مه

تأدیب می‌تواند دردآور باشد،‏ اما بی‌اعتنایی به تأدیب می‌تواند بیشتر دردآور باشد.‏ (‏عبر ۱۲:‏۱۱‏)‏ نمونهٔ قائن را در نظر بگیرید.‏ وقتی قائن نفرتی شدید به هابیل در دل پروراند و قصد کشتن او را داشت،‏ یَهُوَه به او چنین هشدار داد:‏ «از چه سبب خشمگینی و چرا دلریش گشته‌ای؟‏ اگر آنچه را که نیکوست انجام دهی،‏ آیا پذیرفته نمی‌شوی؟‏ ولی اگر آنچه را که نیکوست انجام ندهی،‏ بدان که گناه بر در به کمین نشسته و مشتاق توست،‏ اما تو باید بر آن چیره شوی.‏» (‏پیدا ۴:‏۶،‏ ۷‏)‏ قائن تأدیب یَهُوَه را رد کرد.‏ او برادرش را کشت و عواقب تلخ آن را تا آخر عمرش تحمّل کرد!‏ (‏پیدا ۴:‏۱۱،‏ ۱۲‏)‏ اگر قائن تأدیب یَهُوَه را می‌پذیرفت لازم نبود تا آن حد درد و سختی بکشد.‏ یَهُوَه نمی‌خواهد که ما مانند قائن درد و سختی بکشیم!‏ (‏اشع ۴۸:‏۱۷،‏ ۱۸‏)‏ باشد که همهٔ ما ‹تأدیب را بشنویم و حکیم باشیم.‏› —‏امث ۸:‏۳۳‏.‏ ب۱۸/‏۳ ص ۳۲ ¶۱۸-‏۲۰

دانیال چگونه شناختی عمیق از یَهُوَه کسب کرد؟‏ ظاهراً والدین دانیال به او آموخته بودند که یَهُوَه و کلامش را دوست بدارد.‏ از این رو،‏ دانیال در طول زندگی‌اش همواره به یَهُوَه عشق می‌ورزید.‏ او حتی در سالخوردگی نیز عمیقاً کلام خدا را مطالعه می‌کرد.‏ دانیال یَهُوَه را به‌خوبی می‌شناخت و از برخورد او با اسرائیلیان آگاه بود.‏ این موضوع را می‌توان در دانیال ۹:‏۳-‏۱۹ که شامل دعای فروتنانه و خالصانهٔ دانیال است به‌وضوح دید.‏ شما می‌توانید این دعا را خوانده و بر آن تعمّق کنید.‏ زندگی در بابل که شهری مملو از بت‌پرستی بود برای یهودیان وفادار بسیار مشکل بود.‏ برای مثال،‏ یَهُوَه به یهودیان گفت:‏ «جویای سعادت شهری باشید که شما را بدان‌جا به تبعید فرستاده‌ام.‏» (‏ار ۲۹:‏۷‏)‏ با این حال،‏ به آنان فرمان داده بود که با تمام دل به یَهُوَه خدمت کنند.‏ (‏خرو ۳۴:‏۱۴‏)‏ دانیال چگونه می‌توانست از هر دو فرمان اطاعت کند؟‏ او حکمت الٰهی داشت و می‌دانست که اول باید مطیع یَهُوَه باشد و بعد مطیع قدرت‌های انسانی.‏ قرن‌ها بعد عیسی نیز همین اصل را تعلیم داد.‏—‏لو ۲۰:‏۲۵‏.‏ ب۱۸/‏۲ ص ۱۰ ¶۱۱،‏ ۱۲

آیا با سختی‌هایی همچون بیماری،‏ مشکلات اقتصادی یا اذیت و آزار روبرویید؟‏ آیا گاه برایتان دشوار است که با شادی یَهُوَه را خدمت کنید؟‏ اگر چنین است،‏ بررسی نمونه‌های نوح،‏ دانیال و ایّوب به شما امید و دلگرمی می‌دهد.‏ آنان نیز انسان‌هایی ناکامل بودند و با مشکلاتی مشابه مشکلات ما روبرو شدند.‏ گاه حتی جان آنان در خطر بود.‏ اما همچنان به یَهُوَه وفادار ماندند و در دید او نمونه‌هایی از ایمان و اطاعت شدند.‏ (‏حز ۱۴:‏۱۲-‏۱۴‏)‏ حِزْقیال در سال ۶۱۲ قبل از میلاد آیهٔ روز را نوشت.‏ (‏حز ۱:‏۱؛‏ ۸:‏۱‏)‏ چیزی به نابودی اورشلیم در سال ۶۰۷ قبل از میلاد نمانده بود.‏ در آن زمان افراد اندکی همچون نوح،‏ دانیال و ایّوب عمل کردند و خود را از آن نابودی نجات دادند.‏ (‏حز ۹:‏۱-‏۵‏)‏ امروزه نیز فقط انسان‌هایی همانند آن سه نفر که از دید یَهُوَه درستکار هستند،‏ هنگام نابودی این دنیای شریر رهایی می‌یابند.‏ —‏مکا ۷:‏۹،‏ ۱۴‏.‏ ب۱۸/‏۲ ص ۳-‏۴ ¶۱-‏۳

اگر شما در سنین جوانی هستید،‏ می‌توانید از خود بپرسید،‏ ‹آیا تنها به خاطر حرف والدینم،‏ در جلسات و خدمت موعظه شرکت می‌کنم؟‏ یا به دلیل رابطهٔ شخصی‌ام با یَهُوَه است؟‏› البته تعیین اهداف روحانی،‏ تنها مختص جوانان نیست.‏ همهٔ ما چه پیر و چه جوان باید برای خود اهدافی روحانی تعیین کنیم.‏ این اهداف به ما کمک می‌کند تا خود را از لحاظ روحانی تقویت کنیم.‏ (‏جا ۱۲:‏۱۳‏)‏ ابتدا باید نقاط ضعفمان را بیابیم،‏ سپس وارد عمل شویم و تغییرات لازم را ایجاد کنیم.‏ روحانی بودن ما به قدری اهمیت دارد که زندگی ما در گرو آن است.‏ (‏روم ۸:‏۶-‏۸‏)‏ ما نباید کامل باشیم تا بتوانیم به بلوغ روحانی برسیم.‏ یَهُوَه همواره با روح مقدّسش به ما کمک می‌کند تا از لحاظ روحانی پیشرفت کنیم.‏ اما برای این کار باید تمام تلاش خود را بکنیم.‏ با این که مطالعهٔ کتاب مقدّس لذّت‌بخش است،‏ نباید توقع داشته باشیم که همچون یک کتاب رمان ما را سرگرم کند.‏ هنگام مطالعهٔ کتاب مقدّس باید با جدّیت به دنبال حقایق باارزشی باشیم که به ما کمک کند.‏ ب۱۸/‏۲ ص ۲۵ ¶۱۰،‏ ۱۱

