آوریل

ما چطور می‌توانیم از این عطایای باارزش فایده ببریم؟‏ یک راه این است که از ایمان و نمونهٔ خوب پیران جماعت سرمشق گیریم.‏ راه دیگر این است که به پندها و توصیه‌های آنان که بر اساس کتاب مقدّس است گوش دهیم.‏ (‏عبر ۱۳:‏۷،‏ ۱۷‏)‏ پیران جماعت ما را دوست دارند و می‌خواهند که ما از لحاظ روحانی رشد کنیم.‏ برای مثال،‏ اگر آنان ببینند که ما در جلسات حضور نداریم یا غیرتمان در خدمت موعظه کم شده است،‏ بدون شک به کمک ما می‌شتابند.‏ آنان به‌دقت به صحبت‌های ما گوش می‌دهند و سعی می‌کنند بر اساس کتاب مقدّس به ما پند داده و ما را تحسین و تشویق کنند.‏ آیا نباید چنین کمک‌هایی را نشانهٔ محبت یَهُوَه نسبت به خود بدانیم؟‏ البته شاید برای پیران جماعت آسان نباشد که به ما پند بدهند.‏ ما چگونه می‌توانیم کاری کنیم که پیران جماعت راحت‌تر بتوانند به ما پند دهند؟‏ ما باید فروتن،‏ قدردان و خوش‌برخورد باشیم.‏ همچنین باید کمک‌های آنان را نشانی از محبت یَهُوَه بدانیم.‏ بدین شکل نه تنها خودمان فایده می‌بریم،‏ بلکه آنان نیز از خدمتشان بیشتر لذّت می‌برند.‏ ب۱۸/‏۳ ص ۳۱-‏۳۲ ¶۱۵،‏ ۱۶

همهٔ فرزندان در یک سن خاص به بلوغ نمی‌رسند.‏ برخی از آنان در سنین پایین تعالیم کلام خدا را درک می‌کنند،‏ تصمیماتی حکیمانه می‌گیرند و آمادهٔ تعمید می‌شوند.‏ برخی دیگر شاید در سنین بالاتر برای تعمید آماده باشند.‏ بنابراین والدین بادرایت هرگز فرزندشان را برای تعمید تحت فشار نمی‌گذارند،‏ بلکه به او کمک می‌کنند تا متناسب با توانایی‌اش از لحاظ روحانی رشد کند.‏ وقتی والدین می‌بینند فرزندشان مطابق با آیهٔ روز عاقلانه عمل می‌کند،‏ شادی و رضایت خواهند داشت.‏ با این حال،‏ آنان همواره باید هدفشان را به یاد داشته باشند و به فرزندشان کمک کنند تا شاگرد مسیح شود.‏ بنابراین بجاست که از خود بپرسند،‏ ‹آیا فرزندم به اندازهٔ کافی از تعالیم کتاب مقدّس شناخت دارد که برای وقف و تعمید واجد شرایط شود؟‏› ب۱۸/‏۳ ص ۹ ¶۶

اگر دعوتی را می‌پذیریم،‏ نباید به هر بهانه‌ای نظرمان را عوض کنیم.‏ احتمالاً میزبانمان برای آن مهمانی تدارکاتی فراهم دیده و اگر ما آن را لغو کنیم،‏ زحماتش بی‌فایده خواهد بود.‏ (‏مت ۵:‏۳۷‏)‏ گاهی اوقات برادران و خواهران دعوتی را که قبلاً پذیرفته‌اند،‏ رد می‌کنند تا بتوانند دعوت به یک مهمانی دیگر را که دوست دارند بپذیرند.‏ اما چنین عملی عاری از محبت و احترام است.‏ وقتی دعوتی را می‌پذیریم،‏ باید بابت هر آنچه میزبان برای ما تدارک دیده است قدردان باشیم.‏ (‏لو ۱۰:‏۷‏)‏ اگر مجبور شویم که یک مهمانی را لغو کنیم،‏ باید هر چه سریع‌تر میزبان را در جریان بگذاریم.‏ این کار نشانهٔ محبت و احترام ما به اوست.‏ بسیار مهم است که به رسوم محلّی احترام بگذاریم.‏ در برخی فرهنگ‌ها از مهمانان سرزده استقبال می‌شود،‏ اما در برخی فرهنگ‌ها بهتر است که از قبل با میزبان هماهنگ شود.‏ در برخی فرهنگ‌ها از مهمان انتظار می‌رود که برای بار اول و دوم دعوت را رد کند،‏ اما در فرهنگ‌های دیگر چنین کاری مؤدبانه نیست.‏ باشد که همواره تلاش کنیم که میزبان خود را خوشحال سازیم.‏ ب۱۸/‏۳ ص ۱۸ ¶۲۰،‏ ۲۱

تنها شناخت تعالیم کتاب مقدّس ما را شخصی روحانی نمی‌کند.‏ (‏۱پاد ۴:‏۲۹،‏ ۳۰؛‏ ۱۱:‏۴-‏۶‏)‏ پس علاوه بر شناخت تعالیم کتاب مقدّس به چه چیز نیاز داریم؟‏ باید ایمانی مستحکم در خود پرورش دهیم.‏ (‏کول ۲:‏۶،‏ ۷‏)‏ یک راه مهم،‏ مطالعهٔ کتاب در پناه محبت خدا بمانید است.‏ پس از مطالعهٔ کامل این کتاب قادر خواهیم بود اصول کتاب مقدّس را در زندگی بکار گیریم.‏ اگر شما قبلاً این کتاب را مطالعه کرده‌اید،‏ می‌توانید برای تقویت ایمانتان نشریات دیگر سازمان را مطالعه کنید.‏ (‏کول ۱:‏۲۳‏)‏ علاوه بر تعمّق بر آنچه می‌خوانید،‏ می‌توانید در دعا از یَهُوَه بخواهید که به شما حکمت بخشد تا آنچه را می‌آموزید در زندگی بکار بندید.‏ هدف ما از مطالعه و تعمّق بر کلام خدا چیست؟‏ ما باید از صمیم دل در پی خشنود ساختن یَهُوَه و اطاعت از فرامین او باشیم.‏ (‏مز ۴۰:‏۸؛‏ ۱۱۹:‏۹۷‏)‏ ما همچنین می‌آموزیم که چگونه از هر آنچه مانع رشد روحانی‌مان می‌شود دوری کنیم.‏—‏تیت ۲:‏۱۱،‏ ۱۲‏.‏ ب۱۸/‏۲ ص ۲۴-‏۲۵ ¶۷-‏۹

