نوامبر

شیطان ادعا کرد که هیچ کس از روی محبتی خالصانه یَهُوَه خدا را خدمت نمی‌کند.‏ (‏ایو ۲:‏۴،‏ ۵‏)‏ آیا از آن زمان شیطان تغییر کرده است؟‏ به هیچ وجه!‏ سال‌ها بعد،‏ شیطان از آسمان بیرون افکنده شد،‏ اما باز هم دست از متهم کردن خادمان وفادار خدا نکشیده است.‏ (‏مکا ۱۲:‏۱۰‏)‏ شیطان موضوع وفاداری خادمان خدا به حاکمیت او را فراموش نکرده است.‏ او می‌خواهد که ما در مقابل مشکلات تسلیم شویم و وفاداری‌مان را به حاکمیت یَهُوَه زیر پا بگذاریم.‏ زمانی که با مشکلات و ناملایمات روبرو می‌شوید،‏ این صحنه را پیش خود مجسم کنید.‏ شیطان و دیوهایش در یک طرف ایستاده‌اند و ادعا می‌کنند که آن فشار و سختی شما را به زانو در خواهد آورد.‏ در طرف دیگر یَهُوَه خدا،‏ پسرش در مقام پادشاه،‏ مسح‌شدگانِ رستاخیزیافته و هزاران هزار فرشته ایستاده‌اند.‏ آنان از پایداری شما و حمایت از حاکمیت یَهُوَه شادند و شما را به ادامهٔ راه تشویق می‌کنند.‏ شما می‌توانید این گفتهٔ الهامی را خطابی از یَهُوَه خدا به خود بشمارید که در آیهٔ امروز ذکر شده است.‏ ب۱۶/‏۴ ۲:‏۸،‏ ۹

اگر موفق شدید که با کمک آنان اختلاف را حل کنید،‏ برادر خود را بازیافته‌اید.‏ تنها در صورتی باید موضوع را با پیران جماعت مطرح کرد که برای کمک به خطاکار چندین بار تلاش شده است و نتیجه نداده است.‏ به ندرت پیش می‌آید که لازم باشد تمامی سه قدمی که در مَتّی ۱۸:‏۱۵-‏۱۷ نوشته شده است به کار گرفته شود.‏ پس می‌توان گفت به ندرت پیش می‌آید که فرد خطاکار از توبه سرباز زند و از جماعت اخراج شود،‏ بلکه پیش از آن موضوع فیصله می‌یابد.‏ اغلب خطاکار به خطای خود پی می‌برد و آن را اصلاح می‌کند.‏ به این ترتیب فردی که تحت تأثیر خطای او قرار گرفته است می‌بیند که دیگر به راستی دلیلی برای عیب‌جویی نیست و او را می‌بخشد.‏ در هر حال گفتهٔ عیسی نشان می‌دهد که تنها در صورتی باید جماعت را در حل اختلاف دخالت داد که واقعاً نیاز به این کار باشد.‏ تنها در صورتی که دو قدم اول اختلاف را حل نکرد و برای آنچه روی داده است شواهد کافی وجود داشته باشد،‏ می‌توان موضوع را با پیران جماعت مطرح کرد.‏ ب۱۶/‏۵ ۱:‏۱۵،‏ ۱۶

ما با بی‌طرفی وفاداری‌مان را به پادشاهی خدا نشان می‌دهیم.‏ اگر چنین نباشد،‏ چگونه می‌توانیم هنگام موعظهٔ خبر خوش با وجدانی پاک بگوییم که تنها پادشاهی خداست که مشکلات بشر را از میان برمی‌دارد؟‏ افزون بر این،‏ برخلاف مذاهب کاذب که با دخالت در سیاست باعث تفرقهٔ اعضایشان می‌شوند،‏ پرستش حقیقی به ما یاری می‌کند که بی‌طرف بمانیم و از این طریق برادری جهانی‌مان را حفظ می‌کند.‏ (‏۱پطر ۲:‏۱۷‏)‏ نظام شیطان به پایان خود نزدیک می‌شود و می‌توان انتظار داشت که حفظ موضع بی‌طرفی برای ما دشوار شود.‏ دنیا مملو از مردمان ناسازگار و خودسر است که این خود از عوامل مخالفت و تفرقه در دنیاست.‏ (‏۲تیمو ۳:‏۳،‏ ۴‏)‏ در برخی کشورها،‏ به دلیل تغییر سریع فضای سیاسی برخی برادرانمان با شرایط غیرمنتظره روبرو شده‌اند.‏ از این رو،‏ اکنون زمان آن است که خود را برای حفظ بی‌طرفی در هر شرایطی آماده کنیم.‏ اگر چنین نکنیم،‏ زمانی که با شرایط دشوار روبرو شویم ممکن است تن به سازش دهیم و بی‌طرفی‌مان را زیر پا بگذاریم.‏ ب۱۶/‏۴ ۴:‏۳،‏ ۴

برخی شاید تصوّر کنند اهمیتی ندارد که چه تصمیمی بگیرند.‏ اما اگر می‌خواهیم تصمیمی عاقلانه اتخاذ کنیم که یَهُوَه خدا را خشنود سازد،‏ باید قوانین و اصولی را که در کتاب مقدّس آمده است،‏ بررسی نماییم و از آن پیروی کنیم.‏ برای نمونه،‏ برای خشنود ساختن یَهُوَه خدا باید هماهنگ با قانون او در خصوص خون عمل کنیم.‏ (‏پیدا ۹:‏۴؛‏ اعما ۱۵:‏۲۸،‏ ۲۹‏)‏ دعا به ما در اتخاذ تصمیمی هماهنگ با اصول و قوانین یَهُوَه یاری می‌کند.‏ تصمیمات شخصی و مهم می‌تواند بر سلامت روحانی و رفاه ما تأثیر داشته باشد.‏ هر تصمیم ما بر رابطه‌مان با یَهُوَه خدا اثر می‌گذارد.‏ تصمیمی درست رابطهٔ ما را با یَهُوَه خدا استوار می‌سازد،‏ در حالی که تصمیمی نادرست آن را خدشه‌دار می‌کند.‏ به علاوه،‏ تصمیم نادرستِ ما می‌تواند برای دیگران ناخوشایند باشد و بر رابطهٔ آنان با یَهُوَه خدا تأثیر بگذارد،‏ حتی باعث لغزش آنان شود یا اتحاد جماعت را بر هم زند.‏ آری،‏ تصمیمات شخصی ما بسیار اهمیت دارد.‏—‏روم ۱۴:‏۱۹‏.‏ ب۱۶/‏۵ ۳:‏۴،‏ ۵