لازم نیست که فرزندان قبل از تعمیدشان همهٔ جزئیات را دربارهٔ تعالیم کتاب مقدّس بدانند.‏ مسیحیان حتی پس از تعمیدشان نیز باید همواره بر دانش و شناخت خود از تعالیم کتاب مقدّس بیفزایند.‏ (‏کول ۱:‏۹،‏ ۱۰‏)‏ اما شخص پیش از تعمیدش باید تا چه حد شناخت داشته باشد؟‏ در این زمینه سرگذشت خانواده‌ای در قرن اول به ما کمک می‌کند.‏ (‏اعما ۱۶:‏۲۵-‏۳۳‏)‏ حدود سال ۵۰ میلادی پولُس رسول در دومین سفر میسیونری خود از شهر فیلیپی دیدار کرد.‏ او و همراهش سیلاس به ناحق دستگیر شده و به زندان انداخته شدند.‏ در طول شب زمین‌لرزه‌ای رخ داد که باعث شد درهای زندان باز شود.‏ زندانبان از ترس این که باید به دلیل فرار زندانی‌ها جوابگو باشد،‏ تصمیم گرفت خودکشی کند.‏ اما در همان لحظه پولُس او را یافت و او را از آن کار بازداشت.‏ پولُس و سیلاس دربارهٔ عیسی مسیح به زندانبان و خانواده‌اش موعظه کردند.‏ آن خانواده حقیقت را دربارهٔ عیسی پذیرفتند و حس قدردانی‌شان آنان را برانگیخت که بلافاصله تعمید بگیرند.‏ ب۱۸/‏۳ ص ۱۰ ¶۷،‏ ۸

یَهُوَه،‏ خدای شاد است و قوم او نیز این خصوصیت را از خود نشان می‌دهند.‏ آنان برخلاف انسان‌های خودپرست که تنها به فکر نفع خود هستند،‏ به دیگران کمک کرده و از این بابت شاد می‌شوند.‏ (‏اعما ۲۰:‏۳۵؛‏ ۲تیمو ۳:‏۲‏)‏ چطور می‌توانیم تشخیص دهیم که محبتمان به خود بیشتر از محبتمان به خدا شده است؟‏ فیلیپیان ۲:‏۳،‏ ۴ به ما چنین پند می‌دهد:‏ «هیچ کاری را از روی ستیزه‌جویی یا خودپسندی مکنید،‏ بلکه با فروتنی دیگران را از خود بهتر بدانید.‏ تنها به فکر نفع خود مباشید،‏ بلکه به فکر نفع دیگران نیز باشید.‏» بجاست از خود بپرسیم:‏ ‹آیا من این پند را در زندگی‌ام بکار می‌گیرم؟‏ آیا در جماعت و در خدمت موعظه به دیگران کمک می‌کنم؟‏› البته همیشه آسان نیست که نیرو و وقت خود را برای دیگران صرف کنیم.‏ این کار به تلاش فراوان و ازخودگذشتگی نیاز دارد.‏ اما هیچ چیز ما را شادتر و خوشحال‌تر نمی‌سازد که بدانیم پروردگار عالم از ما خشنود است.‏ ب۱۸/‏۱ ص ۲۳ ¶۶،‏ ۷

چطور باید چنین کنیم؟‏ برای این کار می‌توانیم از خود بپرسیم:‏ ‹آیا واقعاً قبول دارم که سازمان شاهدان یَهُوَه،‏ تنها سازمانی است که یَهُوَه برای انجام مقصودش انتخاب کرده است؟‏ آیا در تعلیم و موعظهٔ خبر خوش به دیگران،‏ تمام تلاشم را می‌کنم؟‏ آیا شکل زندگی و اعمالم نشان می‌دهد که در انتهای نظام حاضر هستیم و حکومت شیطان رو به نابودی است؟‏ آیا همچون روز تعمیدم به یَهُوَه و عیسی اطمینان دارم؟‏› (‏مت ۲۴:‏۱۴؛‏ ۲تیمو ۳:‏۱؛‏ عبر ۳:‏۱۴‏)‏ ما با تأمّل بر پاسخ این سؤالات درمی‌یابیم که چگونه شخصی هستیم.‏ آیات و نشریاتی را بررسی کنید که اهمیت مراسم یادبود را برجسته می‌کند.‏ (‏یو ۳:‏۱۶؛‏ ۱۷:‏۳‏)‏ تنها راهی که به زندگی جاودان می‌انجامد،‏ «شناخت» یَهُوَه و «ایمان» ورزیدن به پسر یگانه‌اش،‏ عیسی است.‏ هنگامی که خود را برای مراسم یادبود آماده می‌کنید می‌توانید مطالبی را در مطالعهٔ شخصی‌تان بگنجانید که شما را به یَهُوَه و عیسی نزدیک‌تر می‌سازد.‏ ب۱۸/‏۱ ص ۱۳ ¶۵،‏ ۶

با خواندن کتاب مقدّس و نشریات مسیحی و با شرکت در جلسات،‏ می‌بینید که خدا چگونه به دیگران کمک کرده است تا وفاداری خود را حفظ کنند.‏ اما هر چه بیشتر از لحاظ روحانی رشد می‌کنید،‏ باید بتوانید تشخیص دهید که یَهُوَه چطور به شما کمک کرده است.‏ در گذشته چگونه نیکویی یَهُوَه را ‹چشیده‌اید›؟‏ در واقع تمام مسیحیان به شکلی خاص نیکویی یَهُوَه را چشیده‌اند،‏ زیرا یَهُوَه خدا تک‌تک ما را دعوت کرده است که به او و پسرش نزدیک شویم.‏ شاید با خود بگویید،‏ ‹یَهُوَه در واقع والدینم را به سمت خود کشیده است و من تنها دنباله‌رو آنان هستم.‏› اما واقعیت این است که وقتی شما خود را به یَهُوَه وقف کردید و تعمید گرفتید،‏ رابطه‌ای شخصی با او برقرار کردید.‏ کتاب مقدّس به ما چنین اطمینان می‌دهد:‏ «کسی که خدا را دوست می‌دارد،‏ نزد خدا شناخته شده است.‏» (‏۱قر ۸:‏۳‏)‏ باشد که تک‌تک ما بابت این که عضوی از سازمان یَهُوَه خدا هستیم قدردان باشیم.‏ ب۱۷/‏۱۲ ص ۲۶ ¶۱۲،‏ ۱۳

