۵؛‏ حج ۲:‏۸‏)‏ برای مثال،‏ یَهُوَه به مدت ۴۰ سال به اسرائیلیانی که در بیابان بودند آب و مَنّا داد.‏ (‏خرو ۱۶:‏۳۵؛‏ نح ۹:‏۲۰،‏ ۲۱‏)‏ بعدها یَهُوَه از طریق اِلیشَع با معجزه‌ای مقدار ناچیز روغنی را که بیوه‌زنی وفادار در خانه داشت چند برابر کرد.‏ آن بیوه‌زن با فروش روغن توانست تمام بدهی‌اش را بپردازد و با مابقی پول آن زندگی خود و پسرانش را تأمین کند.‏ (‏۲پاد ۴:‏۱-‏۷‏)‏ عیسی نیز با کمک یَهُوَه،‏ خوراک و حتی نیازهای مادی دیگران را به شکلی معجزه‌آسا برآورده می‌ساخت.‏ (‏مت ۱۵:‏۳۵-‏۳۸؛‏ ۱۷:‏۲۷‏)‏ یَهُوَه با استفاده از منابع نامحدودی که در اختیار دارد می‌تواند تمام نیازهای مخلوقاتش را برآورده سازد.‏ با این حال،‏ از خادمانش خواسته تا از لحاظ مادی،‏ سازمان زمینی‌اش را حمایت کنند.‏—‏خرو ۳۶:‏۳-‏۷‏.‏ ب۱۸/‏۱ ص ۱۷-‏۱۸ ¶۱-‏۳

کتاب مقدّس نشان می‌دهد که برخی خادمان وفادار خدا نیز در گذشته چنین احساسی داشته‌اند.‏ (‏ایو ۷:‏۷‏)‏ آنان به جای یأس و ناامیدی،‏ برای تقویت خود به یَهُوَه تکیه کردند.‏ یَهُوَه خدا نیز آنان را ناامید نکرد.‏ کتاب مقدّس در این باره می‌گوید که خدا «ضعیفان را قوّت می‌بخشد.‏» (‏اشع ۴۰:‏۲۹‏)‏ اما متأسفانه،‏ برخی از خادمان خدا تصوّر می‌کنند که باید برای مدتی حقیقت را کنار بگذارند تا بتوانند با مشکلاتشان کنار بیایند.‏ آنان خدمت به یَهُوَه را همچون باری سنگین می‌بینند.‏ به همین دلیل،‏ دیگر کلام خدا را مطالعه نمی‌کنند و در جلسات و خدمت موعظه شرکت نمی‌کنند.‏ این دقیقاً همان چیزی است که شیطان می‌خواهد آنان انجام دهند.‏ شیطان ابلیس نمی‌خواهد که ما قوّت یابیم.‏ او به‌خوبی می‌داند که ما با مشغول بودن در فعالیت‌های روحانی قوّت می‌گیریم.‏ شاید احساس می‌کنید که از لحاظ روحی و جسمی نیرویی برایتان باقی نمانده است.‏ در چنین شرایطی خود را از یَهُوَه دور نکنید.‏ تا جای ممکن به او نزدیک شوید،‏ زیرا «او شما را استوار،‏ قوی و ثابت‌قدم خواهد ساخت.‏» —‏۱پطر ۵:‏۱۰؛‏ یعقو ۴:‏۸‏.‏ ب۱۸/‏۱ ص ۷-‏۸ ¶۲،‏ ۳

دومین رستاخیز را اِلیشَع انجام داد.‏ زنی سرشناس از قوم اسرائیل در شونَم نسبت به اِلیشَع بسیار بخشنده بود و از او مهمان‌نوازی کرد.‏ یَهُوَه خدا آن زن را که بچه‌دار نمی‌شد و همین طور شوهر سالخورده‌اش را از طریق اِلیشَع نبی پاداش داد و به آنان پسری بخشید.‏ چند سال بعد پسر آنان درگذشت و مادرش شدیداً سوگوار شد.‏ او با اجازهٔ همسرش حدود ۳۰ کیلومتر راه پیمود تا اِلیشَع را بر کوه کَرمِل ببیند.‏ اِلیشَع خادم خود جِیحَزی را جلوتر از خود به شونَم فرستاد.‏ اما جِیحَزی نتوانست آن پسر را به زندگی بازگرداند.‏ سپس اِلیشَع به همراه مادر آن پسر از راه رسید.‏ (‏۲پاد ۴:‏۸-‏۳۱‏)‏ اِلیشَع در خانهٔ آن زوج در کنار جسد آن پسر به یَهُوَه خدا دعا کرد.‏ یَهُوَه دعای اِلیشَع را شنید و آن پسر را به طور معجزه‌آسایی به زندگی بازگرداند.‏ آن مادر وقتی دید که پسرش زنده است غرق در شادی شد!‏ (‏۲پاد ۴:‏۳۲-‏۳۷‏)‏ یَهُوَه خدا آن پسر را در شونَم از مرگ برخیزاند و ثابت کرد که می‌تواند مردگان را رستاخیز دهد.‏ ب۱۷/‏۱۲ ص ۴-‏۵ ¶۷،‏ ۸

