ژوئیه

شِبنا که احتمالاً «ناظر کاخ» حزقیا بود،‏ از اختیارات زیادی برخوردار بود.‏ (‏اشع ۲۲:‏۱۵‏)‏ اما او مغرور شد و به دنبال جاه و مقام رفت.‏ (‏اشع ۲۲:‏۱۶-‏۱۸‏)‏ از آنجا که شِبنا در پی جلال خودش بود،‏ یَهُوَه او را از مقامش برکنار کرد و اِلیاقیم را به جای او منصوب کرد.‏ (‏اشع ۲۲:‏۱۹-‏۲۱‏)‏ این درست در زمانی بود که سِنحاریب،‏ پادشاه آشور قصد حمله به اورشلیم را داشت.‏ او گروهی از افسرانش را به همراه لشکری بزرگ به اورشلیم فرستاد تا در دل یهودیان رعب و وحشت ایجاد کرده و حِزِقیا را وادار به تسلیم کنند.‏ (‏۲پاد ۱۸:‏۱۷-‏۲۵‏)‏ حِزِقیا نیز اِلیاقیم را به همراه دو نفر دیگر فرستاد تا با افسران آشور صحبت کنند.‏ یکی از همراهان اِلیاقیم،‏ شِبنا بود که به عنوان منشی دربار خدمت می‌کرد.‏ حضور شِبنا در این واقعه نشان می‌دهد که او به خاطر مسئولیت‌های کمتری که به او داده شده بود خود را بی‌ارزش نمی‌دید و فروتنی را آموخته بود.‏ ب۱۸/‏۳ ص ۲۵ ¶۷،‏ ۸،‏ ۱۰

اگر افکارمان هنوز به سمت مادیات یا خواسته‌های نفسانی گرایش دارد نباید ناامید شویم.‏ ما باید به طور مرتب روح مقدّس یَهُوَه را از او بطلبیم،‏ زیرا به ما کمک می‌کند تا بر آنچه درست است تمرکز کنیم.‏ (‏لو ۱۱:‏۱۳‏)‏ پِطرُس رسول را به یاد آورید که چند مرتبه برخوردی غیر روحانی از خود نشان داد.‏ (‏مت ۱۶:‏۲۲،‏ ۲۳؛‏ لو ۲۲:‏۳۴،‏ ۵۴-‏۶۲؛‏ غلا ۲:‏۱۱-‏۱۴‏)‏ اما ناامید نشد و همچنان پایدار ماند.‏ پِطرُس با کمک یَهُوَه به‌تدریج توانست طرز فکرش را با طرز فکر مسیح هماهنگ سازد.‏ ما نیز می‌توانیم همچون او عمل کنیم.‏ پِطرُس بعدها به خصوصیاتی اشاره کرد که در پیشرفت روحانی به ما کمک می‌کند.‏ (‏۲پطر ۱:‏۵-‏۸‏)‏ ما باید ‹تمام تلاش خود را بکنیم› تا خصوصیات خوبی همچون خویشتنداری،‏ پایداری و مهر برادرانه را در خود پرورش دهیم.‏ هر روز می‌توانیم از خود بپرسیم،‏ ‹امروز چه خصوصیتی را می‌توانم در خود پرورش دهم که مرا از لحاظ روحانی تقویت کند؟‏› ب۱۸/‏۲ ص ۲۵-‏۲۶ ¶۱۲،‏ ۱۳

ایّوب معیارهای یَهُوَه را کاملاً درک می‌کرد.‏ شناخت او از یَهُوَه باعث شد که راه درست را در زندگی برگزیند.‏ برای مثال،‏ ایّوب می‌دانست که اگر به دیگران محبت نداشته باشد نمی‌تواند ادعا کند که به خدا محبت دارد.‏ (‏ایو ۶:‏۱۴‏،‏ پاورقی‏)‏ ایّوب نه تنها خود را از دیگران برتر نمی‌دانست بلکه همیشه با آنان همچون خانواده‌اش رفتار می‌کرد؛‏ حال چه ثروتمند بودند،‏ چه فقیر.‏ او در این باره گفت:‏ ‹آیا هر دوی ما را یکی در رَحِم نسرشت؟‏› (‏ایو ۳۱:‏۱۳-‏۲۲‏)‏ بنابراین ایّوب با وجود مقام و ثروت زیادی که داشت،‏ هرگز خود را برتر و مهم‌تر از دیگران نمی‌دید.‏ به‌راستی که ایّوب با صاحبان قدرت و ثروتمندان دنیای امروز کاملاً متفاوت بود!‏ ایّوب اجازه نمی‌داد که هیچ چیز منجمله مادیات،‏ جای یَهُوَه را در زندگی او بگیرد.‏ او می‌دانست که در آن صورت ممکن بود «خدای متعال» را انکار کند.‏ (‏ایو ۳۱:‏۲۴-‏۲۸‏)‏ همچنین او ازدواج را پیوندی مقدّس بین مرد و زن می‌دانست.‏ او حتی با چشمانش عهد بست که با نیّت بد به دوشیزه‌ای نگاه نکند.‏—‏ایو ۳۱:‏۱‏.‏ ب۱۸/‏۲ ص ۱۱ ¶۱۶؛‏ ص ۱۲ ¶۱۸،‏ ۱۹

نوح تنها به این قانع نبود که درستکار باشد.‏ او با شجاعت «طریق درست خدا را موعظه می‌کرد» و ایمانش را در ملأعام ابراز می‌کرد.‏ (‏۲پطر ۲:‏۵‏)‏ پولُس رسول دربارهٔ نوح می‌گوید که او ‹با ایمانش دنیا را محکوم کرد.‏› (‏عبر ۱۱:‏۷‏)‏ بنابراین جای شکی نیست که مردم او را مسخره کرده و با او مخالفت می‌کردند.‏ حتی شاید با خشونت با او رفتار می‌کردند.‏ اما نوح هیچ ‹ترسی از انسان› نداشت.‏ (‏امث ۲۹:‏۲۵‏)‏ او از شجاعتی برخوردار بود که یَهُوَه به خادمان وفادارش می‌بخشد.‏ نوح بیش از ۵ قرن به یَهُوَه خدمت کرده بود که یَهُوَه از او خواست تا برای نجات انسان‌ها و حیوانات کشتی‌ای بسازد.‏ (‏پیدا ۵:‏۳۲؛‏ ۶:‏۱۴‏)‏ ساخت چنین کشتی بزرگی برای نوح چندان راحت نبود.‏ به‌علاوه،‏ نوح به‌خوبی می‌دانست که با این کار،‏ مردم بیش از پیش او را مسخره خواهند کرد و با او به مخالفت بر خواهند خواست.‏ اما با ایمان مطیع یَهُوَه ماند و «هرآنچه را که خدا به وی فرمان داده بود،‏ به انجام رسانید.‏»—‏پیدا ۶:‏۲۲‏.‏ ب۱۸/‏۲ ص ۴ ¶۴،‏ ۶،‏ ۷