وقتی شما واژهٔ «تأدیب» را می‌شنوید شاید به تنبیه فکر کنید!‏ اما این واژه مفهومی بس عمیق‌تر دارد.‏ کتاب مقدّس به شکلی خوشایند و مطلوب دربارهٔ تأدیب صحبت می‌کند و گاه آن را با شناخت،‏ حکمت،‏ محبت و زندگی در ارتباط می‌داند.‏ (‏امث ۱:‏۲-‏۷؛‏ ۴:‏۱۱-‏۱۳‏)‏ زیرا یَهُوَه با تأدیب ما نشان می‌دهد که به ما محبت دارد و می‌خواهد که به حیات جاودانی دست یابیم.‏ (‏عبر ۱۲:‏۶‏)‏ حتی اگر تأدیب یَهُوَه با تنبیه همراه باشد،‏ به هیچ وجه بیش از حد و بی‌رحمانه نیست.‏ در واقع،‏ مفهوم اصلی «تأدیب،‏» آموزش و تربیت است؛‏ دقیقاً همان طور که والدین فرزند عزیزشان را آموزش می‌دهند و تربیت می‌کنند.‏ هر یک از ما مسیحیان نیز عضوی از خانوادهٔ یَهُوَه هستیم.‏ (‏۱تیمو ۳:‏۱۵‏)‏ از این رو،‏ به معیارهایی که او برایمان تعیین کرده احترام می‌گذاریم و در صورت سرپیچی از آن‌ها تأدیب یَهُوَه را می‌پذیریم.‏ به علاوه،‏ اگر اعمال ما عواقب ناخوشایندی به همراه داشته باشد،‏ یَهُوَه با تأدیب به ما یادآور می‌شود که اطاعت از فرامینش تا چه حد اهمیت دارد.‏—‏غلا ۶:‏۷‏.‏ ب۱۸/‏۳ ص ۲۳ ¶۱؛‏ ص ۲۴ ¶۳

اگر نوجوان هستید و احساس می‌کنید که والدینتان شما را درک نمی‌کنند و شما را محدود می‌سازند،‏ چه باید کنید؟‏ شاید چنان مأیوس و عصبانی شوید که حتی شک کنید خدمت به یَهُوَه بهترین راه زندگی است.‏ اما اگر به دلیل یأس و عصبانیت یَهُوَه را ترک کنید،‏ به‌زودی درخواهید یافت تنها کسانی که در این دنیا شما را واقعاً دوست دارند،‏ والدین مسیحی و دوستانتان در جماعت هستند.‏ اگر والدینتان هیچ‌گاه اشتباهات شما را اصلاح نکنند،‏ از کجا می‌دانید که واقعاً به فکر شما هستند؟‏ (‏عبر ۱۲:‏۸‏)‏ احتمالاً چیزی که شما را ناراحت می‌کند نحوه‌ای است که والدینتان شما را تأدیب می‌کنند.‏ سعی کنید به جای تمرکز بر نحوهٔ تأدیب آنان،‏ درک کنید که چرا شما را تأدیب می‌کنند.‏ آرامش خود را حفظ کنید و زود عصبانی و خشمگین نشوید.‏ مصمم باشید که عاقلانه رفتار کنید،‏ یعنی پند و نصیحت را بپذیرید و از آن درس بگیرید؛‏ حال به هر شکلی که به شما پند دهند.‏—‏امث ۱:‏۸‏.‏ ب۱۷/‏۱۱ ص ۲۹ ¶۱۶،‏ ۱۷

شاید جوانانی را دیده باشید که مدتی پس از تعمیدشان شک کنند که زندگی مطابق با معیارهای خدا به نفعشان است.‏ برخی دیگر حتی حقیقت را ترک کرده‌اند.‏ بنابراین ممکن است نگران باشید که فرزند شما نیز پس از مدتی عشق و علاقه‌اش نسبت به حقیقت سرد شود.‏ چطور می‌توانید به فرزندتان کمک کنید که عشق و علاقه‌اش به حقیقت سرد نشود و همواره ‹برای نجات رشد کند›؟‏ (‏۱پطر ۲:‏۲‏)‏ پاسخ این پرسش را در سخنان پولُس می‌یابیم که به تیموتائوس گفت:‏ «تو آنچه را از دیگران آموختی و با دلیل و برهان به آن متقاعد شدی،‏ دنبال کن؛‏ زیرا می‌دانی آن‌ها را از چه کسانی آموخته‌ای.‏ تو از طفولیت با نوشته‌های مقدّس [نوشته‌های مقدّس عبری] آشنایی داشته‌ای؛‏ نوشته‌هایی که قادر است به تو حکمت بخشد تا از طریق ایمان به مسیحْ عیسی نجات یابی.‏» (‏۲تیمو ۳:‏۱۴،‏ ۱۵‏)‏ پولُس در سخنانش به سه نکته اشاره کرد:‏ ۱)‏ آشنایی با نوشته‌های مقدّس،‏ ۲)‏ متقاعد شدن با دلیل و برهان و ۳)‏ حکمت یافتن به منظور نجات از طریق ایمان به مسیحْ عیسی.‏ ب۱۷/‏۱۲ ص ۱۸-‏۱۹ ¶۲،‏ ۳

بسیاری از ادیان برای این که مردم را از خدا دور سازند،‏ وجود دوزخی آتشین را تعلیم می‌دهند،‏ به‌اجبار از مردم پول می‌گیرند یا از سیاستمداران پشتیبانی می‌کنند.‏ از این رو،‏ جای تعجب نیست که شمار مردمی که فکر می‌کنند برای خوشبخت شدن نیازی به دین نیست،‏ روزبه‌روز افزایش می‌یابد.‏ بی‌شک اگر انسان خود را درگیر دین کاذب نسازد،‏ می‌تواند خوشبخت باشد.‏ اما تنها در صورتی می‌تواند به معنای واقعی شاد و خوشبخت باشد که به یَهُوَه،‏ «خدای شاد» نزدیک باشد.‏ (‏۱تیمو ۱:‏۱۱‏)‏ خدا شاد است،‏ چون هر کاری که انجام می‌دهد برای فایده رساندن به دیگران است.‏ خادمان یَهُوَه خدا نیز همچون او به فکر یاری رساندن به دیگران هستند و به این دلیل شادند.‏ (‏اعما ۲۰:‏۳۵‏)‏ برای مثال،‏ پرستش حقیقی به ما کمک می‌کند خانواده‌ای سعادتمند داشته باشیم،‏ زیرا به ما می‌آموزد که به همسرمان وفادار بوده به او احترام بگذاریم،‏ فرزندانی مؤدب تربیت کنیم و از صمیم دل اعضای خانوادهٔ خود را دوست داشته باشیم.‏ بنابراین،‏ پرستش حقیقی به قوم یَهُوَه خدا کمک می‌کند تا در سراسر دنیا همچون خانواده‌ای متحد یکدیگر را دوست داشته باشند و در جماعت‌ها صلح و آرامش را حفظ کنند.‏ ب۱۷/‏۱۱ ص ۲۱-‏۲۲ ¶۶،‏ ۷