ما برای داشتن ایمانی همچون ایمان نوح باید کلام خدا را به طور مرتب مطالعه کرده و بر آن تعمّق کنیم،‏ آموخته‌هایمان را به دل خود راه دهیم و طرز فکرمان را هماهنگ با آنچه می‌آموزیم شکل دهیم.‏ (‏۱پطر ۱:‏۱۳-‏۱۵‏)‏ به این شکل،‏ ایمان و حکمت الٰهی،‏ ما را نیز از ترفندهای زیرکانهٔ شیطان و روحیهٔ شریر این دنیا محفوظ نگاه می‌دارد.‏ (‏۲قر ۲:‏۱۱‏)‏ روحیهٔ شریر این دنیا عشق به خشونت و غیراخلاقیات را در مردم ترویج می‌دهد و آنان را بر آن می‌دارد که تنها بر امیال نَفْسانی خود تمرکز کنند.‏ (‏۱یو ۲:‏۱۵،‏ ۱۶‏)‏ شاید این روحیه چنان بر مردم تأثیر گذارد که فراموش کنند تا چه حد به نابودی نظام حاضر نزدیک هستیم.‏ توجه کنید که وقتی عیسی دنیای امروز را با روزگار نوح مقایسه کرد،‏ بر بی‌تفاوتی مردم در روزهای آخر تمرکز کرد نه بر خشونت و غیراخلاقیات.‏ (‏مت ۲۴:‏۳۶-‏۳۹‏)‏ شما می‌توانید در این باره از خود بپرسید،‏ ‹آیا روش زندگی‌ام نشان می‌دهد که یَهُوَه را واقعاً می‌شناسم؟‏ آیا ایمانم مرا بر آن می‌دارد که مطابق معیارهای یَهُوَه زندگی کنم و آن‌ها را به دیگران نیز اعلام کنم؟‏› باشد که پاسخ شما به این پرسش‌ها گواه این امر باشد که شما نیز همچون نوح ‹با خدا راه می‌روید.‏›—‏پیدا ۶:‏۹‏.‏ ب۱۸/‏۲ ص ۹-‏۱۰ ¶۸-‏۱۰

ما نمی‌توانیم به طور کامل از افراد خدانشناس دوری کنیم.‏ شاید در محل کار یا مدرسه و یا در محل زندگی‌مان با آنان سروکار داشته باشیم.‏ اما باید مراقب باشیم که طرز فکر و اعمال آنان بر ما تأثیر نگذارد.‏ بدین منظور باید از طریق مطالعهٔ کتاب مقدّس و معاشرت با خادمان وفادار یَهُوَه،‏ خود را از لحاظ روحانی تقویت کنیم.‏ به‌علاوه باید تلاش کنیم که به دیگران از نظر روحانی یاری رسانیم.‏ بدین منظور به دنبال موقعیت‌هایی باشیم که به دیگران موعظه کنیم.‏ همچنین در دعا از یَهُوَه کمک بخواهیم که درست و بجا سخن بگوییم.‏ دیگران باید بدانند که ما شاهد یَهُوَه هستیم،‏ به این شکل رفتار خوب ما یَهُوَه را جلال خواهد داد،‏ نه خودمان را.‏ ما می‌دانیم که باید «از رفتاری که خدا نمی‌پسندد و از تمایلات دنیوی بپرهیزیم و با خرداندیشی،‏ درستکاری و مطابق با وقفمان به خدا،‏ در این نظام کنونی زندگی کنیم.‏» (‏تیت ۲:‏۱۱-‏۱۴‏)‏ اگر یَهُوَه را سرمشق قرار دهیم و مطابق خواست او عمل کنیم،‏ دیگران متوجه رفتار ما می‌شوند و شاید برخی از آنان بگویند:‏ «بگذارید همراه شما بیاییم،‏ زیرا شنیده‌ایم که خدا با شماست.‏»—‏زکر ۸:‏۲۳‏.‏ ب۱۸/‏۱ ص ۳۱ ¶۱۷،‏ ۱۸

آیا اشتباه است که خودمان را دوست داشته باشیم؟‏ خیر،‏ کاملاً طبیعی و حتی لازم است که تا حدّی به خود محبت داشته باشیم.‏ در واقع یَهُوَه ما را به این شکل آفریده است.‏ عیسی گفت:‏ «همسایه‌ات را همچون خویشتن‏،‏ دوست بدار.‏» (‏مرق ۱۲:‏۳۱‏)‏ بنابراین اگر ما خودمان را دوست نداشته باشیم،‏ نمی‌توانیم همسایه‌مان را دوست بداریم.‏ همچنین در کتاب مقدّس می‌خوانیم:‏ «شوهران باید به زنان خود همچون بدن خود محبت کنند.‏ مردی که به زن خود محبت کند،‏ به خود محبت کرده است؛‏ زیرا هیچ مردی هرگز از بدن خود نفرت نداشته است،‏ بلکه به آن خوراک می‌دهد و آن را عزیز می‌دارد.‏» (‏افس ۵:‏۲۸،‏ ۲۹‏)‏ بنابراین کاملاً بجاست که تا حدّی به خود محبت داشته باشیم.‏ خصوصیت خودپرستی که در دوم تیموتائوس ۳:‏۲ به آن اشاره شده،‏ محبتی است که نشانهٔ خودخواهی است.‏ کسی که خود را بیش از اندازه دوست داشته باشد،‏ در واقع خود را برتر از آنچه باید می‌پندارد.‏ (‏روم ۱۲:‏۳‏)‏ او به خودش بیش از دیگران توجه نشان می‌دهد.‏ زمانی که مشکلی پیش می‌آید تقصیر را به گردن دیگران می‌اندازد و خودش مسئولیت آن را قبول نمی‌کند.‏ چنین انسان‌های خودبین و خودپرست،‏ هیچ گاه شادی واقعی نخواهند داشت.‏ ب۱۸/‏۱ ص ۲۳ ¶۴،‏ ۵

