اکتبر

برای قدرت به یَهُوَه روی آورید.‏ یَهُوَه خدایی است «که پایداری و دلگرمی می‌بخشد.‏» (‏روم ۱۵:‏۵‏)‏ او مشکلاتی را که ما با آن روبرو هستیم کاملاً درک می‌کند و در کنار آن از محیط اطرافمان،‏ احساسات و حتی از ساختار ژنتیکی‌مان و تأثیر این عوامل بر ما آگاه است.‏ به‌راستی او بهترین کسی است که می‌تواند آنچه برای پایداری به آن نیاز داریم به ما ببخشد.‏ چگونه یَهُوَه خدا دعاهای ما را برای دریافت قدرت و پایداری پاسخ می‌دهد؟‏ هنگامی که از یَهُوَه خدا می‌خواهیم که در مقابله با مشکلات به ما یاری رساند،‏ او «راه گریزی» پیش پایمان می‌گذارد.‏ (‏۱قر ۱۰:‏۱۳‏)‏ آیا این بدین معنی است که مشکلمان را برطرف می‌کند؟‏ ممکن است چنین باشد.‏ اما اغلب،‏ او برای مشکل ما راهی مهیا می‌سازد ‹تا بتوانیم در برابر آن پایداری کنیم.‏› آری،‏ یَهُوَه به ما قدرت می‌بخشد تا بتوانیم «در همه حال با بردباری و شادی» پایداری کنیم.‏ (‏کول ۱:‏۱۱‏)‏ از آنجا که او با محدودیت‌های جسمی،‏ ذهنی و عاطفی ما کاملاً آشناست،‏ هیچ گاه اجازه نمی‌دهد شرایط تا جایی پیش رود که نتوانیم به او وفادار بمانیم.‏ ب۱۶/‏۴ ۲:‏۵،‏ ۶

از یک سو کلام خدا از ما می‌خواهد که مطیع حکومت‌ها و حکمرانان باشیم و از سوی دیگر می‌گوید که نخست از خدا اطاعت کنیم،‏ نه از انسان.‏ (‏اعما ۵:‏۲۹؛‏ تیت ۳:‏۱‏)‏ آیا در اینجا تضادی وجود دارد؟‏ به هیچ وجه!‏ اصل اطاعتِ نسبی،‏ به ما در درک این فرامین و اطاعت از آن‌ها کمک می‌کند.‏ عیسی این اصل را در آیهٔ امروز خلاصه کرد.‏ ما به اختیارات دولتی که تحت حکمرانی آن زندگی می‌کنیم گردن می‌نهیم،‏ به این معنی که از قوانین آن حکومت اطاعت می‌کنیم،‏ به مسئولین آن احترام می‌گذاریم و مالیاتمان را می‌پردازیم.‏ (‏روم ۱۳:‏۷‏)‏ اما اگر دولت‌ها از ما بخواهند که قانون خدا را زیر پا بگذاریم،‏ با احترام آن را رد می‌کنیم.‏ ما همواره در امور سیاسی این دنیا بی‌طرف‌می‌مانیم.‏ (‏اشع ۲:‏۴‏)‏ از آنجا که یَهُوَه خدا به دولت‌های انسانی اجازهٔ موجودیت داده است،‏ ما با آن‌ها مخالفت نمی‌کنیم و یا در فعالیت‌های ملی‌گرانه و وطن‌پرستانه شرکت نمی‌کنیم.‏ (‏روم ۱۳:‏۱،‏ ۲‏)‏ تلاش نمی‌کنیم که بر سیاستمداران اِعمال نفوذ کنیم،‏ در رأی‌گیری‌ها شرکت نمی‌کنیم،‏ در پی تغییر دولت‌ها نیز نیستیم و مسند سیاسی نیز برنمی‌گزینیم.‏ ب۱۶/‏۴ ۴:‏۱،‏ ۲

اختلاف میان مسیحیان اغلب در خلوت میان طرفین اختلاف برطرف می‌شود و باید نیز چنین باشد.‏ اما عیسی اشاره کرد که شاید لازم باشد در شرایطی خاص برای حل اختلاف،‏ موضوع با پیران جماعت در میان گذاشته شود.‏ (‏مت ۱۸:‏۱۵-‏۱۷‏)‏ اگر فرد متخلّف به برادر خود،‏ به آن «دو یا سه شاهد» و به جماعت گوش ندهد،‏ چه خواهد شد؟‏ عیسی گفت:‏ «همچون شخصی از اقوام دیگر و خراجگیر باشد.‏» این گفته،‏ امروز به این معنی است که شخص باید از جماعت اخراج شود.‏ از آنجا که برداشتن قدم آخر می‌تواند به اخراج شخص بینجامد،‏ پس آن گناه اختلافی جزئی نیست،‏ بلکه باید دو خصوصیت زیر را دارا باشد.‏ اول این که گناهی باشد که می‌توانسته میان طرفین حل شود،‏ اما حل نشده است،‏ همچنین آن گناه در حدّی جدّی است که اگر حل نشود،‏ به اخراج شخص می‌انجامد.‏ این گناه می‌تواند گناهی باشد که در آن تا حدّی فریبکاری دخیل است یا شامل تهمت و افترایی باشد که نام شخص را لکه‌دار می‌کند.‏ فقط زمانی که شرایط چنین باشد باید به سه قدمی که در مَتّی ۱۸:‏۱۵-‏۱۷ نوشته شده است عمل کرد.‏ ب۱۶/‏۵ ۱:‏۱۴