بسیارند خادمان وفاداری که همین احساس پولُس رسول را نسبت به خود داشته‌اند.‏ همهٔ ما از گناه موروثی عذاب می‌کشیم و زمانی که رفتارمان با نیّت قلبی‌مان برای خشنود ساختن یَهُوَه در تضاد قرار می‌گیرد،‏ خود را در وضعیتی اسفبار حس می‌کنیم.‏ برخی مسیحیان که گناهی جدّی مرتکب شده‌اند،‏ شاید تصوّر کرده‌اند که حتی بخشش الٰهی نیز گناه آنان را جبران نخواهد کرد.‏ با این حال،‏ کلام خدا به ما اطمینان می‌دهد کسانی که به یَهُوَه پناه می‌آورند،‏ می‌توانند از رحمت او برخوردار شوند و از زیر بار خردکنندهٔ گناهشان بیرون آیند.‏ (‏مز ۳۴:‏۲۲‏)‏ پولُس رسول پس از اشاره به وضعیت اسفبار خود که به دلیل کوتاهی در اطاعت از یَهُوَه بود،‏ چنین گفت:‏ «خدا را شکر می‌کنم که از طریق سَرورمان عیسی مسیح مرا رهایی می‌بخشد!‏» (‏روم ۷:‏۲۵‏)‏ با این که پولُس از گناهان و خطاهای گذشته‌اش توبه کرده بود،‏ هنوز با آن‌ها در جنگ بود.‏ با این حال او به بخشش یَهُوَه از طریق مسیح اطمینان داشت.‏ عیسی که جان خود را برای گناهان ما داد،‏ وجدان ما را پاک می‌سازد و به ما آرامش درونی می‌بخشد.‏ (‏عبر ۹:‏۱۳،‏ ۱۴‏)‏ او به عنوان کاهن اعظم،‏ «قادر است کسانی را که از طریق وی نزد خدا می‌آیند،‏ کاملاً نجات بخشد؛‏ زیرا همیشه زنده است تا برای آنان شفاعت کند.‏» —‏عبر ۷:‏۲۴،‏ ۲۵‏.‏ ب۱۷/‏۱۱ ص ۸ ¶۱،‏ ۲؛‏ ص ۱۲ ¶۱۵

چگونه می‌توانیم به قول‌مان به یَهُوَه وفا کنیم؟‏ «هر روزه» ما با آزمایشات بزرگ و کوچک روبرو می‌شویم.‏ عملکرد ما در این آزمایشات نشان می‌دهد که چقدر به یَهُوَه نزدیک هستیم.‏ (‏مز ۶۱:‏۸‏)‏ برای مثال،‏ اگر کسی در مدرسه یا سر کار با رفتار و سخنان ناشایست به ما ابراز علاقه کند،‏ چگونه عمل می‌کنیم؟‏ آیا ابراز علاقهٔ او را رد می‌کنیم و نشان می‌دهیم که می‌خواهیم از یَهُوَه خدا اطاعت کنیم و «مشتاق راههای» او هستیم؟‏ (‏امث ۲۳:‏۲۶‏)‏ اگر ما تنها پرستندهٔ یَهُوَه در خانواده‌مان هستیم،‏ رفتارمان نشانگر چیست؟‏ آیا برای این که رفتاری مسیحی داشته باشیم از یَهُوَه خدا درخواست کمک می‌کنیم؟‏ صرف‌نظر از این که تحت چه شرایطی قرار داریم،‏ آیا هر روز از طریق دعا از پدر آسمانی‌مان برای محبت و راهنمایی‌اش تشکر می‌کنیم؟‏ آیا هر روز برای خواندن کتاب مقدّس وقت می‌گذاریم؟‏ در واقع،‏ وقتی ما خودمان را به یَهُوَه خدا وقف کردیم به او قول دادیم که این کارها را انجام دهیم.‏ هنگامی که مطیع یَهُوَه هستیم و با آنچه داریم به او خدمت می‌کنیم،‏ نشان می‌دهیم که او را دوست داریم و وقفمان به او واقعی است.‏ خدمت ما به خدا مراسم و تشریفات نیست،‏ بلکه راه زندگی ماست.‏ ب۱۷/‏۱۰ ص ۲۳-‏۲۴ ¶۱۱،‏ ۱۲

یک ترانه‌سرای معروف چنین گفت:‏ «کلمات،‏ ذهن را به فکر وامی‌دارد.‏ موسیقی،‏ احساس در ما ایجاد می‌کند.‏ اما سرود افکار و احساسات را یکجا در ما ایجاد می‌کند.‏» چه افکار و احساساتی زیباتر از آنچه در ستایش یَهُوَه،‏ پدر آسمانی‌مان و ابراز عشق و محبتمان به او بیان شود!‏ بی‌دلیل نیست که خواندن سرود یکی از جنبه‌های اصلی پرستش حقیقی است،‏ چه در جمع پرستندگان خدا باشد،‏ چه در خلوت.‏ حال،‏ شما در خصوص خواندن سرود با صدای بلند در جماعت چه احساسی دارید؟‏ آیا از این کار خجالت می‌کشید؟‏ در برخی فرهنگ‌ها برای مردان آسان نیست در جمع دیگران سرود بخوانند.‏ داشتن چنین طرز فکری می‌تواند بر کل جماعت تأثیر گذارد،‏ به‌ویژه اگر برادران مسئول خود را به کارهای دیگر مشغول سازند یا به هر دلیلی،‏ همراه با جماعت سرود نخوانند.‏ (‏مز ۳۰:‏۱۲‏)‏ از آنجا که خواندن سرود بخشی از پرستشمان است،‏ نمی‌خواهیم هنگام این بخش از برنامهٔ جلسه سالن را ترک کنیم یا به هر دلیلی در سالن حضور نداشته باشیم.‏ ب۱۷/‏۱۱ ص ۳ ¶۱-‏۳