ما با خواندن روزانهٔ کتاب مقدّس و مطالعهٔ شخصی سعی خود را می‌کنیم که «از وقت خود به بهترین نحو» استفاده کنیم و می‌توان اطمینان داشت که یَهُوَه این تلاش ما را می‌بیند.‏ (‏افس ۵:‏۱۵،‏ ۱۶‏)‏ باید اذعان کرد که شاید ما همیشه نتوانیم به تمامی خوراک روحانی‌ای که در دسترسمان قرار می‌گیرد،‏ توجهی یکسان داشته باشیم.‏ اما باید از یک خطر نه چندان بارز نیز آگاه باشیم.‏ این خطر چیست؟‏ این خطر وجود دارد که تصوّر کنیم برخی خوراک روحانی کاربردی برای ما ندارد و به این ترتیب خود را از فواید آن محروم کنیم.‏ برای نمونه،‏ اگر به نظرمان برسد که بخشی از کتاب مقدّس به وضعیت و شرایط ما مربوط نمی‌شود،‏ چه می‌کنیم؟‏ یا اگر ما جزو مخاطبین اصلی نشریه‌ای خاص نباشیم،‏ چطور؟‏ آیا به چنین اطلاعاتی توجه نمی‌کنیم یا آنان را سطحی بررسی می‌کنیم؟‏ اگر چنین است خود را از فواید بسیاری که آن اطلاعات می‌تواند برایمان داشته باشد،‏ بی‌نصیب می‌گذاریم.‏ تمامی ما باید در نظر داشته باشیم که سرچشمهٔ تدارکات خوراک روحانی ما،‏ یَهُوَه خداست.‏ ب۱۶/‏۵ ۵:‏۵،‏ ۶

یَهُوَه برای شکل دادن هر خادمش،‏ از جماعت مسیحی و سرپرستان استفاده می‌کند.‏ برای مثال،‏ اگر پیران جماعت تشخیص دهند که یکی از اعضای جماعت از نظر روحانی نیاز به کمک دارد،‏ می‌کوشند به او کمک کنند،‏ البته نه بر مبنای حکمت انسانی.‏ آنان با تواضع در دعا از یَهُوَه خدا درخواست بصیرت و حکمت می‌کنند.‏ آنان هماهنگ با دعایشان عمل می‌کنند و با در نظر داشتن وضعیت شخص به کلام خدا و نشریات مسیحی رجوع می‌کنند.‏ به این ترتیب مجهز می‌شوند که مطابق با نیاز هر شخص به او یاری رسانند.‏ دانستن این که چگونه یَهُوَه خدا ما را شکل می‌دهد،‏ بر رابطه‌مان با هم‌ایمانانمان اثر دارد،‏ همچنین بر دیدمان نسبت به مردم در خدمت موعظه و شاگردانمان تأثیر دارد.‏ او معیارهای عادلانهٔ خود را بر آنان آشکار می‌کند تا بتوانند زندگی‌شان را پاک سازند و با میل خود تغییراتی در آن ایجاد کنند،‏ او آنان را مجبور به تغییر نمی‌کند.‏ ب۱۶/‏۶ ۱:‏۱۳،‏ ۱۴

یوحنای رسول گفت اگر کسی دنیا و آنچه در آن است،‏ یعنی «هوای نفس،‏ هوسهای چشم و غرورِ ناشی از مال و مقام» را دوست بدارد،‏ «محبتِ پدر در او نیست.‏» (‏۱یو ۲:‏۱۵،‏ ۱۶‏)‏ این بدین معنی است که ما باید مرتباً دل خود را محک بزنیم و بسنجیم که آیا تفریحات،‏ معاشران و شیوهٔ لباس و آرایشی که در دنیا رواج دارد بر ما تأثیر گذاشته است.‏ همین طور عشق به دنیا می‌تواند این جنبه را نیز در بر داشته باشد که با تحصیلات عالی در زندگی به دنبال «چیزهای بزرگ» باشیم.‏ ما اکنون در آستانهٔ دنیای جدید هستیم،‏ پس به راستی بجاست که همواره سخنان پرقدرت موسی را مد نظر داشته باشیم.‏ اگر درک کرده باشیم و به راستی معتقد باشیم که «یهوه،‏ خدای ما،‏ خداوندِ یکتاست» آنگاه برای وقف کامل خود به او،‏ هر آنچه در توان داریم انجام خواهیم داد و آن گونه که مقبول اوست،‏ او را خدمت خواهیم کرد.‏—‏تث ۶:‏۴؛‏ عبر ۱۲:‏۲۸،‏ ۲۹‏.‏ ب۱۶/‏۶ ۳:‏۱۴

می‌گویند که نیازهای انسان اندک است،‏ اما خواسته‌هایش بی‌شمار.‏ به نظر می‌رسد که بسیاری تفاوتِ میان ضروریات و غیرضروریات زندگی یا به عبارتی تفاوتِ میان نیازهای مادی و خواسته‌های مادی‌شان را نمی‌دانند.‏ به‌راستی تفاوت در چیست؟‏ «نیاز مادی» چیزی است که داشتن آن ضروری است،‏ چون زندگی‌مان به آن وابسته است.‏ خوراک،‏ لباس و سرپناه از ضروریات زندگی است.‏ «خواستهٔ مادی» چیزی است که می‌خواهیم آن را داشته باشیم اما برای زندگی روزمره‌مان ضروری نیست.‏ خواسته‌های انسان‌ها بسته به محیط زندگی‌شان می‌تواند کاملاً متفاوت باشد.‏ در کشورهای در حال توسعه بسیاری می‌خواهند که به اندازهٔ کافی پول داشته باشند تا بتوانند یک تلفن همراه بخرند،‏ موتورسیکلتی یا قطعه زمینی داشته باشند.‏ در مناطق مرفه‌تر مردم می‌خواهند لباس‌های مختلف،‏ خانه‌ای بزرگ‌تر یا ماشینی گرانتر داشته باشند.‏ قطع‌نظر از محل زندگی‌مان خطری در کمین همهٔ ماست.‏ این خطر که در دام گرایش به مادیات گرفتار شویم،‏ یعنی چیزهای بیشتر و بیشتری در زندگی بخواهیم،‏ چیزهایی که به آن نیاز نداریم و شاید توانایی خرید آن را نیز نداشته باشیم.‏—‏عبر ۱۳:‏۵‏.‏ ب۱۶/‏۷ ۱:‏۱-‏۳