یک راه مهم برای ترویج اتحاد این است که با الگو گرفتن از یَهُوَه،‏ خدای محبت،‏ به یکدیگر محبت کنیم.‏ (‏۱یو ۴:‏۸‏)‏ ما هرگز نباید دربارهٔ هم‌ایمانانمان چنین فکر کنیم:‏ «می‌دانم که چون برادر و خواهر هستیم باید به آنان محبت کنم،‏ اما از آنان خوشم نمی‌آید!‏» در واقع،‏ این طرز فکر با پند پولُس در تضاد است که می‌گوید:‏ «یکدیگر را با محبت تحمّل کنید.‏» (‏افس ۴:‏۲‏)‏ توجه کنید که پولُس نگفت ما باید ‹یکدیگر را تحمّل کنیم.‏› او گفت باید «با محبت» چنین کنیم.‏ به‌راستی که چه تفاوتی!‏ یَهُوَه همهٔ برادران و خواهرانمان را با پیشینه‌های متفاوتشان به سوی خود جذب کرده است.‏ (‏یو ۶:‏۴۴‏)‏ این امر خود نشان می‌دهد که یَهُوَه صفات دوست‌داشتنی زیادی در آنان دیده است.‏ حال،‏ ما چطور می‌توانیم بگوییم که هم‌ایمانمان را دوست نداریم یا از او خوشمان نمی‌آید؟‏ ما همواره باید محبتی را که یَهُوَه خدا فرمان داده است،‏ با میل و رغبت در عمل نشان دهیم.‏—‏۱یو ۴:‏۲۰،‏ ۲۱‏.‏ ب۱۸/‏۱ ص ۱۶ ¶۱۴

برخی والدین تصوّر می‌کنند که بهتر است فرزندشان پیش از تعمید،‏ تحصیلات دانشگاهی‌اش را تمام کند و شغلی مناسب بیابد.‏ احتمالاً آنان نیّت خوبی دارند،‏ اما آیا واقعاً چنین طرز فکری باعث موفقیت فرزندشان می‌شود؟‏ آیا این طرز فکر با اصول کتاب مقدّس هماهنگ است؟‏ باید به یاد داشته باشیم که این دنیا و هر آنچه در آن است با مقاصد و طرز فکر یَهُوَه مخالف است.‏ (‏یعقو ۴:‏۷،‏ ۸؛‏ ۱یو ۲:‏۱۵-‏۱۷؛‏ ۵:‏۱۹‏)‏ بنابراین بسیار مهم است که فرزندتان رابطه‌ای نزدیک با یَهُوَه داشته باشد تا بتواند در مقابل شیطان و طرز فکر دنیوی از خود محافظت کند.‏ اگر والدین به تحصیلات و شغل اولویت دهند،‏ سلامت روحانی فرزندشان را به خطر می‌اندازند،‏ زیرا او نیز می‌آموزد که امور دنیوی مهم‌تر از رابطه‌اش با یَهُوَه خداست.‏ مسلّماً شما والدین نمی‌خواهید که فرزندتان پیشرفت در امور دنیوی را عامل موفقیت خود بداند.‏ در واقع ما تنها زمانی واقعاً شاد و موفق خواهیم بود که در زندگی به یَهُوَه اولویت دهیم.‏—‏مز ۱:‏۲،‏ ۳‏.‏ ب۱۸/‏۳ ص ۱۰-‏۱۱ ¶۱۰،‏ ۱۱

بسیاری به این نتیجه رسیده‌اند که با ساده نگه داشتن زندگی،‏ نه تنها خوشحال‌تر خواهند بود،‏ بلکه وقت بیشتری برای خدمت به یَهُوَه خواهند داشت.‏ جَک خانهٔ بزرگ و کسب‌وکار خود را فروخت تا بتواند به همراه همسرش به خدمت پیشگامی بپردازد.‏ او می‌گوید:‏ سال‌ها بود که به دلیل مشکلات محل کار خسته و درمانده به خانه بازمی‌گشتم.‏ اما همسرم در آن زمان پیشگامی می‌کرد و همیشه خوشحال بود.‏ او می‌گفت:‏ ‹من بهترین رئیس را دارم!‏› اکنون که من نیز پیشگامی می‌کنم،‏ هر دوی ما برای یک نفر کار می‌کنیم،‏ یعنی برای یَهُوَه!‏» برای این که دیدگاه خود را نسبت به مادیات محک بزنیم،‏ باید صادقانه از خود بپرسیم:‏ ‹آیا من آنچه را که کتاب مقدّس دربارهٔ مادیات می‌گوید قبول دارم و طبق آن زندگی می‌کنم؟‏ آیا به کسب درآمد بیش از هر چیز اهمیت می‌دهم؟‏ آیا برای من مسائل مادی مهم‌تر از رابطه‌ام با یَهُوَه خدا و مردم است؟‏ آیا واقعاً اطمینان دارم که یَهُوَه خدا نیازهای مرا رفع می‌کند؟‏› ما می‌توانیم اطمینان داشته باشیم که یَهُوَه هیچ گاه آنانی را که به او امید بسته‌اند،‏ ناامید نمی‌کند.‏ ب۱۸/‏۱ ص ۲۵ ¶۱۲،‏ ۱۳

شما خود مسئول هستید برای نجات خود تلاش کنید و این مسئولیتی جدّی است.‏ بدین منظور شما باید کلام خدا را بخوانید و روی آن تعمّق کنید،‏ به یَهُوَه خدا دعا کنید و به برکاتی که یَهُوَه به شخص شما داده است،‏ فکر کنید.‏ با تلاشتان در این راه،‏ بیش از پیش اطمینان خواهید یافت که یَهُوَه دوستی واقعی برای شماست و بر آن می‌شوید تا با دیگران نیز دربارهٔ عقایدتان صحبت کنید.‏ (‏مز ۷۳:‏۲۸‏)‏ عیسی مسیح گفت:‏ «هر کس که بخواهد پیرو من شود،‏ دیگر نباید برای خود زندگی کند،‏ بلکه باید تیر شکنجهٔ خود را بر دوش کشد و پیوسته از من پیروی کند.‏» (‏مت ۱۶:‏۲۴‏)‏ بله،‏ کسی که بخواهد از مسیح پیروی کند باید خود را وقف کرده و تعمید بگیرد.‏ این زندگی برکات زیادی را نصیب شما می‌سازد و در نهایت به حیات ابدی در دنیای جدید می‌انجامد.‏ شما را تشویق می‌کنیم که هر آنچه در توان دارید انجام دهید تا ‹نجات خود را به انجام رسانید.‏› ب۱۷/‏۱۲ ص ۲۷ ¶۱۸،‏ ۱۹