همهٔ ما می‌خواهیم زندگی‌ای آرام و بدون نگرانی داشته باشیم.‏ به‌راستی از یَهُوَه خدا قدردانیم که به ما آرامش عطا کرده است!‏ «آرامش خدا» ما را در مقابل افکار و احساسات نگران‌کننده حفظ می‌کند.‏ (‏فیلیپ ۴:‏۶،‏ ۷‏)‏ همچنین از آنجایی که خود را به یَهُوَه وقف کرده‌ایم،‏ می‌توانیم «با خدا در صلح بمانیم» و رابطه‌ای خوب با او داشته باشیم.‏ (‏روم ۵:‏۱‏)‏ با این حال هنوز زمان آن نرسیده است که یَهُوَه صلح و آرامش را به طور کامل برقرار سازد.‏ ما در روزهای آخر زندگی می‌کنیم،‏ یعنی دورانی که مشکلات بسیار باعث نگرانی مردم می‌شود و خشونت و اختلاف در بین آنان رواج دارد.‏ (‏۲تیمو ۳:‏۱-‏۴‏)‏ ما مسیحیان همچنین با شیطان و تعالیم غلطی که او رواج می‌دهد در جنگ روحانی هستیم.‏ (‏۲قر ۱۰:‏۴،‏ ۵‏)‏ اما چیزی که آرامش ما را شدیداً تهدید می‌کند،‏ مخالفت از طرف خویشاوندانی است که یَهُوَه را نمی‌پرستند.‏ شاید برخی از آنان عقاید ما را مسخره کنند،‏ یا ما را متهم کنند که باعث تفرقه در خانواده شده‌ایم.‏ اگر از ایمانمان دست نکشیم شاید حتی ما را تهدید کنند و از خانواده طرد کنند.‏ ب۱۷/‏۱۰ ص ۱۲ ¶۱،‏ ۲

تغییر تدریجی زبان درک ترجمه‌های کتاب مقدّس را سخت‌تر می‌کند.‏ ترجمه‌ای که در گذشته به راحتی قابل فهم بوده است،‏ شاید امروز چنین نباشد.‏ برای مثال ترجمهٔ کینگ جِیمز به زبان انگلیسی را در نظر بگیرید.‏ این ترجمه که نخست در سال ۱۶۱۱ به چاپ رسید،‏ یکی از پرطرفدارترین ترجمه‌های انگلیسی کتاب مقدّس شد و تأثیر بسزایی بر زبان انگلیسی گذاشت.‏ ترجمهٔ کینگ جِیمز طی قرن‌ها قدیمی شد و امروزه درک آن دشوار است.‏ این موضوع در رابطه با ترجمه‌های قدیمی کتاب مقدّس به زبان‌های دیگر نیز صدق می‌کند.‏ از این رو مایهٔ خوشحالی ماست که ترجمهٔ دنیای جدید کتاب مقدّس را که به زبان امروزی می‌باشد در اختیار داریم.‏ در حال حاضر ترجمهٔ دنیای جدید کتاب مقدّس یا بخش‌هایی از آن به بیش از ۱۵۰ زبان در دسترس است و اکثر مردم دنیا می‌توانند آن را به زبان امروزی خودشان بخوانند.‏ متن روان و واضح این ترجمه باعث می‌شود که پیام کتاب مقدّس به دل خوانندگان بنشیند.‏ ب۱۷/‏۹ ص ۱۹ ¶۵،‏ ۶

جوانان مسیحی باید تصمیمات مهمی بگیرند.‏ برای مثال این که با چه کسانی دوست شوند،‏ چه تفریحاتی داشته باشند،‏ چگونه از لحاظ اخلاقی پاک و تمیز بمانند و چه وقت می‌خواهند تعمید بگیرند.‏ جوانان باید در این موارد شجاعانه عمل کنند،‏ چون باید برخلاف خواست شیطان که خدا را ملامت می‌کند،‏ تصمیم بگیرند.‏ یکی از تصمیمات مهم جوانان،‏ مشخص کردن اهدافشان در زندگی است.‏ در برخی کشورها جوانان تحت فشار قرار می‌گیرند که در پی تحصیلات عالی و شغلی پردرآمد باشند.‏ در بعضی کشورهای دیگر که از وضعیت اقتصادی خوبی برخوردار نیستند،‏ جوانان شاید فکر کنند که باید سخت کار کرده از خانوادهٔ خود پشتیبانی کنند.‏ اگر شما جوانان خدمت به یَهُوَه خدا را هدف خود سازید و در زندگی به آن اولویت دهید،‏ یَهُوَه به شما برکت خواهد داد.‏ او به شما کمک خواهد کرد که نیازهای خانوادهٔ خود را فراهم سازید.‏ شما نیز می‌توانید همچون تیموتائوس جوان که در قرن اول میلادی می‌زیست،‏ بر روی هدف‌های روحانی تمرکز کنید.‏—‏فیلیپ ۲:‏۱۹-‏۲۲‏.‏ ب۱۷/‏۹ ص ۲۹-‏۳۰ ¶۱۰-‏۱۲

مطالعهٔ عمیق و مستمر کتاب مقدّس به مسیحیان کمک می‌کند که خصوصیت خویشتنداری را در خود پرورش دهند.‏ چگونه؟‏ همان طور که خواندیم کتاب مقدّس شامل گزارشاتی است که نشان می‌دهد تصمیمات ما چه فواید و چه عواقبی خواهد داشت.‏ یَهُوَه از ثبت این گزارشات مقصودی داشته است.‏ (‏روم ۱۵:‏۴‏)‏ بنابراین چقدر عاقلانه است که آن‌ها را بخوانیم و بر آن‌ها تعمّق کنیم.‏ هنگام مطالعه به این فکر کنید که شما و خانواده‌تان از این گزارشات چه فایده‌ای می‌برید.‏ از یَهُوَه کمک بخواهید تا بتوانید به کلامش عمل کنید.‏ اگر تشخیص دادید که در شرایطی خاص خویشتنداری برایتان سخت است،‏ ابتدا ضعفتان را در آن زمینه قبول کنید.‏ سپس در رابطه با آن دعا کنید و در آخر به دنبال راه‌هایی باشید که بتوانید در آن زمینه پیشرفت کنید.‏ (‏یعقو ۱:‏۵‏)‏ بدون شک با تحقیق در نشریات مسیحی می‌توانید موضوعاتی در این زمینه یافته و از آن فایده ببرید.‏ ب۱۷/‏۹ ص ۶ ¶۱۵،‏ ۱۶