روح دنیا موجب خواب روحانی می‌شود.‏ بسیاری چنان درگیر امور روزمرهٔ زندگی هستند که «نیاز روحانی خود» را فراموش کرده‌اند و از آن غافلند.‏ (‏مت ۵:‏۳‏)‏ آنان غرق جذابیت‌های این دنیا هستند که به «امیال نفس،‏ خواسته‌های چشم» پروبال می‌دهد.‏ (‏۱یو ۲:‏۱۶‏)‏ ما می‌خواهیم که در زندگی تحت تأثیر روح خدا باشیم،‏ نه روح دنیا.‏ یَهُوَه از طریق روح خود به ما درک وقایع آینده را داده است.‏ (‏۱قر ۲:‏۱۲‏)‏ ما می‌دانیم که به‌سادگی می‌توان به خواب روحانی فرو رفت.‏ اگر اجازه دهیم که امور پیش‌افتادهٔ زندگی جایگزین فعالیت‌های روحانی‌مان شود،‏ آنگاه حتی این امور کوچک نیز می‌تواند از هوشیاری ما بکاهد.‏ (‏لو ۲۱:‏۳۴،‏ ۳۵‏)‏ برخی ممکن است به دلیل اعتقادمان به این که در روزهای آخر زندگی می‌کنیم،‏ ما را تمسخر کنند.‏ (‏۲پطر ۳:‏۳-‏۷‏)‏ اما این امر نباید ما را سست سازد،‏ چون شواهد و دلایل کافی داریم که پایان این نظام نزدیک است.‏ اگر می‌خواهیم تحت تأثیر روح خدا باشیم باید مرتب در جلسات جماعت با هم‌ایمانانمان گرد هم آییم،‏ جایی که روح خدا فعال است.‏ ب۱۶/‏۷ ۲:‏۱۳،‏ ۱۴

بسیاری دعا می‌کنند چون پس از آن احساس بهتری دارند،‏ اما واقعاً معتقد نیستند که خدا دعاهای آنان را می‌شنود.‏ آنان باید آگاه شوند که یَهُوَه خدا شنوندهٔ دعاست.‏ عیسی به شاگردانش چنین گفت:‏ «آری،‏ اگر چیزی به نام من بخواهید،‏ آن را انجام خواهم داد.‏» (‏یو ۱۴:‏۱۴‏)‏ واضح است که در این آیه واژهٔ «چیزی» به معنی هر چیزی است که هماهنگ با خواست خداست.‏ یوحنا به ما چنین اطمینان می‌دهد:‏ «این اعتمادی است که به او داریم که هر چه مطابق خواست او در دعا بطلبیم،‏ دعای ما را می‌شنود.‏» (‏۱یو ۵:‏۱۴‏)‏ به‌راستی آگاه کردن مردم از مفهوم دعا بسیار رضایت‌بخش است،‏ این که دعا تنها از نظر روحی و روانی پناهی برای ما انسان‌ها نیست،‏ بلکه به مفهوم نزدیک شدن «به تخت لطف الٰهی» است.‏ (‏عبر ۴:‏۱۶‏)‏ ما به مردم آموزش می‌دهیم که به شخص درست دعا کنند،‏ به شیوهٔ درست دعا کنند و برای چیزهای درست دعا کنند و به این طریق به آنان یاری می‌رسانیم که به یَهُوَه خدا نزدیک شوند و در روزهای سختی از او تسلّی یابند.‏—‏مز ۴:‏۱؛‏ ۱۴۵:‏۱۸‏.‏ ب۱۶/‏۷ ۴:‏۱۱،‏ ۱۲

این کلمات بی‌گمان احساس تمامی شاهدان وفادار یَهُوَه خدا را بیان می‌کند.‏ اما اگر سالخوردگی یا بیماری خدمت شما را محدود کرده باشد،‏ چطور؟‏ همیشه به یاد داشته باشید،‏ به افرادی که از شما مراقبت می‌کنند یا دیگر افراد خبر خوش را می‌رسانید و این خدمت مقدّس شما،‏ یَهُوَه خدایمان را جلال می‌دهد.‏ اگر به دلیل ایمانتان در زندان هستید،‏ احتمالاً تا آنجا که شرایطتان اجازه دهد در مورد حقیقت صحبت می‌کنید و همین دل یَهُوَه خدایمان را شاد می‌سازد.‏ (‏امث ۲۷:‏۱۱‏)‏ همچنین اگر در خانه‌ای زندگی می‌کنید که تمامی اعضای آن خادم یَهُوَه نیستند و با این حال شما به فعالیت‌های مسیحی‌تان رسیدگی می‌کنید مایهٔ شادی یَهُوَه است.‏ (‏۱پطر ۳:‏۱-‏۴‏)‏ حتی در شرایط نامطلوب می‌توانید یَهُوَه خدا را جلال دهید و از نظر روحانی پیشرفت کنید.‏ وقتی به کسانی که دچار یأس و ناامیدی شده‌اند موعظه می‌کنید،‏ یَهُوَه به‌حتم به شما برکت خواهد داد.‏ ب۱۶/‏۸ ۳:‏۱۹،‏ ۲۰