حکمت یکی از نشانه‌های بلوغ شخص است.‏ بلوغ روحانی نه تنها به سن،‏ بلکه بیش از هر چیز به ترس سالم شخص از یَهُوَه خدا و اطاعتی با میل و رغبت بستگی دارد.‏ (‏مز ۱۱۱:‏۱۰‏)‏ زمانی که جوانان تا حدّی به بلوغ روحانی می‌رسند دیگر به دلیل امیال خود یا فشار هم سن‌وسالانشان ‹دستخوش امواج نبوده و به این سو و آن سو رانده نمی‌شوند.‏› (‏افس ۴:‏۱۴‏)‏ آنان ‹با پرورش قدرت تشخیص خود،‏ خوب را از بد تشخیص می‌دهند.‏› (‏عبر ۵:‏۱۴‏)‏ آنان با تصمیمات حکیمانه‌ای که می‌گیرند،‏ نشان می‌دهند که روزبه‌روز از لحاظ روحانی بالغ‌تر می‌شوند.‏ چنین حکمتی برای نجات ضروری است.‏ (‏امث ۲۴:‏۱۴‏)‏ پس حتماً به فرزندتان نشان دهید که معیارهای شما چیست.‏ فرزندتان باید در گفتار و اعمال شما ببیند که سعی می‌کنید مطابق معیارهای کتاب مقدّس زندگی کنید.‏—‏روم ۲:‏۲۱-‏۲۳‏.‏ ب۱۷/‏۱۲ ص ۲۰-‏۲۱ ¶۱۲،‏ ۱۳

این دیدگاه که انسان‌ها قادرند مشکلات خود را حل کنند برای بسیاری از مردم جذاب و گیراست.‏ زیرا اگر این گفته حقیقت داشته باشد،‏ انسان‌ها دیگر به راهنمایی خدا نیازی ندارند و می‌توانند آنچه بخواهند انجام دهند.‏ شاید این طرز فکر منطقی به نظر آید چون برخی می‌گویند مشکلاتی همچون جنگ،‏ جرم و جنایت،‏ بیماری و فقر کمتر شده است.‏ در گزارشی چنین آمده است:‏ «جامعهٔ بشری روزبه‌روز بهتر می‌شود،‏ چون انسان‌ها تصمیم گرفته‌اند دنیای بهتری بسازند.‏» بنابراین،‏ وقتی یک طرز فکر دنیوی ایمانتان را محک می‌زند،‏ تحقیق کنید که کلام خدا در آن مورد چه می‌گوید و آن موضوع را با هم‌ایمانان باتجربهٔ خود در میان بگذارید.‏ توجه کنید که چرا چنین طرز فکری جذاب و گیراست،‏ چرا اشتباه است و چگونه می‌توانید از آن دوری کنید.‏ در واقع،‏ همهٔ ما اگر به پند پولُس که در آیهٔ روز آمده گوش دهیم،‏ می‌توانیم از طرز فکر دنیوی دوری کنیم.‏ ب۱۷/‏۱۱ ص ۲۴ ¶۱۴،‏ ۱۷

چرا فَریسیان هیچ تمایلی به رحمت و بخشش نداشتند؟‏ کتاب مقدّس می‌گوید که آنان «دیگران را هیچ می‌شمردند.‏» (‏لو ۱۸:‏۹-‏۱۴‏)‏ ما نمی‌خواهیم فَریسیان را الگوی خود سازیم،‏ بلکه می‌خواهیم یَهُوَه خدا را الگو قرار دهیم و نسبت به دیگران بخشنده باشیم.‏ (‏کول ۳:‏۱۳‏)‏ یک راه برای الگو گرفتن از یَهُوَه این است که نحوهٔ برخوردمان طوری باشد که دیگران بتوانند به‌راحتی نزد ما آیند و از ما عذرخواهی کنند.‏ (‏لو ۱۷:‏۳،‏ ۴‏)‏ بجاست از خودمان بپرسیم:‏ ‹آیا حاضرم اشخاصی را که مرتباً مرا می‌رنجانند بلافاصله ببخشم؟‏ آیا مشتاقم با آنانی که مرا رنجانده‌اند دوباره صلح را برقرار سازم؟‏› بخشیدن دیگران در واقع آزمایش فروتنی و تواضع ماست.‏ فَریسیان نتوانستند از چنین آزمایشی سربلند بیرون آیند،‏ زیرا آنان دیگران را پایین‌تر از خود می‌دانستند.‏ اما ما مسیحیان باید ‹با فروتنی دیگران را از خود بهتر بدانیم› و آنان را ببخشیم.‏ (‏فیلیپ ۲:‏۳‏)‏ آیا می‌خواهید یَهُوَه را سرمشق قرار دهید و از آزمایش فروتنی سربلند بیرون آیید؟‏ همواره آماده باشید که دیگران را ببخشید و راه را برای صلح و آشتی باز نگاه دارید.‏ برای رحمت نشان دادن سریع وارد عمل شوید و زود رنجیده‌خاطر نشوید.‏—‏جا ۷:‏۸،‏ ۹‏.‏ ب۱۷/‏۱۱ ص ۱۴-‏۱۵ ¶۶-‏۸