با مطالعهٔ کتاب مقدّس می‌توانیم به گفته‌های یَهُوَه گوش دهیم،‏ اما از طریق دعا می‌توانیم با او صحبت کنیم.‏ ما مسیحیان نباید بی‌هدف و تنها از روی عادت دعا کنیم یا دعا را همچون طلسمی جادویی ببینیم.‏ دعا تدارکی است که بتوانیم با خالقمان ارتباط برقرار کنیم.‏ یَهُوَه خدا از ما می‌خواهد که در دعا با او صحبت کنیم.‏ (‏فیلیپ ۴:‏۶‏)‏ اگر گاهی اوقات مشکلات زندگی نگرانتان می‌کند،‏ کتاب مقدّس می‌گوید که ‹نگرانی خود را به خداوند بسپارید.‏› (‏مز ۵۵:‏۲۲‏)‏ همان طور که دعا به میلیون‌ها برادر و خواهر کمک کرده است،‏ به شما نیز کمک خواهد کرد.‏ البته نباید فقط زمانی که به کمک یَهُوَه نیاز داریم به او دعا کنیم.‏ گاهی اوقات به قدری نگران هستیم که برکات بسیاری را که داریم نمی‌بینیم.‏ شاید هر روز بتوانید به حداقل سه برکتی که یَهُوَه به شما داده است فکر کنید و بابت آن‌ها در دعا از او تشکر کنید.‏ ب۱۷/‏۱۲ ص ۲۵-‏۲۶ ¶۱۰،‏ ۱۱

هزاران شاگرد کتاب مقدّس خود را به یَهُوَه خدا وقف می‌کنند و تعمید می‌گیرند.‏ بسیاری از آنان جوانانی هستند که از کودکی با تعالیم کلام خدا آشنا بوده‌اند و بهترین راه زندگی را برای خود برگزیده‌اند.‏ (‏مز ۱:‏۱-‏۳‏)‏ بی‌شک،‏ شما والدین مسیحی نیز در انتظار روز تعمید فرزندتان هستید.‏ (‏با ۳یوحنا ۴ مقایسه شود.‏)‏ تمام والدین مسیحی می‌خواهند که فرزندانشان با نوشته‌های مقدّس یعنی بخش عبری و بخش یونانی کتاب مقدّس آشنا شوند.‏ کودکان در هر ردهٔ سنی‌ای که باشند می‌توانند نکات و مطالب آموزنده‌ای را از شخصیت‌ها و گزارشات کتاب مقدّس بیاموزند.‏ والدین می‌توانند برای کمک به فرزندانشان از ابزارهای فراوانی که سازمان یَهُوَه مهیا کرده است،‏ استفاده کنند.‏ همواره به یاد داشته باشید که آشنایی با نوشته‌های مقدّس،‏ پایه و اساس رابطه‌ای نزدیک با یَهُوَه خداست.‏ ب۱۷/‏۱۲ ص ۱۸ ¶۱؛‏ ص ۱۹ ¶۴

اگر شما خواهری مسیحی هستید و شوهرتان پرستندهٔ یَهُوَه نیست و احساس می‌کنید که او رفتاری مناسب و شایسته با شما ندارد چه باید بکنید؟‏ آیا بجاست که برای بهبود شرایط دربارهٔ رفتار شوهرتان با او جروبحث کنید؟‏ چنین عملی شاید باعث شود که رفتار او تغییر کند.‏ اما آیا او را به طرف حقیقت و پرستش یَهُوَه جذب می‌کند؟‏ احتمالاً خیر.‏ اما اگر سعی کنید به شوهرتان که سرپرست خانواده است احترام بگذارید،‏ صلح را در خانواده رواج داده،‏ یَهُوَه خدا را جلال می‌دهید و ممکن است حتی شوهرتان را به طرف پرستش حقیقی جذب کنید.‏ در آن صورت هر دوی شما می‌توانید به جایزه دست یابید.‏ (‏۱پطر ۳:‏۱،‏ ۲‏)‏ حال اگر شما شوهری مسیحی هستید و همسرتان پرستندهٔ یَهُوَه نیست و احساس می‌کنید که او به شما احترام نمی‌گذارد چه باید بکنید؟‏ آیا بجاست که بر سر او فریاد بکشید و او را مجبور کنید که به شما احترام بگذارد؟‏ مسلّماً خیر!‏ یَهُوَه خدا از شوهران انتظار دارد که در به‌کارگیری اصل سَروری عیسی مسیح را سرمشق قرار داده و محبت نشان دهند.‏ عیسی،‏ سرپرست جماعت مسیحی همواره از خود صبر و محبت نشان داده است.‏ (‏لو ۹:‏۴۶-‏۴۸‏)‏ شوهران مسیحی با الگو گرفتن از عیسی مسیح می‌توانند همسرشان را به طرف پرستش حقیقی جذب کنند.‏ ب۱۷/‏۱۱ ص ۲۸-‏۲۹ ¶۱۳،‏ ۱۴

طرزفکر دنیوی سبب می‌شود که شخص راهنمایی‌های یَهُوَه خدا را کوچک بشمارد یا نادیده بگیرد.‏ چنین طرزفکری می‌تواند ایمان ما را به‌تدریج ضعیف کند.‏ امروزه ممکن است هر یک از ما تحت تأثیر افکار دنیوی قرار گیریم.‏ این نوع طرزفکر از طریق تلویزیون،‏ اینترنت،‏ در محل کار و یا در مدرسه ترویج داده می‌شود.‏ در بسیاری از کشورها مردم اغلب می‌گویند که به خدا ایمان ندارند و به این شکل خود را از جمله کسانی می‌دانند که دین و مذهبی ندارند.‏ آنان ممکن است در مورد وجود خدا به‌دقت تحقیق نکرده باشند،‏ اما تمایل دارند که آزاد باشند و آنچه را می‌خواهند انجام دهند.‏ (‏مز ۱۰:‏۴‏)‏ برخی شاید فکر کنند روشنفکر هستند اگر بگویند «من می‌توانم بدون اعتقاد داشتن به خدا از معیارهای والایی برخوردار باشم.‏» آیا ادعای بی‌ایمانان در این خصوص که خدایی وجود ندارد،‏ بر اساس دلایل منطقی است؟‏ اگر شخصی برای یافتن پاسخ این سؤال که حیات آفریده شده است یا خیر،‏ به دست‌آوردهای علمی روی آورد،‏ به‌راحتی در دریایی از اطلاعات غرق می‌شود.‏ اما در واقع پاسخ آن ساده است.‏ اگر یک خانه سازنده‌ای دارد،‏ به‌حتم موجودات زنده نیز سازنده‌ای دارند.‏ ب۱۷/‏۱۱ ص ۲۰-‏۲۱ ¶۲-‏۴