این امر به این معنی نیست که زن ارزشی کمتر از شوهر خود دارد،‏ بلکه به این ترتیب او می‌تواند نقشی را که خدا برایش در زندگی مشترک در نظر گرفته است،‏ به انجام رساند.‏ چرا که یَهُوَه خدا چنین گفت:‏ «نیکو نیست آدم تنها باشد،‏ پس یاوری مناسب برای او می‌سازم.‏» (‏پیدا ۲:‏۱۸‏)‏ مسیح «سَرِ جماعت» است و او این وظیفه‌اش را با محبت انجام می‌دهد،‏ شوهر مسیحی نیز باید به همین گونه وظیفهٔ سرپرستی خود را ایفا کند.‏ اگر چنین کند همسرش نیز احساس امنیت می‌کند و احترام به شوهرش و پشتیبانی و اطاعت از او برایش شادی و رضایت به همراه دارد.‏ برای سرمشق قرار دادن عیسی لازم است که پیروان او یکدیگر را همان گونه دوست بدارند که عیسی آنان را دوست داشت.‏ (‏یو ۱۳:‏۳۴،‏ ۳۵؛‏ ۱۵:‏۱۲،‏ ۱۳؛‏ افس ۵:‏۲۵‏)‏ از این رو محبت میان زوج‌های مسیحی باید چنان قوی باشد که هر دو حاضر باشند،‏ حتی جانشان را نیز برای هم فدا کنند.‏ ب۱۶/‏۸ ۲:‏۳،‏ ۴

کلام بناکنندهٔ شما می‌تواند تأثیر عمیقی بر دیگران بگذارد.‏ شما از این طریق به آنان یاری می‌کنید که یَهُوَه را با دل و جان خدمت کنند.‏ همچنین در جلسات جماعت هیچ گاه تأثیر پرقدرتی را که پاسخ‌های بناکننده‌تان می‌تواند بر دیگران داشته باشد،‏ کوچک نشمارید.‏با پشتیبانی یَهُوَه،‏ نِحِمیا و آنان که با او بودند دستان خود را برای ادامهٔ کار قوی ساختند.‏ آنان ساختن دیوارهای اورشلیم را فقط در ۵۲ روز به پایان رساندند!‏ (‏نح ۲:‏۱۸؛‏ ۶:‏۱۵،‏ ۱۶‏)‏ نِحِمیا تنها سرپرستی کار را به عهده نداشت.‏ او شخصاً در کار ساخت دیوارهای اورشلیم شرکت کرد.‏ (‏نح ۵:‏۱۶‏)‏ مشابهاً بسیاری از پیران عزیز جماعت نِحِمیا را سرمشق خود قرار می‌دهند و در پروژه‌های ساختمانی یا نظافت و نگهداری از سالن جماعت خود شرکت می‌کنند.‏ همچنین با رفتن به موعظه با مبشّران و با شبانی از اعضای جماعت دستان سست آنانی را که دل‌نگران و ناراحتند،‏ قوّت می‌بخشند.‏—‏اشع ۳۵:‏۳،‏ ۴‏.‏ ب۱۶/‏۹ ۱:‏۱۵،‏ ۱۶

قوم خدا سخت می‌کوشند که به این هشدار کتاب مقدّس عمل کنند:‏ «تمایلات خود را که زمینی است،‏ بکُشید؛‏ یعنی امیال نامشروع جنسی،‏ ناپاکی،‏ شهوت عنان‌گسیخته.‏» (‏کول ۳:‏۲،‏ ۵‏)‏ ما نمی‌خواهیم عمل کردن به این پند را برای هم‌ایمانانمان دشوار کنیم.‏ برادران و خواهرانی که پیش‌تر شیوهٔ زندگی غیر اخلاقی داشته‌اند ممکن است باز هم با تمایلات گناه‌آلود در نبرد باشند.‏ (‏۱قر ۶:‏۹،‏ ۱۰‏)‏ آیا ما می‌خواهیم که این مبارزه را برای آنان دشوارتر سازیم؟‏ لباس ما در جمع‌های برادران و خواهرانمان باید آن گونه باشد که از نظر پاکی و پاکدامنی جمع ما پناهگاهی در این دنیا برای همه‌مان باشد.‏ ما در انتخاب لباس آزادیم،‏ با این همه تمامی ما موظفیم لباسی بر تن کنیم که برای دیگران حفظ پاکدامنی و رعایت معیارهای خدا را در پاکی و قدّوسیت در افکار،‏ کلام و رفتار دشوار نسازد—‏۱پطر ۱:‏۱۵،‏ ۱۶‏.‏ ب۱۶/‏۹ ۳:‏۹،‏ ۱۰

‏«ما به یَهُوَه خدا معتقدیم اما لزوماً دلیل نمی‌شود که فرزندمان به او معتقد باشد.‏» این گفتهٔ پدر و مادری از فرانسه است.‏ آنان می‌گویند:‏ «ایمان ارثی نیست.‏ فرزندان ما،‏ آن را به تدریج کسب می‌کنند.‏» برادری در استرالیا نوشته است:‏ «می‌توان گفت گذاشتن ایمان در دل فرزند یکی از مشکل‌ترین کارهاست.‏ .‏ .‏ .‏ شاید تصوّر کنید که پاسخی راضی‌کننده به یکی از پرسش‌های فرزندتان داده‌اید،‏ اما بعد می‌بینید او همان پرسش را بار دیگر مطرح می‌کند.‏ پاسخی که امروز پاسخگوی ذهن کنجکاو فرزندتان است،‏ شاید فردا برای او کافی نباشد.‏ ممکن است لازم باشد که به برخی موضوعات مرتباً رجوع کنید.‏» اگر شما فرزندی دارید آیا گاه احساس می‌کنید مسئولیت تعلیم و تربیت او طوری که از او مرد یا زنی با ایمان بسازید،‏ از عهدهٔ شما خارج است؟‏ حقیقتاً،‏ هیچ یک از ما با حکمت خود نمی‌تواند از عهدهٔ این کار برآید.‏ (‏ار ۱۰:‏۲۳‏)‏ اما با کمک راهنمایی‌های یَهُوَه خدا می‌توانیم موفق شویم.‏ ب۱۶/‏۹ ۵:‏۱،‏ ۲