شاید با مقایسهٔ صدای خود با دیگران خجالت بکشید سرود بخوانید.‏ اما این نباید بهانه‌ای باشد که از زیر مسئولیت خواندن برای حمد و ستایش یَهُوَه شانه خالی کنید.‏ پس هنگام خواندن سرودها،‏ کتاب سرود و سر خود را بالا نگاه دارید و با تمام وجود و از ته دل بخوانید!‏ (‏عز ۳:‏۱۱‏)‏ امروزه در بسیاری از سالن‌های جماعت،‏ متن سرودها روی صفحهٔ نمایش نشان داده می‌شود و این کمک می‌کند که با صدایی رساتر و قوی‌تر بخوانید.‏ همچنین قابل توجه است که در یکی از دوره‌های آموزشی برای پیران جماعت،‏ خواندن سرود نیز به برنامهٔ آن اضافه شده است.‏ این نشان می‌دهد که پیران مسیحی باید در خواندن سرود در جماعت،‏ نمونه باشند.‏ یکی از عواملی که بسیاری را از خواندن سرودها با صدای بلند باز می‌دارد،‏ ترس است.‏ شاید ترس این افراد از این باشد که صدایشان در گوش دیگران ناخوشایند باشد.‏ با این حال باید در نظر داشته باشیم که هنگام صحبت کردن نیز «همهٔ ما بسیار می‌لغزیم.‏» (‏یعقو ۳:‏۲‏)‏ اما این مانع صحبت کردن ما نمی‌شود.‏ حال چرا بگذاریم صدایمان با تمام نواقصش،‏ مانع شود با سرود یَهُوَه را حمد گوییم؟‏ ب۱۷/‏۱۱ ص ۴-‏۵ ¶۹،‏ ۱۰

هنگامی که رؤیای هفتم زَکَریا به پایان رسید،‏ او باید بر روی چیزهای بسیاری تفکّر و تعمّق می‌کرد.‏ یَهُوَه تضمین کرده بود که بدکاران را مجازات خواهد کرد و مسلّماً این وعدهٔ یَهُوَه باعث تقویت ایمان زَکَریا می‌شد.‏ اما در واقع هیچ چیزی تا آن زمان تغییر نکرده بود.‏ هنوز نادرستی و شرارت‌های دیگر انجام می‌شد و کار بنای معبد اورشلیم ناتمام مانده بود.‏ چرا یهودیان کاری را که یَهُوَه به آنان داده بود،‏ زود رها کردند؟‏ آیا هدف آنان از بازگشت به وطن‌شان این بود که در پی منافع شخصی خود باشند؟‏ یَهُوَه می‌دانست که قومش به چه چیزی نیاز دارد.‏ او آخرین رؤیا را به زَکَریا نشان داد تا به یهودیان اطمینان بخشد که آنان را دوست دارد و از تلاش‌هایی که در راه خدمت به او می‌کنند،‏ قدردان است.‏ او قول داد که اگر بر سر کاری که به آنان محوّل کرده است برگردند،‏ از آنان محافظت خواهد کرد.‏ یَهُوَه خدا در خصوص بازسازی معبد به آنان سخنان آیهٔ روز را اطمینان داد.‏ ب۱۷/‏۱۰ ص ۲۶ ¶۱؛‏ ص ۲۷ ¶۵

مردان شجاعی که حاضرند مسئولیت بیشتری بپذیرند،‏ برکتی برای جماعت هستند.‏ (‏۱تیمو ۳:‏۱‏)‏ اما برخی ممکن است تمایل به این کار نداشته باشند.‏ شاید برادری در گذشته مرتکب خطایی شده باشد و اکنون فکر کند که شایستهٔ آن نیست خادم یا پیر جماعت شود.‏ یا برادری ممکن است تصوّر کند که برای خدمت در جماعت توانایی‌های لازم را ندارد.‏ اگر شما چنین احساسی دارید،‏ یَهُوَه خدا قادر است به شما کمک کند تا با دلیری و شجاعت عمل کنید.‏ (‏فیلیپ ۴:‏۱۳‏)‏ سرگذشت موسی را به یاد آورید.‏ او نیز فکر می‌کرد که توانایی آن را ندارد خواست خدا را انجام دهد.‏ (‏خرو ۳:‏۱۱‏)‏ اما یَهُوَه به او کمک کرد که دلیر و شجاع باشد و آنچه لازم است انجام دهد.‏ چگونه برادری که تعمید گرفته است نیز می‌تواند دلیر و شجاع باشد؟‏ او می‌تواند به یَهُوَه خدا دعا کند و هر روز کتاب مقدّس را بخواند.‏ همچنین می‌تواند بر الگوی اشخاص شجاع تفکّر و تعمّق کند که سرگذشتشان در کتاب مقدّس آمده است.‏ او می‌تواند با فروتنی از پیران جماعت بخواهد که به او آموزش دهند و خود نیز همیشه آمادهٔ همکاری باشد.‏ ب۱۷/‏۹ ص ۳۲ ¶۱۹

ترجمهٔ سِپتواجینْت،‏ ویکلیف،‏ کینگ جِیمز و دیگر ترجمه‌های کتاب مقدّس،‏ از طرف خدا الهام نشده‌اند.‏ با این حال وقتی بررسی می‌کنیم که چگونه افراد مختلف با وجود مشکلات،‏ موانع و مخالفت‌های گوناگون کتاب مقدّس را ترجمه کردند،‏ اطمینان می‌یابیم که یَهُوَه مطابق با وعده‌اش کلامش را محفوظ نگه داشته است.‏ درک این حقیقت ایمان ما را به دیگر وعده‌های یَهُوَه تقویت می‌کند.‏ (‏یوش ۲۳:‏۱۴‏)‏ با بررسی این که چگونه کلام خدا طی قرن‌ها پایدار مانده است نه تنها ایمان ما قوی می‌شود،‏ بلکه محبتمان به خدا نیز بیشتر می‌شود.‏ به این فکر کنید که چرا یَهُوَه کلامش را به انسان‌ها داد؟‏ چرا او قول داد که کلامش را محفوظ نگه خواهد داشت؟‏ در واقع یَهُوَه از روی محبتش به انسان‌ها چنین کرد تا ما بتوانیم از تعالیم او سود ببریم.‏ (‏اشع ۴۸:‏۱۷،‏ ۱۸‏)‏ آیا محبت او شما را برنمی‌انگیزد که قدردانی‌تان را نشان دهید و از او اطاعت کنید؟‏—‏۱یو ۴:‏۱۹؛‏ ۵:‏۳‏.‏ ب۱۷/‏۹ ص ۲۱-‏۲۲ ¶۱۳،‏ ۱۴