چرا شرکت در مراسم یادبود مرگ مسیح برای ما اهمیت دارد؟‏ زیرا شرکت در جلسات بخشی از پرستش ماست.‏ حضور تک‌تک ما در این مراسم برای یَهُوَه و عیسی ارزش بسزایی دارد.‏ ما نیز می‌خواهیم با حضور خود به آنان نشان دهیم که این مراسم برایمان اهمیت زیادی دارد؛‏ مگر این که دلیلی موجه،‏ شرکت در این مراسم را برایمان واقعاً غیرممکن سازد.‏ وقتی چنین عمل کنیم،‏ یَهُوَه را بیش از پیش بر آن می‌داریم که ناممان را در «دفتر حیات» بنویسد.‏ این دفتر شامل نام کسانی است که یَهُوَه می‌خواهد به آنان حیات ابدی بخشد.‏ (‏مکا ۲۰:‏۱۵‏)‏ روزهای پیش از مراسم یادبود می‌توانیم با دعا،‏ رابطهٔ شخصی‌مان با یَهُوَه را محک زنیم.‏—‏۲قر ۱۳:‏۵‏.‏ ب۱۸/‏۱ ص ۱۳ ¶۴،‏ ۵

اگر شخصی که مرتکب قتل شده بود،‏ وارد شهر پناهگاه می‌شد در امنیت قرار می‌گرفت.‏ یَهُوَه در مورد آن شهرها چنین گفت:‏ «برای شما پناهگاهی خواهد بود.‏» (‏یوش ۲۰:‏۲،‏ ۳‏)‏ از دید یَهُوَه چنین شخصی نباید بار دیگر برای همان مسئله قضاوت می‌شد،‏ و حتی خونخواه مقتول نیز اجازه نداشت وارد آن شهر شده و جان او را بگیرد.‏ ترس از مجازات برای فرد فراری،‏ دیگر وجود نداشت.‏ اگر او در شهر می‌ماند،‏ تحت مراقبت یَهُوَه در امنیت بود.‏ این مکان‌ها شهر پناهگاه بودند،‏ نه زندان.‏ در این شهرها شخص می‌توانست کار کند،‏ به دیگران کمک کند و یَهُوَه را در آرامش خدمت کند.‏ آری،‏ او می‌توانست از زندگی‌ای شاد و رضایت‌بخش برخوردار باشد!‏ برخی از خادمان یَهُوَه که از گناه جدّی خود توبه کرده‌اند،‏ احساس می‌کنند که به اصطلاح زندانی شده‌اند.‏ آنان حتی شاید فکر کنند که یَهُوَه تا ابد گناه آنان را پیش روی خود دارد.‏ اگر شما نیز چنین احساسی دارید،‏ مطمئن باشید که وقتی یَهُوَه شما را می‌بخشد،‏ می‌توانید از رحمت او برخوردار شده،‏ احساس امنیت کنید.‏ ب۱۷/‏۱۱ ص ۹ ¶۶؛‏ ص ۱۱ ¶۱۳،‏ ۱۴

یک راه ترویج اتحاد این است که پیش از مراسم یادبود و به‌خصوص طی این مراسم،‏ بر مفهوم نان و شراب تعمّق کنیم.‏ (‏۱قر ۱۱:‏۲۳-‏۲۵‏)‏ نان بدون خمیرمایه مظهر بدن کامل عیسی است که آن را برای گناهان ما قربانی کرد.‏ شراب قرمز نیز مظهر خون اوست.‏ فدیهٔ عیسی دو نمونهٔ والای محبت را نشان می‌دهد؛‏ اول،‏ محبت یَهُوَه که پسرش را برای ما قربانی کرد و دوم،‏ محبت عیسی که با میل و رغبت جانش را برای ما انسان‌ها فدا کرد.‏ وقتی به محبتی که یَهُوَه و عیسی نشان داده‌اند فکر می‌کنیم،‏ بر آن می‌شویم که ما نیز به آنان محبت کنیم.‏ اگر هر یک از ما به یَهُوَه محبت ورزد،‏ به یکدیگر نزدیک‌تر شده و اتحادمان قوی‌تر می‌شود.‏ ب۱۸/‏۱ ص ۱۵ ¶۱۱

یَهُوَه خدا انسان‌ها را بسیار دوست دارد و برایشان ارزش قائل است.‏ او برای این که ما به زندگی جاودان دست یابیم،‏ حاضر شد پسرش را در راه ما فدا کند.‏ (‏یو ۳:‏۱۶‏)‏ اگر یَهُوَه مقصودهایش را به انجام نرساند،‏ شیطان بهانه‌ای خواهد داشت که بگوید او دروغگو و حکمرانی بی‌انصاف است و انسان‌ها را از داشتن چیزهای خوب محروم می‌کند.‏ این موضوع برای مخالفان نیز بهانه‌ای می‌شود؛‏ آنانی که با تمسخر می‌گویند:‏ «پس وعدهٔ آمدن او چه شد؟‏ از روزی که پدران ما به خواب مرگ رفتند،‏ همه چیز درست همان گونه است که از آغاز آفرینش بود.‏» (‏۲پطر ۳:‏۳،‏ ۴‏)‏ از این رو،‏ یَهُوَه خدا به‌حتم مقصودهایش را به انجام می‌رساند.‏ او بر حق بودن حکمرانی‌اش را ثابت می‌کند.‏ این امر شامل نجات همهٔ کسانی می‌شود که از او اطاعت می‌کنند.‏ (‏اشع ۵۵:‏۱۰،‏ ۱۱‏)‏ علاوه بر این،‏ محبت پایه و اساس حکمرانی یَهُوَه خداست.‏ بنابراین می‌توانیم مطمئن باشیم که او همواره خادمان وفادارش را دوست دارد و برایشان ارزش قائل است.‏—‏خرو ۳۴:‏۶‏.‏ ب۱۷/‏۶ ص ۲۳ ¶۷