موقعیت‌های بی‌شماری پیش می‌آید که کتاب مقدّس در مورد آن‌ها قانون مشخصی نداده است.‏ برای نمونه در خصوص پوشش و لباس مناسب برای مسیحیان قوانینی با جزئیات در کتاب مقدّس نیامده است.‏ در واقع حکمت یَهُوَه در پس این امر دیده می‌شود،‏ چون لباس و پوشش مردم در سراسر زمین کاملاً با یکدیگر متفاوت است و حتی پس از چندین سال نیز تغییر می‌کند.‏ اگر در کتاب مقدّس فهرستی از لباس و پوشش مناسب برای مسیحیان ذکر می‌شد،‏ اکنون برای دنیای امروز قابل استفاده نبود.‏ به دلیل مشابه،‏ در کلام الهامی خدا در خصوص حرفه،‏ امور مربوط به سلامتی و تفریحات،‏ فهرستی از بایدها و نبایدها نیامده است.‏ تصمیم‌گیری در خصوص این امور به هر شخص و سرپرست خانواده سپرده شده است.‏ در مواردی که فرامینی مشخص در کتاب مقدّس نیامده است،‏ چه باید بکنیم؟‏ به جای این که صرفاً بر مبنای خواست و میل شخصیمان تصمیم بگیریم،‏ باید با در نظر گرفتن شرایطمان تصمیمی بگیریم که یَهُوَه خدا را خشنود می‌سازد و مورد تأیید اوست.‏ آنگاه می‌توانیم اطمینان داشته باشیم که او به ما یاری می‌کند تا نتیجهٔ خوبی حاصل شود.‏—‏مز ۳۷:‏۵‏.‏ ب۱۶/‏۵ ۳:‏۲،‏ ۶

بی‌گمان هر یک از ما به بخش‌های خاصّی از کتاب مقدّس علاقهٔ ویژه‌ای داریم.‏ برخی از خواندن انجیل‌ها لذّت می‌برند چون تصویری زیبا از یَهُوَه خدا ارائه می‌دهد که در شخصیت پسرش تجلّی شده است.‏ (‏یو ۱۴:‏۹‏)‏ برخی دیگر به بخش‌هایی که شامل پیشگویی است علاقه‌مندند،‏ مثل کتاب مکاشفه که چشم‌اندازی از «آنچه باید به‌زودی رخ دهد» را به تصویر می‌کشد.‏ (‏مکا ۱:‏۱‏)‏ کدام یک از ماست که از کتاب مزامیر تسلّی نگرفته باشد یا از کتاب امثال درس‌هایی عملی و کارساز نیاموخته باشد؟‏ بی‌تردید کتاب مقدّس کتابی است برای همه.‏ چون ما به کتاب مقدّس دلبسته و علاقه‌مندیم،‏ از مطالعهٔ نشریاتی که بر پایهٔ کتاب مقدّس تهیه می‌شود نیز بسیار لذّت می‌بریم.‏ برای نمونه از غذای روحانی‌ای که از طریق کتاب‌ها،‏ بروشورها،‏ مجلّات و دیگر نشریات به ما می‌رسد،‏ قدردانیم.‏ می‌دانیم که یَهُوَه این تدارکات را برای ما دیده است تا ما از نظر روحانی هوشیار بمانیم،‏ تغذیه شویم و ایمانمان استوار گردد.‏—‏تیت ۲:‏۲‏.‏ ب۱۶/‏۵ ۵:‏۱-‏۳

روح خدا می‌تواند به طرق گوناگون ما را شکل دهد.‏ برای نمونه،‏ می‌تواند به ما کمک کند که شخصیت مسیحی را در خود پرورش دهیم که مشخصهٔ آن برخورداری از ثمرهٔ روح است.‏ یک جنبه از ثمرهٔ روح محبت است.‏ ما به خدا عشق و محبت می‌ورزیم و می‌خواهیم که مطیع او باشیم و در دستان او شکل گیریم،‏ چون دانسته‌ایم که فرامین او باری سنگین نیست.‏ روح خدا همچنین می‌تواند به ما قدرت بخشد که با تأثیرات دنیا و روحیهٔ بد آن مقابله کنیم.‏ (‏افس ۲:‏۲‏)‏ پولُس رسول که در جوانی شدیداً تحت تأثیر روحیهٔ متکبّر علمای یهودی قرار داشت،‏ بعدها چنین نوشت:‏ «به یاری او که به من قوّت می‌بخشد،‏ قدرت هر چیز را دارم.‏» (‏فیلیپ ۴:‏۱۳‏)‏ پس باشد که ما نیز همچون پولُس همواره خواهان روح مقدّس خدا باشیم.‏ یَهُوَه تمنا و التماس خالصانهٔ آنانی را که دلی افتاده دارند،‏ اجابت می‌کند.‏—‏لو ۱۱:‏۱۳‏.‏ ب۱۶/‏۶ ۱:‏۱۲

یَهُوَه تنها خدا و خداوند یکتاست از این رو در پرستش او باید تماماً وقف او باشیم.‏ پرستش باید تنها مختص او باشد،‏ به این معنی که در پرستش یَهُوَه خدا نه جایی برای خدایی دیگر است و نه جایی برای اعتقاد یا عملی که به پرستشی دیگر مربوط شود.‏ موضوع این نیست که یَهُوَه خدایی در میان خدایان دیگر و والاترین و پرقدرت‌ترین آنان است،‏ بلکه باید همواره در نظر داشت که تنها او خدای حقیقی است و پرستش تنها مختص اوست.‏ برای وقف کامل به یَهُوَه خدا نباید اجازه دهیم که در زندگی‌مان هیچ چیز جایی را که مختص اوست،‏ اشغال کند.‏ چه چیزهایی می‌تواند چنین جایگاهی در زندگی‌مان داشته باشد؟‏ در ده فرمان،‏ یَهُوَه روشن ساخت که قوم او نباید هیچ خدای دیگری به جز او داشته باشند و نباید به اعمالی دست زنند که نشانی از بت‌پرستی دارد.‏ (‏تث ۵:‏۶-‏۱۰‏)‏ امروزه بت‌پرستی صورت‌های مختلف دارد،‏ حتی تشخیص برخی از آن‌ها می‌تواند دشوار باشد.‏ اما خواسته‌های یَهُوَه در این خصوص هیچ تغییری نکرده است،‏ یَهُوَه خدا اکنون نیز «خداوندِ یکتاست.‏»—‏مرق ۱۲:‏۲۹‏.‏ ب۱۶/‏۶ ۳:‏۱۰،‏ ۱۲