هر مهاجری باید در جهت تطبیق دادن خود با فرهنگ و محیط جدید تمام تلاش خود را بکند.‏ در این خصوص،‏ روت نمونه‌ای خوب بجا گذاشت.‏ نخست این که او برای آداب و رسوم کشور جدید احترام قائل شد و برای جمع‌آوری خوشه اجازه خواست.‏ (‏روت ۲:‏۷‏)‏ برای او این امر بدیهی نبود که گویی خوشه‌چینی حق مسلّم اوست.‏ دوم این که او قدردانی‌اش را بابت مهربانی و محبت‌هایی که در قبال او شد،‏ ابراز کرد.‏ (‏روت ۲:‏۱۳‏)‏ با در پیش گرفتن چنین رفتاری به احتمال قوی ساکنان محل و هم‌ایمانان نیز حرمت و احترام مهاجران را حفظ می‌کنند.‏ به راستی این که یَهُوَه لطف نموده است مردم از هر پیشینه و قومی خبر خوش را بشنوند،‏ مایهٔ شادمانی ماست.‏ ممکن است آنان در کشور یا محل زندگی خود نمی‌توانستند کتاب مقدّس را مطالعه کنند یا به راحتی با قوم خدا معاشرت داشته باشند.‏ اما اکنون که این فرصت را دارند،‏ آیا ما نباید به آنان یاری رسانیم که در میان ما احساس غریبی نکنند؟‏ ب۱۶/‏۱۰ ۱:‏۱۷-‏۱۹

میلیون‌ها نفر از پرستندگان یَهُوَه خدا امروزه نمونهٔ عیسی را دنبال می‌کنند و امیدشان را به روشنی مد نظر دارند و اجازه نمی‌دهند سختی‌ها و آزمایش‌ها ایمانشان را سست کند.‏ رودولف گِرایشِن یکی از آنان بود.‏ او سال ۱۹۲۵ در آلمان به دنیا آمد.‏ رودولف تصاویری از موضوعات کتاب مقدّس را که بر دیوار خانه‌شان بود،‏ به یاد آورد.‏ او نوشت:‏ «در یکی از عکس‌ها گرگ و برّه،‏ بزغاله در کنار پلنگ،‏ گوساله با شیر به تصویر کشیده شده بود که همه در صلح بودند و پسربچه‌ای آن‌ها را هدایت می‌کرد.‏ .‏ .‏ .‏ این تصاویر تأثیری فراموش‌نشدنی بر من گذاشت.‏» (‏اشع ۱۱:‏۶-‏۹‏)‏ رودولف با وجود سال‌ها اذیت و آزارِ بی‌رحمانه،‏ در ابتدا از طرف گشتاپو در آلمان نازی و بعدها اشتازی پلیس مخفی آلمان شرقی،‏ ایمان قوی خود را به بهشت زمینی استوار نگاه داشت.‏ مصیبت دیگر رودولف مرگ مادر عزیزش بود.‏ مادر او در اردوگاه راوِنسبروک به حصبه دچار شد و درگذشت.‏ ایمان پدرش نیز ضعیف شد به حدّی که مدرکی را که هویت او را به عنوان شاهد یَهُوَه تکذیب می‌کرد،‏ امضا کرد.‏ ب۱۶/‏۱۰ ۳:‏۱۲-‏۱۴

ما خادمان یَهُوَه برای کلام او،‏ کتاب مقدّس ارزش بسیار قائلیم.‏ گاه به دلیل ناکاملی‌مان بر مبنای آن به ما پندی داده می‌شود.‏ عکس‌العمل ما نسبت به این پندها چیست؟‏ اِفُودیه و سینتیخی،‏ دو مسیحی قرن اول را به خاطر آورید.‏ اختلافی جدی میان این دو خواهر مسح‌شده پیش آمده بود.‏ اختلافی که بین این دو خواهر ایجاد شده بود،‏ می‌توانست صلح کل جماعت را از هم بپاشد.‏ در کتاب مقدّس نیامده است که سرانجام چه شد،‏ اما احتمالاً این دو خواهر پند پرمهر پولُس رسول را به گوش گرفتند.‏ (‏فیلیپ ۴:‏۲،‏ ۳‏)‏ امروزه در جماعات شاهدان یَهُوَه موردهای مشابهی پیش می‌آید که گاه مشکل‌ساز می‌شود.‏ اما به‌کارگیری پندهای کتاب مقدّس می‌تواند چنین مشکلاتی را برطرف سازد و حتی از بروز آن جلوگیری کند.‏ اگر حقیقتاً برای کلام یَهُوَه خدا ارزش بسیاری قائلیم،‏ در همهٔ امور زندگی به راهنمایی‌ها و احکام آن عمل می‌کنیم.‏—‏مز ۲۷:‏۱۱‏.‏ ب۱۶/‏۱۱ ۳:‏۱-‏۳

همهٔ ما نیاز به تشویق و دلگرمی داریم.‏ البته این موضوع در مورد کودکان که در حال رشد هستند،‏ بیشتر صدق می‌کند.‏ تیموتی اِوِنز که مربی و معلّم است می‌گوید:‏ «همان طور که گیاهان به آب نیاز دارند،‏ کودکان نیز .‏ .‏ .‏ به تشویق و دلگرمی نیاز دارند.‏ تشویق و دلگرمی باعث می‌شود که کودک حس کند باارزش است و از او قدردانی می‌شود.‏» البته ما می‌دانیم که در زمان‌های سخت زندگی می‌کنیم.‏ مردم خودپرست و کم‌عاطفه شده‌اند و به ندرت یکدیگر را تشویق کرده قوّت‌قلب می‌دهند.‏ (‏۲تیمو ۳:‏۱-‏۵‏)‏ هدف شیطان ابلیس این است که ما را مأیوس کند،‏ چون می‌داند که یأس و ناامیدی می‌تواند ما را چه از لحاظ روحانی و چه از لحاظ دیگر ضعیف کند.‏ شیطان تلاش کرد تا از طریق تهمت و مصیبت‌های گوناگون ایّوب درستکار را مأیوس کند،‏ اما موفق نشد و نقشهٔ شوم او به نتیجه نرسید.‏ (‏ایو ۲:‏۳؛‏ ۲۲:‏۳؛‏ ۲۷:‏۵‏)‏ ما نیز می‌توانیم در مقابل شیطان ایستادگی کنیم اگر اعضای خانواده و جماعتمان را دلگرم سازیم و به آنان قوّت‌قلب دهیم.‏ به این ترتیب،‏ در خانه و سالن جماعتمان احساس امنیت کرده از شادی برخوردار خواهیم بود.‏ ب۱۶/‏۱۱ ۱:‏۴،‏ ۶

