مارس

آیا برادر یا خواهری در جماعت هست که شما را ناراحت یا عصبانی کند؟‏ در این صورت اگر بر احساس خود غلبه نکنید،‏ ممکن است تا مدت‌ها نسبت به او احساسی منفی داشته باشید.‏ کتاب مقدّس می‌گوید که از طریق مهمان‌نوازی می‌توانیم رابطه‌مان را با دیگران،‏ حتی با دشمنمان بهبود بخشیم.‏ (‏امث ۲۵:‏۲۱،‏ ۲۲‏)‏ وقتی دیگران را به منزلمان دعوت می‌کنیم،‏ اختلافات کم‌رنگ‌تر شده و دوستی‌ها عمیق‌تر می‌شود.‏ حتی می‌توانیم خصوصیات خوب آنان را بیابیم،‏ یعنی خصوصیاتی که یَهُوَه دید و آنان را به طرف خود جذب کرد.‏ (‏یو ۶:‏۴۴‏)‏ اگر از روی محبت کسانی را که انتظارش را ندارند دعوت کنیم،‏ می‌توانیم رابطه‌ای دوستانه با آنان ایجاد کنیم.‏ اما چطور می‌توان اطمینان یافت که انگیزهٔ ما محبت است؟‏ یک راه آن،‏ عمل به پندی است که در آیهٔ روز آمده است.‏ می‌توانیم از خود بپرسیم،‏ ‹برادران و خواهرانم در چه زمینه‌ای از من بهتر هستند؟‏› برای مثال می‌توانیم بر ایمان،‏ بردباری،‏ شجاعت یا دیگر خصوصیات مسیحی‌شان تعمّق کنیم.‏ فکر کردن به خصوصیات خوب آنان محبت ما را به آنان بیشتر کرده و راه را برای مهمان‌نوازی باز می‌کند.‏ ب۱۸/‏۳ ص ۱۷ ¶۱۸،‏ ۱۹

یکی از سخت‌ترین شرایطی که والدین باید مطیع یَهُوَه بمانند،‏ زمانی است که فرزندشان از جماعت اخراج می‌شود.‏ خواهری که دخترش از جماعت اخراج شده و خانه را ترک کرده است،‏ چنین اذعان می‌کند:‏ «در نشریات دنبال راهی می‌گشتم تا بتوانم با دختر و نوه‌ام در ارتباط باشم.‏» خواهرمان با کمک شوهرش متوجه شد که دیگر مسئولیت دخترشان بر دوش آنان نیست و باید به یَهُوَه وفادار بمانند.‏ چند سال بعد دخترشان دوباره در جماعت پذیرفته شد.‏ خواهرمان می‌گوید:‏ «دخترم واقعاً به من و شوهرم احترام می‌گذارد که مطیع یَهُوَه ماندیم.‏» اگر فرزند شما از جماعت اخراج شده است،‏ آیا به پند کتاب مقدّس در امثال ۳:‏۵،‏ ۶ عمل می‌کنید؟‏ این آیه می‌گوید:‏ «با تمامِ دلِ خود بر خداوند توکل کن،‏ و بر عقل خویش تکیه منما.‏» حتی اگر گاه اطاعت از فرامین یَهُوَه برای شما سخت و مشکل است،‏ به پندها و راهنمایی‌های یَهُوَه ایمان و اطمینان داشته باشید.‏ بله،‏ همواره تأدیب یَهُوَه را بپذیرید و از آن پشتیبانی کنید.‏ ب۱۸/‏۳ ص ۳۱ ¶۱۲،‏ ۱۳

کتاب مقدّس به شرایط سنی خاصّی برای تعمید اشاره نکرده است.‏ واژهٔ یونانی‌ای که در مَتّی ۲۸:‏۱۹ ‹شاگرد ساختن› ترجمه شده است،‏ یعنی با این هدف به شخص علاقه‌مند تعلیم دهیم که او شاگرد مسیح گردد.‏ شاگرد خوب کسی است که تعالیم عیسی را درک کرده و با عزمی راسخ از آن‌ها اطاعت کند.‏ بنابراین،‏ والدین مسیحی باید فرزندشان را از طفولیت با این هدف تربیت کنند که او به عنوان شاگرد مسیح تعمید بگیرد.‏ البته فرزندان خردسال برای تعمید واجد شرایط نیستند.‏ اما کتاب مقدّس نشان می‌دهد که حتی در آن سن نیز فرزندان می‌توانند تعالیم کتاب مقدّس را درک کنند و برای آن‌ها ارزش قائل شوند.‏ برای مثال،‏ تیموتائوس خود را از جوانی به یَهُوَه وقف کرده بود.‏ پولُس رسول دربارهٔ او گفت که ‹از طفولیت با نوشته‌های مقدّس آشنایی داشت.‏› به همین دلیل تیموتائوس ایمانی قوی داشت و یکی از شاگردان مسیح شد.‏ (‏۲تیمو ۱:‏۵؛‏ ۳:‏۱۴،‏ ۱۵‏)‏ او حدوداً ۲۰ ساله بود که برای دریافت مسئولیت‌هایی در جماعت نیز واجد شرایط شد.‏—‏اعما ۱۶:‏۱-‏۳‏.‏ ب۱۸/‏۳ ص ۹ ¶۴،‏ ۵

زمانی که ما خدمت به خدا را آغاز کردیم،‏ تغییراتی اساسی در خود ایجاد کردیم که بر تمام جنبه‌های زندگی‌مان تأثیر می‌گذاشت.‏ این تغییرات پس از تعمیدمان نیز ادامه داشت.‏ از آنجا که همهٔ ما ناکاملیم باید همواره تغییراتی در خود ایجاد کنیم.‏ (‏فیلیپ ۳:‏۱۲،‏ ۱۳‏)‏ بدین منظور،‏ چه پیر هستیم چه جوان می‌توانیم از خود بپرسیم،‏ ‹آیا تغییراتی در خود ایجاد کرده‌ام که نشانگر رشد روحانی‌ام باشد؟‏ آیا شخصیتم هماهنگ با شخصیت مسیح شکل می‌گیرد؟‏ طرز فکر و نحوهٔ برخوردم با اعضای جماعت چه چیز را دربارهٔ وضعیت روحانی‌ام آشکار می‌کند؟‏ سخنانم چگونه امیال و خواسته‌هایم را نشان می‌دهد؟‏ مطالعهٔ شخصی،‏ لباس پوشیدن و واکنشم نسبت به پند چطور شخصیت مرا به تصویر می‌کشد؟‏ هنگام روبرویی با وسوسه چه واکنشی نشان می‌دهم؟‏ آیا همچون یک مسیحی بالغ از لحاظ روحانی رشد کرده‌ام؟‏› (‏افس ۴:‏۱۳‏)‏ تعمّق بر پاسخ این سؤالات به ما کمک می‌کند تا دریابیم که از لحاظ روحانی تا چه حد رشد کرده‌ایم.‏ ب۱۸/‏۲ ص ۲۴ ¶۴،‏ ۵