اگر والدین با صبر و بردباری تعلیم دهند،‏ فرزندشان به‌تدریج می‌تواند «عرض،‏ طول،‏ بلندی و عمق حقیقت» را درک کند.‏ (‏افس ۳:‏۱۸‏)‏ والدین برای تعلیم به فرزندشان می‌توانند موضوعی متناسب با سن و توانایی او انتخاب کنند.‏ وقتی فرزندمان با دلیل و برهان به تعالیم کتاب مقدّس ایمان می‌آورد،‏ می‌تواند در مقابل همه،‏ حتی همکلاسی‌هایش از ایمان خود دفاع کند.‏ (‏۱پطر ۳:‏۱۵‏)‏ برای مثال،‏ آیا فرزند شما می‌تواند با استفاده از کتاب مقدّس نشان دهد که پس از مرگ چه روی می‌دهد؟‏ آیا توضیحات کتاب مقدّس برای او قانع‌کننده است؟‏ بله،‏ برای این که کلام خدا به دل و ذهن فرزندمان راه یابد به صبر و بردباری نیاز است،‏ اما ارزشش را دارد.‏ (‏تث ۶:‏۶،‏ ۷‏)‏ برای آن که فرزندتان به حقیقت یقین پیدا کند نمونهٔ شما والدین نیز نقش بسزایی دارد.‏ استفانی که سه دختر دارد می‌گوید:‏ «همیشه از خود می‌پرسیدم،‏ ‹آیا دربارهٔ این که چرا خودم به وجود یَهُوَه خدا،‏ محبت او و راه‌های عادلانه‌اش یقین دارم با فرزندانم صحبت می‌کنم؟‏› اگر خودم برای اعتقاداتم دلیل و برهان قانع‌کننده‌ای نداشته باشم،‏ نمی‌توانم از فرزندانم چنین انتظاری داشته باشم.‏» ب۱۷/‏۱۲ ص ۲۰ ¶۸-‏۱۰

چرا مارتا اطمینان داشت که برادرش از خواب مرگ برخواهد خاست؟‏ مارتا به رستاخیز برادرش ایمان داشت.‏ زیرا او هنگامی که نوجوان بود در خانه و کنیسه دربارهٔ کسانی که در گذشته رستاخیز یافته بودند چیزهای زیادی شنیده بود.‏ حال به بررسی سه گزارش در کلام الهامی خدا در این باره می‌پردازیم.‏ اولین رستاخیز را در نظر بگیرید.‏ آن رستاخیز زمانی اتفاق افتاد که یَهُوَه خدا به ایلیّا قدرت انجام معجزات را بخشید.‏ ایلیّای نبی در یک شهر کوچک و ساحلی به نام صَرَفَه بود که بیوه‌زنی فقیر از او مهمان‌نوازی کرد.‏ سپس یَهُوَه خدا از طریق معجزه کاری کرد که ذخیرهٔ روغن و آرد بیوه‌زن تمام نشود تا آنان زنده بمانند.‏ (‏۱پاد ۱۷:‏۸-‏۱۶‏)‏ بعدها پسر آن بیوه‌زن بیمار شد و درگذشت.‏ سپس ایلیّا به کمک او شتافت.‏ او جسد آن پسر را لمس کرد و چنین دعا کرد:‏ «خدای من،‏ تمنا اینکه جان این طفل به او برگردد.‏» خدا دعای ایلیّا را شنید و آن پسر را به زندگی بازگرداند.‏ این اولین رستاخیزی است که کتاب مقدّس آن را گزارش کرده است.‏ (‏۱پاد ۱۷:‏۱۷-‏۲۴‏)‏ یقیناً این گزارش تأثیر بسزایی بر مارتا گذاشته بود.‏ ب۱۷/‏۱۲ ص ۳ ¶۱؛‏ ص ۴ ¶۳،‏ ۵،‏ ۶

مردم شاید ما را تشویق کنند که به دنبال مقام و شغلی عالی باشیم،‏ به‌خصوص شغلی که ما را مشهور،‏ قدرتمند و ثروتمند سازد.‏ از آنجایی که بسیاری از مردم بر این باورند که برای رسیدن به خوشبختی باید به دنبال مقام و شغلی عالی باشند،‏ شاید چنین طرزفکری در ذهن ما نیز رخنه کند.‏ آیا با داشتن مقام و شغلی که شما را قدرتمند و مشهور می‌سازد،‏ شاد و خوشبخت خواهید شد؟‏ به هیچ وجه!‏ به یاد آورید که شیطان می‌خواست قدرتمند و مشهور شود.‏ در واقع می‌توان گفت که او به این خواسته‌اش رسید.‏ اما به جای این که شاد و خوشبخت باشد،‏ خشمگین و ناراحت است.‏ (‏مت ۴:‏۸،‏ ۹؛‏ مکا ۱۲:‏۱۲‏)‏ بنابراین،‏ شاید دستیابی به مقام و شغلی عالی سبب شادی موقتی شود،‏ اما وقتی به دیگران یاری می‌رسانیم که با خدا آشنا شوند و از حکمت الٰهی بهره برند،‏ شادی و خوشبختی پایدار نصیب‌مان می‌شود.‏ علاوه بر این،‏ در پی مقام و شغلی عالی بودن،‏ اغلب به رقابت،‏ ستیزه‌جویی و حسادت می‌انجامد و عاقبت آن ‹بطالت و در پیِ باد دویدن› است.‏—‏جا ۴:‏۴‏.‏ ب۱۷/‏۱۱ ص ۲۳ ¶۱۱-‏۱۳