زمانی که پِطرُس از عیسی پرسید:‏ «چند بار باید برادری را که در حق من گناه می‌کند،‏ ببخشم؟‏ تا هفت بار؟‏» عیسی گفت:‏ «به تو می‌گویم،‏ نه تا هفت بار،‏ بلکه تا ۷۷ بار.‏» روشن است که منظور عیسی از این گفته این بود که ما باید همواره آمادهٔ بخشش دیگران باشیم و بخشش باید اولین خواست ما و تمایل غالب ما باشد.‏ (‏مت ۶:‏۱۵؛‏ ۱۸:‏۲۱،‏ ۲۲‏)‏ به یاد داشتن این حقیقت نیز عاقلانه است که همهٔ ما خطا می‌کنیم و این خطاها می‌تواند باعث رنجش دیگران شود.‏ در کتاب مقدّس آمده است که اگر متوجه شویم کسی از ما رنجیده است باید نزد او برویم و بکوشیم صلح را با او برقرار کنیم.‏ (‏مت ۵:‏۲۳،‏ ۲۴‏)‏ مسلّماً این که دیگران خطاهای ما را ببخشند مایهٔ خوشحالی ماست،‏ پس ما خود نیز باید دیگران را ببخشیم.‏ (‏۱قر ۱۳:‏۵؛‏ کول ۳:‏۱۳‏)‏ اگر ما بدون قید و شرط دیگران را ببخشیم،‏ یَهُوَه خدا نیز ما را می‌بخشد.‏ بله،‏ در خصوص واکنش نسبت به خطاهای دیگران،‏ ما مسیحیان باید پدر رحیم و آسمانی‌مان را سرمشق قرار دهیم که خطاهای ما را می‌بخشد.‏—‏مز ۱۰۳:‏۱۲-‏۱۴‏.‏ ب۱۶/‏۶ ۴:‏۱۵،‏ ۱۷

در این دوران آخر،‏ مأموریت موعظه به قوم یَهُوَه سپرده شده است و از طریق آنان «این خبر خوشِ پادشاهی،‏ در سراسر زمین موعظه خواهد شد تا برای همهٔ قوم‌ها شهادتی شود.‏» (‏مت ۲۴:‏۱۴‏)‏ پیامی که ما به گوش مردم می‌رسانیم نیز «در مورد بشارت لطف خدا» است.‏ تمامی برکاتی که ما آرزو داریم تحت پادشاهی خدا نصیبمان شود،‏ با لطف خدا از طریق مسیح به تحقق می‌رسد.‏ (‏افس ۱:‏۳‏)‏ آیا شما نیز همچون پولُس قدردانی‌تان را از لطف یَهُوَه نشان می‌دهید و با غیرت در خدمت موعظه شرکت می‌کنید؟‏ (‏روم ۱:‏۱۴،‏ ۱۵‏)‏ به طرق مختلف ما انسان‌های گناهکار از لطف یَهُوَه برخوردار می‌شویم.‏ از این رو،‏ ما نیز وظیفه داریم مردم را از محبت یَهُوَه خدا آگاه سازیم و به آنان نشان دهیم که چگونه می‌توانند شخصاً از آن فایده ببرند.‏ ب۱۶/‏۷ ۴:‏۴،‏ ۵

عیسی پیش از مرگش سه بار به شاگردانش در مورد «حکمران این دنیا» هشدار داد.‏ (‏یو ۱۲:‏۳۱؛‏ ۱۴:‏۳۰؛‏ ۱۶:‏۱۱‏)‏ عیسی می‌دانست که ابلیس مردم را به خواب بی‌تفاوتی نسبت به امور روحانی می‌برد.‏ ابلیس از ادیان کاذب برای فریب مردم استفاده می‌کند.‏ از این رو امروزه بسیاری،‏ پیشگویی‌های روشن کتاب مقدّس را در مورد نابودی این نظام که به زودی صورت می‌گیرد،‏ نادیده می‌گیرند.‏ (‏صف ۱:‏۱۴‏)‏ به وضوح می‌توان دید که شیطان «ذهن‌های این بی‌ایمانان را کور کرده است.‏» (‏۲قر ۴:‏۳-‏۶‏)‏ از این رو،‏ وقتی در مورد حاکمیت عیسی و نزدیکی پایان این نظام صحبت می‌کنیم،‏ آنان نمی‌خواهند بشنوند.‏ اما اجازه ندهید که بی‌تفاوتی دیگران شما را دلسرد سازد یا بر هوشیاری‌تان خدشه وارد کند.‏ شما می‌دانید که چرا هوشیاری اهمیت دارد.‏ ب۱۶/‏۷ ۲:‏۱۱،‏ ۱۲

شادی عروس و داماد که زیبا و با وقار در روز ازدواجشان در کنار هم ایستاده‌اند،‏ وصف‌ناپذیر است.‏ کلام خدا نیز حکمت لازم را به آنان می‌دهد.‏ چرا که این خواست یَهُوَه خدا،‏ بانی ازدواج است که هر یک از آنان در زندگی مشترکشان شاد و موفق باشند.‏ (‏امث ۱۸:‏۲۲‏)‏ با این همه،‏ در کتاب مقدّس در خصوص زندگی مشترک میان انسان‌های ناکامل به‌روشنی آمده است که «در زندگی سختی خواهند کشید.‏» (‏۱قر ۷:‏۲۸‏)‏ اما چگونه می‌توان این مشکلات و سختی‌ها را به حداقل رساند؟‏ و چگونه زوج مسیحی می‌توانند زندگی مشترک موفقی داشته باشند؟‏ کتاب مقدّس به اهمیت محبت تأکید کرده است.‏ دلبستگی و علاقه،‏ (‏به یونانی فیلِئو‏)‏ لازمهٔ زندگی مشترک است.‏ عشق به همسر (‏به یونانی اِرُس‏)‏ مایهٔ شادمانی است و محبت به خانواده (‏به یونانی ستُرگِه‏)‏ برای زمانی که فرزندان به کانون خانواده می‌پیوندند،‏ ضروری است.‏ با این همه محبتی که موفقیت را در زندگی مشترک تضمین می‌کند،‏ محبت اصولی یا همان آگاپه است.‏ ب۱۶/‏۸ ۲:‏۱،‏ ۲