دورانی که ما امروزه در آن زندگی می‌کنیم،‏ در طول تاریخ بشر بی‌سابقه بوده است.‏ مطابق با پیشگویی کتاب مقدّس،‏ یَهُوَه «گروهی عظیم را .‏ .‏ .‏ از هر ملت،‏ طایفه،‏ قوم و زبان» جمع‌آوری می‌کند.‏ امروزه این گروه عظیم،‏ «قومی نیرومند» متشکل از بیش از هشت میلیون خادم یَهُوَه است که با شادمانی،‏ خدا را ‹شبانه‌روز خدمت می‌کنند.‏› (‏مکا ۷:‏۹،‏ ۱۵؛‏ اشع ۶۰:‏۲۲‏)‏ شمار انسان‌هایی که امروزه به خدا و همنوعان خود محبت می‌ورزند،‏ در طول تاریخ بی‌سابقه بوده است.‏ کتاب مقدّس همچنین پیشگویی کرده بود که در دوران ما انسان‌های خدانشناس،‏ محبتی خودخواهانه نشان خواهند داد.‏ پولُس رسول در این باره نوشت:‏ ‹در روزهای آخر مردم،‏ خودپرست و پول‌دوست خواهند بود.‏ همچنین لذّت را بیش از خدا دوست خواهند داشت.‏› (‏۲تیمو ۳:‏۱-‏۴‏)‏ محبت خودخواهانه نه تنها با محبت مسیحی هماهنگ نیست،‏ بلکه کاملاً نقطهٔ مقابل آن است.‏ چنین روحیه‌ای،‏ خودخواهی را در دنیا رواج داده و زندگی را برای مردم «سخت» و مشکل می‌سازد.‏ ب۱۸/‏۱ ص ۲۲ ¶۱،‏ ۲

نوح با شناخت خدا،‏ ایمان و حکمت الٰهی را در خود پرورش داد.‏ این خصوصیات همواره نوح را محفوظ نگاه می‌داشت،‏ به‌خصوص از لحاظ روحانی.‏ برای مثال،‏ از آنجا که نوح «با خدا راه می‌رفت» با انسان‌های شریر همراه نمی‌شد و با آنان معاشرت نمی‌کرد.‏ او فریب موجودات روحی شریری را که بدن انسانی به خود گرفته بودند نمی‌خورد.‏ بسیاری از انسان‌های بی‌ایمان و ساده‌لوح فریب آنان را می‌خوردند و حتی آنان را می‌پرستیدند،‏ زیرا آنان نیروهای مافوق‌بشری داشتند.‏ (‏پیدا ۶:‏۱-‏۴،‏ ۹‏)‏ همچنین نوح می‌دانست مقصود خدا این است که انسان‌ها بارور شوند و زمین را پر سازند.‏ (‏پیدا ۱:‏۲۷،‏ ۲۸‏)‏ بنابراین،‏ او می‌دانست که برقراری رابطهٔ جنسی بین موجودات روحی و زنان زمینی کاملاً اشتباه و غیرطبیعی است.‏ فرزندان این موجودات روحی شریر که بسیار غول‌پیکر و از قدرتی غیرطبیعی برخوردار بودند گواهی بر نادرستی چنین روابطی بودند.‏ سرانجام،‏ یَهُوَه به نوح هشدار داد که می‌خواهد با توفانی تمام شرارت را از روی زمین پاک سازد.‏ نوح که به هشدار یَهُوَه ایمان داشت بر آن شد تا کشتی‌ای بسازد که به نجات خود و خانواده‌اش انجامید.‏—‏عبر ۱۱:‏۷‏.‏ ب۱۸/‏۲ ص ۹ ¶۸

اگر شما مرتکب گناهی جدّی شده‌اید،‏ یَهُوَه آمادهٔ کمک به شماست.‏ این شما هستید که باید کمک او را از طریق جماعت بپذیرید.‏ (‏امث ۲۴:‏۱۶؛‏ یعقو ۵:‏۱۳-‏۱۵‏)‏ برای اعتراف به خطای خود تأخیر نکنید،‏ زیرا آیندهٔ شما در گرو آن است!‏ حال اگر مدت‌ها پیش خطای شما بخشیده شده باشد و هنوز دچار عذاب وجدان باشید،‏ چطور؟‏ پولُس رسول گاهی به دلیل خطاهای گذشته‌اش احساس سرخوردگی می‌کرد.‏ او گفت:‏ «من از همهٔ رسولان کوچک‌تر هستم و لایق نیستم که رسول خوانده شوم،‏ چون جماعت خدا را آزار رساندم.‏» (‏۱قر ۱۵:‏۹‏)‏ یَهُوَه پولُس را با وجود ناکاملی‌اش پذیرفته بود و می‌خواست که پولُس نیز از این بابت اطمینان داشته باشد.‏ اگر شما از خطاهای گذشته‌تان از صمیم دل توبه کرده و به آن‌ها اعتراف کرده‌اید،‏ شکی نداشته باشید که یَهُوَه نیز مطابق آنچه در کلامش آمده،‏ شما را بخشیده است!‏—‏اشع ۵۵:‏۶،‏ ۷‏.‏ ب۱۸/‏۱ ص ۱۱ ¶۱۷،‏ ۱۸

دوستی با یَهُوَه ارتباطی دوطرفه است،‏ یعنی هم باید به گفته‌های یَهُوَه گوش دهیم و هم با او صحبت کنیم.‏ راه اصلی برای گوش دادن به یَهُوَه،‏ مطالعهٔ کتاب مقدّس است.‏ برای این منظور باید کلام خدا و نشریات مسیحی را بخوانیم و در آن‌ها تعمّق کنیم.‏ البته مطالعهٔ کتاب مقدّس نباید به شیوهٔ مطالعه برای قبولی در امتحانات مدرسه باشد.‏ مطالعه‌ای پربار همچون سفری پرماجراست که طی آن جنبه‌های جدیدی از شخصیت یَهُوَه خدا را در می‌یابیم.‏ بدین شکل هم شما به یَهُوَه خدا نزدیک خواهید شد و هم او به شما.‏ سازمان یَهُوَه ابزارهای متعددی در اختیارتان گذاشته است تا بتوانید مطالعه‌ای پرثمر داشته باشید.‏ برای مثال،‏ در سایت jw.org می‌توانید برگه‌های کمک آموزشی مربوط به کتاب «آشنایی با تعالیم کتاب مقدّس» را بیابید که ایمانتان را تقویت می‌کند.‏—‏مز ۱۱۹:‏۱۰۵‏.‏ ب۱۷/‏۱۲ ص ۲۴-‏۲۵ ¶۸،‏ ۹