با پایه‌گزاری جماعت مسیحی،‏ موسیقی همچنان یکی از جنبه‌های اصلی پرستش حقیقی باقی ماند.‏ در مهم‌ترین شب تاریخ بشر،‏ عیسی پس از بنیان‌نهادن شام سَرور خواندن سرود را نیز بخشی از آن مراسم ساخت.‏ مسیحیان قرن اول نیز در گردهمایی‌های خود در حمد و ستایش یَهُوَه سرود می‌خواندند و در این خصوص برای همهٔ مسیحیان الگویی به جا گذاشتند.‏ آنان هر چند اغلب در خانه‌های شخصی گرد هم می‌آمدند،‏ فضای ساده و بی‌آلایش این خانه‌ها از شور و شوق آنان در خواندن چنین سرودهایی نمی‌کاست.‏ پولُس رسول تحت الهام خدا به برادران مسیحی خود چنین گفت:‏ «پیوسته یکدیگر را با مزامیر،‏ سرودهای حمد و سرودهای پرستش که برای سپاسگزاری خوانده می‌شود،‏ تعلیم و دلگرمی دهید و از صمیم دل برای یَهُوَه بسرایید.‏» (‏کول ۳:‏۱۶‏)‏ سرودهایی که در کتاب سرود ما آمده است،‏ حقیقتاً «سرودهای پرستش» هستند که بجاست آن‌ها را با قلبی مملو از سپاسگزاری بخوانیم.‏ این سرودها بخشی از خوراک روحانی‌ای است که «غلام امین و دانا» در اختیار ما قرار می‌دهد.‏—‏مت ۲۴:‏۴۵‏.‏ ب۱۷/‏۱۱ ص ۴ ¶۷،‏ ۸

شش شهر پناهگاه در مکان‌هایی قرار داشتند که به‌راحتی بتوان به آنجا پناه برد.‏ یَهُوَه به اسرائیلیان فرمان داده بود که آن شش شهر را طوری انتخاب کنند که به طور مساوی در دو طرف رود اردن تقسیم شوند.‏ هدف یَهُوَه این بود که هر شخص فراری بتواند به‌راحتی و به‌سرعت به آن شهرها پناه برد.‏ (‏اعد ۳۵:‏۱۲-‏۱۴‏)‏ شاهراه‌هایی که به شهرهای پناهگاه می‌رفت،‏ به طور مرتب تعمیر می‌شد.‏ (‏تث ۱۹:‏۳‏)‏ مطابق با رسوم یهودی تابلوهایی در طول راه نصب می‌شد که اشخاص فراری را به شهرهای پناهگاه هدایت کند.‏ شخصی که مرتکب قتل غیرعمد شده بود می‌توانست به این شهرها پناه ببرد و لزومی نداشت که به سرزمینی بیگانه فرار کند،‏ جایی که ممکن بود به پرستش خدایان کاذب وسوسه شود.‏ یَهُوَه قانونی وضع کرده بود که آنانی که مرتکب قتل می‌شوند،‏ قصاص شوند.‏ او همچنین ترتیبی داده بود که کسانی که به طور غیرعمد کسی را بکشند فرصتی دوباره یابند و محفوظ بمانند!‏ مفسّری نوشت که تدارکات یَهُوَه دربارهٔ شهرهای پناهگاه «از هر جهت مشخص و ساده بود.‏» یَهُوَه داوری بااحساس است و تمایلی به مجازات خادمانش ندارد.‏ به‌راستی که او «در رحمت دولتمند است.‏»—‏افس ۲:‏۴‏.‏ ب۱۷/‏۱۱ ص ۱۴ ¶۴،‏ ۵

در کتاب زَکَریا رؤیاهایی با تصویر مجازی به نگارش درآمده است؛‏ رؤیاهایی مانند طوماری پَرّان،‏ زنی در سبدی درپوش‌دار،‏ و دو زنی که بال‌هایی همچون بال لک‌لک دارند و در آسمان پرواز می‌کنند.‏ (‏زکر ۵:‏۱،‏ ۷-‏۹‏)‏ چرا یَهُوَه خدا این رؤیاهای عجیب و شگفت‌انگیز را به پیامبر خود نشان داد؟‏ رؤیای ششم و هفتم زَکَریا هشداری جدّی برای بدکاران است.‏ یَهُوَه خدا اجازه نخواهد داد که شرارت همچنان وجود داشته باشد.‏ ما که خادمان او هستیم باید از شرارت نفرت داشته باشیم.‏ این رؤیاها همچنین به ما اطمینان می‌دهد که اگر سعی کنیم پدر مهربان و آسمانی‌مان را خشنود سازیم،‏ نه تنها از لعنت و مجازات در امان خواهیم ماند،‏ بلکه از برکت و حمایت او نیز برخوردار خواهیم شد.‏ حتی اگر پاک و تمیز ماندن در این دنیای شریر دشوار باشد،‏ با کمک یَهُوَه خدا می‌توانیم در این کار موفق شویم.‏ ب۱۷/‏۱۰ ص ۲۱ ¶۱؛‏ ص ۲۵ ¶۱۹

خواهران مجرّد برای خدمت به یَهُوَه از فرصت‌های بی‌شماری برخوردارند.‏ آنان می‌توانند پیشگامی کنند،‏ به جایی که نیاز بیشتر به مبشّر است نقل‌مکان کنند،‏ در بخش طراحی و ساختمان‌سازی منطقه‌ای همکاری کنند و یا در دورهٔ آموزشی بشارت‌دهندگان شرکت کنند.‏ برخی از آنان حتی به مدرسهٔ جِلْعاد دعوت شدند.‏ خواهران سالمند با وجود آن که قادر نیستند بسیاری از این فعالیت‌ها را انجام دهند،‏ برکتی برای جماعت هستند و ما آنان را دوست داریم.‏ برخی از آنان شاید همچون گذشته نتوانند فعال باشند،‏ اما هنوز می‌توانند با دلیری دست به کار شوند.‏ برای مثال،‏ اگر پیران از خواهری سالمند خواسته باشند که در مورد پوشیدن لباس مناسب با خواهری جوان صحبت کند،‏ آن خواهر سالمند برای انجام این کار نیاز به شجاعت دارد.‏ البته هدفش این نیست که آن خواهر جوان را سرزنش کند،‏ بلکه می‌خواهد او را آگاه سازد که انتخابش چه تأثیری بر دیگران می‌گذارد.‏ (‏۱تیمو ۲:‏۹،‏ ۱۰‏)‏ اگر خواهران سالمند به این طریق محبتشان را به دیگران نشان دهند،‏ اعضای جماعت تقویت و بنا می‌شوند.‏ ب۱۷/‏۹ ص ۳۱-‏۳۲ ¶۱۷،‏ ۱۸