اگر تنها یکی از والدین پرستندهٔ یَهُوَه باشد،‏ پیروی از این فرمان برای فرزند می‌تواند دشوار باشد.‏ با احترام گذاشتن به همسرتان می‌توانید الگوی خوبی برای فرزندتان باشید.‏ بر خصوصیات خوب همسرتان تمرکز کنید و از او بابت کارهای خوبش قدردانی کنید.‏ هیچ گاه جلوی فرزندتان از همسرتان بد نگویید.‏ برای فرزندتان توضیح دهید که هر کس خودش باید انتخاب کند که یَهُوَه را بپرستد یا خیر.‏ شاید رفتار خوب فرزندتان باعث شود همسرتان به طرف حقیقت جذب شده و پرستندهٔ یَهُوَه شود.‏ ممکن است شوهری اجازه ندهد همسرش که مسیحی است کتاب مقدّس را به فرزندشان تعلیم دهد یا به جلسات مسیحی ببرد.‏ آن خواهر مسیحی باید به تصمیم شوهرش احترام بگذارد.‏ اما می‌تواند در فرصت‌های گوناگون در رابطه با ایمان و عقایدش با فرزند خود صحبت کند و او را با یَهُوَه و معیارهای اخلاقی او آشنا سازد.‏ —‏اعما ۴:‏۱۹،‏ ۲۰‏.‏ ب۱۷/‏۱۰ ص ۱۴ ¶۹،‏ ۱۰

یَهُوَه خدا بسیار دلسوز است و انسان‌ها را به صورت خود آفریده است.‏ بنابراین کاملاً طبیعی است که انسان‌ها خواهان آرامش و آسایش دیگران باشند.‏ حتی آنانی که خدا را نمی‌شناسند نیز اغلب دلسوزی نشان می‌دهند.‏ (‏پیدا ۱:‏۲۷‏)‏ در کتاب مقدّس گزارشات بسیاری وجود دارد که خصوصیت دلسوزی را برجسته می‌سازد.‏ برای مثال گزارش دو زن فاحشه را در نظر بگیرید که نزد سلیمان پادشاه رفتند.‏ آنان بر سر این که کدام یک مادر واقعی یک کودک است با هم بحث می‌کردند.‏ سلیمان برای روشن شدن حقیقت،‏ دستور داد که کودک را از وسط دو نیم کنند.‏ آن فرمان سبب شد حس دلسوزی مادر واقعی برانگیخته شود،‏ تا جایی که حاضر شد برای حفظ جان کودک،‏ او را به زن دیگر ببخشد.‏ (‏۱پاد ۳:‏۲۳-‏۲۷‏)‏ دختر فرعون نمونه‌ای دیگر است که از خود دلسوزی نشان داد.‏ او زندگی موسی را زمانی که هنوز نوزاد بود نجات داد.‏ او با این که می‌دانست آن نوزاد «یکی از کودکان عبرانیان است» و نباید زنده بماند،‏ ‹دلش بر وی بسوخت› و تصمیم گرفت که او را به فرزندخواندگی قبول کند.‏—‏خرو ۲:‏۵،‏ ۶‏.‏ ب۱۷/‏۹ ص ۸-‏۹ ¶۲،‏ ۳

یهوه از همهٔ پرستندگان خود می‌خواهد که فروتن باشند.‏ (‏امث ۲۲:‏۴‏)‏ داشتن این خصوصیت فواید بسیاری دارد.‏ فروتنی سبب می‌شود که اتحاد را در جماعت حفظ کنیم و صلح داشته باشیم.‏ همچنین وقتی این خصوصیت را در خود پرورش می‌دهیم مورد لطف یَهُوَه قرار می‌گیریم.‏ پِطرُس رسول گفت:‏ «همهٔ شما در خدمت به یکدیگر فروتنی را بر کمر ببندید؛‏ زیرا خدا مخالف متکبّران است،‏ اما لطف خود را نصیب فروتنان می‌سازد.‏» (‏۱پطر ۵:‏۵‏)‏ امروزه در دنیا بسیاری از مردم افراد ملایم و بردبار را ضعیف می‌شمارند.‏ ما می‌دانیم که این حقیقت ندارد!‏ یَهُوَه خدای قادر مطلق منشأ این دو خصوصیت زیباست.‏ او همچنین بهترین نمونهٔ ملایمت و بردباری است.‏ برای مثال در نظر بگیرید وقتی که ابراهیم و لوط چندین بار از یَهُوَه سؤال کردند،‏ او چطور از طریق فرشتگانش با ملایمت و بردباری با آنان رفتار کرد.‏ (‏پیدا ۱۸:‏۲۲-‏۳۳؛‏ ۱۹:‏۱۸-‏۲۱‏)‏ یَهُوَه خدا همچنین برای ۱۵۰۰ سال با قوم اسرائیل بسیار بردبار بود با این که آن‌ها نافرمان و سرکش بودند.‏—‏حز ۳۳:‏۱۱‏.‏ ب۱۷/‏۸ ص ۲۵ ¶۱۳،‏ ۱۴