زمانی که یَهُوَه خدا وعده داد نجات‌دهنده‌ای خواهد آمد،‏ مطابق با پیدایش ۳:‏۱۵‏،‏ فدیه از دید او پرداخته شده بود.‏ او حدود ۴۰۰۰ سال بعد بهای سنگینی پرداخت و یگانه پسر خود را برای نجات بشر فدا کرد.‏ (‏یو ۳:‏۱۶‏)‏ به‌راستی که ما از یَهُوَه بابت محبت بی‌کرانش قدردانیم!‏ از آنجایی که یَهُوَه خدا ما را به شکل خود آفریده است،‏ ما انسان‌ها قادریم به یکدیگر محبتی خالصانه نشان دهیم.‏ هابیل بهترین خود را به یَهُوَه خدا تقدیم کرد و به این شکل محبتی خالصانه نشان داد.‏ (‏پیدا ۴:‏۳،‏ ۴‏)‏ نوح نیز سال‌ها پیام خدا را با وجود بی‌علاقگی مردم به آن‌ها اعلام کرد و چنین محبتی نشان داد.‏ (‏۲پطر ۲:‏۵‏)‏ ابراهیم نیز زمانی که یَهُوَه خدا به او فرمان داد پسرش را قربانی کند،‏ احساسات خود را نادیده گرفت و به‌خاطر محبتش به خدا حاضر شد از او اطاعت کند.‏ (‏یعقو ۲:‏۲۱‏)‏ ما نیز می‌خواهیم مانند آن مردان وفادار با وجود سختی‌ها و مشکلات،‏ محبتی خالصانه نشان دهیم.‏ ب۱۷/‏۱۰ ص ۸ ¶۳،‏ ۴

عیسی کاهن اعظم ما،‏ این اطمینان را می‌بخشد ‏«‏تا رحمت و لطفی را بیابیم که هنگام نیاز،‏ به ما یاری رساند.‏» (‏عبر ۴:‏ ۱۶‏)‏ پس برای پناه بردن به یَهُوَه،‏ به قربانی عیسی ایمان بورزید.‏ ایمان داشته باشید که این قربانی برای شخص شماست.‏ (‏غلا ۲:‏۲۰،‏ ۲۱‏)‏ ایمان داشته باشید که بر اساس فدیهٔ عیسی گناهان شما بخشیده می‌شود.‏ ایمان داشته باشید که از طریق فدیه،‏ شما خود می‌توانید به زندگی جاوید برسید.‏ قربانی عیسی،‏ هدیهٔ یَهُوَه به شخص شماست.‏ وقتی یَهُوَه ما را می‌بخشد دیگر لازم نیست نگران باشیم که دوباره آن را به یاد آورد یا ما را محاکمه کند.‏ (‏مز ۱۰۳:‏۸-‏۱۲‏)‏ بلی ما می‌توانیم به بخشش کامل گناهان اطمینان داشته باشیم.‏ ب۱۷/‏۱۱ ص ۱۱-‏۱۲ ¶۱۴-‏۱۷

عیسی مسیح در اولین مراسم شام سَرور،‏ دعایی ویژه کرد.‏ او در دعا به اتحادی که با پدرش داشت اشاره کرد و از یَهُوَه خواست تا شاگردانش نیز با آنان متحد باشند.‏ امروزه به‌وضوح می‌توان گفت که یَهُوَه به دعای پسر عزیزش پاسخ داده است.‏ چرا که مراسم یادبود مرگ مسیح بیش از هر جلسهٔ دیگری،‏ اتحاد بین شاهدان یَهُوَه را نشان می‌دهد.‏ در برخی نقاط جهان،‏ چنین گردهمایی مذهبی بزرگی که در آن انسان‌هایی با نژادهای متفاوت حضور دارند،‏ امری غیرمعمول است.‏ حتی برخی چنین گردهمایی‌هایی را ناشایست می‌دانند.‏ اما طرز فکر یَهُوَه و عیسی کاملاً متفاوت است.‏ دیدن اتحاد ما شاهدان یَهُوَه در مراسم یادبود برای آنان بسیار لذّت‌بخش است.‏ اتحاد ما شاهدان یَهُوَه برایمان عجیب نیست.‏ زیرا یَهُوَه خدا آن را پیشگویی کرده بود.‏—‏حز ۳۷:‏۱۵-‏۱۷؛‏ زکر ۸:‏۲۳‏.‏ ب۱۸/‏۱ ص ۱۴ ¶۷-‏۹

‏‹معمارانی› که عیسی مسیح را رد کردند در واقع رهبران مذهبی یهود بودند.‏ آنان نه تنها عیسی را به عنوان مسیح موعود نپذیرفتند،‏ بلکه بسیاری از آنان خواستار قتل عیسی شدند.‏ (‏لو ۲۳:‏۱۸-‏۲۳‏)‏ بله،‏ آنان در مرگ عیسی نقش داشتند.‏ حال که عیسی را کشته بودند،‏ چگونه او می‌توانست «مهمترین سنگ بنا» شود؟‏ تنها در صورتی که رستاخیز می‌یافت و به زندگی بازمی‌گشت.‏ پِطرُس رسول دربارهٔ عیسی مسیح گفت:‏ «شما او را بر تیر اعدام کردید و خدا او را از مردگان برخیزانید.‏»‏ (‏اعما ۳:‏۱۵؛‏ ۴:‏۵-‏۱۱؛‏ ۱پطر ۲:‏۵-‏۷‏)‏ بدین شکل یَهُوَه پس از رستاخیز عیسی به او نامی داد،‏ تنها نامی که می‌توانیم «از طریق آن نجات یابیم.‏»—‏اعما ۴:‏۱۲؛‏ افس ۱:‏۲۰‏.‏ ب۱۷/‏۱۲ ص ۹-‏۱۰ ¶۶-‏۹