بسیاری از اشخاص و مقامات پرقدرت طی سال‌ها سعی کردند که مردم را از خواندن کتاب مقدّس بازدارند.‏ با این حال،‏ اشخاص خداترسی نیز بودند که با چنین مخالفت‌هایی مبارزه کردند.‏ یکی از آنان جان ویکلیف بود که در قرن چهاردهم در انگلیس زندگی می‌کرد.‏ او اعتقاد داشت که همهٔ مردم باید بتوانند کلام خدا را بخوانند.‏ اما در آن دوران اکثر مردم در انگلیس نمی‌توانستند کتاب مقدّس را به زبان خود بخوانند.‏ در سال ۱۳۸۲ ویکلیف و افراد دیگر کتاب مقدّس را به زبان انگلیسی ترجمه کردند.‏ آنان کتاب مقدّس را خیلی دوست داشتند و در سراسر انگلیس پیاده از دهی به ده دیگر می‌رفتند تا کلام خدا را برای مردم بخوانند.‏ آنان معمولاً نسخه‌هایی از کتاب مقدّس را به مردم می‌دادند.‏ در قرن‌های بعد بسیاری در اروپا و دیگر مناطق دنیا کتاب مقدّس را به دیگر زبان‌های رایج ترجمه و چاپ کردند تا مردم بتوانند از آن فایده ببرند.‏ ب۱۷/‏۹ ص ۲۰-‏۲۱ ¶۱۰-‏۱۲

وقتی آرزو برای بچه‌دار شدن به ناکامی می‌انجامد نوعی «سختی در زندگی» است.‏ (‏امث ۱۳:‏۱۲‏)‏ در دوران باستان،‏ نازائی مایهٔ ننگ و بدنامی بود.‏ راحیل،‏ همسر یعقوب با دیدن خواهرش که فرزندانی داشت،‏ احساس غم و اندوه می‌کرد.‏ (‏پیدا ۳۰:‏۱،‏ ۲‏)‏ در زندگی مشترک مشکل دیگری نیز وجود دارد که شاید در ابتدا به ذهن شخص خطور نکند و آن مرگ همسر عزیزش است.‏ بلی،‏ بسیاری به‌طور غیرمنتظره با این مصیبت روبرو بوده‌اند و همسرشان را از دست داده‌اند.‏ مسیحیان به رستاخیزی که عیسی مسیح وعدهٔ آن را داد ایمانی راسخ دارند.‏ (‏یو ۵:‏۲۸،‏ ۲۹‏)‏ چنین امید و اطمینانی می‌تواند تا حدّی به شخص بازمانده آرامش و دلگرمی بخشد.‏ این موضوع گواه دیگری است که یَهُوَه،‏ پدر مهربانمان از طریق کلامش به آنانی که با مصیبت و سختی روبرو هستند،‏ دلگرمی می‌بخشد.‏ ب۱۷/‏۶ ص ۴ ¶۱؛‏ ص ۵ ¶۶؛‏ ص ۶ ¶۹

یک بار یَهُوَه خدا برای معرفی خود به موسی،‏ نام و خصوصیاتش را به او اعلام کرد.‏ اولین خصوصیاتی که او به آن اشاره کرد،‏ رحمت و دلسوزی‌اش بود.‏ (‏خرو ۳۴:‏۵-‏۷‏)‏ یَهُوَه می‌توانست قدرت و حکمت خود را برجسته سازد،‏ اما چنین نکرد.‏ یَهُوَه می‌دانست که موسی می‌خواهد از حمایت او اطمینان خاطر یابد.‏ بنابراین به خصوصیاتی اشاره کرد که نشانهٔ تمایل او برای کمک به خادمانش بود.‏ (‏خرو ۳۳:‏۱۳‏)‏ ما انسان‌ها با خصوصیت دلسوزی آفریده شده‌ایم.‏ اما همهٔ ما ناکامل هستیم و تمایلات خودخواهانه داریم.‏ گاهی اوقات آسان نیست که تصمیم بگیریم به دیگران کمک کنیم یا به فکر خودمان باشیم.‏ چه چیز به ما کمک می‌کند که خصوصیت دلسوزی را در خود پرورش دهیم؟‏ اول نمونهٔ یَهُوَه خدا و افراد دیگر را که دلسوزی نشان دادند در نظر می‌گیریم.‏ دوم بررسی می‌کنیم که چطور می‌توانیم از یَهُوَه خدا سرمشق بگیریم و این کار چه فوایدی برایمان دارد.‏ ب۱۷/‏۹ ص ۸ ¶۱؛‏ ص ۹ ¶۳

انگیزهٔ ما از به تن کردن شخصیت نو باید جلال دادن به یَهُوَه باشد،‏ نه این که مورد ستایش مردم قرار گیریم.‏ فراموش نکنید که حتی فرشته‌ای کامل غرور به دل خود راه داد و سرانجام گناه کرد.‏ (‏با حِزْقیال ۲۸:‏۱۷ مقایسه شود.‏)‏ چقدر بیشتر برای انسان‌های ناکامل دشوار است که غرور به دل راه ندهند.‏ با این حال،‏ به تن کردن فروتنی برای ما ممکن است.‏ چگونه؟‏ برای این که فروتن بمانیم باید هر روز زمانی را اختصاص دهیم تا بر کلام خدا تعمّق کنیم.‏ (‏تث ۱۷:‏۱۸-‏۲۰‏)‏ به خصوص لازم است که بر تعالیم عیسی تعمّق کنیم و فروتنی او را الگو قرار دهیم.‏ (‏مت ۲۰:‏۲۸‏)‏ عیسی حتی پای رسولان خود را شست.‏ (‏یو ۱۳:‏۱۲-‏۱۷‏)‏ همچنین باید مرتباً دعا کنیم که روح‌القدس به ما کمک کند خود را بهتر از دیگران ندانیم.‏—‏غلا ۶:‏۳،‏ ۴‏.‏ ب۱۷/‏۸ ص ۲۵ ¶۱۱،‏ ۱۲