توجه کنید که کتاب مقدّس می‌گوید این صلح و آرامش به این دلیل است که «جهان از شناخت خداوند پر خواهد شد.‏» اما از آنجایی که حیوانات نمی‌توانند خدا را بشناسند،‏ تحقق این پیشگویی از نظر روحانی در رابطه با انسان‌ها است.‏ (‏اشع ۱۱:‏۶،‏ ۷‏)‏ بسیاری از انسان‌ها در گذشته همچون گرگ،‏ بی‌رحم و ظالم بودند،‏ اما اکنون با دیگران در صلح هستند.‏ شما می‌توانید در سری مقالات «کتاب مقدّس زندگی انسان را تغییر می‌دهد» در وب‌سایت jw.org سرگذشت برخی از آنان را بخوانید.‏ البته برخی از خادمان یَهُوَه نیز در گذشته چنین بوده‌اند،‏ اما ‹شخصیت نو را به تن کرده‌اند که به خواست خدا آفریده شده و بر پایهٔ درستی و قدّوسیت حقیقی است.‏› (‏افس ۴:‏۲۳،‏ ۲۴‏)‏ زمانی که مردم با خدای حقیقی آشنا می‌شوند،‏ درمی‌یابند که باید مطابق با معیارهای او زندگی کنند.‏ سپس برانگیخته می‌شوند که تغییراتی در عقاید،‏ طرز فکر و رفتارشان ایجاد کنند.‏ ایجاد چنین تغییراتی در زندگی آسان نیست،‏ اما یَهُوَه با روح مقدّس خود به کسانی که با تمام وجود می‌خواهند خواست او را انجام دهند یاری می‌رساند.‏ ب۱۸/‏۱ ص ۳۱ ¶۱۵،‏ ۱۶

کتاب مقدّس می‌گوید کسانی که به آسمان می‌روند،‏ «هر یک به نوبت خود» رستاخیز می‌یابد.‏ ما می‌توانیم اطمینان داشته باشیم که رستاخیز کسانی که بر زمین زندگی خواهند کرد نیز با نظم و ترتیب صورت می‌گیرد.‏ بنابراین شاید از خود بپرسید:‏ آیا عزیزان ازدست‌رفته‌مان که به‌تازگی درگذشته‌اند،‏ در ابتدای حکومت هزار سالهٔ مسیح رستاخیز خواهند یافت؟‏ آیا خادمان وفادار خدا که در زمان باستان می‌زیستند و در رهبری قوم تجربه دارند،‏ در اوایل هزار سال رستاخیز می‌یابند تا قوم خدا را در دنیای جدید سازماندهی کنند؟‏ برای کسانی که قبل از مرگشان یَهُوَه را خدمت نمی‌کردند چه اتفاقی می‌افتد؟‏ این اشخاص در چه زمانی و کجا رستاخیز خواهند یافت؟‏ در این زمینه سؤالات بسیاری وجود دارد.‏ اما آیا لازم است که اکنون بر آن‌ها تعمّق کنیم و به دنبال جواب باشیم؟‏ آیا بهتر نیست که صبر کنیم و ببینیم یَهُوَه چطور وارد عمل می‌شود و امور را در دست می‌گیرد؟‏ تا آن زمان ما باید ایمانمان را به یَهُوَه خدا تقویت کنیم.‏ او از طریق عیسی مسیح به ما اطمینان بخشید که مردگان در حافظه‌اش باقی می‌مانند و رستاخیز خواهند یافت.‏—‏یو ۵:‏۲۸،‏ ۲۹؛‏ ۱۱:‏۲۳‏.‏ ب۱۷/‏۱۲ ص ۱۲ ¶۲۰،‏ ۲۱

بدون شک امروزه نیز به‌کارگیری پند الهامی پولُس به شوهران،‏ زنان و فرزندان فایده می‌رساند.‏ کتاب مقدّس به شوهران می‌گوید:‏ «ای شوهران،‏ پیوسته به زنان خود محبت کنید و با آنان به‌تندی و تلخی رفتار مکنید.‏» یک شوهر مهربان برای همسرش احترام قائل می‌شود.‏ او به نظرات همسرش گوش می‌دهد و او را مطمئن می‌سازد که نظرات او برایش مهم است.‏ (‏۱پطر ۳:‏۷‏)‏ شاید او گاهی اوقات نتواند مطابق خواست همسرش عمل کند،‏ اما اغلب بعد از مشورت با او،‏ می‌تواند بهتر تصمیم‌گیری کند.‏ (‏امث ۱۵:‏۲۲‏)‏ یک شوهر مهربان همسرش را مجبور نمی‌کند که به او احترام بگذارد،‏ بلکه با اعمالش سعی می‌کند احترام او را به دست آورد.‏ اگر شوهری همسر و فرزندانش را دوست داشته باشد،‏ کل خانواده می‌توانند در خدمت به یَهُوَه شاد باشند و به جایزهٔ حیات ابدی دست یابند.‏ ب۱۷/‏۱۱ ص ۲۸ ¶۱۲؛‏ ص ۲۹ ¶۱۵

پولُس رسول احتمالاً در اواخر اولین دوران حبس خود در شهر روم باستان که حدود سال‌های ۶۰ تا ۶۱ میلادی بود،‏ به مسیحیان کولُسی نامه‌ای نوشت.‏ او در نامهٔ خود به آنان به اهمیت «قدرت درک امور روحانی» اشاره کرد.‏ (‏کول ۱:‏۹‏)‏ همچنین به آنان چنین هشدار داد:‏ «من این را می‌گویم تا کسی شما را با استدلال‌های زیرکانه فریب ندهد.‏ مراقب باشید که کسی شما را از طریق فلسفه‌ها و عقاید پوچ و فریبنده اسیر نسازد.‏ این فلسفه‌ها و عقاید بر اساس سنّت انسان‌ها و اصول ابتدایی دنیاست،‏ نه بر اساس تعالیم مسیح.‏» (‏کول ۲:‏۴،‏ ۸‏)‏ پولُس برای آنان توضیح داد که چرا برخی از افکار و عقاید رایج اشتباه هستند و چرا طرزفکر دنیوی برای انسان ناکامل جذاب و گیراست.‏ برای مثال،‏ این افکار و عقاید ممکن است در شخص این احساس را به‌وجود آورد که او خردمندتر و برتر از دیگران است.‏ قصد پولُس از نوشتن آن نامه این بود که به هم‌ایمانانش کمک کند تا از طرزفکر دنیوی و رفتارهای نادرست دوری کنند.‏—‏کول ۲:‏۱۶،‏ ۱۷،‏ ۲۳‏.‏ ب۱۷/‏۱۱ ص ۲۰ ¶۱