عبارت شخصیت جدید به شخصیتی اشاره می‌کند که «به خواست خدا» آفریده شده است.‏ (‏افس ۴:‏۲۴‏)‏ آیا برای ما امکان‌پذیر است که چنین شخصیتی را در خود ایجاد کنیم؟‏ آری،‏ یَهُوَه خدا انسان‌ها را به صورت خود آفرید و بدین شکل این توانایی را به انسان‌ها داد که خصوصیات زیبای او را منعکس کنند.‏ (‏پیدا ۱:‏۲۶،‏ ۲۷؛‏ افس ۵:‏۱‏)‏ پولُس رسول توضیح داد که چرا مسیحیان باید بی‌طرف باشند و این ویژگی مهم از شخصیت نو را بر تن کنند.‏ او گفت:‏ «تفاوتی میان یونانی و یهود،‏ ختنه‌شده و ختنه‌نشده،‏ بیگانه و سَکایی،‏ غلام و آزاد وجود ندارد.‏» چرا مهم است که هیچ کس در جماعت مسیحی احساس نکند که به دلیل نژاد،‏ ملیت یا مقامش در جامعه،‏ از دیگری برتر است؟‏ چون مسیحیان حقیقی ‹همه در اتحاد با مسیحْ عیسی یکی هستند.‏› (‏کول ۳:‏۱۱؛‏ غلا ۳:‏۲۸‏)‏ آنانی که شخصیت نو را بر تن می‌کنند به همهٔ مردم از هر نژاد و پیشینه احترام می‌گذارند،‏ چه هم‌ایمانشان باشند،‏ چه نباشند.‏ —‏روم ۲:‏۱۱‏.‏ ب۱۷/‏۸ ص ۲۲ ¶۱؛‏ ص ۲۳ ¶۳،‏ ۴

یَهُوَه هیچ گاه از ما نمی‌خواهد کاری کنیم که او خود انجام آن را مناسب نمی‌داند.‏ او بهترین نمونهٔ صبر و شکیبایی است.‏ (‏۲پطر ۳:‏۹‏)‏ برای مثال هزاران سال پیش در باغ عدن شیطان عدالت یَهُوَه خدا را زیر سؤال برد.‏ از آن زمان تا کنون یَهُوَه صبورانه انتظار کشیده است تا زمان آن برسد که نامش را به طور کامل تقدیس کند.‏ در آن روز برکاتی غیرقابل‌تصوّر نصیب آنانی می‌شود که «برای او انتظار می‌کشند.‏» (‏اشع ۳۰:‏۱۸‏)‏ عیسی مسیح نیز مانند یَهُوَه صبورانه انتظار می‌کشد.‏ او هنگامی که بر روی زمین بود آزمایش ایمانش را به خوبی گذراند و در سال ۳۳ میلادی بهای قربانی‌اش را به یَهُوَه خدا تقدیم کرد.‏ با این حال او می‌بایست تا سال ۱۹۱۴ انتظار می‌کشید تا حکمرانی‌اش را در آسمان شروع کند.‏ (‏اعما ۲:‏۳۳-‏۳۵؛‏ عبر ۱۰:‏۱۲،‏ ۱۳‏)‏ به علاوه او باید تا پایان حکومت هزار ساله‌اش صبر کند تا تمام دشمنانش به کلّی نابود شوند.‏ (‏۱قر ۱۵:‏۲۵‏)‏ ولی اطمینان داریم که این انتظار ارزش برکات آینده را دارد.‏ ب۱۷/‏۸ ص ۷ ¶۱۶،‏ ۱۷

خواهری به نام سوزی می‌گوید:‏ «بعد از مرگ پسرمان به مدت یک سال غم و اندوه شدیدی در دل داشتیم.‏» یک برادر نیز می‌گوید که وقتی همسرش به طور ناگهانی فوت کرد «دچار بدن‌درد شدیدی شد.‏» متأسفانه امروزه افراد بسیاری با چنین غم و اندوهی روبرو هستند.‏ بسیاری از مسیحیان انتظار نداشتند که قبل از حارمَگِدّون عزیزشان را از دست بدهند.‏ اگر شما نیز عزیزی را از دست داده‌اید یا کسی را می‌شناسید که برای مرگ عزیزش سوگوار است،‏ شاید از خود بپرسید:‏ ‹چطور می‌توان به افراد سوگوار کمک کرد که با غم و اندوه مرگ عزیزشان کنار آیند؟‏› احتمالاً این جملهٔ معروف را شنیده‌اید که می‌گویند ‹زمان همه چیز را حل می‌کند.‏› اما آیا واقعاً گذر زمان می‌تواند یک دل شکسته را بهبود بخشد؟‏ خانمی بیوه می‌گوید:‏ «به‌راستی پی برده‌ام که کنار آمدن با غم و اندوه مرگ عزیزانمان به این بستگی دارد که چطور از زمان استفاده کنیم.‏» بلی،‏ صدمات روحی و عاطفی نیز مانند صدمات جسمی با گذر زمان و رسیدگی مرتب بهبود خواهد یافت.‏ ب۱۷/‏۷ ص ۱۲-‏۱۳ ¶۱-‏۳

یَهُوَه چه برنامه‌ای برای شما توصیه می‌کند؟‏ کلام خدا نشان می‌دهد که انسان‌ها به گونه‌ای آفریده شده‌اند که اگر در پی شناخت خدا باشند و با وفاداری به او خدمت کنند،‏ به شادی و سعادت دست می‌یابند.‏ (‏مز ۱۲۸:‏۱؛‏ مت ۵:‏۳‏)‏ حیوانات همچون انسان‌ها نیستند،‏ آن‌ها فقط می‌خورند،‏ می‌آشامند و تولیدمثل می‌کنند.‏ اما خواست یَهُوَه این است که زندگی شما بیهوده نباشد و طوری برنامه‌ریزی کنید که همیشه شاد باشید.‏ آفریدگار ما «خدای محبت» و «خدای شاد» است و «انسان را به صورت خود» آفرید.‏ (‏۲قر ۱۳:‏۱۱؛‏ ۱تیمو ۱:‏۱۱؛‏ پیدا ۱:‏۲۷‏)‏ اگر آفریدگارتان را سرمشق قرار دهید،‏ در زندگی شاد خواهید بود.‏ آیا شما به درستیِ این گفتهٔ کتاب مقدّس که «دادن از گرفتن شادی‌بخش‌تر است» پی برده‌اید؟‏ (‏اعما ۲۰:‏۳۵‏)‏ این یک حقیقت انکارناپذیر است.‏ بنابراین خواست یَهُوَه این است که شما بر پایهٔ محبت به خدا و مردم،‏ برای آینده‌تان برنامه‌ریزی کنید.‏—‏مت ۲۲:‏۳۶-‏۳۹‏.‏ ب۱۷/‏۷ ص ۲۳ ¶۳