شاید ما نیز همچون پولُس گاه در زندگی‌مان برای تصمیم گرفتن از خدا کمک خواسته‌ایم و حس کرده‌ایم که روح‌القدس ما را هدایت می‌کند.‏ اما سپس اتفاقاتی غیرمنتظره برایمان رخ داده است.‏ برای مثال،‏ شاید با مشکلاتی روبرو شدیم یا در وضعیت‌هایی قرار گرفتیم که لازم بود تغییرات بزرگی در زندگی‌مان ایجاد کنیم.‏ (‏جا ۹:‏۱۱‏)‏ چگونه می‌توانیم نگران هیچ چیز نبوده و از «آرامش خدا» برخوردار باشیم؟‏ از سخنان پولُس به فیلیپیان پی می‌بریم که دعا پادزهر اضطراب و نگرانی است.‏ بنابراین،‏ وقتی که نگران هستیم باید به جای این که در نگرانی غرق شویم،‏ در دعا آن را به خدا بسپاریم.‏ (‏۱پطر ۵:‏۶،‏ ۷‏)‏ با ایمان کامل به یَهُوَه دعا کنید و مطمئن باشید که او به فکر شماست.‏ «با شکرگزاری» به او دعا کنید و برکاتی را که نصیب‌تان شده است،‏ فراموش نکنید.‏ اطمینان داشته باشید که او ‹می‌تواند فوق‌العاده بیشتر از آنچه بخواهید یا تصوّر کنید،‏ برایتان انجام دهد!‏›—‏افس ۳:‏۲۰‏.‏ ب۱۷/‏۸ ص ۹ ¶۴،‏ ۶؛‏ ص ۱۰ ¶۱۰

آنانی که در جوانی خدمت پیشگامی را شروع کردند شادی زیادی در زندگی‌شان داشته‌اند.‏ شما می‌توانید تصمیماتتان را با آنان در میان بگذارید.‏ این برادران و خواهران باتجربه به شما خواهند گفت که خدمت پیشگامی یک دورهٔ آموزشی برای زندگی بهتر است.‏ زمانی که عیسی در آسمان بود،‏ چیزهای بسیاری از پدرش آموخت.‏ در حین خدمتش بر زمین نیز چیزهای بیشتری یاد گرفت.‏ برای مثال،‏ او آموخت که بشارت دادن به دیگران و وفادار ماندن به خدا تحت شرایط سخت،‏ بسیار شادی‌بخش است.‏ (‏اشع ۵۰:‏۴؛‏ عبر ۵:‏۸؛‏ ۱۲:‏۲‏)‏ عیسی گفت:‏ «بروید .‏ .‏ .‏ شاگرد بسازید .‏ .‏ .‏ و به آنان تعلیم دهید.‏» (‏مت ۲۸:‏۱۹،‏ ۲۰‏)‏ اگر تصمیم دارید که کار شاگردسازی را حرفهٔ اصلی خود سازید،‏ زندگی رضایت‌بخشی خواهید داشت و خدا را جلال خواهید داد.‏ همچون حرفه‌های دیگر،‏ برای مهارت یافتن در این حرفه نیز نیاز به زمان است.‏ ب۱۷/‏۷ ص ۲۳ ¶۶،‏ ۷

بدون شک،‏ سرچشمه اصلی تسلّی ما،‏ پدر آسمانی‌مان یَهُوَه خداست.‏ (‏۲قر ۱:‏۳،‏ ۴‏)‏ افراد سوگوار همچنین در جماعت مسیحی به آرامش و دلگرمی دست می‌یابند.‏ (‏۱تسا ۵:‏۱۱‏)‏ اما چطور می‌توان به چنین افرادی که «روح افسرده» دارند،‏ دلگرمی داد و آنان را تقویت کرد؟‏ (‏امث ۱۷:‏۲۲‏)‏ به یاد داشته باشید که «وقتی برای سکوت و وقتی برای سخن گفتن» وجود دارد.‏ (‏جا ۳:‏۷‏)‏ خانمی بیوه به نام دالین می‌گوید:‏ «افراد سوگوار نیاز دارند با کسی دردودل کنند و افکار و احساساتشان را بیان کنند.‏ بنابراین بزرگ‌ترین کمکی که می‌توانیم به آنان بکنیم این است که به آنان گوش دهیم و صحبت‌هایشان را قطع نکنیم.‏» یونیا که برادرش خودکشی کرده است می‌گوید:‏ «ما نمی‌توانیم غم و اندوه افراد سوگوار را کاملاً درک کنیم،‏ اما وقتی سعی می‌کنیم احساسات آنان را درک کنیم کمک بزرگی به آنان کرده‌ایم.‏» نباید فراموش کرد که احساسات افراد و نحوهٔ ابراز غم و اندوه‌شان کاملاً متفاوت است.‏ ب۱۷/‏۷ ص ۱۳ ¶۳؛‏ ص ۱۴ ¶۱۱-‏۱۳

امروزه پول در زندگی بسیاری از انسان‌ها مهم‌ترین چیز است.‏ تمرکز آنان در زندگی بر این است که ثروت بیندوزند و دارایی‌شان را حفظ کنند.‏ برای برخی دیگر،‏ خانواده،‏ سلامتی یا موفقیت،‏ مهم‌ترین چیز در زندگی‌شان است.‏ اما موضوع دیگری هست که از موارد بالا بسیار مهم‌تر است؛‏ یعنی حق حکمرانی یَهُوَه خدا.‏ ما باید مراقب باشیم که این موضوع مهم و حیاتی در نظرمان تیره و تار نشود.‏ چگونه ممکن است چنین اتفاقی بیفتد؟‏ شاید چنان غرق امور روزمرهٔ زندگی شویم که اهمیت حکمرانی خدا را فراموش کنیم.‏ یا این که اجازه دهیم فشار مشکلات،‏ این موضوع مهم را در نظرمان تیره و تار سازد.‏ از سوی دیگر هر چه بیشتر به اهمیت پشتیبانی از حکمرانی یَهُوَه خدا پی ببریم،‏ بهتر می‌توانیم با مشکلات روزمره مقابله کنیم.‏ چنین درکی به ما کمک می‌کند که به یَهُوَه خدا نزدیک‌تر شویم.‏ ب۱۷/‏۶ ص ۲۲ ¶۱،‏ ۲