دعا کنید و آرامش خدا را دریافت خواهید کرد.‏ توجه کنید که پولُس گفت:‏ «آرامش خدا .‏ .‏ .‏ فراتر از درک بشر است.‏» مفهوم این گفتهٔ پولُس چیست؟‏ برخی مترجمان عبارت «فراتر از درک بشر» را «فراتر از تصوّرات بشر» یا «برتر از افکار بشر» ترجمه کرده‌اند.‏ در واقع،‏ پولُس می‌خواست بگوید که «آرامش خدا» شگفت‌انگیزتر از آن است که ما بتوانیم تصوّر کنیم.‏ بنابراین،‏ گاه ممکن است ما انسان‌ها نتوانیم برای مشکلاتمان راه‌حلی پیدا کنیم،‏ اما یَهُوَه می‌تواند و قادر است کارهای غیرمنتظره انجام دهد.‏ (‏۲پطر ۲:‏۹‏)‏ چگونه می‌توانیم در سختی‌ها و مشکلات از «آرامش خدا» برخوردار شویم؟‏ به این طریق که همواره رابطه‌ای نزدیک با یَهُوَه خدا داشته باشیم.‏ چنین رابطه‌ای تنها «از طریق مسیحْ عیسی» امکان‌پذیر است؛‏ او که برای فراهم ساختن بهای رهایی بشر جان خود را فدا کرد.‏ فراهم ساختن بهای رهایی یکی دیگر از کارهای خارق‌العادهٔ پدر آسمانی‌مان یَهُوَه خداست.‏ یَهُوَه از طریق بهای رهایی گناهان ما را می‌پوشاند،‏ این امکان را فراهم می‌کند که وجدانی پاک داشته باشیم و با او رابطه‌ای نزدیک برقرار کنیم.‏—‏یو ۱۴:‏۶؛‏ یعقو ۴:‏۸؛‏ ۱پطر ۳:‏۲۱‏.‏ ب۱۷/‏۸ ص ۱۰ ¶۷؛‏ ص ۱۲ ¶۱۵

گاهی اوقات شخص داغدار نمی‌تواند غم و اندوه خود را ابراز کند و احساساتش را به زبان آورد.‏ گاهی اوقات نیز حتی اگر شخص بتواند احساساتش را ابراز کرده و به زبان بیاورد،‏ شاید دیگران نتوانند احساسات او را کاملاً درک کنند.‏ بنابراین جای تعجب نیست که صحبت کردن با افراد سوگوار همیشه آسان نیست.‏ اما اغلب اگر «با کسانی که گریانند،‏ گریه کنید» بزرگ‌ترین کمک را به آنان کرده‌اید.‏ (‏روم ۱۲:‏۱۵‏)‏ اگر برایتان دشوار است که با شخص سوگوار صحبت کرده و با او همدردی کنید،‏ شاید بتوانید از طریق نامه،‏ کارت،‏ ایمیل و یا حتی پیام الکترونیکی او را تسلّی دهید.‏ می‌توانید آیه‌ای تسلّی‌بخش از کتاب مقدّس نقل‌قول کنید یا به خصوصیات خوب شخص متوفیٰ یا خاطرات خوبی که با او داشته‌اید اشاره کنید.‏ دعاهای شما برای شخص سوگوار چه در حضور او و چه در غیابش بسیار باارزش است.‏ ب۱۷/‏۷ ص ۱۴-‏۱۶ ¶۱۳-‏۱۶

شاید زن و شوهر بعد از ازدواج متوجه شوند که زندگی مشترک،‏ مشکل‌تر از آن است که تصوّر می‌کردند و از این بابت دلسرد شوند.‏ بجاست که آنان نحوهٔ رفتار یَهُوَه با قوم اسرائیل را بررسی کنند.‏ در کتاب مقدّس یَهُوَه خود را مانند شوهری برای اسرائیل باستان معرفی می‌کند.‏ (‏اشع ۵۴:‏۵؛‏ ۶۲:‏۴‏)‏ درست مانند زن و شوهری که یکدیگر را به دلیل مشکلات می‌رنجانند،‏ قوم اسرائیل بارها یَهُوَه را رنجاند!‏ اما یَهُوَه خدا از آنان ناامید نشد؛‏ او بارها و بارها آنان را بخشید و به وعده‌هایی که به آنان داده بود عمل کرد.‏ (‏مز ۱۰۶:‏۴۳-‏۴۵‏)‏ آیا محبت و وفاداری یَهُوَه ما را به سوی او جذب نمی‌کند؟‏ بنابراین،‏ زوج‌هایی که یَهُوَه خدا را دوست دارند از او سرمشق می‌گیرند.‏ آنان برای پایان دادن به مشکلات خود برخلاف اصول کتاب مقدّس عمل نمی‌کنند و به دنبال راهی نیستند که از یکدیگر جدا شوند.‏ آنان می‌دانند که در واقع یَهُوَه خدا بانی پیوند ازدواج است و می‌خواهد که زن و شوهر پیوند ازدواجشان را حفظ کنند.‏ بر طبق کتاب مقدّس زن و شوهر تنها زمانی می‌توانند طلاق بگیرند و با شخص دیگری ازدواج کنند که یکی از آنان مرتکب زنا یا رابطهٔ جنسی نامشروع شده باشد.‏ (‏مت ۱۹:‏۵،‏ ۹‏)‏ اگر آنان تلاش کنند که زندگی مشترکشان را بهبود بخشند،‏ در واقع از حکمرانی یَهُوَه خدا پشتیبانی می‌کنند.‏ ب۱۷/‏۶ ص ۳۱ ¶۱۷،‏ ۱۸