در آغاز قرن شانزدهم،‏ برخی از افراد شجاع با وجود خطر جانی که تهدیدشان می‌کرد،‏ تصمیم گرفتند کلام خدا را به زبان‌های رایج مردم ترجمه کنند.‏ همچنان که کتاب مقدّس در دسترس عموم قرار می‌گرفت،‏ مردم بیشتری آن را می‌خواندند و در ذهنشان سؤالاتی مطرح می‌شد.‏ برای مثال در کدام قسمت از کتاب مقدّس گفته شده است:‏ عالَم برزخ وجود دارد؟‏ یا از دعای اموات صحبتی شده است که بابت آن لازم باشد به کشیش پولی پرداخت شود؟‏ یا اشاره‌ای به پاپ و کاردینال‌ها شده باشد؟‏ کلیسا نمی‌توانست بپذیرد که مردم عادی به خود اجازه دهند رهبران کلیسا را زیر سؤال برند.‏ از این رو،‏ کلیسا این افراد را دشمن خود قلمداد کرد.‏ مردان و زنانی که تعالیم کلیسا را رد می‌کردند،‏ به کفرگویی و ارتداد محکوم می‌شدند.‏ کلیسا حکم مرگ را صادر می‌کرد و نظام حاکم آن را به اجرا در می‌آورد.‏ هدف این بود که عموم را از خواندن کتاب مقدّس و زیر سؤال بردن کلیسا بازدارند که اغلب در این کار موفق می‌شدند.‏ با این حال،‏ برخی افراد شجاع،‏ تسلیم بابِل بزرگ نشدند،‏ آنان که لذّت خواندن کلام خدا را چشیده بودند.‏ ب۱۶/‏۱۱ ۴:‏۱۳

صداقت برای مسیحیان از اصول پایه‌ای است.‏ (‏افس ۴:‏۲۵‏)‏ شیطان «پدر دروغ است.‏» حَنانیا و همسر او به دلیل دروغی که گفتند،‏ جانشان را از دست دادند.‏ ما نمی‌خواهیم همچون آنان باشیم،‏ بلکه از دروغ پرهیز می‌کنیم.‏ (‏یو ۸:‏۴۴؛‏ اعما ۵:‏۱-‏۱۱‏)‏ اما آیا صداقت به دروغ نگفتن محدود می‌شود؟‏ در واقع،‏ صداقت ما باید از قدردانی عمیقمان از لطف خدا برخیزد.‏ دروغ به معنی گفتن خلاف حقیقت است.‏ اما از دید یَهُوَه خدا تنها دروغ نگفتن کافی نیست.‏ او در گذشته قوم اسرائیل را چنین ترغیب کرد:‏ «مقدّس باشید،‏ زیرا من،‏ یهوه خدای شما،‏ قدوسم.‏» سپس برای آنان نمونه‌هایی از پاکی و تقدّس آورد.‏ برای مثال گفت:‏ «دزدی مکنید،‏ مکر منمایید،‏ و به یکدیگر دروغ مگویید.‏» (‏لاو ۱۹:‏۲،‏ ۱۱‏)‏ متأسفانه ممکن است کسی با خود استدلال کند که هیچ گاه دروغ نمی‌گوید،‏ اما دیگران را فریب دهد و با آنان صادقانه رفتار نکند.‏ ب۱۶/‏۱۲ ۱:‏۱۷،‏ ۱۸

در کلام خدا می‌توانیم گفته‌های دلنشین عیسی را بخوانیم.‏ کلام و تعالیم او برای مخاطبانش طراوت‌بخش و روح‌افزا بود.‏ سخنان عیسی آرامی به دل‌ها می‌بخشید،‏ ضعفا را قوّت می‌داد و تسلّی و مرهم دل افسردگان بود،‏ از این رو افراد بسیاری به او جلب می‌شدند.‏ (‏مت ۱۱:‏۲۸-‏۳۰‏)‏ عیسی با مهر و عطوفت به نیازهای روحانی،‏ عاطفی و جسمی دیگران توجه می‌کرد.‏ (‏مرق ۶:‏۳۰-‏۳۲‏)‏ قول عیسی برای پشتیبانی و کمک همچنان به قوّت خود باقی است.‏ همان گونه که برای رسولانی که با او سفر می‌کردند،‏ این امر صدق می‌کرد امروزه نیز می‌تواند برای ما صادق باشد.‏ برای این منظور نباید لزوماً با او باشیم.‏ عیسی پادشاه آسمانی ما همچنان دلسوز ماست.‏ پس در «هنگام نیاز» می‌تواند به ما یاری رساند.‏ آری،‏ کلام عیسی می‌تواند دل ما را از امید و شجاعت پر سازد و در نگرانی‌ها به ما کمک کند.‏—‏عبر ۲:‏۱۷،‏ ۱۸؛‏ ۴:‏۱۶‏.‏ ب۱۶/‏۱۲ ۳:‏۴،‏ ۶