یَهُوَه خدا قدرت و اختیاراتش را به شکلی محبت‌آمیز اِعمال می‌کند.‏ سرپرستان خانواده و پیران جماعت نیز که از حکمرانی خدا پشتیبانی می‌کنند،‏ نباید پرتوقع و سخت‌گیر باشند؛‏ طوری که گویا بر دیگران سَروری می‌کنند.‏ آنان در این زمینه از یَهُوَه خدا سرمشق می‌گیرند.‏ پولُس رسول به خوبی یَهُوَه و عیسی را سرمشق قرار داد.‏ او دیگران را خجالت‌زده نمی‌کرد و آنان را مجبور نمی‌ساخت که کار درست را انجام دهند،‏ بلکه آنان را ترغیب به انجام آن کار می‌کرد.‏ (‏روم ۱۲:‏۱؛‏ افس ۴:‏۱؛‏ فیلیمو ۸-‏۱۰‏)‏ ما نیز اگر می‌خواهیم از حکمرانی یَهُوَه خدا پشتیبانی کنیم باید رفتاری محبت‌آمیز با دیگران داشته باشیم.‏ همچنین اگر با آنانی که مسئولیت‌ها و اختیاراتی دارند همکاری کنیم،‏ نشان می‌دهیم که از حکمرانی یَهُوَه خدا پشتیبانی می‌کنیم.‏ حتی اگر با تصمیمی موافق نباشیم و آن را به خوبی درک نکنیم،‏ باز هم می‌خواهیم به ترتیبات یَهُوَه احترام بگذاریم.‏ شاید مردم دنیا در این مورد دیدی کاملاً متفاوت داشته باشند،‏ اما ما با اطاعت خود نشان می‌دهیم که یَهُوَه را حاکم خود می‌دانیم.‏—‏افس ۵:‏۲۲،‏ ۲۳؛‏ ۶:‏۱-‏۳؛‏ عبر ۱۳:‏۱۷‏.‏ ب۱۷/‏۶ ص ۳۰ ¶۱۴،‏ ۱۵

همهٔ برادران و خواهرانی که دلسرد یا افسرده شده‌اند و یا با سختی‌ها و فشارهای دیگری مواجهند،‏ حال چه جوان باشند چه سالمند،‏ به توجه،‏ دلگرمی و تشویق ما نیاز دارند.‏ (‏امث ۱۲:‏۲۵؛‏ کول ۴:‏۱۱‏)‏ اگر با گفتار و رفتارمان نشان دهیم که «به هم‌ایمانانمان،‏ یعنی به کسانی که از طریق ایمان خویشاوند ما هستند» توجه داریم،‏ ثابت می‌کنیم که واقعاً آنان را دوست داریم.‏ (‏غلا ۶:‏۱۰‏)‏ کتاب مقدّس پیشگویی کرد که «در روزهای آخر» این نظام شریر بسیاری از مردم خودخواه و طمّاع خواهند شد.‏ (‏۲تیمو ۳:‏۱،‏ ۲‏)‏ از این رو،‏ ما مسیحیان باید سخت تلاش کنیم که محبت‌مان به خدا،‏ عشق و علاقه‌مان به کلامش و محبت‌مان به یکدیگر سرد نشود.‏ از آنجایی که همهٔ ما ناکاملیم شاید گاه بین ما و هم‌ایمانانمان اختلافات کوچکی پیش آید.‏ اما چون همدیگر را دوست داریم تلاش خواهیم کرد که اختلافات را با مهربانی و هر چه زودتر حل کنیم.‏ (‏افس ۴:‏۳۲؛‏ کول ۳:‏۱۴‏)‏ پس بکوشیم همواره محبت‌مان را به یَهُوَه خدا،‏ عشق و علاقه‌مان را به کلامش و محبت‌مان را به هم‌ایمانانمان بیشتر کنیم.‏ ب۱۷/‏۵ ص ۲۱ ¶۱۷،‏ ۱۸

خلاف انتظار مسیحیان نیست که خارج از جماعت مسیحی با بی‌عدالتی‌هایی روبرو شوند.‏ اما زمانی که به نظر می‌رسد عدالت و انصاف در جماعت مسیحی زیر پا گذاشته شده است،‏ ایمان ما تحت آزمایش قرار می‌گیرد.‏ اگر شما شاهد بی‌عدالتی در جماعت یا رفتار غیرمنصفانهٔ هم‌ایمانی باشید،‏ چگونه عکس‌العمل نشان می‌دهید؟‏ آیا اجازه می‌دهید که این بی‌عدالتی شما را لغزش دهد؟‏ از آنجا که همهٔ ما ناکاملیم و خطا و گناه می‌کنیم این امکان وجود دارد که خود مورد بی‌عدالتی قرار بگیریم یا خود حق شخص دیگری را زیر پا بگذاریم.‏ چنین شرایطی به ندرت پیش می‌آید،‏ اما خلاف انتظار مسیحیان وفادار نیست و نباید عاملی برای لغزش آنان باشد.‏ از این رو،‏ یَهُوَه خدا برای ما پندهای عملی و کارآمدی در کلامش فراهم کرده است تا حتی اگر هم‌ایمانی با ما ناعادلانه رفتار کند وفاداری‌مان را به یَهُوَه خدا حفظ کنیم.‏—‏مز ۵۵:‏۱۲-‏۱۴‏.‏ ب۱۷/‏۴ ص ۱۹ ¶۴،‏ ۵

اگر همسر شما پرستندهٔ یَهُوَه نیست،‏ شاید بیشتر از دیگران در زندگی مشترک با مشکل و نگرانی روبرو شوید.‏ او در کلامش می‌گوید که نباید تنها به این خاطر که همسرمان یَهُوَه خدا را نمی‌پرستد،‏ از او جدا شویم یا طلاق بگیریم.‏ (‏۱قر ۷:‏۱۲-‏۱۶‏)‏ اگر شوهرتان پرستندهٔ یَهُوَه نیست و خانواده را از نظر روحانی سرپرستی نمی‌کند،‏ هنوز هم سر خانواده محسوب می‌شود و شما باید به او احترام بگذارید.‏ شوهران مسیحی نیز اگر همسرشان پرستندهٔ یَهُوَه نیست،‏ وظیفه دارند به او محبت کنند و با ملایمت با او رفتار کنند.‏ (‏افس ۵:‏۲۲،‏ ۲۳،‏ ۲۸،‏ ۲۹‏)‏ حال اگر همسرتان سعی کند فعالیت‌های روحانی شما را محدود سازد چطور؟‏ برای مثال شوهر یکی از خواهران به او گفته بود که اجازه ندارد در برخی روزهای هفته به خدمت موعظه برود.‏ اگر شما نیز شرایط مشابهی دارید،‏ از خود بپرسید:‏ ‹آیا همسرم می‌خواهد که من دیگر خدا را پرستش نکنم؟‏ اگر چنین نیست آیا می‌توانم درخواست او را قبول کنم؟‏› معقول بودن در چنین مواقعی به شما کمک می‌کند که مشکلات کمتری در زندگی زناشویی‌تان داشته باشید.‏—‏فیلیپ ۴:‏۵‏.‏ ب۱۷/‏۱۰ ص ۱۳ ¶۷،‏ ۸