تیموتائوس،‏ در آن زمان مبشّری باتجربه بود.‏ اما تنها در صورتی که «همواره مراقب» تعلیم خود می‌بود می‌توانست خدمتش را به نحوی مؤثر انجام دهد.‏ او نمی‌توانست انتظار داشته باشد که مردم به شیوهٔ معمولِ او در تعلیم،‏ واکنش مثبت نشان دهند.‏ برای این که به دل شنوندگانش راه یابد،‏ باید هماهنگ با نیاز آنان شیوهٔ تعلیم خود را تغییر می‌داد.‏ ما نیز به عنوان مبشّران پادشاهی خدا باید چنین کنیم.‏ اغلب در موعظهٔ خانه‌به‌خانه مردم در خانه‌هایشان نیستند.‏ در بعضی مناطق نمی‌توان به برخی ساختمان‌ها و مجتمع‌های مسکونی وارد شد.‏ اگر شما در محدوده‌تان با چنین مشکلی روبرو هستید،‏ شاید بهتر باشد که شیوه‌های دیگری را برای رساندن خبر خوش به کار بندید.‏ موعظه در اماکن عمومی یکی از شیوه‌های مفید پخش خبر خوش است.‏ برای بسیاری از مبشّران این شیوهٔ موعظه بسیار مؤثر و پربار بوده است.‏ آنان در ایستگاه‌های قطار و اتوبوس،‏ در بازارها،‏ پارک‌ها و دیگر مناطق پر رفت‌وآمد به مردم موعظه کرده‌اند.‏ ب۱۶/‏۸ ۳:‏۱۴-‏۱۶

یَهُوَه خدا برادریِ جهانی را به ما بخشیده است،‏ پرستندگان و خادمین مهربانش که می‌توانند ما را دلگرم سازند.‏ (‏عبر ۱۲:‏۱۲،‏ ۱۳‏)‏ در قرن اول بسیاری بدین شکل از نظر روحانی قوّت یافتند.‏ امروزه نیز چنین است.‏ به این فکر کنید که چگونه هارون و حور به معنی واقعی کلمه طی نبردی دست‌گیر موسی بودند.‏ (‏خرو ۱۷:‏۸-‏۱۳‏)‏ ما نیز می‌توانیم دست‌گیر و پشتیبان دیگران باشیم و به شیوه‌های عملی به آنان یاری رسانیم.‏ منظور چه کسانی است؟‏ می‌توانیم به سالخوردگان،‏ بیماران،‏ کسانی که با مخالفت خانواده روبرویند،‏ آنان که احساس تنهایی می‌کنند یا عزیزی را از دست داده‌اند کمک کنیم.‏ همچنین می‌توانیم به جوانانی که برای دست زدن به عملی خطا تحت فشارند کمک کنیم یا به آن گروه از آنان که در زمینهٔ تحصیلات،‏ مسائل مالی یا حرفه‌ای تحت فشار قرار می‌گیرند تا در پی به اصطلاح «موفقیت» در دنیا باشند،‏ یاری رسانیم.‏ (‏۱تسا ۳:‏۱-‏۳؛‏ ۵:‏۱۱،‏ ۱۴‏)‏ به دنبال راه‌هایی باشید که بتوانید در سالن جماعت،‏ در خدمت موعظه،‏ هنگام صرف غذا با دیگران یا گفتگو با تلفن علاقهٔ قلبی‌تان را به دیگران نشان دهید.‏ ب۱۶/‏۹ ۱:‏۱۳،‏ ۱۴

ما موظفیم که به خاطر یَهُوَه خدای مقدّسمان،‏ هم‌ایمانانمان و مردم محدودهٔ موعظه‌مان لباسی به تن کنیم که مایهٔ جلال یَهُوَه و حفظ حرمت پیاممان باشد.‏ (‏روم ۱۳:‏۸-‏۱۰‏)‏ این امر به خصوص زمانی که به فعالیت‌های مسیحی می‌پردازیم اهمیت دارد،‏ مثل شرکت در جلسات یا خدمت موعظه.‏ ما باید لباسی به تن کنیم که شایستهٔ کسانی است که «خود را به خدا وقف کرده‌اند.‏» (‏۱تیمو ۲:‏۱۰‏)‏ مسلّم است که هر لباسی مناسب هر منطقه نیست.‏ از این رو قوم یَهُوَه در سراسر دنیا به آداب و رسوم محلّی نیز توجه دارند تا مایهٔ رنجش و آزردگی کسی نشوند.‏ برای شرکت در مجمع‌ها و کنگره‌ها باید لباسی مناسب و موقر پوشید و از سبک‌های افراطی که در دنیا رواج دارد،‏ پرهیز کرد.‏ اگر لباسی مناسب به تن داشته باشیم،‏ با افتخار هویت خود را به عنوان شاهد یَهُوَه معرفی می‌کنیم و هنگامی که فرصتی برای موعظه پیش آید،‏ می‌توانیم از آن بهره جوییم.‏ ب۱۶/‏۹ ۳:‏۷،‏ ۸