شیطان ابلیس،‏ درستی حکمرانی یَهُوَه خدا را زیر سؤال برده است.‏ او ادعا می‌کند که حکومت خدا حکومتی فاسد است و یَهُوَه خدا انسان‌ها را از داشتن چیزهای خوب محروم کرده است.‏ شیطان گفت که اگر انسان‌ها خود حکومت را به دست گیرند،‏ از سعادت بیشتری برخوردار خواهند شد.‏ (‏پیدا ۳:‏۱-‏۴‏)‏ او همچنین گفت که اگر انسان تحت فشار شدید قرار گیرد،‏ حکمرانی یَهُوَه خدا را رد خواهد کرد.‏ (‏ایو ۲:‏۴،‏ ۵‏)‏ یَهُوَه خدا اجازه داده است که انسان‌ها برای مدت زمانی بر یکدیگر حکمرانی کنند تا به همگان ثابت شود که انسان‌ها بدون حکومت خدا زندگی‌ای سخت و فلاکتبار خواهند داشت.‏ البته یَهُوَه خدا می‌دانست که اتهامات شیطان دروغ است.‏ پس چرا اجازه داد که موضوع ادامه یابد و به شیطان فرصت داد که گفته‌اش را ثابت کند؟‏ زیرا پاسخ دادن به ادعای شیطان به همهٔ مخلوقات هوشمند مربوط می‌شود.‏ (‏مز ۸۳:‏۱۸‏)‏ آدم و حوّا حکمرانی خدا را رد کردند و از آن پس بسیاری نیز روش آنان را پیش گرفتند.‏ از این رو،‏ شاید برخی تصوّر کنند که ادعای شیطان درست باشد.‏ ب۱۷/‏۶ ص ۲۲-‏۲۳ ¶۳،‏ ۴

کار شاگردسازی بهترین آموزش برای شما جوانان است.‏ برای مثال،‏ با این کار عادات خوبی در خود پرورش می‌دهید،‏ یاد می‌گیرید چگونه با دیگران صحبت کنید،‏ اعتمادبه‌نفس‌تان را افزایش دهید و با سنجیدگی عمل کنید.‏ (‏امث ۲۱:‏۵؛‏ ۲تیمو ۲:‏۲۴‏،‏ پاورقی)‏ وقتی یاد می‌گیرید که از روی آیات کتاب مقدّس درستی ایمانتان را به دیگران نشان دهید،‏ بسیار شاد می‌شوید.‏ همچنین یاد می‌گیرید که با یَهُوَه خدا همکاری نزدیک داشته باشید.‏ (‏۱قر ۳:‏۹‏)‏ حتی اگر در محدودهٔ شما اشخاص کمی تمایل به مطالعهٔ کتاب مقدّس داشته باشند،‏ باز هم کار شاگردسازی می‌تواند شادی‌بخش باشد.‏ شاگردسازی کاری گروهی است و همهٔ اعضای جماعت با هم همکاری می‌کنند.‏ با این که معمولاً یک نفر شاگرد را پیدا کرده و با او مطالعه می‌کند،‏ همهٔ ما می‌توانیم شاد باشیم چون سهمی در جستجوی او داشتیم.‏ برای مثال،‏ برادری به نام براندون ۹ سال در محدوده‌ای پیشگامی کرد که اشخاص کمی تمایل به مطالعهٔ کتاب مقدّس داشتند.‏ او می‌گوید:‏ «البته تا کنون شاگردی نداشته‌ام که تعمید بگیرد،‏ اما مبشّران دیگر چنین شاگردانی داشته‌اند.‏ واقعاً خوشحالم که تصمیم گرفتم به طور تمام‌وقت در کار شاگردسازی فعالیت کنم.‏»—‏جا ۱۱:‏۶‏.‏ ب۱۷/‏۷ ص ۲۳ ¶۷؛‏ ص ۲۴ ¶۹،‏ ۱۰

حَنّا،‏ همسر عزیز اِلقانَه با مشکل خاصّی مواجه بود.‏ او نازا بود،‏ در حالی که فِنِنَّه هووی او فرزندانی داشت.‏ (‏۱سمو ۱:‏۴-‏۷‏)‏ وقتی حَنّا «سال به سال» به خیمهٔ عبادت می‌رفت،‏ به دلیل گوشه و کنایه‌های فِنِنَّه در عذاب بود و از آن بابت غم و اندوه شدیدی داشت.‏ او برای این که دلگرم شود و به آرامش برسد،‏ در دعا به یَهُوَه خدا روی آورد.‏ (‏۱سمو ۱:‏۱۲‏)‏ او مطمئن بود که یَهُوَه خدا یا مشکل نازایی او را رفع می‌کند و یا به طریقی به او دلگرمی می‌بخشد.‏ تا زمانی که ما انسان‌ها ناکامل هستیم و در دنیای تحت سلطهٔ شیطان زندگی می‌کنیم،‏ سختی‌ها و مصیبت‌ها به پایان نخواهد رسید.‏ (‏۱یو ۵:‏۱۹‏)‏ به راستی جای خوشحالی است که می‌دانیم یَهُوَه خدا،‏ ‹خدای همه گونه دلگرمی‌هاست!‏› (‏۲قر ۱:‏۳‏)‏ یک راه که می‌توانیم با سختی‌ها و مشکلاتمان کنار آییم دعا کردن به اوست.‏ حَنّا سفرهٔ دلش را برای یَهُوَه خدا باز کرد.‏ به طور مشابه ما نیز هنگام رویارویی با سختی‌ها،‏ بجای این که فقط به یَهُوَه بگوییم مشکل ما چیست،‏ باید احساساتمان و آنچه را در دلمان است برای او دقیقاً بیان کنیم و با التماس و تمنا از او کمک بخواهیم.‏—‏فیلیپ ۴:‏۶،‏ ۷‏.‏ ب۱۷/‏۶ ص ۶ ¶۱۰،‏ ۱۱