فردی مسیحی برای این که همچنان از رحمت خدا برخوردار شود،‏ باید از چه بگذرد؟‏ او حتی باید حاضر باشد از آنچه دوست دارد اما او را در معرض گناه کردن قرار می‌دهد،‏ دست بکشد.‏ (‏مت ۱۸:‏۹‏)‏ اگر به دلیل معاشرت با برخی از دوستانتان به کارهایی بپردازید که یَهُوَه را ناخشنود می‌سازد،‏ آیا حاضرید با آنان قطع رابطه کنید؟‏ اگر حفظ تعادل در خوردن نوشیدنی‌های الکلی برایتان سخت باشد،‏ آیا از موقعیت‌های وسوسه‌انگیز دوری می‌کنید؟‏ اگر با امیال ناپاک جنسی در نبردید،‏ از فیلم‌ها،‏ وب‌سایت‌ها و سرگرمی‌هایی که افکار ناپاک در شما ایجاد می‌کند،‏ پرهیز می‌کنید؟‏ به یاد داشته باشید که گذشتن از هر چیز به منظور حفظ وفاداری‌مان به یَهُوَه،‏ ارزشش را دارد.‏ به راستی که هیچ چیز دردناک‌تر از این نیست که احساس کنیم خدا ما را رها کرده است.‏ از سوی دیگر هیچ چیز رضایت‌بخش‌تر از این نیست که «محبت جاودانی» خدا را احساس کنیم.‏—‏اشع ۵۴:‏۷،‏ ۸‏.‏ ب۱۷/‏۱۱ ص ۱۱ ¶۱۲

آیا به آنچه در زَکَریا ۵:‏ ۴ آمده است توجه کردید؟‏ در آنجا می‌خوانیم:‏ «آن لعنت .‏ .‏ .‏ به خانهٔ دزد .‏ .‏ .‏ داخل خواهد شد و در میان خانهٔ او خواهد ماند و آن را .‏ .‏ .‏ منهدم خواهد کرد.‏» از حکمی که یَهُوَه خدا صادر می‌کند نمی‌توان فرار کرد و درهای بسته نمی‌تواند جلوی آن را بگیرد.‏ آن حکم به هر مخفیگاهی نفوذ می‌کند تا هر گناهی را آشکار سازد.‏ حتی اگر شخص دزدی خود را از دید مقامات دولتی،‏ کارفرمایان،‏ پیران جماعت یا والدینش پنهان سازد،‏ آن را از دید خدا نمی‌تواند پنهان کند.‏ زیرا خدا ما را مطمئن می‌سازد که هر نوع دزدی افشا خواهد شد.‏ (‏عبر ۴:‏۱۳‏)‏ چقدر خوشحالیم که با مردمی معاشرت می‌کنیم که همیشه مراقبند «از هر جهت» صادق باشند.‏ (‏عبر ۱۳:‏۱۸‏)‏ از دید یَهُوَه خدا هر نوع دزدی،‏ زشت و زننده است.‏ برای ما این یک افتخار است که بر طبق معیارهای والای یَهُوَه زندگی کنیم و هرگز مرتکب اعمالی نشویم که حرمت نام او را از بین می‌برد.‏ مسلّماً نمی‌خواهیم در میان کسانی باشیم که عمداً قانون یَهُوَه را زیر پا می‌گذارند و از سوی او داوری می‌شوند.‏ ب۱۷/‏۱۰ ص ۲۲ ¶۶،‏ ۷

صلح با برادران و خواهرانمان بسیار باارزش است.‏ حتی زمانی که آنان منظور ما را اشتباه برداشت می‌کنند یا با ما ناعادلانه رفتار می‌کنند،‏ باید سعی کنیم صلح را برقرار سازیم.‏ (‏روم ۱۲:‏۱۷،‏ ۱۸‏)‏ عذرخواهی از دیگران همچون التیامی برای قلب شکستهٔ آنان است.‏ ایجاد صلح به‌خصوص در رابطهٔ زناشویی حیاتی است.‏ زن و شوهر نباید جلوی دیگران تظاهر کنند که یکدیگر را دوست دارند،‏ در حالی که در خلوت با هم صحبت نمی‌کنند یا به هم زخم‌زبان می‌زنند یا حتی دست به خشونت می‌زنند.‏ باید از صمیم دل آمادهٔ بخشش باشیم،‏ از سر تقصیرات شخص بگذریم و کینه به دل نگیریم.‏ حتی زمانی که شخص خود متوجه نیست ما را رنجانده است،‏ باید او را ببخشیم.‏ برای این که بتوانیم شخصی را از صمیم دل ببخشیم،‏ نباید دیگر به کاری که او کرده است فکر کنیم،‏ زیرا «محبت کینه به دل نمی‌گیرد.‏» (‏۱قر ۱۳:‏۴،‏ ۵‏)‏ اگر کینه به دل بگیریم،‏ نه تنها رابطه‌مان با برادران و خواهران،‏ بلکه رابطه‌مان با یَهُوَه نیز صدمه می‌بیند.‏—‏مت ۶:‏۱۴،‏ ۱۵‏.‏ ب۱۷/‏۱۰ ص ۱۰ ¶۱۴،‏ ۱۵

پیام زَکَریا چه تأثیری بر یهودیان باستان داشت؟‏ یَهُوَه قول داده بود که از آنان محافظت کند و به آنان یاری رساند تا بنای معبد را به پایان برسانند.‏ این وعدهٔ یَهُوَه آنان را امیدوار ساخت.‏ اما آنان هنوز در شگفت بودند که چگونه با آن تعداد کم می‌توانند آن کار بزرگ را به انجام برسانند.‏ ادامهٔ سخنان زَکَریا به آنان کمک کرد که بر ترس و شک خود چیره شوند.‏ علاوه بر پشتیبانی اشخاص وفاداری همچون حِلدای،‏ طوبیا و یِدَعیا،‏ یَهُوَه به آنان گفت که افراد بسیاری خواهند آمد و «در بنای معبد خداوند شرکت خواهند کرد.‏» یهودیان مطمئن بودند که یَهُوَه از کارشان پشتیبانی می‌کند.‏ با این که پادشاه پارس فرمان داده بود که کار بازسازی متوقف شود،‏ آنان شجاعانه دوباره به بازسازی معبد اورشلیم پرداختند.‏ ممنوع کردن کار آنان از سوی پادشاه پارس،‏ همچون کوهی بزرگ بر سر راهشان بود.‏ اما یَهُوَه خدا آن مانع را برداشت.‏ سرانجام کار بازسازی معبد در سال ۵۱۵ قبل از میلاد به پایان رسید.‏ (‏عز ۶:‏۲۲؛‏ زکر ۴:‏۶،‏ ۷‏)‏ با این همه،‏ سخنان یَهُوَه از رویدادهایی بسیار بزرگ‌تر خبر می‌دهد که در زمان ما به وقوع می‌پیوندد.‏ ب۱۷/‏۱۰ ص ۲۹ ¶۱۷