استدلال پولس بسیار منطقی و مؤثر است.‏ بله،‏ طرح‌های پیچیده حاصل ذهنی هوشمند است.‏ هنگام گفتگو با کسی که در درستی کتاب مقدّس تردید دارد می‌توانید همین اصول اساسی را به کار بندید.‏ نخست سعی کنید که واقعاً به اعتقاد او و این که به چه موضوعی علاقه‌مند است پی ببرید.‏ (‏امث ۱۸:‏۱۳‏)‏ اگر به موضوعات علمی علاقه دارد،‏ احتمالاً برای او جالب است که به نکاتی اشاره کنید که دقت علمی کتاب مقدّس را نشان می‌دهد.‏ برای برخی دیگر پیشگویی‌های دقیق کتاب مقدّس و دقت تاریخی آن جذاب است.‏ همچنین اشاره به اصول و راهنمایی‌های کتاب مقدّس همچون آنچه در موعظهٔ بالای کوه یافت می‌شود،‏ می‌تواند برای مخاطبتان جالب باشد.‏ به خاطر داشته باشید که هدف شما این است که مخاطبتان را جلب کنید نه این که بحث را ببرید.‏ پس شنوندهٔ خوبی باشید.‏ با احترام و ملایمت پرسش‌هایی مطرح کنید،‏ به‌خصوص هنگام گفتگو با شخصی که از شما مسن‌تر است.‏ اگر به دیگران احترام بگذارید احتمال این که آنان نیز به عقاید شما احترام بگذارند بیشتر است.‏ ب۱۶/‏۹ ۴:‏۱۴-‏۱۶

برای این که کمک کنید کسی که از کشور دیگر آمده است احساس غریبی نکند،‏ صادقانه از خود بپرسید:‏ ‹اگر من در کشوری دیگر بودم،‏ دوست داشتم با من چگونه رفتار شود؟‏› (‏مت ۷:‏۱۲‏)‏ با کسانی که خود را با محیط و کشوری جدید سازگار می‌کنند،‏ صبور باشید.‏ در ابتدا،‏ شاید طرز فکر یا واکنش آنان را کاملاً درک نکنیم.‏ با این حال،‏ به جای این که انتظار داشته باشیم آنان فرهنگ ما را بپذیرند،‏ چرا ما آنان را همان گونه که هستند نپذیریم؟‏ اگر در مورد کشور و فرهنگ آنان،‏ اطلاعات کسب کنیم ارتباط برقرار کردن با آنان برایمان آسان‌تر خواهد بود.‏ می‌توانیم در پرستش خانوادگی زمانی را صرف کرده و در مورد فرهنگ و کشور مردمی تحقیق کنیم که با آنان آشنایی نداریم و در جماعت یا محدودهٔ موعظه روبرو می‌شویم.‏ راه دیگر برای نزدیک شدن با افرادی از کشور دیگر،‏ دعوت آنان به منزلمان برای صرف غذاست.‏ از آنجا که یَهُوَه «درِ ایمان را به روی» اقوام مختلف گشوده است،‏ آیا ما نیز نباید درِ خانه‌مان را به روی غریبانی که «از طریق ایمان خویشاوند ما هستند،‏» بگشاییم؟‏—‏اعما ۱۴:‏۲۷؛‏ غلا ۶:‏۱۰؛‏ ایو ۳۱:‏۳۲‏.‏ ب۱۶/‏۱۰ ۱:‏۱۵،‏ ۱۶

پس از این که پولُس به مردان و زنان باایمان اشاره کرد،‏ بارزترین نمونهٔ ایمان را برجسته ساخت.‏ او در عبرانیان ۱۲:‏۲ در مورد سَرورمان عیسی مسیح چنین گفت:‏ «به خاطر شادی‌ای که پیش رو داشت تیر شکنجه را تحمّل کرده،‏ شرمساری را بی‌اهمیت شمرد و حال به دست راست تخت خدا نشسته است.‏» به راستی ما باید به نمونهٔ ایمان عیسی بیندیشیم که با سخت‌ترین آزمایش‌ها روبرو شد.‏ مسیحیانی همچون آنتیپاسِ وفادار که در قرن اول به شهادت رسیدند،‏ در پیروی از نمونهٔ عیسی حاضر به سازش نشدند.‏ (‏مکا ۲:‏۱۳‏)‏ پاداش آنان رستاخیز در آسمان بود،‏ رستاخیزی برجسته‌تر از «رستاخیز بهتر» که مردان و زنان باایمانِ پیش از مسیح مشتاق آن بودند،‏ یعنی رستاخیز بر روی زمین.‏ (‏عبر ۱۱:‏۳۵‏)‏ پس از برقراری پادشاهی خدا در سال ۱۹۱۴ تمامی این خادمان مسح‌شده و وفادار که در خواب مرگ بودند،‏ به صورت موجودی روحی رستاخیز یافتند تا در آسمان به همراه عیسی بر انسان‌ها حکمرانی کنند.‏—‏مکا ۲۰:‏۴‏.‏ ب۱۶/‏۱۰ ۳:‏۱۲

برخی والدین به دلیل این که در کودکی از سوی والدینشان هرگز تشویق نشدند،‏ فرزندانشان را تحسین نمی‌کنند و به آنان دلگرمی نمی‌دهند.‏ بسیاری از کارمندان گله و شکایت می‌کنند که در محل کارشان تشویق و دلگرمی وجود ندارد و از سوی کارفرمایان خود تحسین نمی‌شوند.‏ دلگرمی و قوّت‌قلب دادن به دیگران اغلب شامل این می‌شود که شخص را به دلیل کار خوبش تحسین کنیم و به او اطمینان بخشیم که دارای خصوصیاتی خوب است.‏ همچنین می‌توانیم ‹به کسانی که دلسرد شده‌اند،‏ دلگرمی بخشیم.‏› (‏۱تسا ۵:‏۱۴‏،‏ پاورقی)‏ واژهٔ یونانی که اغلب «دلگرمی» و «قوّت‌قلب» ترجمه می‌شود،‏ به طور تحت‌اللفظی به مفهوم «کسی را به نزد خود فراخواندن» است.‏ همچنان که دوشادوش برادران و خواهرانمان خدمت می‌کنیم،‏ احتمالاً برایمان فرصت‌هایی پیش خواهد آمد تا بتوانیم آنان را تشویق کرده دلگرم سازیم.‏ (‏جا ۴:‏۹،‏ ۱۰‏)‏ آیا در فرصت‌های مناسبی که پیش می‌آید به دیگران می‌گوییم که چرا آنان را دوست داریم و برایشان ارزش قائلیم؟‏ پیش از این که به این سؤال پاسخ دهیم،‏ مفید خواهد بود که بر این گفتهٔ کتاب امثال تأمّل و تفکر کنیم:‏ «چه نیکوست سخنی که به وقتش گفته شود!‏»—‏امث ۱۵:‏۲۳‏.‏ ب۱۶/‏۱۱ ۱:‏۳-‏۵