نوح در محیطی «آکنده از خشونت» و بی‌عفتی زندگی می‌کرد.‏ (‏پیدا ۶:‏۴،‏ ۹-‏۱۲‏)‏ با این که نوح با وفاداری پیام هشدارآمیز یَهُوَه را موعظه می‌کرد،‏ نمی‌توانست آن مردم شریر را مجبور سازد که پیام او را بپذیرند،‏ همچنین در قدرت او نبود که کاری کند تا طوفان زودتر از موعد بیاید.‏ نوح باید به یَهُوَه توکل می‌کرد،‏ اعتماد می‌داشت که یَهُوَه وعده‌اش را عملی خواهد کرد و شریران را در زمانی که باید نابود می‌کند.‏ (‏پیدا ۶:‏۱۷‏)‏ ما نیز در دنیایی مملو از شرارت زندگی می‌کنیم که یَهُوَه وعدهٔ نابودی آن را داده است.‏ (‏۱یو ۲:‏۱۷‏)‏ ما نمی‌توانیم مردم را مجبور کنیم که «خبر خوشِ پادشاهی» را بپذیرند.‏ همچنین نمی‌توانیم کاری کنیم که «مصیبت عظیم» زودتر از موعد آغاز شود.‏ (‏مت ۲۴:‏۱۴،‏ ۲۱‏)‏ همچون نوح،‏ ما نیز نیاز به ایمانی استوار و اطمینان به این امر داریم که یَهُوَه خدا به زودی وارد عمل خواهد شد.‏ (‏مز ۳۷:‏۱۰،‏ ۱۱‏)‏ ما اطمینان داریم،‏ یَهُوَه خدا اجازه نخواهد داد که این دنیای شریر حتی یک روز بیش از آنچه برای عملی کردن مقصودش نیاز است،‏ ادامه یابد.‏—‏حب ۲:‏۳‏.‏ ب۱۷/‏۱ ۱:‏۵-‏۷

امروزه،‏ بسیاری با ناسپاسی از این آزادی خود جهت آزار دیگران استفاده می‌کنند.‏ به‌راستی،‏ درست همان گونه که کتاب مقدّس پیشگویی کرده بود در «روزهای آخر» مردم «ناسپاس» خواهند بود.‏ (‏۲تیمو ۳:‏۱،‏ ۲‏)‏ باشد که ما هیچ‌گاه از این هدیهٔ پرارزش یَهُوَه سوءاستفاده نکنیم یا آن را بدیهی نشماریم.‏ چگونه می‌توانیم چنین کنیم؟‏ تمامی ما در خصوص انتخاب معاشران،‏ تفریحات و شیوهٔ لباس پوشیدن و آرایشمان آزادیم.‏ با این همه،‏ اگر بردهٔ تمایلات نَفْسانی‌مان شویم و شیوهٔ ناشایست و آیین و مدهای دنیای امروز را بپذیریم،‏ این آزادی را «بهانه‌ای برای بدکاری» ساخته‌ایم.‏ (‏۱پطر ۲:‏۱۶‏)‏ به جای این که «این آزادی را فرصتی برای پیروی از امیال نَفْسانی» قرار دهیم،‏ ما مصمم هستیم که همهٔ تصمیماتمان «برای جلال خدا» باشد.‏—‏غلا ۵:‏۱۳؛‏ ۱قر ۱۰:‏۳۱‏.‏ ب۱۷/‏۱ ۲:‏۱۲-‏۱۴

همچون نِحِمیا ما نیز می‌خواهیم هنگامی که وظایف یا مسئولیت‌هایمان تغییر می‌کند یا مسئولیت‌های بیشتری دریافت می‌کنیم،‏ متواضع بمانیم.‏ تواضع موجب می‌شود که به توانایی‌ها و تجربیات خود تکیه نکنیم.‏ چگونه ممکن است شخصی بر خود تکیه کند؟‏ برای مثال،‏ ممکن است پیر جماعتی پیش از این که دعا کند،‏ به حل امور جماعت بپردازد.‏ یا شاید برادر یا خواهری ابتدا تصمیمی بگیرد و سپس دعا کند که یَهُوَه خدا آن تصمیم را برکت دهد.‏ فرد متواضع همیشه جایگاه خود را در مقابل یَهُوَه خدا و نقش خود را در مسئولیت‌هایی که یَهُوَه به او سپرده است مد نظر دارد.‏ توانایی ما هر چه که باشد اهمیتی ندارد.‏ در واقع به خصوص زمانی که در شرایطی قرار می‌گیریم یا با مشکلی روبرو می‌شویم که پیش‌تر بارها با آن روبرو بوده‌ایم،‏ باید مراقب باشیم که به خود تکیه نکنیم.‏ (‏امث ۳:‏۵،‏ ۶‏)‏ خادم یَهُوَه به جای این که همچون مردم دنیا به دنبال برتری و مقام باشد و بخواهد به اصطلاح پله‌های ترقی را بالا رود،‏ می‌آموزد که وظیفه و مسئولیت خود را در خانواده و به عنوان عضوی از جماعت در کنار برادران و خواهرانش به انجام رساند.‏—‏۱تیمو ۳:‏۱۵‏.‏ ب۱۷/‏۱ ۴:‏۷،‏ ۸

مقصود اصلی یَهُوَه خدا این بود که بشر تا ابد بر زمین زندگی کند.‏ (‏پیدا ۱:‏۲۸؛‏ مز ۳۷:‏۲۹‏)‏ او از روی سخاوت به آدم و حوّا توانایی‌های مختلف و باارزشی داد تا آنان بتوانند از زندگی لذّت ببرند.‏ (‏یعقو ۱:‏۱۷‏)‏ یَهُوَه به آنان ارادهٔ آزاد داد،‏ توانایی استدلال و تفکر بخشید و آنان را قادر ساخت دوست داشتن را حس کنند و از رابطهٔ دوستی لذّت ببرند.‏ خدا با آدم صحبت کرد و به او تعلیم داد که چگونه مطیع بماند.‏ آدم آموخت که چگونه به نیازهای خود رسیدگی کند و از زمین و حیوانات مراقبت نماید.‏ (‏پیدا ۲:‏۱۵-‏۱۷،‏ ۱۹،‏ ۲۰‏)‏ یَهُوَه همچنین به آدم و حوّا حس چشایی،‏ لامسه،‏ بینایی،‏ شنوایی و بویایی بخشید تا آنان بتوانند از زیبایی و تنوع در بهشت،‏ کاملاً لذّت ببرند.‏ آدم و حوّا می‌توانستند تا ابد به کارهای فراوانی که به آنان محوّل شده بود بپردازند و در پی کشف چیزهای جدید باشند.‏ یَهُوَه خدا به آدم و حوّا این توانایی را داد که صاحب فرزندانی کامل شوند.‏ زمین با همهٔ منابع آن خانهٔ دائمی آنان شد.‏ ب۱۷/‏۲ ۱:‏۶،‏ ۷