روزی عیسای رستاخیزیافته متوجه شد که شاگردانش طی ماهیگیری حتی یک ماهی هم صید نکردند،‏ پس به آنان گفت:‏ «‹تور را به طرف راست قایق بیندازید و ماهی‌هایی خواهید یافت.‏› پس تور را انداختند.‏ اما به دلیل ماهی‌های فراوان در آن تور،‏ قادر نبودند آن را به داخل قایق بکشند.‏» (‏یو ۲۱:‏۱-‏۶‏)‏ عیسی مسیح پس از این که صبحانه‌ای برای آنان فراهم کرد،‏ به شَمعون پِطرُس رو کرد و سخنان آیهٔ روز را گفت.‏ پِطرُس علاقهٔ زیادی به ماهیگیری داشت.‏ بنابراین به نظر می‌رسد که عیسی با مطرح کردن این سؤال می‌خواست بداند که چه چیز برای پِطرُس اولویت دارد.‏ آیا پِطرُس به ماهی و ماهیگیری بیش از عیسی و تعالیمش علاقه داشت؟‏ پِطرُس در پاسخ گفت:‏ «بله سَرور،‏ می‌دانی که دوستت دارم.‏» (‏یو ۲۱:‏۱۵‏)‏ مطمئناً پِطرُس هماهنگ با پاسخش عمل کرد.‏ او از آن زمان به بعد با مشغول ماندن در کار شاگردسازی یکی از ستون‌های جماعت مسیحی در قرن اول شد و به این شکل علاقه و محبتی را که به مسیح داشت،‏ ثابت کرد.‏ ب۱۷/‏۵ ص ۲۲ ¶۱،‏ ۲

از آنجایی که پولُس اعتماد راسخی به کمک پرمهر یَهُوَه خدا داشت،‏ توانست با مشکلات زندگی دست‌وپنجه نرم کند و اجازه نداد که شرایط ناگوار زندگی او را به زانو درآورد.‏ چه چیزی قدرت انجام این کار را به او داد؟‏ پولُس همواره به یَهُوَه توکل کرد،‏ به «خدای همه گونه دلگرمی‌ها .‏ .‏ .‏ که در تمام سختی‌هایمان به ما دلگرمی می‌بخشد.‏» (‏۲قر ۱:‏۳،‏ ۴‏)‏ دعا که گفتگویی خالصانه با خداست،‏ پایه و اساس داشتن یک رابطهٔ نزدیک با اوست.‏ (‏مز ۸۶:‏۳؛‏ ۱تسا ۵:‏۱۷؛‏ روم ۱۲:‏۱۲‏)‏ هنگامی که با پدر آسمانی‌مان در مورد افکار و احساسات عمیق‌مان صحبت می‌کنیم،‏ به او که شنوندهٔ دعاست نزدیک‌تر می‌شویم.‏ (‏مز ۶۵:‏۲‏)‏ همچنین،‏ وقتی می‌بینیم که یَهُوَه خدا به دعاهایمان پاسخ می‌دهد،‏ عشق و محبت‌مان به او بیشتر می‌شود.‏ به این شکل،‏ اطمینان ما به این گفتهٔ کتاب مقدّس که «خداوند نزدیک است به همهٔ آنان که او را می‌خوانند،‏» بیشتر می‌شود.‏ (‏مز ۱۴۵:‏۱۸‏)‏ مطمئن بودن از حمایت پرمهر یَهُوَه خدا به ما کمک می‌کند که از آزمایش ایمان سربلند بیرون آییم.‏ ب۱۷/‏۵ ص ۱۹ ¶۹،‏ ۱۰

اگر پیران جماعت تصمیمی بگیرند که آن را درک نمی‌کنید یا با آن موافق نیستید،‏ چه می‌کنید؟‏ چنین موقعیتی می‌تواند ایمان شما را به یَهُوَه خدا و ترتیبات سازمانی او محک زند.‏ چگونه تواضع موجب می‌شود که از چنین آزمایش ایمانی سربلند بیرون آیید؟‏ در اینجا دو جنبه را بررسی می‌کنیم.‏ اول این که تواضع باعث می‌شود که همواره در نظر داشته باشیم که از تمامی جوانب موضوع آگاه نیستیم.‏ هر چقدر هم که از موقعیتی آگاه باشیم،‏ تنها یَهُوَه خداست که می‌تواند دل شخص را ببیند.‏ آگاهی ما از این حقیقتِ انکارناپذیر ما را متواضع نگاه می‌دارد،‏ موجب می‌شود حد و مرز خود را بشناسیم و دیدمان را نسبت به موضوع تصحیح کنیم.‏ دوم،‏ تواضع سبب می‌شود که مطیع بمانیم و برای رسیدگی به آن بی‌عدالتی منتظر یَهُوَه خدا باشیم.‏ کتاب مقدّس می‌گوید:‏ ‹شریر روی سعادت نخواهد دید و روزهای عمر خویش را دراز نخواهد کرد.‏› (‏جا ۸:‏۱۲،‏ ۱۳‏)‏ بی‌شک اگر متواضع و فروتن بمانیم از نظر روحانی به نفع خودمان و دیگر افراد است.‏—‏۱پطر ۵:‏۵‏.‏ ب۱۷/‏۴ ص ۲۵ ¶۱۰،‏ ۱۱