در اشاره به مصیبت عظیمی که در پیش داریم عیسی گفت:‏ «پسر انسان را خواهند دید که با قدرت و جلال عظیم بر ابرهای آسمان می‌آید‏.‏ او فرشتگان خود را با صدای بلند شیپور خواهد فرستاد و آنان برگزیدگانش را .‏ .‏ .‏ گرد هم خواهند آورد.‏» (‏مت ۲۴:‏۲۹-‏۳۱‏)‏ ‹گرد هم آمدن برگزیدگان› به زمانی اشاره می‌کند که باقی‌ماندهٔ مسح‌شدگان روی زمین پاداش آسمانی خود را دریافت خواهند کرد.‏ این واقعه پس از شروع مصیبت عظیم و پیش از جنگ حارمَگِدّون رخ می‌دهد.‏ پس از آن،‏ تمام ۱۴۴٬۰۰۰ مسح‌شده همراه عیسی برای نابودی حکومت‌های روی زمین دست به کار خواهند شد.‏ (‏مکا ۱۷:‏۱۲-‏۱۴‏)‏ آخرین مراسم یادبود،‏ پیش از ‹آمدن› عیسی و رفتن همهٔ مسح‌شدگان به آسمان برگزار می‌شود.‏ ب۱۸/‏۱ ص ۱۶ ¶۱۵

عیسی «همیشه و تا ابد» در آسمان زندگی خواهد کرد و هرگز فساد را نخواهد دید.‏ (‏ مکا ۱:‏۵،‏ ۱۸؛‏ روم ۶:‏۹؛‏ کول ۱:‏۱۸؛‏ ۱پطر ۳:‏۱۸‏)‏ عیسی به رسولان وفادارش اطمینان بخشید که همراه او در آسمان حکمرانی خواهند کرد.‏ (‏لو ۲۲:‏۲۸-‏۳۰‏)‏ پولُس رسول نوشت:‏ «مسیح از مردگان برخیزانده شد و در این خصوص،‏ نوبر کسانی است که به خواب مرگ رفته‌اند.‏» سپس پولُس اشاره کرد که افراد دیگری رستاخیز یافته و به آسمان خواهند رفت.‏ او گفت:‏ «هر یک به نوبت خود:‏ نخست مسیح زنده شد که نوبر بود.‏ سپس کسانی که از آنِ مسیح هستند،‏ در هنگام حضور او زنده خواهند شد.‏» (‏۱قر ۱۵:‏۲۰،‏ ۲۳‏)‏ زمان حضور مسیح از سال ۱۹۱۴ شروع شده است.‏ ما اکنون نیز در این دوره زندگی می‌کنیم و در آینده‌ای نزدیک نظام شریر این دنیا به پایان می‌رسد.‏ ب۱۷/‏۱۲ ص ۱۰ ¶۱۱؛‏ ص ۱۱ ¶۱۴-‏۱۶

پدر مهربان و دلسوز ما خود نیز غم از دست دادن عزیزانش را تجربه کرده است؛‏ عزیزانی همچون ابراهیم،‏ اسحاق،‏ یعقوب،‏ موسی و داوود پادشاه.‏ (‏اعد ۱۲:‏۶-‏۸؛‏ مت ۲۲:‏۳۱،‏ ۳۲؛‏ اعما ۱۳:‏۲۲‏)‏ کلام خدا به ما اطمینان می‌دهد که او در انتظار روزی است که آن خادمان وفادار را به زندگی بازگرداند.‏ (‏ایو ۱۴:‏۱۴،‏ ۱۵‏)‏ آنان بعد از رستاخیزشان شاد و سرزنده و در سلامت کامل خواهند بود.‏ علاوه بر آن خادمان وفادار،‏ یگانه پسر یَهُوَه خدا نیز که «موجب شادی همیشگی» او بود،‏ به شکل دردناکی جان سپرد.‏ (‏امث ۸:‏۲۲،‏ ۳۰‏،‏ ترجمهٔ تفسیری‏)‏ به‌راستی که شدّت غم و اندوه یَهُوَه را با کلمات نمی‌توان بیان کرد.‏ (‏یو ۵:‏۲۰؛‏ ۱۰:‏۱۷‏)‏ ما می‌توانیم اطمینان کامل داشته باشیم که یَهُوَه خدا به ما کمک می‌کند.‏ پس باید سفرهٔ دلمان را در دعا برای او باز کنیم و دربارهٔ غم و اندوهمان با او صحبت کنیم.‏ واقعاً دلگرم‌کننده است که او احساسات ما را کاملاً درک می‌کند و به ما تسلّی و دلگرمی می‌دهد!‏—‏۲قر ۱:‏۳،‏ ۴‏.‏ ب۱۷/‏۷ ص ۱۳ ¶۳-‏۵

امروزه میلیون‌ها نفر در سراسر زمین با خوشحالی وقت،‏ انرژی و «دارایی» خود را به خدا تقدیم می‌کنند.‏ به این صورت،‏ آنان پشتیبانی خود را از معبد بزرگ روحانی نشان می‌دهند.‏ (‏امث ۳:‏۹‏)‏ یَهُوَه خدا هرگز کارهای ما را و محبتی را که به او نشان می‌دهیم،‏ فراموش نمی‌کند.‏ قوم یَهُوَه خدا در این روزهای آخر توانسته‌اند کارهای بزرگی انجام دهند.‏ آنان به دلیل رهبری عیسی مسیح و برکت یَهُوَه قادر به انجام این کارها بوده‌اند.‏ ما خوشحالیم که در سازمان یَهُوَه هستیم،‏ سازمانی که باثبات،‏ ایمن و ابدی است.‏ بنابراین،‏ از این که جایی در میان قوم خدا دارید قدردان باشید و «کلام یهوه خدای خویش را بشنوید.‏» (‏زکر ۶:‏۱۵‏)‏ به این شکل،‏ شما می‌توانید تحت حفاظت پادشاه و کاهن اعظم قرار بگیرید.‏ اگر آنچه در توان دارید برای پشتیبانی از پرستش حقیقی انجام دهید،‏ یَهُوَه خدا نیز در طی دوران آخر این نظام و تا ابد از شما محافظت خواهد کرد.‏ ب۱۷/‏۱۰ ص ۳۰ ¶۱۸،‏ ۱۹