یَهُوَه در پیشگویی‌ای در رابطه با وضعیت آیندهٔ پرستندگانش گفت:‏ «بی‌گمان باقی‌ماندگان اسرائیل را جمع خواهم کرد.‏ ایشان را همچون گوسفندان با هم در آغل خواهم نهاد.‏» (‏میکا ۲:‏۱۲‏)‏ او همچنین از طریق صَفَنیای نبی گفت:‏ «زبان قوم‌ها را به زبانی پاک [به زبان حقیقت] تبدیل خواهم کرد،‏ تا همگی نام یهوه را بخوانند و او را به یکدلی خدمت کنند [او را در اتحاد بپرستند].‏» (‏صف ۳:‏۹‏)‏ حقیقتاً سپاسگزاریم که این افتخار را داریم که یَهُوَه خدا را در اتحاد و یگانگی بپرستیم.‏ واضح است که پندهای الهام‌شده در کلام یَهُوَه خدا به مسیحیان قرن اول در قُرِنتُس و شهرهای دیگر کمک کرد تا پاکی،‏ صلح و وحدت جماعت را حفظ کنند.‏ (‏۱قر ۱:‏۱۰؛‏ افس ۴:‏۱۱-‏۱۳‏،‏ پاورقی؛‏ ۱پطر ۳:‏۸‏)‏ امروزه به خاطر تلاش اشخاصی که در سازمان خدا هستند و به طور متحد موعظه می‌کنند،‏ مردم سراسر زمین می‌توانند به شناخت مقاصد شگفت‌انگیز خدا دست یابند.‏ ب۱۶/‏۱۱ ۲:‏۱۶،‏ ۱۸

طی قرون اول میلادی،‏ هنوز مردم بسیاری می‌توانستند کتاب مقدّس را به زبان‌های یونانی و لاتین بخوانند و درک کنند.‏ بدین شکل،‏ آنان این فرصت را داشتند که تعالیم کلام خدا را با عقاید کلیسا مقایسه کنند.‏ برخی از آنان به دلیل آنچه می‌خواندند،‏ اعتقادات و احکام کلیسا را که برخلاف تعالیم کتاب مقدّس بود،‏ رد می‌کردند.‏ البته،‏ اظهار نظر در آن موارد بسیار خطرناک بود و حتی ممکن بود به قیمت جان شخص تمام شود.‏ با گذشت زمان،‏ تعداد کسانی که قادر بودند کتاب مقدّس را به زبان‌های یونانی و لاتین بخوانند و درک کنند،‏ کمتر می‌شد و کلیسا نیز اجازه نمی‌داد که کلام خدا به زبان‌های رایج ترجمه شود.‏ هر کس که با عقاید کلیسا مخالفت می‌کرد،‏ به شدّت مجازات می‌شد.‏ حتی اگر برای خادمان وفادار و مسح‌شدهٔ خدا گرد هم آمدن ممکن بود،‏ باید بسیار مراقب می‌بودند.‏ مسح‌شدگان نیز که از دید یَهُوَه خدا ‹کاهن› شمرده می‌شوند،‏ قادر نبودند به گونه‌ای سازمان‌یافته خدمت کنند.‏ بابِل بزرگ همهٔ مردم را کاملاً در چنگ خود گرفته بود.‏ ب۱۶/‏۱۱ ۴:‏۸،‏ ۱۰،‏ ۱۱

ما باید از گناهان جدّی که برخی اعضای جماعت قُرِنتُس پیش‌تر مرتکب می‌شدند،‏ پرهیز کنیم.‏ در غیر این صورت نمی‌توانیم بگوییم که لطف خدا را پذیرفته‌ایم و دیگر ‹گناه بر ما تسلّط ندارد.‏› اما آیا مصمم نیز هستیم که هر آنچه در توان داریم انجام دهیم تا از گناهانی که برخی آن را کوچک می‌شمارند،‏ بپرهیزیم و «از دلْ مطیع» باشیم؟‏ (‏روم ۶:‏۱۴،‏ ۱۷‏)‏ به پولُس رسول فکر کنید.‏ می‌توانیم اطمینان داشته باشیم که او از گناهان بزرگی که در اول قُرِنتیان ۶:‏۹-‏۱۱ به آن اشاره شده است،‏ مبرّا بود.‏ با این همه اعتراف کرد که گناهکار است.‏ او می‌نویسد:‏ «اما من نفسانی و همچون برده به گناه فروخته شده‌ام.‏ من نمی‌دانم چرا چنین می‌کنم؛‏ زیرا کاری که می‌خواهم نمی‌کنم،‏ بلکه کاری که از آن نفرت دارم،‏ انجام می‌دهم.‏» (‏روم ۷:‏۱۴،‏ ۱۵‏)‏ پس اعمال گناه‌آلود دیگری نیز وجود دارد که پولُس تلاش می‌کرد از آن‌ها بپرهیزد.‏ (‏روم ۷:‏۲۱-‏۲۳‏)‏ باشد ما نیز که می‌کوشیم «از دلْ مطیع» باشیم،‏ از چنین اعمالی پرهیز کنیم.‏ ب۱۶/‏۱۲ ۱:‏۱۵،‏ ۱۶