واضح است که یوسف قربانی بی‌عدالتی شده بود.‏ او همچنین صریحاً گفت که جرمی مرتکب نشده و به ناحق در زندان است.‏ از این رو از ساقی خواست که در مورد او با فرعون صحبت کند.‏ هدف یوسف از این کار چه بود؟‏ او گفت:‏ «تا از این زندان آزاد شوم.‏» (‏پیدا ۴۰:‏۱۴‏)‏ آیا یوسف وضعیت خود را پذیرفته بود و در فکر تغییر آن نبود؟‏ به هیچ وجه.‏ او آگاه بود که قربانی بی‌عدالتی‌های زیادی شده است.‏ از این رو موضوع را برای ساقی توضیح داد،‏ به این امید که شاید ساقی بتواند به او کمک کند.‏ توجه داشته باشید که در نوشته‌های مقدّس هیچ اشاره‌ای نشده است که یوسف به هیچ کس حتی به فرعون گفته باشد،‏ برادرانش او را ربوده‌اند.‏ در واقع زمانی که برادرانش به مصر آمدند و با یوسف آشتی کردند،‏ فرعون به آنان خوش‌آمد گفت و از آنان دعوت کرد که در مصر بمانند و او «بهترین زمین مصر را» به آنان داد.‏—‏پیدا ۴۵:‏۱۶-‏۲۰‏.‏ ب۱۷/‏۴ ص ۲۰ ¶۱۲،‏ ۱۳

یک دلیل برحق بودن حکمرانی یَهُوَه خدا این است که او برای مراقبت از انسان‌ها و نظم دادن به دنیا دانش و حکمت لازم را دارد.‏ برای مثال،‏ او پسرش را قادر ساخت تا بیماری‌هایی را که حتی پزشکان از درمان آن عاجز بودند،‏ شفا دهد.‏ (‏مت ۴:‏۲۳،‏ ۲۴؛‏ مرق ۵:‏۲۵-‏۲۹‏)‏ چنین اعمالی برای یَهُوَه خدا معجزه محسوب نمی‌شود؛‏ زیرا او از ساختار بدن ما به خوبی آگاه است و می‌تواند هر گونه بیماری را شفا دهد.‏ این موضوع در رابطه با توانایی او برای رستاخیز مردگان و جلوگیری از فجایع طبیعی نیز صدق می‌کند.‏ دنیای تحت نفوذ شیطان هنوز به دنبال راهی است که به مخالفت‌های قومی و ملیتی خاتمه دهد؛‏ اما تنها یَهُوَه خدا حکمت لازم را برای برقراری صلح در دنیا دارد.‏ (‏اشع ۲:‏۳،‏ ۴؛‏ ۵۴:‏۱۳‏)‏ همچنان که در مورد دانش و حکمت یَهُوَه می‌آموزیم،‏ احساسی همچون احساس پولُس رسول خواهیم داشت که تحت الهام خدا سخنان آیهٔ روز را نوشت.‏ ب۱۷/‏۶ ص ۲۸ ¶۶،‏ ۷

متأسفانه بسیاری پیوند ازدواجشان را جدّی نمی‌گیرند و به محض این که در روابطشان خدشه‌ای وارد شود،‏ دست از تلاش می‌کشند و همسرشان را ترک می‌کنند.‏ اما این شیوهٔ مسیحیان نیست.‏ (‏۱قر ۷:‏۲۷‏)‏ شکستن عهد ازدواج به منزلهٔ دروغ گفتن به خداست و خدا از دروغ‌گویان متنفر است.‏ (‏لاو ۱۹:‏۱۲؛‏ امث ۶:‏۱۶-‏۱۹‏)‏ همچنین یَهُوَه خدا از طلاق‌های فریبکارانه متنفر است.‏ (‏ملا ۲:‏۱۳-‏۱۶‏)‏ عیسی تعلیم داد که از دید خدا تنها دلیل برای طلاق یعنی شکستن عهد ازدواج این است که شخص زنا کند و همسرش او را نبخشد.‏ (‏مت ۱۹:‏۹؛‏ عبر ۱۳:‏۴‏)‏ در خصوص متارکه یعنی جدا زندگی کردن از همسر چطور؟‏ تعلیم کتاب مقدّس در این خصوص نیز روشن است.‏ (‏۱قر ۷:‏۱۰،‏ ۱۱‏)‏ در کتاب مقدّس دلیلی خاص برای متارکه ذکر نشده است.‏ برخی مسیحیان متأهل شرایط و دلایلی خاص را عاملی برای جدا زندگی کردن از همسرشان می‌دانند،‏ همچون زمانی که همسر شخص رفتاری خشونت‌آمیز و وحشیانه دارد یا به ارتداد کشیده شده است و زندگی فرد مسیحی یا وضعیت روحانی او را شدیداً در معرض خطر قرار می‌دهد.‏ ب۱۷/‏۴ ص ۷ ¶۱۴-‏۱۶