یَهُوَه خدا با خادمان ناکامل خود با احترام رفتار می‌کند.‏ او حتی بیشتر از خودمان به فکر ماست و نه تنها در کل به قومش علاقه و توجه نشان می‌دهد،‏ بلکه او محبتی عمیق به تک‌تک انسان‌ها دارد.‏ برای مثال،‏ در دوران باستان یَهُوَه برای مدت سه قرن داورانی را انتخاب کرد تا قوم اسرائیل را از دست دشمنانشان نجات دهند.‏ در طول آن مدت او به زنی غیراسرائیلی به نام روت توجه خاصّی نشان داد.‏ روت با ازخودگذشتگی‌های بسیار به پرستش یَهُوَه خدا روی آورده بود.‏ یَهُوَه خدا نیز او را برکت داد و شوهر و پسری به او عطا کرد.‏ اما محبت‌های یَهُوَه خدا به روت بیش از آن بود.‏ روت بعد از رستاخیزش متوجه خواهد شد که عیسی مسیح از نوادگان پسرش بوده است.‏ همچنین درمی‌یابد که بخشی از کتاب مقدّس به نام او بوده و داستان زندگی‌اش در آن حفظ شده است!‏ آیا می‌توانید شادی او را در آن زمان تصوّر کنید؟‏—‏روت ۴:‏۱۳؛‏ مت ۱:‏۵،‏ ۱۶‏.‏ ب۱۷/‏۶ ص ۲۸-‏۲۹ ¶۸،‏ ۹

در سال ۱۹۷۰برادری نوزده ساله به نام پیتر که تازه خدمت خود را در بیت‌ئیل انگلیس شروع کرده بود،‏ در موعظهٔ خانه‌به‌خانه با مردی ریشو و میان‌سال روبرو شد.‏ پیتر از آن مرد پرسید که آیا دوست دارد مطالب کتاب مقدّس را درک کند.‏ مرد میان‌سال جا خورد و به پیتر گفت که اینجا خانهٔ خاخام‌های یهودی است.‏ سپس با لحنی تمسخرآمیز از پیتر پرسید:‏ «ای پسر،‏ کتاب دانیال به چه زبانی نوشته شده است؟‏» پیتر پاسخ داد:‏ «قسمتی از آن به زبان آرامی نوشته شده است.‏» پیتر می‌گوید:‏ «آن خاخام متعجب شد که من جواب آن سؤال را می‌دانستم،‏ اما خودم از این که جواب سؤال را می‌دانستم بیشتر تعجب کردم!‏ وقتی به خانه رفتم و به نسخه‌های قدیمی مجلّات برج دیده‌بانی و بیدار شوید!‏ نگاه کردم،‏ مقاله‌ای را دیدم که توضیح می‌داد کتاب دانیال به زبان آرامی نوشته شده است.‏» (‏دان ۲:‏۴‏)‏ بلی،‏ روح‌القدس به ما کمک می‌کند تا نکاتی را که قبلاً خوانده‌ایم به خاطر آوریم.‏—‏لو ۱۲:‏۱۱،‏ ۱۲؛‏ ۲۱:‏۱۳-‏۱۵‏.‏ ب۱۷/‏۶ ص ۱۳ ¶۱۷

اغلب هنگامی که زن و شوهر متوجه می‌شوند که به زودی بچه‌دار خواهند شد،‏ بر نگرانی‌هایشان افزوده می‌شود.‏ آنان از این که می‌توانند در آینده فرزندی داشته باشند خوشحالند،‏ اما موضوعاتی نیز باعث نگرانی‌شان می‌شود،‏ موضوعاتی همچون شیوه‌های درمانی در طول دورهٔ بارداری و بعد از آن.‏ به علاوه آنان باید در نظر بگیرند که بچه‌دار شدن،‏ چه هزینه‌هایی در کوتاه‌مدت و درازمدت برای آنان خواهد داشت.‏ با به دنیا آمدن فرزندشان آنان باید بیش از گذشته خود را با شرایط جدید تطبیق دهند.‏ مادر خانواده معمولاً وقت و انرژی خود را بیشتر برای مراقبت از فرزندش صرف می‌کند و بسیاری از شوهران در چنین شرایطی احساس تنهایی می‌کنند.‏ از طرف دیگر،‏ پدر خانواده نیز مسئولیت‌های جدیدی خواهد داشت.‏ او اکنون باید از عضو جدید خانواده‌اش نیز مراقبت کرده و نیازهای او را تأمین کند.‏ برخی از زوج‌ها با مشکلی کاملاً متفاوت مواجه هستند.‏ آنان خیلی دوست دارند که فرزندی داشته باشند،‏ اما به دلایلی قادر نیستند بچه‌دار شوند و اگر مشکل از طرف زن باشد شاید او احساس افسردگی کند.‏ ب۱۷/‏۶ ص ۴ ¶۱؛‏ ص ۵ ¶۵،‏ ۶

ما مسیحیان،‏ حقیقت را دوست داریم و برای آن ارزش فراوان قائلیم.‏ کتاب مقدّس که کلام خداست،‏ منشأ اصلی حقیقت است.‏ عیسی مسیح در دعا به پدر آسمانی خود چنین گفت:‏ «کلام تو حقیقت است.‏» (‏یو ۱۷:‏۱۷‏)‏ برای این که به کلام خدا عشق بورزیم،‏ باید شناختی دقیق از آن داشته باشیم.‏ (‏کول ۱:‏۱۰‏)‏ اما کسب شناخت دقیق تنها چیزی نیست که ما لازم داریم.‏ کلام الهامی خدا در مزمور ۱۱۹ نشان می‌دهد که به چه چیز دیگری نیاز داریم.‏ (‏مز ۱۱۹:‏۹۷-‏۱۰۰‏)‏ ما باید در طی روز برای تفکّر و تأمّل بر آیات کتاب مقدّس وقت بگذاریم.‏ اگر بر روی این موضوع که چگونه می‌توانیم حقایق کتاب مقدّس را در زندگی‌مان به کار گیریم تفکّر و تأمّل کنیم،‏ قدردانی‌مان از آن بیشتر می‌شود.‏ همچنین نشریاتی که سازمان خدا بر اساس کتاب مقدّس تهیه می‌بیند،‏ همچون خوراکی خوشمزه است.‏ ما هنگام صرف غذا برای لذّت بردن از آن وقت می‌گذاریم.‏ پس،‏ برای مطالعهٔ کلام خدا نیز باید وقت کنار گذاشت.‏ آنگاه،‏ از ‹کلمات پسندیدهٔ› حقیقت واقعاً لذّت خواهیم برد و بهتر می‌توانیم آن را به خاطر سپرده،‏ از آن برای یاری رساندن به دیگران بهره گیریم.‏—‏جا ۱۲:‏۱۰‏.‏ ب۱۷/‏۵ ص ۱۹-‏۲۰ ¶۱۱،‏ ۱۲