در آیندهٔ نزدیک،‏ سیستم اقتصادی،‏ مذهبی و تجاری که بخشی از دنیای شیطان هستند،‏ نابود خواهند شد.‏ حِزْقیال و صَفَنیای نبی پیشگویی کردند که حتی طلا و نقره نیز که برای قرن‌ها در دنیای تجارت بسیار باارزش بوده‌اند،‏ دیگر ارزشی نخواهند داشت.‏ (‏حز ۷:‏۱۹؛‏ صف ۱:‏۱۸‏)‏ چه احساسی خواهید داشت اگر انتهای این دنیا برسد و متوجه شوید که مال حقیقی را فدای «مال این دنیا» کرده‌اید؟‏ شاید خود را مانند مردی حس کنید که تمام عمر خود را صرف پول جمع کردن می‌کند و در آخر متوجه می‌شود که پول‌هایش تقلّبی بوده‌اند.‏ (‏امث ۱۸:‏۱۱‏)‏ بلی،‏ چنین ثروتی سرانجام از بین خواهد رفت.‏ بنابراین،‏ اکنون فرصت را غنیمت شمرده و از مال این دنیا استفاده کنید تا دوستانی در آسمان بیابید.‏ هر آنچه در راه پیشبرد منافع پادشاهی خدا انجام دهیم،‏ ما را از لحاظ روحانی ثروتمند می‌سازد.‏ ب۱۷/‏۷ ص ۱۱ ¶۱۶

برخی از مسیحیان که گناهی بزرگ مرتکب شده‌اند،‏ برای این که خجالت‌زده نشوند یا دیگران را ناراحت نکنند،‏ سعی می‌کنند گناهشان را پنهان کنند.‏ (‏امث ۲۸:‏۱۳‏)‏ اما چنین عملی نه تنها به شخص گناهکار بلکه به دیگران نیز صدمه زده و عاری از محبت می‌باشد.‏ چگونه؟‏ این عمل باعث می‌شود یَهُوَه روح‌القدسش را از جماعت بگیرد و صلح جماعت به خطر افتد.‏ (‏افس ۴:‏۳۰‏)‏ در حالی که محبت حقیقی مسیحیانی را که گناهی جدّی کرده‌اند بر آن می‌دارد تا از پیران جماعت کمک بطلبند.‏ (‏یعقو ۵:‏۱۴،‏ ۱۵‏)‏ محبت باارزش‌ترین خصوصیت است.‏ (‏۱قر ۱۳:‏۱۳‏)‏ محبت مشخصهٔ پیروان عیسی مسیح و کسانی است که یَهُوَه خدا،‏ منشأ محبت را سرمشق قرار می‌دهند.‏ پولُس رسول نوشت که اگر «محبت نداشته باشم،‏ هیچ هستم.‏» (‏۱قر ۱۳:‏۲‏)‏ پس باشد که همواره محبتمان را نه تنها در «کلام» بلکه در «عمل و راستی» نشان دهیم.‏ —‏۱یو ۳:‏۱۸‏.‏ ب۱۷/‏۱۰ ص ۱۱ ¶۱۷،‏ ۱۸

هنگامی که زن فوطیفار یوسف را وسوسه کرد تا با او هم‌خواب شود،‏ یوسف با دلیری پیشنهاد او را رد کرد.‏ یوسف می‌دانست که اگر پیشنهاد زن ارباب خود را رد کند،‏ با عواقب تلخی روبرو خواهد شد.‏ با این حال،‏ به جای تسلیم شدن،‏ پیشنهاد او را فوراً رد کرد.‏ (‏پیدا ۳۹:‏۱۰،‏ ۱۲‏)‏ راحاب نیز زنی شجاع بود.‏ هنگامی که جاسوس‌های اسرائیلی به خانهٔ او در اَریحا پناه بردند،‏ او آن دو جاسوس را پنهان کرد و به آنان یاری رساند تا برای نجات جانشان فرار کنند.‏ (‏یوش ۲:‏۴،‏ ۵،‏ ۹،‏ ۱۲-‏۱۶‏)‏ رسولان عیسی نیز با دیدن شجاعت عیسی بر آن شدند که مانند او در برابر مخالفت صَدّوقیان شجاع باشند.‏ آن رسولان با شجاعت به کار خود ادامه دادند.‏ (‏اعما ۵:‏۱۷،‏ ۱۸،‏ ۲۷-‏۲۹‏)‏ یوسف،‏ راحاب،‏ عیسی و رسولانش مصمم بودند آنچه را درست است،‏ انجام دهند.‏ آنان شجاعانه عمل نمودند،‏ چون به یَهُوَه خدا تکیه کردند،‏ نه به توانایی‌های خود.‏ ما نیز هنگامی که به شجاعت نیاز داریم،‏ به جای این که به خودمان یا توانایی‌هایمان تکیه کنیم باید به یَهُوَه خدا توکل کنیم.‏—‏۲تیمو ۱:‏۷‏.‏ ب۱۷/‏۹ ص ۲۹ ¶۶-‏۹