سلیمان مسئولیتی ویژه دریافت کرده بود.‏ یَهُوَه خدا از او خواسته بود که بنای معبد اورشلیم را نظارت کند.‏ این پروژه یکی از مهم‌ترین پروژه‌های ساختمان‌سازی در تمام اعصار بود.‏ آن بنا باید «به‌غایت شکوهمند» و «در تمامی ممالکْ» معروف می‌بود.‏ مهم‌تر از همه،‏ آن معبد «خانهٔ یهوه» خدای حقیقی می‌شد.‏ (‏۱توا ۲۲:‏۱،‏ ۵،‏ ۹-‏۱۱‏)‏ داوود پادشاه اطمینان داشت که خدا از این پروژه حمایت خواهد کرد،‏ اما سلیمان «جوان و بی‌تجربه» بود.‏ آیا او این شجاعت را داشت که مسئولیت بنای معبد را به عهده گیرد یا به دلیل جوانی و بی‌تجربگی آن مسئولیت را رد می‌کرد؟‏ سلیمان برای موفقیت در این پروژهٔ عظیم باید با دلیری و شجاعت دست به کار می‌شد.‏ اگر سلیمان شجاعت نشان نمی‌داد ترس چنان او را فلج می‌کرد که حتی نمی‌توانست کار را شروع کند.‏ ما نیز برای این که بتوانیم با دلیری و شجاعت کار خدادادی‌مان را به پایان برسانیم،‏ به کمک یَهُوَه خدا نیاز داریم.‏ ب۱۷/‏۹ ص ۲۸ ¶۱،‏ ۲؛‏ ص ۲۹ ¶۴،‏ ۵

تصوّر کنید که زندگی‌تان بدون کتاب مقدّس چگونه می‌شد.‏ در آن صورت از کجا می‌توانستید برای امور زندگی‌تان نصایحی قابل اعتماد پیدا کنید؟‏ یا چطور می‌توانستید پاسخ‌های قانع‌کننده‌ای برای سؤالات مهم زندگی بیابید؟‏ سؤال‌هایی دربارهٔ خدا،‏ مقصود از زندگی و آینده.‏ همچنین نمی‌دانستید که خدا در گذشته چه رفتاری با انسان‌ها داشته است.‏ جای خوشحالی است که ما در چنین موقعیتی قرار نگرفته‌ایم،‏ چون یَهُوَه خدا کلامش یعنی کتاب مقدّس را به ما داده است.‏ او همچنین وعده داده است که کلامش تا ابد باقی و محفوظ می‌ماند.‏ پِطرُس رسول در این خصوص از اِشَعْیا ۴۰:‏۸ نقل‌قول کرد.‏ البته سخنان پِطرُس در رابطه با خود کتاب مقدّس نبود،‏ بلکه در مورد کلام خدا یا محتوای کتاب مقدّس بود.‏ (‏۱پطر ۱:‏۲۴،‏ ۲۵‏)‏ از این رو برخی اشخاص صادق طی قرن‌ها تلاش بسیار کردند که با وجود مشکلات و مخالفت‌های شدید،‏ کتاب مقدّس را ترجمه کنند و در دسترس عموم قرار دهند.‏ هدف آنان این بود که مطابق با خواست یَهُوَه «همه گونه افراد نجات یابند و به شناخت دقیق حقیقت برسند.‏»—‏۱تیمو ۲:‏۳،‏ ۴‏.‏ ب۱۷/‏۹ ص ۱۸ ¶۱،‏ ۲

امروزه بسیاری از جوانان با آزمایشی همچون آزمایش یوسف روبرو هستند.‏ (‏پیدا ۳۹:‏۷‏)‏ نمونهٔ کیم را در نظر بگیرید.‏ اکثر هم‌کلاسی‌های او روابط جنسی داشتند و در شروع هر هفته از رابطهٔ جنسی‌ای که آخر هفته داشتند صحبت می‌کردند و به آن می‌بالیدند.‏ اما کیم هیچ چیز برای گفتن نداشت.‏ او می‌گوید که چون با دیگران متفاوت بود گاهی اوقات «احساس تنهایی» می‌کرد.‏ هم‌کلاسی‌هایش او را احمق می‌شمردند،‏ زیرا او دوست‌پسر نداشت.‏ اما کیم می‌دانست که تنها نیست و بسیاری از جوانان برای داشتن رابطهٔ جنسی تحت فشار هستند.‏ (‏۲تیمو ۲:‏۲۲‏)‏ گاهی اوقات هم‌کلاسی‌های کیم از او می‌پرسیدند که آیا هنوز باکره است؟‏ سپس کیم می‌توانست برای آنان توضیح دهد که چرا نمی‌خواهد رابطهٔ جنسی داشته باشد.‏ ما به جوانان مسیحی افتخار می‌کنیم که مصمم هستند در مقابل چنین فشارها و وسوسه‌هایی مقاومت کنند و از داشتن رابطهٔ جنسی بپرهیزند.‏ یَهُوَه خدا نیز از آنان بسیار خشنود است!‏ ب۱۷/‏۹ ص ۴ ¶۸؛‏ ص ۵ ¶۱۰