این امر بر مردانی که رهبری را بر عهده داشتند چه تأثیری داشت؟‏ یوشیا را در نظر بگیرید،‏ پس از این که نسخه‌ای از تورات موسی یافت شد،‏ منشی یوشیا آن را برای او خواند.‏ یوشیا بر ضدّ بت و بت‌پرستی اقدام کرد و پِسَح را به صورتی بی‌سابقه جشن گرفت.‏ (‏۲پاد ۲۲:‏۱۱؛‏ ۲۳:‏۱-‏۲۳‏)‏ کلام خدا راهنمای یوشیا و دیگر رهبران وفادار بود،‏ از این رو آنان آماده بودند اصلاحاتی در جهت راهنمایی قوم صورت دهند.‏ این تغییرات در آن زمان قوم یَهُوَه خدا را با خواست او همسو می‌ساخت.‏ به هر حال برخی پادشاهان قوم خدا در اسرائیل باستان از راهنمایی‌های یَهُوَه خدا پیروی نمی‌کردند.‏ یَهُوَه خدا گاه آن رهبران را تأدیب کرد یا فرد دیگری را جایگزین آنان نمود.‏ (‏۱سمو ۱۳:‏۱۳،‏ ۱۴‏)‏ اما یَهُوَه خدا قصد داشت در زمان مناسب،‏ شخصی را منصوب کند که برتر از هر رهبری بود که پیش‌تر انتخاب شده بود.‏ ب۱۷/‏۲ ۳:‏۱۱،‏ ۱۲،‏ ۱۴

انسان‌ها به صورت خدا آفریده شده‌اند.‏ (‏پیدا ۱:‏۲۷‏)‏ از این رو،‏ اکثر آنان تا حدّی برخی خصوصیات الٰهی را از خود نمایان می‌سازند.‏ تمام انسان‌ها قادرند به دیگران محبت و نیکویی کنند و دلسوزی نشان دهند.‏ خدا به انسان‌ها وجدان داده است تا بتوانند درست را از نادرست،‏ بجا را از نابجا و صداقت را از عدم‌صداقت تشخیص دهند.‏ (‏روم ۲:‏۱۴،‏ ۱۵‏)‏ اکثر مردم به چیزهای پاک و زیبا جذب می‌شوند و در کل همه می‌خواهند که با دیگران در صلح به سر برند.‏ آنان چه دانسته،‏ چه ندانسته تا حدّی جلال خدا را از خود منعکس می‌کنند،‏ از این رو باید حرمت و احترامی را که شایستهٔ انسان‌هاست حفظ کنیم.‏ با این حال،‏ می‌دانیم که همهٔ انسان‌ها شایستهٔ احترام و حرمتند،‏ اما باید در این خصوص تعادل را حفظ کنیم.‏ ب۱۷/‏۳ ۱:‏۵،‏ ۶

یَهُوَه خدا با دیدن توبهٔ اهالی نِینَوا و تغییر رفتار آنان،‏ تصمیم دیگری گرفت.‏ به این ترتیب او منصفانه عمل کرد و تواضع و دلسوزی نشان داد.‏ به علاوه،‏ اعمال یَهُوَه بر پایهٔ خشم آنی یا طغیان احساسات نیست که در رفتار بسیاری از انسان‌ها دیده می‌شود.‏ گاه ممکن است لازم باشد ما نیز در تصمیم یا انتخابی که کرده‌ایم،‏ تجدیدنظر کنیم.‏ مثلاً زمانی که شرایط تغییر می‌کند.‏ یَهُوَه گاه با تغییر شرایط تصمیم خود را با آن هماهنگ کرده است.‏ (‏۱پاد ۲۱:‏۲۰،‏ ۲۱،‏ ۲۷-‏۲۹؛‏ ۲پاد ۲۰:‏۱-‏۵‏)‏ همچنین زمانی که آگاهی یا اطلاعمان از امری بیشتر می‌شود ممکن است لازم باشد که تصمیمی را تغییر دهیم.‏ برای مثال،‏ به داوود پادشاه اطلاعاتی نادرست از نوهٔ شائول،‏ مِفیبوشِت داده شده بود.‏ اما وقتی داوود از حقیقت آگاه شد تصمیم خود را تغییر داد.‏—‏۲سمو ۱۶:‏۳،‏ ۴؛‏ ۱۹:‏۲۴-‏۲۹‏.‏ ب۱۷/‏۳ ۲:‏۱۴،‏ ۱۵

در خصوص بروز مشکل باید تحقیق کنیم که چه اصولی از کتاب مقدّس را باید در نظر بگیریم و چگونه آن‌ها را به شیوه‌ای متعادل به کار بندیم.‏ برای مثال،‏ خواهری به‌خوبی می‌داند که وظیفه دارد خبر خوش را موعظه کند.‏ (‏اعما ۴:‏۲۰‏)‏ حال فرض کنید روزی مشخص را برای شرکت در خدمت موعظه برنامه‌ریزی می‌کند.‏ اما شوهرش که هم‌ایمان او نیست به او می‌گوید که مدتی است که با هم وقت نگذرانده‌اند و دوست دارد که با هم باشند.‏ ممکن است او در این رابطه به آیاتی از کتاب مقدّس فکر کند،‏ همچون آیاتی در مورد اطاعت از خدا و فرمان شرکت در خدمت موعظه.‏ (‏مت ۲۸:‏۱۹،‏ ۲۰؛‏ اعما ۵:‏۲۹‏)‏ اما او باید اصل سَروری و اطاعت از شوهرش را نیز در نظر بگیرد و معقولانه عمل کند.‏ (‏افس ۵:‏۲۲-‏۲۴‏)‏ آیا همسر او همیشه برای رفتن به خدمت موعظه با او مخالفت می‌کند یا این که تنها در آن روز خاص از او می‌خواهد که به موعظه نرود؟‏ در عین حال که همواره مد نظر داریم خواست خدا را انجام دهیم و وجدانی پاک داشته باشیم،‏ باید معقولانه نیز عمل کنیم.‏ ب۱۷/‏۳ ۴:‏۱۷