شخص نمی‌تواند تنها با قدرت خود شخصیت کهنه را از تن درآورد.‏ برخی باید سخت می‌جنگیدند تا عادات و اعمال بد خود را کنار بگذارند.‏ آنان با کمک کلام خدا و روح‌القدس قادر بوده‌اند در این جنگ پیروز شوند.‏ (‏لو ۱۱:‏۱۳؛‏ عبر ۴:‏۱۲‏)‏ ما نیز برای این که از قدرت کلام خدا و روح‌القدس بهره بریم،‏ باید هر روز کتاب مقدّس را بخوانیم و بر آن تعمّق کنیم.‏ همچنین باید برای دریافت حکمت و قدرت مرتباً دعا کنیم تا بتوانیم اصول کتاب مقدّس را در زندگی بکار گیریم.‏ (‏یوش ۱:‏۸؛‏ مز ۱۱۹:‏۹۷؛‏ ۱تسا ۵:‏۱۷‏)‏ به علاوه وقتی خود را برای جلسات آماده می‌کنیم و در آن شرکت می‌کنیم،‏ از کلام خدا و روح‌القدس فایده می‌بریم.‏ (‏عبر ۱۰:‏۲۴،‏ ۲۵‏)‏ همچنین می‌خواهیم از غذاهای روحانی که به شکل‌های مختلف در دسترس ما قرار دارد نهایت فایده را ببریم.‏ (‏لو ۱۲:‏۴۲‏)‏ مسیحیان باید اعمال بد را کنار بگذارند.‏ اما برای این که نزد یَهُوَه خدا پذیرفته شویم،‏ تنها این کافی نیست.‏ ما باید شخصیت نو را نیز به تن کنیم.‏—‏کول ۳:‏۱۰‏.‏ ب۱۷/‏۸ ص ۲۱ ¶۱۶،‏ ۱۷

داوود پادشاه قربانی بی‌عدالتی‌های بسیار شد.‏ او در سنین جوانی از طرف یَهُوَه مسح شده بود که پادشاه آیندهٔ اسرائیل باشد.‏ با این حال او باید حدود ۱۵ سال انتظار می‌کشید که به پادشاهی یهودا برسد.‏ (‏۲سمو ۲:‏۳،‏ ۴‏)‏ در طول آن مدت شاؤل،‏ پادشاه خائن در تعقیب داوود بود تا او را بکشد.‏ به همین دلیل داوود می‌بایست مانند یک انسان فراری گاهی در کشوری بیگانه و گاهی در غارهای بیابان زندگی کند.‏ حتی بعد از این که شاؤل در جنگ کشته شد،‏ داوود می‌بایست هفت سال دیگر انتظار می‌کشید تا بتواند بر تمامی قوم اسرائیل حکمرانی کند.‏ (‏۲سمو ۵:‏۴،‏ ۵‏)‏ چرا داوود با میل و رغبت انتظار کشید؟‏ داوود به محبت پایدار یَهُوَه اطمینان کامل داشت.‏ او به این فکر کرد که یَهُوَه چطور در گذشته به او کمک کرده بود و چشم‌انتظار روزی بود که یَهُوَه به سختی‌های او پایان دهد.‏ (‏مز ۱۳:‏۶‏)‏ بلی،‏ داوود می‌دانست که برکات آینده ارزش آن همه انتظار را دارد.‏ ب۱۷/‏۸ ص ۶-‏۷ ¶۱۴،‏ ۱۵

هر زبانی به مرور زمان تغییر می‌کند.‏ ممکن است مفهوم اصطلاحات و کلمات کاملاً تغییر کند.‏ این امر در مورد زبان‌های عبری و یونانی نیز صدق می‌کند که اکثر بخش‌های کتاب مقدّس به این زبان‌ها نوشته شد.‏ زبان‌های عبری و یونانی مدرن با زبان‌های عبری و یونانی باستان تفاوت بسیاری دارد.‏ از این رو اکثر مردم برای درک کتاب مقدّس نیاز به ترجمهٔ آن دارند،‏ حتی آنانی که با زبان عبری یا یونانی مدرن آشنا هستند.‏ برخی فکر می‌کنند که اگر زبان‌های عبری و یونانی باستان را بیاموزند،‏ کتاب مقدّس را بهتر درک خواهند کرد.‏ اما این کار چندان مفید نیست.‏ از این رو باید بسیار قدردان باشیم که کل کتاب مقدّس یا بخش‌هایی از آن تقریباً به ۳۰۰۰ زبان ترجمه شده است.‏ حقیقتاً که یَهُوَه می‌خواهد همهٔ مردم «از هر ملت و طایفه و زبان» از کلام او بهره ببرند.‏ (‏مکا ۱۴:‏۶‏)‏ به حتم دانستن این که پدر آسمانی‌مان تبعیض قائل نیست و به همهٔ انسان‌ها محبت دارد،‏ ما را به او نزدیک‌تر می‌سازد.‏ ب۱۷/‏۹ ص ۱۹ ¶۴

اگر یکی از خویشاوندانتان از جماعت اخراج شده است،‏ باید احساساتتان را کنترل کنید و از هر گونه تماس غیرضروری با او بپرهیزید.‏ در چنین شرایطی حفظ خویشتنداری کار آسانی نیست.‏ اما اگر بدانیم که با این کار از یَهُوَه خدا سرمشق می‌گیریم و هماهنگ با پند او عمل می‌کنیم،‏ حفظ خویشتنداری برایمان آسان‌تر خواهد بود.‏ کتاب مقدّس همچنین دربارهٔ نمونهٔ عالی داوود پادشاه صحبت می‌کند.‏ او قدرت و اختیار زیادی داشت.‏ با این حال هنگامی که شائول و شِمعی خشم او را برانگیختند،‏ از اختیاراتش به نفع خود استفاده نکرد.‏ (‏۱سمو ۲۶:‏۹-‏۱۱؛‏ ۲سمو ۱۶:‏۵-‏۱۰‏)‏ اما او در موقعیت‌های دیگر نتوانست خویشتنداری خود را حفظ کند.‏ او با بَتشِبَع زنا کرد و به دلیل طمع نابال در ابتدا بسیار خشمگین شد و قصد جان او را کرد.‏ (‏۱سمو ۲۵:‏۱۰-‏۱۳؛‏ ۲سمو ۱۱:‏۲-‏۴‏)‏ با این حال ما می‌توانیم از داوود درس‌های باارزشی بگیریم.‏ اول این که سرپرستان جماعت مسیحی باید بسیار مراقب باشند و خویشتنداری خود را حفظ کنند تا از اختیارات خود سوءاستفاده نکنند.‏ دوم این که هیچ کس نباید بیش از حد به خود مطمئن باشد و فکر کند که هیچ گاه وسوسه نخواهد شد.‏—‏۱قر ۱۰:‏۱۲‏.‏ ب۱۷/‏۹ ص ۵-‏۶ ¶۱۲،‏ ۱۳