معمولاً کسانی که زود عصبانی می‌شوند،‏ هنگامی که خشمشان را بروز می‌دهند،‏ ناسزا می‌گویند.‏ مسلّماً چنین افرادی نمی‌توانند زندگی‌ای شاد داشته باشند.‏ کتاب مقدّس به ما هشدار می‌دهد که از خشم،‏ ناسزاگویی و فریاد زدن دوری کنیم.‏ (‏افس ۴:‏۳۱‏)‏ چنین اعمالی خشونت را ترویج می‌دهد.‏ شاید از دید مردم رفتارهای خشونت‌آمیز بسیار عادی و معمول باشند،‏ اما باعث ناخشنودی آفریدگارمان می‌شود.‏ بسیاری افراد باید ابتدا این رفتارهای مضر را کنار می‌گذاشتند تا بتوانند شخصیت نو را به تن کنند.‏ (‏کول ۳:‏۸-‏۱۰‏)‏ دروغ گفتن نیز یکی از خصوصیات شخصیت کهنه است.‏ برای مثال،‏ بسیار معمول است که مردم هنگام پُر کردن فرم گزارش مالیاتی آنچه را درست است ننویسند یا برای این که خطاهایشان را گردن نگیرند دروغ بگویند.‏ اما یَهُوَه «خدای امین» است.‏ (‏مز ۳۱:‏۵‏)‏ او از «هر یک» از پرستندگانش انتظار دارد که «به همسایهٔ خود راست بگوید» و ‹دروغ نگوید.‏› (‏افس ۴:‏۲۵؛‏ کول ۳:‏۹‏)‏ بنابراین حتی اگر برایمان سخت باشد یا خجالت‌زده شویم،‏ باز هم باید حقیقت را بگوییم.‏—‏امث ۶:‏۱۶-‏۱۹‏.‏ ب۱۷/‏۸ ص ۱۸ ¶۳،‏ ۵؛‏ ص ۲۰ ¶۱۲،‏ ۱۳،‏ ۱۵

مزمورنویس گفت که کلام او برای یاری رساندن به ما «به‌سرعت می‌دود.‏» امروزه یَهُوَه خدا به بهترین شکل و در زمان مناسب از طریق کلامش کتاب مقدّس ما را راهنمایی می‌کند.‏ به این فکر کنید که چه فوایدی نصیب‌تان می‌شود وقتی که کتاب مقدّس را می‌خوانید یا نشریات «غلام امین و دانا» را بررسی می‌کنید.‏ هنگامی که به تماشای برنامه‌های تلویزیونی شاهدان یَهُوَه می‌نشینید یا از سایت jw.org دیدن می‌کنید،‏ یا وقتی که با پیران جماعت صحبت کرده و با هم‌ایمانانتان معاشرت می‌کنید.‏ (‏مت ۲۴:‏۴۵‏)‏ آیا می‌توانید ببینید که یَهُوَه برای راهنمایی و یاری رساندن به شما «به‌سرعت» عمل می‌کند؟‏ مزمورنویس می‌دانست که یَهُوَه خدا از میان همهٔ قوم‌های سراسر زمین،‏ قوم اسرائیل را به عنوان قوم خود انتخاب کرده است.‏ آنان تنها قومی بودند که «کلام» و «فرایض و قوانین» خدا را دریافت کرده بودند.‏ (‏مز ۱۴۷:‏۱۹،‏ ۲۰‏)‏ امروزه ما این افتخار را داریم که نام یَهُوَه را بر خود داشته باشیم.‏ ما بسیار شکرگزار هستیم که او را می‌شناسیم،‏ کلام او را برای راهنمایی در اختیار داریم و می‌توانیم با او رابطه‌ای نزدیک داشته باشیم.‏ بنابراین ما نیز همچون نویسندهٔ مزمور ۱۴۷ دلایل زیادی برای ستایش یَهُوَه داریم و دیگران را نیز به این کار تشویق می‌کنیم.‏ ب۱۷/‏۷ ص ۲۰ ¶۱۵،‏ ۱۶؛‏ ص ۲۱ ¶۱۸

امروزه پیروان عیسی که شامل بیش از یک میلیون خادم تمام‌وقت نیز می‌باشند،‏ در حد توان خود به پند پولُس عمل می‌کنند.‏ آنان با فشارها و وسوسه‌های دنیای تجارت مقابله می‌کنند و همواره این اصل کتاب مقدّس را مد نظر دارند که می‌گوید:‏ «بدهکار بندهٔ طلبکار است.‏» (‏امث ۲۲:‏۷‏)‏ شیطان می‌خواهد که ما بندهٔ دنیای تجارت باشیم و تمام وقت و انرژی خود را صرف آن کنیم.‏ گاه با تصمیماتی که می‌گیریم برای سال‌ها درگیر تعهدات مالی می‌شویم.‏ برای مثال،‏ وام خرید مسکن،‏ وام‌های دانشجویی،‏ قسط‌های خرید ماشین و هزینه‌های هنگفت مراسم ازدواج ما را تحت فشار می‌گذارند.‏ در حالی که اگر زندگی‌مان را ساده کنیم و سعی کنیم تعهد مالی نداشته باشیم،‏ دیگر بندهٔ دنیای تجارت نخواهیم بود و می‌توانیم یَهُوَه را آزادانه خدمت کنیم.‏—‏۱تیمو ۶:‏۱۰‏.‏ ب۱۷/‏۷ ص ۱۰ ¶۱۳

حق حکمرانی از آن سلطان عالم،‏ یَهُوَه است.‏ او از قدرت و اختیارات خود کاملاً منصفانه استفاده می‌کند.‏ یَهُوَه می‌گوید:‏ «من یهوه هستم که محبت و انصاف و عدالت را در جهان به جا می‌آورم.‏ زیرا از این چیزها لذت می‌برم.‏» (‏ار ۹:‏۲۴‏)‏ او برای تعیین این که چه چیزی درست و منصفانه است،‏ به اصول و قوانین انسان‌های ناکامل نگاه نمی‌کند.‏ عدالت یَهُوَه از سرشت و ذات او سرچشمه می‌گیرد و بر اساس آن به انسان‌ها قوانینی داده است.‏ «عدل و انصاف اساس تخت» اوست و ما می‌توانیم مطمئن باشیم که تمام تصمیمات او،‏ اصول و قوانینش عادلانه است.‏ (‏مز ۸۹:‏۱۴‏)‏ اما شیطان با وجود ادعاهایی که بر ضدّ شیوهٔ حکمرانی یَهُوَه کرده است،‏ هرگز موفق نشده است عدالت را در دنیا برقرار سازد.‏ ب۱۷/‏۶ ص ۲۸ ¶۵