همان طور که پیش‌گویی شده بود،‏ مردم «از همهٔ زبانها و قومها» به سازمان یَهُوَه می‌پیوندند.‏ (‏زکر ۸:‏۲۳‏)‏ فراموش نکنید که فرزندانتان مهم‌ترین شاگردان شما هستند و آشنا شدن آنان با یَهُوَه خدا برایشان زندگی ابدی را به همراه دارد.‏ (‏یو ۱۷:‏۳‏)‏ حال اگر فرزندانتان زبان شما را به خوبی متوجه نشوند،‏ شاید نتوانید حقیقت را به راحتی به آنان تعلیم دهید.‏ برای این که آنان تعالیم یَهُوَه خدا را بیاموزند،‏ باید از هر فرصتی بهره گیرید و دربارهٔ این تعالیم با آنان «گفتگو کنید.‏» (‏تث ۶:‏۶،‏ ۷‏)‏ فرزندانتان احتمالاً زبان محلّی را در مدرسه و محیط بیرون از خانه،‏ یاد می‌گیرند.‏ اما زبان مادری‌شان را تنها در صورتی یاد می‌گیرند که شما مرتباً به زبان مادری با آنان صحبت کنید.‏ دانستن زبان مادری نه تنها باعث می‌شود که آنان به راحتی با شما دردودل کنند،‏ بلکه مزیت‌های دیگری نیز برای آنان دارد.‏ دوزبانه بودن به فرزندانتان کمک می‌کند که قدرت تفکر خود را بالا ببرند و با دیگران راحت‌تر ارتباط برقرار کنند.‏ ب۱۷/‏۵ ص ۹ ¶۵،‏ ۶

اسرائیلیان هیچ گونه تجهیزات جنگی نداشتند،‏ نه سلاحی برای حمله و نه ابزاری برای دفاع.‏ اما دشمن ۹۰۰ ارابهٔ جنگی آهنی داشت.‏ (‏داو ۴:‏۱-‏۳،‏ ۱۳؛‏ ۵:‏۶-‏۸‏)‏ یَهُوَه به باراق سخنانی را که در آیهٔ روز آمده است فرمان داد.‏ باراق در اطاعت از راهنمایی‌های یَهُوَه خدا وقت را از دست نداد.‏ (‏داو ۴:‏۱۴-‏۱۶‏)‏ طی جنگ در تَعَناک بارانی سیلآسا گرفت و میدان جنگ همچون باتلاق از گل و لای پر شد.‏ باراق سپاه سیسِرا را تا مسافتی حدود ۲۴ کیلومتر تا حَروشِت دنبال کرد.‏ طی راه سیسِرا ارابه‌اش را که زمانی ترس بر دل‌ها می‌انداخت و اکنون بی‌فایده شده بود،‏ در صَعَنَنّیم،‏ احتمالاً مکانی نزدیک قِدِش،‏ رها کرد.‏ او در خیمهٔ یاعیل همسر حِبِر قینی پناه گرفت و یاعیل پذیرای او شد.‏ سیسِرا خسته از نبرد به خواب رفت.‏ حال به دلیل شهامت و عمل قاطع یاعیل مرگ در انتظار دشمن اسرائیلیان سیسِرا بود.‏ (‏داو ۴:‏۱۷-‏۲۱‏)‏ به این ترتیب دشمن مغلوب شد!‏ ب۱۷/‏۴ ص ۲۹-‏۳۰ ¶۶-‏۸

آیا پس از حارمَگِدّون سازمانی بر زمین باقی خواهد ماند؟‏ در کتاب مقدّس آمده است:‏ «ما مطابق وعدهٔ او در انتظار آسمان‌هایی جدید و زمینی جدید هستیم که در آن‌ها عدالت برقرار خواهد بود.‏» (‏۲پطر ۳:‏۱۳‏)‏ آسمان‌ها و زمین کهنه،‏ یعنی حکومت‌های فاسد و مردمی که تحت تسلّط آنان هستند،‏ از میان خواهد رفت.‏ چه چیز جایگزین خواهد شد؟‏ عبارت «آسمان‌هایی جدید و زمینی جدید» به این معنی است که حکومتی جدید در آسمان و جامعه‌ای جدید تحت حکمرانی آن حکومت،‏ بر زمین به وجود خواهد آمد.‏ پادشاهی خدا تحت سرپرستی عیسی مسیح به طور کامل شخصیت یَهُوَه خدا را که خدای نظم است،‏ نمایان خواهد کرد.‏ (‏۱قر ۱۴:‏۳۳‏)‏ به این ترتیب «زمین جدید» سازماندهی خواهد شد.‏ انسان‌های پاک و صالح به امور رسیدگی خواهند کرد.‏ (‏مز ۴۵:‏۱۶‏)‏ عیسی مسیح و ۱۴۴٬۰۰۰ نفری که با او حکمرانی می‌کنند راهنمای این انسان‌های صالح خواهند بود.‏ زمانی را مجسم کنید که تنها یک سازمان پاک و به دور از هر گونه آلودگی جایگزین تمامی سازمان‌ها و مؤسسات فاسد شود.‏ ب۱۷/‏۴ ص ۱۱ ¶۸،‏ ۹

پیمان ازدواج مقدّس است.‏ عروس و داماد در مقابل خدا و شاهدان عقد با یکدیگر پیمان ازدواج می‌بندند.‏ آنان اغلب با یکدیگر پیمان می‌بندند که ‏«مطابق تدارک یَهُوَه خدا برای ازدواج،‏ تا زمانی که زنده‌اند»‏ یکدیگر را دوست داشته،‏ عزیز بدارند و برای یکدیگر احترام قائل باشند.‏ شاید برخی دقیقاً این کلمات را بر زبان نیاورده باشند،‏ اما باز هم در مقابل خدا عهد بسته‌اند و زن و شوهر محسوب شده‌اند و ازدواجشان پیوندی مادام‌العمر است.‏ (‏۱قر ۷:‏۳۹‏)‏ مطابق گفتهٔ عیسی «آنچه خدا پیوسته است،‏ هیچ انسانی جدا نسازد.‏» از این رو،‏ هیچ کسی حتی زن و یا شوهر اجازهٔ چنین کاری را ندارد.‏ پس مسیحیان متأهل باید مد نظر داشته باشند که در زندگی مشترک حتی فکر کردن به طلاق نیز جایی ندارد.‏ (‏مرق ۱۰:‏۹‏)‏ مسلّم است که زندگی مشترکی بی‌نقص و کامل وجود ندارد.‏ ازدواج پیوند دو انسان ناکامل است.‏ از این رو در کتاب مقدّس در مورد افراد متأهل آمده است که «در زندگی سختی خواهند کشید.‏»—‏۱قر ۷:‏۲۸‏.‏ ب۱۷/‏۴ ص ۷ ¶۱۴،‏ ۱۵