زمانی که با وضعیتی ناراحت‌کننده،‏ با تشویش و نگرانی روبرو می‌شوید سفرهٔ دلتان را پیش پدر آسمانی مهربانمان باز کنید.‏ اگر برای حل مشکلی هر آنچه که در توان داشتید انجام داده‌اید،‏ واضح است که نگرانی و غصه نمی‌تواند قدمی پیش ببرد،‏ بلکه دعایی از صمیم دل است که می‌تواند به شما کمک کند.‏ (‏مز ۹۴:‏۱۸،‏ ۱۹‏)‏ طبق فیلیپیان ۴:‏۶،‏ ۷ یَهُوَه به دعایی خالصانه،‏ از صمیم دل و التماس‌آمیزی که ما پیوسته در حضورش می‌آوریم،‏ پاسخ می‌دهد.‏ چگونه؟‏ او به ما آرامش خاطر می‌بخشد،‏ آرامشی که می‌تواند ذهن و دل ما را از احساسات نگران‌کننده آزاد سازد.‏ تجربهٔ شخصی بسیاری درستی این امر را ثابت کرده است.‏ یَهُوَه خدا به آنان یاری رسانده است که به جای نگرانی و دلواپسی،‏ آرامش عمیقی کسب کنند که فراتر از درک بشر است.‏ شما نیز می‌توانید این امر را تجربه کنید.‏ «آرامش خدا» می‌تواند بر هر مشکلی که شما با آن روبرویید،‏ پیروز شود.‏ شما می‌توانید کاملاً به این وعدهٔ پرمهر یَهُوَه اعتماد داشته باشید:‏ «پس ترسان مباش زیرا من با تو هستم،‏ و هراسان مباش زیرا من خدای تو هستم.‏»—‏اشع ۴۱:‏۱۰‏.‏ ب۱۶/‏۱۲ ۳:‏۳،‏ ۴

موسی نیز به جای چشم دوختن به گنج‌های مصر و «به جای لذّتِ زودگذرِ گناه،‏ برگزید که همراه قوم خدا مورد آزار قرار گیرد.‏» (‏عبر ۱۱:‏۲۵،‏ ۲۶‏)‏ باشد که ایمان این خادمان خدا را سرمشق قرار داده،‏ نعمت پرارزش ارادهٔ آزاد را ارج نهیم و در جهت خواست خدا آن را به کار گیریم.‏ هر چند که شاید آسان‌تر به نظر رسد که دیگران برای ما تصمیم‌گیری کنند،‏ اما با این کار خود را از یکی از زیباترین برکات ارادهٔ آزاد محروم می‌کنیم.‏ این برکت در تَثنیه ۳۰:‏۱۹،‏ ۲۰ به صراحت بیان شده است.‏ در آیهٔ ۱۹ انتخابی که قوم اسرائیل با آن روبرو بودند،‏ آمده است.‏ آیه۲۰ٔ گویای این امر است که یَهُوَه خدا این فرصت باارزش را به آنان بخشید تا آنچه در دل داشتند،‏ ابراز کنند.‏ ما نیز می‌توانیم پرستش یَهُوَه خدا را برگزینیم‏.‏ انگیزه‌ای بالاتر از این نیست که نعمت خداداد ارادهٔ آزادمان را برای ابراز عشق و محبتمان به او و جلال او به کار گیریم.‏ ب۱۷/‏۱ ۲:‏۱۰،‏ ۱۱

یَهُوَه خدا از ما می‌خواهد که از توانایی‌هایمان در جهت درست استفاده کنیم.‏ چرا؟‏ چون ما را دوست دارد و می‌داند که به‌کارگیری آنچه به ما بخشیده است برایمان رضایت به همراه دارد.‏ در عین حال یَهُوَه خدا می‌داند که توانایی‌های ما انسان‌ها محدود است.‏ ما خود هیچ گاه نمی‌توانیم به تنهایی ناکاملی،‏ گناه و مرگ را از میان برداریم.‏ همچنین نمی‌توانیم دیگران را به کاری مجبور کنیم،‏ چرا که هر کس با ارادهٔ آزاد آفریده شده است.‏ (‏۱پاد ۸:‏۴۶‏)‏ افزون بر این،‏ شناخت،‏ علم و تجربیات ما در زندگی هر چقدر هم که باشد،‏ در مقایسه با یَهُوَه همچون کودکی بیش نیستیم.‏ (‏اشع ۵۵:‏۹‏)‏ در هر شرایطی باید برای راهنمایی به یَهُوَه روی آوریم،‏ با اعتماد و اطمینان به این که او حامی ما خواهد بود و آنچه را که از قدرت و توان ما خارج است،‏ برای ما انجام خواهد داد.‏ یَهُوَه خدا می‌خواهد که ما برای حل مشکلاتمان آنچه بجاست و در توانمان است به عمل آوریم و به دیگران یاری رسانیم.‏ (‏مز ۳۷:‏۳‏)‏ پس این دو امر ضروری است،‏ ‹توکل کردن بر یَهُوَه› و ‹نیکویی کردن› همچنین باید ‹امانت را بپروریم› به این معنی که با وفاداری عمل کنیم و این خصوصیت را در خود پرورش دهیم.‏ ب۱۷/‏۱ ۱:‏۲-‏۴