یَهُوَه منشأ حقیقت است.‏ (‏مز ۴۳:‏۳‏)‏ یَهُوَه که پدری سخاوتمند است این حقایق را به دوستداران خود آشکار می‌سازد.‏ از زمانی که با کلام خدا آشنا شدیم،‏ فرصت یافته‌ایم حقایق پرارزشی را در دلمان جای دهیم.‏ ما از طریق کتاب مقدّس،‏ نشریات مسیحی،‏ کنگره‌ها،‏ مجمع‌ها و جلسات هفتگی‌مان با این حقایق آشنا شده‌ایم.‏ به مرور زمان گنجینه‌ای روحانی به دست آورده‌ایم که به گفتهٔ عیسی ‹چیزهای نو و کهنه› در آن وجود دارد.‏ (‏مت ۱۳:‏۵۲‏)‏ اگر ما برای کسب این حقایق چنان تلاش کنیم که گویا در جستجوی گنجی پنهان هستیم،‏ یَهُوَه به ما یاری خواهد کرد که حقایقی جدید و گرانبها به گنجینهٔ خود بیفزاییم.‏ (‏امث ۲:‏۴-‏۷‏)‏ چگونه می‌توانیم چنین کنیم؟‏ ما باید مطالعهٔ مرتب و تحقیق در کلام خدا و نشریات مسیحی را عادت خود سازیم.‏ بدین شکل می‌توانیم به اصطلاح به حقایق «نو» پی ببریم که قبلاً با آن آشنا نبودیم.‏ (‏یوش ۱:‏۸،‏ ۹؛‏ مز ۱:‏۲،‏ ۳‏)‏ ما نیز باید مصمم باشیم که به گنجینهٔ حقایق الٰهی خود بیفزاییم.‏ ب۱۷/‏۶ ص ۱۲ ¶۱۳،‏ ۱۴

برادری جوان با خواندن آیهٔ ۱قُرِنتیان ۷:‏۲۸ به فکر فرو رفته بود.‏ این آیه می‌گوید:‏ «آنان که ازدواج می‌کنند،‏ در زندگی سختی خواهند کشید.‏» او دربارهٔ این موضوع با یک پیر جماعت به نام اِستیوِن که سال‌ها متأهل بود صحبت کرد و از او پرسید:‏ «منظور از ‹سختی› در این آیه چیست و اگر روزی ازدواج کنم چطور باید با آن کنار بیایم؟‏» قبل از این که اِستیوِن به این پرسش اِدواردو پاسخ دهد از او خواست که بر سخن پولُس رسول تعمّق کند که گفته است،‏ یَهُوَه «خدای همه گونه دلگرمی‌ها،‏ اوست که در تمام سختی‌هایمان به ما دلگرمی می‌بخشد.‏» (‏۲قر ۱:‏۳،‏ ۴‏)‏ یَهُوَه خدا،‏ پدری مهربان است که به ما در سختی‌ها و مشکلاتمان دلگرمی می‌دهد.‏ شاید شما نیز تجربه کرده باشید که او اغلب از طریق کلامش شما را حمایت و راهنمایی می‌کند.‏ می‌توانیم اطمینان داشته باشیم که یَهُوَه خدا به فکر ماست و نفع ما را می‌خواهد،‏ همان‌طور که در گذشته به فکر خادمانش بود.‏—‏ار ۲۹:‏۱۱‏.‏ ب۱۷/‏۶ ص ۴ ¶۱،‏ ۲

هم‌ایمانان پناهنده بیش از کمک‌های مالی،‏ نیاز دارند که از لحاظ روحانی و عاطفی حمایت شوند.‏ (‏مت ۴:‏۴‏)‏ پیران جماعت می‌توانند نشریاتی به زبان آنان برایشان فراهم کنند یا به آنان یاری رسانند که با برادران هم‌زبان خود تماس داشته باشند.‏ بسیاری از پناهندگان مجبور شده‌اند کانون گرم خانواده،‏ جامعه و جماعتشان را ترک کنند.‏ آنان نیاز دارند که محبت یَهُوَه خدا و همدردی و دلسوزی هم‌ایمانانشان را حس کنند؛‏ در غیر این صورت ممکن است به خویشاوندان غیرهم‌ایمان یا هم‌وطنان خود که فرهنگی مشابه دارند،‏ جذب شوند.‏ (‏۱قر ۱۵:‏۳۳‏)‏ پس اگر با آنان طوری رفتار کنیم که در جماعت احساس غریبی نکنند و خود را عضوی از جماعت بدانند،‏ در واقع این افتخار را داشته‌ایم که مانند یَهُوَه خدا ‹غریبان را محافظت کنیم.‏› برخی از پناهندگان تا زمانی که تغییری در حکومتشان ایجاد نشود،‏ نمی‌توانند به وطن خود بازگردند.‏ همچنین بسیاری از لحاظ عاطفی صدمه دیده‌اند.‏ بجاست هر یک از ما از خود بپرسد،‏ ‹اگر من در آن شرایط بودم،‏ دوست داشتم دیگران با من چطور برخورد کنند؟‏›—‏مت ۷:‏۱۲‏.‏ ب۱۷/‏۵ ص ۶-‏۷ ¶۱۵،‏ ۱۶

از آنجایی که همهٔ ما در این دنیای شریر که تحت تسلّط شیطان است زندگی می‌کنیم،‏ گاه برای ما شرایطی پیش می‌آید که باعث یأس و ناامیدی می‌شود.‏ (‏۱یو ۵:‏۱۹‏)‏ اما اگر اجازه دهیم که یأس و ناامیدی بر ما چیره شود،‏ ایمانمان به خدا ضعیف شده،‏ عشق و محبت‌مان به او سرد می‌شود.‏ برای مثال،‏ شاید به دلیل کهولت سن دچار مشکلاتی شده باشیم،‏ یا سلامتی‌مان در خطر باشد و یا به مشکل مالی برخورده باشیم.‏ شاید احساس می‌کنیم که کارها را آن گونه که می‌خواهیم نمی‌توانیم انجام دهیم و یا برخی چیزها در زندگی بر وفق مراد ما پیش نمی‌رود.‏ مشکل ما هر چه که باشد،‏ هرگز نباید فکر کنیم که یَهُوَه خدا ما را ترک کرده است.‏ به جای آن باید بر آیاتی تفکر و تعمّق کنیم که محبت جاودانهٔ خدا را به ما نشان می‌دهد.‏ برای مثال،‏ بر روی این سخنان مزمورنویس تعمّق کنید:‏ «ما را در زمان پریشانی به یاد آورد؛‏ زیرا محبّت پایدار او ابدی است.‏» (‏مز ۱۳۶:‏۲۳‏،‏ مژده برای عصر جدید‏)‏ ما می‌توانیم مطمئن باشیم که یَهُوَه خدا به فریاد کمک و التماس‌آمیز ما گوش داده به آن پاسخ می‌دهد.‏—‏مز ۱۱۶:‏۱؛‏ ۱۳۶:‏۲۴-‏۲۶‏.‏ ب۱۷/‏۵ ص ۱۸ ¶۸