ما می‌خواهیم به افراد مصیبت‌زده،‏ حتی اگر شاهد یَهُوَه نباشند کمک کنیم.‏ (‏لو ۱۰:‏۳۳-‏۳۷‏)‏ بهترین راه کمک به آنان این است که خبر خوش را به آنان اعلام کنیم.‏ یک پیر جماعت که به پناهندگان بسیاری یاری رسانده است می‌گوید:‏ «مهم است که از ابتدا به آنان بگوییم ما شاهدان یَهُوَه هستیم و هدف اصلی‌مان این است که از لحاظ روحانی به آنان کمک کنیم،‏ نه از لحاظ مالی.‏ در غیر این صورت ممکن است برخی از آنان تنها به‌خاطر نفع شخصی با ما معاشرت کنند.‏» محبت به «غریبان» نتایج خوبی خواهد داشت.‏ (‏مز ۱۴۶:‏۹‏)‏ خواهری که شوهر خود را از دست داد،‏ به همراه شش فرزند خود به دلیل آزار و اذیتی که در اریتره وجود داشت از آنجا فرار کرد.‏ بعد از یک سفر خسته‌کنندهٔ هشت‌روزه در صحرا به کشور سودان رسیدند.‏ او می‌گوید:‏ «برادران در آنجا با ما مثل اعضای خانواده‌شان رفتار می‌کردند.‏ آنان برای ما خوراک،‏ پوشاک و سرپناه تهیه کردند؛‏ و برای رفت و آمدمان نیز تدارکاتی دیدند.‏ به راستی غیر از شاهدان یَهُوَه چه گروه دیگری افراد غریبه را در خانهٔ خود می‌پذیرند،‏ آن هم تنها به این دلیل که خدایی مشترک را می‌پرستند؟‏»—‏یو ۱۳:‏۳۵‏.‏ ب۱۷/‏۵ ص ۷ ¶۱۷،‏ ۱۹،‏ ۲۰

‏«آیا آدمی به خدا منفعت تواند رسانید؟‏ آیا حتی مرد حکیم برای او سودمند تواند بود؟‏ اگر تو پارسا باشی،‏ چه لذتی نصیب قادر مطلق خواهد شد؟‏» (‏ایو ۲۲:‏۱-‏۳‏)‏ آیا شما هیچگاه به پاسخ پرسش‌هایی از این قبیل اندیشیده‌اید؟‏ اِلیفاز مطمئن بود که پاسخ این پرسش‌ها منفی است.‏ مرد دیگر بِلدَدِ شوحی حتی بر این عقیده بود که برای انسان‌ها غیرممکن است نزد خدا پارسا یا درستکار شمرده شوند.‏ (‏ایو ۲۵:‏۴‏)‏ سخنان این مردان به جای این که تسلّی‌بخش باشد،‏ مأیوس‌کننده بود.‏ آنان ادعا کردند که تلاش ما انسان‌ها برای خدمت و وفاداری به خدا بی‌فایده است و در دید او ما همچون حشره،‏ بید یا کرمی بی‌ارزشیم.‏ (‏ایو ۴:‏۱۹؛‏ ۲۵:‏۶‏)‏ یَهُوَه خدا پس از سرزنش اِلیفاز،‏ بِلدَد و صوفَر،‏ ایّوب را «خدمتگزار من» خواند و به این ترتیب خشنودی خود را از خادمش ابراز کرد.‏ (‏ایو ۴۲:‏۷‏)‏ پس،‏ در واقع انسان می‌تواند ‹به خدا منفعت رساند.‏› ب۱۷/‏۴ ص ۲۸ ¶۱،‏ ۲

ما سال‌های مدید در این نظام زندگی کرده‌ایم،‏ طوری که شاید دیگر متوجه نشویم که تا چه حد شرایط دنیا بر ما فشار می‌آورد.‏ همچون افرادی شده‌ایم که نزدیک ایستگاه قطاری پررفت و آمد زندگی می‌کنند و دیگر صدای قطار را نمی‌شنوند یا کسانی که نزدیک محل تخلیهٔ زباله‌ها زندگی می‌کنند و بوی تعفن را حس نمی‌کنند.‏ اما زمانی که تمامی این عوامل آزاردهنده از میان برود چه آرامشی حکمفرما خواهد شد.‏ چه چیز جایگزین اضطراب‌ها و ناراحتی‌ها خواهد شد؟‏ توجه کنید به وعده‌ای که در آیهٔ روز آمده است.‏ آیا این کلمات برایتان دلگرم‌کننده نیست؟‏ این همان چیزی است که یَهُوَه خدا برای ما می‌خواهد.‏ پس با تمام توانتان تلاش کنید که در سختی‌ها و اضطراب این روزهای آخر به یَهُوَه خدا و سازمان او نزدیک بمانید.‏ امیدی را که یَهُوَه خدا به ما داده است همواره مد نظر داشته باشید و بر آن تأمّل کنید تا در دل و ذهنتان جای گیرد و برایتان واقعی باشد.‏ همچنین آن را با افراد دیگر سهیم شوید.‏ (‏۱تیمو ۴:‏۱۵،‏ ۱۶؛‏ ۱پطر ۳:‏۱۵‏)‏ اگر چنین کنید می‌توانید اطمینان داشته باشید که از این نظام شریر که به نابودی محکوم شده است نجات خواهید یافت و تا ابد زندگی خواهید کرد؛‏ زندگی جاودان با شادی.‏ ب۱۷/‏۴ ص ۱۳ ¶۱۶،‏ ۱۷

شاید ما از این حقیقت آگاه باشیم،‏ اما زمانی که با ناکاملی برادری روبرو می‌شویم چه خواهیم کرد؟‏ آیا تلاش می‌کنیم همچون یَهُوَه خدا به آن موضوع بنگریم؟‏ برای نمونه اگر پیر جماعتی سخنی بگوید که بویی از تعصب و پیشداوری بدهد،‏ چه واکنشی نشان می‌دهیم؟‏ هنگامی که پیر جماعتی سخنی بگوید که ما را برنجاند،‏ آیا لغزش می‌خوریم؟‏ به جای این که سریع نتیجه‌گیری کنیم که آن برادر دیگر کفایت ندارد که پیر جماعت باشد،‏ آیا با شکیبایی منتظر عیسی،‏ سر جماعت مسیحی می‌مانیم؟‏ به‌جای این که بر روی اشتباه آن برادر تمرکز کنیم،‏ آیا به این موضوع توجه می‌کنیم که او سال‌هاست با وفاداری به یَهُوَه خدمت می‌کند؟‏ اگر برادری ما را می‌رنجاند و همچنان به عنوان پیر جماعت خدمت می‌کند یا حتی مسئولیت‌ها و امتیازات بیشتری به او داده می‌شود،‏ آیا برایش خوشحال می‌شویم؟‏ اگر ما آماده بخشش باشیم،‏ نشان می‌دهیم که همچون یَهُوَه خدا به عدالت و انصاف می‌نگریم.‏—‏مت ۶:‏۱۴،‏ ۱۵‏.‏ ب۱۷/‏۴ ص ۲۷ ¶۱۸