همان طور که در غَلاطیان ۲:‏۱۱-‏۱۴ آمده است پِطرُس تسلیم ترس از انسان شد.‏ (‏امث ۲۹:‏۲۵‏)‏ یَهُوَه خدا طرز فکر خود را نسبت به موضوع مستقیماً برای پِطرُس آشکار کرده بود.‏ اما او واهمه داشت که مسیحیان یهودی‌نژاد که از اورشلیم آمده بودند،‏ در مورد او چه فکر خواهند کرد.‏ پولُس رسول در اَنطاکیه ریاکاری پِطرُس را آشکار کرد.‏ (‏اعما ۱۵:‏۱۲؛‏ غلا ۲:‏۱۳‏)‏ ظاهراً پِطرُس با تواضع پند پولُس را پذیرفت.‏ در کتاب مقدّس نیز کوچک‌ترین اشاره‌ای نشده است که مسئولیت‌های پِطرُس از او گرفته شد.‏ در واقع،‏ پس از آن پِطرُس تحت الهام الٰهی دو نامه نوشت که بخشی از نوشته‌های مقدّس است.‏ عیسی سر جماعت مسیحی همچنان از او استفاده کرد.‏ (‏افس ۱:‏۲۲‏)‏ به این ترتیب اعضای جماعت فرصتی داشتند که با سرمشق قرار دادن یَهُوَه خدا و عیسی مسیح،‏ از خود گذشت و بخشش نشان دهند.‏ امیدواریم که در قرن اول هیچ کس به دلیل ناکاملی و خطای پِطرُس لغزش نخورده باشد.‏ ب۱۷/‏۴ ص ۲۷ ¶۱۶-‏۱۸

زمانی که یَهُوَه خدا تمامی آن منطقه را نابود کرد،‏ تنها به اعمال ناشایست آنجا پایان نداد.‏ در واقع «او با این نمونه نشان داد که چه بر سر مردمان خدانشناس خواهد آمد.‏» همان گونه که یَهُوَه خدا به اعمال ناشایست آن زمان پایان داد،‏ با داوری نظام حاضر به اعمال مشابهی که امروزه انجام می‌شود نیز پایان خواهد داد.‏ چه چیز جایگزین اعمال نادرست می‌شود؟‏ بهشت روی زمین با جنب‌وجوش و فعالیت‌های شادی‌بخش پر خواهد شد.‏ به کار عظیم و شادی‌آور تبدیل زمین به بهشت یا بنای خانه برای خودمان و عزیزانمان فکر کنید.‏ به خوش‌آمدگویی به میلیون‌ها نفری بیندیشید که از مرگ برمی‌خیزند و باید در مورد یَهُوَه خدا،‏ راه‌های او و همهٔ کارهایی که برای بشر کرده است،‏ آموزش بگیرند.‏ (‏اشع ۶۵:‏۲۱،‏ ۲۲؛‏ اعما ۲۴:‏۱۵‏)‏ زندگی ما سرشار از فعالیت‌ها و اعمالی خواهد بود که یَهُوَه خدا را جلال می‌دهد و برای ما شادی‌بخش است.‏ ب۱۷/‏۴ ص ۱۲ ¶۱۱،‏ ۱۲

وقتی یَفتاح این نذر را ادا کرد باید به‌خوبی می‌دانست که ممکن است دخترش از خانه به استقبال او بیرون آید.‏ با این همه،‏ یَفتاح و دخترش در موقعیتی دشوار قرار گرفته بودند و هر دوی آنان باید ازخودگذشتگی می‌کردند.‏ وقتی یَفتاح دخترش را دید دلش به درد آمد و «جامهٔ خویش درید.‏» دختر او از این که دیگر نمی‌توانست ازدواج کند،‏ گریست.‏ چرا؟‏ چون یَفتاح پسری نداشت و حال تنها دختر او نیز نمی‌توانست برای او نوادگانی به دنیا آورد.‏ پس راهی برای حفظ خانواده و میراثشان نبود.‏ با تمام این‌ها برای یَفتاح عهدش با خدا بیشتر اهمیت داشت.‏ او گفت:‏ «دهان خویش نزد خداوند گشودم و نمی‌توانم آن را بازپس‌گیرم.‏» دختر او نیز در پاسخ گفت:‏ «موافق آنچه از دهانت بیرون آمد،‏ با من عمل کن.‏» (‏داو ۱۱:‏۳۵-‏۳۹‏)‏ اینان خادمین وفادار خدا بودند و حتی به ذهنشان هم خطور نمی‌کرد که نذر و عهدی را که با خداوند متعال بسته شده بود،‏ زیر پا بگذارند؛‏ آنان به هر قیمتی هم که برایشان تمام می‌شد به نذر و عهدشان با خدا وفا می‌کردند.‏—‏تث ۲۳:‏۲۱،‏ ۲۳؛‏ مز ۱۵:‏۴‏.‏ ب۱۷/‏۴ ص ۴ ¶۵،‏ ۶

یوسف قربانی بدترین بی‌عدالتی‌ها شد.‏ برادرانش او را که تنها ۱۷ سال داشت به بردگی فروختند.‏ بعدها در مصر به او تهمت زده شد که قصد تجاوز به همسر اربابش را داشته است و او را به ناحق به زندان انداختند.‏ (‏پیدا ۳۹:‏۱۱-‏۲۰؛‏ مز ۱۰۵:‏۱۷،‏ ۱۸‏)‏ به نظر می‌رسید او به جای این که به دلیل درستکاری‌هایش پاداش یابد،‏ تنبیه شده بود.‏ اما ۱۳ سال بعد همه چیز فوراً تغییر کرد.‏ او از زندان آزاد شد و بعد از فرعون والاترین مقام را در سرزمین مصر یافت.‏ (‏پیدا ۴۱:‏۱۴،‏ ۳۷-‏۴۳؛‏ اعما ۷:‏۹،‏ ۱۰‏)‏ آیا یوسف از آن همه بی‌عدالتی گله و شکایتی کرد؟‏ آیا او اطمینانش را به یَهُوَه از دست داد؟‏ خیر.‏ چه چیز به او کمک کرد که صبورانه انتظار بکشد؟‏ ایمانش به یَهُوَه خدا.‏ او می‌دانست که یَهُوَه همه چیز را تحت کنترل خود دارد.‏ او به برادرانش چنین گفت:‏ «شما قصد بد برای من داشتید،‏ اما خدا قصد نیک از آن داشت تا کاری کند که مردمان بسیاری زنده بمانند،‏ چنانکه امروز شده است.‏» (‏پیدا ۵۰:‏۱۹،‏ ۲۰‏)‏ او می‌دانست که برکات یَهُوَه ارزش آن همه انتظار را داشت.‏ ب۱۷/‏۸ ص ۴ ¶۶؛‏ ص ۶ ¶۱۲،‏ ۱۳