بَرزِلّایی این پیشنهاد را رد کرد.‏ چرا؟‏ او به داوود پادشاه گفت چون سنی از او گذشته است نمی‌خواهد با آمدن به دربار باری برای او باشد و پیشنهاد کرد این افتخار نصیب کِمهام شود که احتمالاً پسرش بود.‏ (‏۲سمو ۱۹:‏۳۱-‏۳۷‏)‏ تواضع بَرزِلّایی باعث شد که تصمیمی معقولانه بگیرد.‏ دلیل این که بَرزِلّایی پیشنهاد داوود را رد کرد این نبود که تصوّر کند کفایت قبول آن مسئولیت در دربار را ندارد یا بخواهد در پیری زندگی آرامی پیش گیرد.‏ بلکه تشخیص داده بود که محدودیت‌ها و شرایطش تغییر کرده است.‏ او نمی‌خواست بیش از توانش مسئولیت بپذیرد.‏ (‏غلا ۶:‏۴،‏ ۵‏)‏ اگر در پی مقام باشیم یا بخواهیم شهرت و آوازه‌ای به هم زنیم،‏ راه را برای خودخواهی،‏ رقابت و در نهایت دلسردی هموار ساخته‌ایم.‏ (‏غلا ۵:‏۲۶‏)‏ اما تواضع موجب می‌شود که شخص با دیگران همکاری کند تا همگی توان و توانایی‌هایشان را در جهت جلال یَهُوَه و کمک به دیگران به کار برند.‏—‏۱قر ۱۰:‏۳۱‏.‏ ب۱۷/‏۱ ۴:‏۵،‏ ۶

یَهُوَه آفریدگاری عظیم است.‏ تمام آفریده‌های او فوق‌العاده است.‏ (‏ار ۱۰:‏۱۲‏)‏ اگر به جهان هستی بنگریم،‏ می‌بینیم که برای همه چیز حد و مرزی نهاده شده است.‏ در واقع یَهُوَه خدا قانون‌گذار است.‏ او به دلیل مهر و محبت خود،‏ نه تنها قوانین فیزیکی،‏ بلکه قوانین اخلاقی را نیز پایه‌گذاری کرد تا همه چیز در هماهنگی و نظم صورت گیرد.‏ (‏مز ۱۹:‏۷-‏۹‏)‏ از این رو،‏ همه چیز در عالم هستی در جای معین خود قرار دارد و بر طبق مقصود خدا عمل می‌کند.‏ برای مثال،‏ نیروی جاذبه باعث می‌شود که اتمسفر نزدیک زمین بماند و از طریق آن آب اقیانوس‌ها و دریاها و جزر و مد آن‌ها کنترل می‌شود.‏ بدون نیروی جاذبه زندگی بر زمین امکان‌پذیر نمی‌بود.‏ در واقع،‏ هماهنگی و نظم کاملی که در جهان هستی وجود دارد،‏ به دلیل قوانین و حد و مرزی است که یَهُوَه خدا گذاشته است.‏ این نظم به‌روشنی نشان می‌دهد که او از آفرینش زمین و انسان مقصودی داشته است.‏ پس آیا بجا نیست که در خدمت موعظه توجه مردم را به یَهُوَه خدا جلب کنیم که جهانی با چنین نظم شگفت‌انگیزی آفریده است؟‏—‏مکا ۴:‏۱۱‏.‏ ب۱۷/‏۲ ۱:‏۴،‏ ۵

پس از موسی،‏ یوشَع جانشین او از طریق فرشته‌ای که خود را «سردار لشکر خداوند» معرفی کرد،‏ قدرت یافت تا قوم خدا را در جنگ با کنعانیان یاری رساند.‏ (‏یوش ۵:‏۱۳-‏۱۵؛‏ ۶:‏۲،‏ ۲۱‏)‏ بعدها حِزْقیای پادشاه با وضعیتی بسیار سخت روبرو شد.‏ سپاه بسیار نیرومند آشور اورشلیم را به حمله تهدید می‌کرد.‏ در یک شب «فرشتهٔ خداوند بیرون آمد و صد و هشتاد و پنج هزار تن» از سپاه آشور را کشت.‏ (‏۲پاد ۱۹:‏۳۵‏)‏ البته فرشتگان کاملند،‏ اما مردانی که از یاری آنان برخوردار می‌شوند،‏ ناکامل.‏ برای نمونه،‏ یک بار موسی در حرمت نهادن به خدا کوتاهی کرد.‏ (‏اعد ۲۰:‏۱۲‏)‏ یوشَع پیش از بستن عهدی با جِبعونیان از یَهُوَه خدا راهنمایی نخواست.‏ (‏یوش ۹:‏۱۴،‏ ۱۵‏)‏ حِزْقیای پادشاه نیز برای مدتی کوتاه «دلش مغرور گردید.‏» (‏۲توا ۳۲:‏۲۵،‏ ۲۶‏)‏ با وجود ناکاملی این مردان،‏ یَهُوَه خدا از اسرائیلیان انتظار داشت که از آنان اطاعت کنند.‏ یَهُوَه از طریق فرشتگان از این مردان حمایت می‌کرد.‏ آری،‏ یَهُوَه بود که قومش را هدایت می‌کرد.‏ ب۱۷/‏۲ ۳:‏۷-‏۹

حرمت و عزّت نهادن به این مفهوم است که به شخص توجهی خاص و احترامی ویژه نشان دهیم.‏ ما انسان‌ها معمولاً به اشخاصی حرمت می‌نهیم که از مقام و وظیفه‌ای مهم برخوردارند یا با رفتارشان نشان داده‌اند که شایستهٔ آن حرمتند.‏ اما به چه کسانی باید حرمت و عزّت نهاد و چرا؟‏ همان گونه که در مکاشفه ۵:‏۱۳ می‌خوانیم،‏ واضح است که آن «تخت‌نشین و برّه» یعنی یَهُوَه خدا و عیسی مسیح شایستهٔ حرمت و عزتند.‏ در باب ۴ کتاب مکاشفه مخلوقات روحی یک دلیل این که چرا یَهُوَه خدا شایستهٔ حرمت است با صدای بلند بیان می‌کنند.‏ آنان خطاب به یَهُوَه خدا که «همیشه و تا ابد زنده است» چنین می‌گویند:‏ «ای یَهُوَه خدای ما،‏ جلال و حرمت و قدرت شایستهٔ توست؛‏ زیرا تو همه چیز را آفریدی و به خواست تو بود که همه چیز به وجود آمد و آفریده شد.‏»—‏مکا ۴:‏۹-‏۱۱‏.‏ ب۱۷/‏۳ ۱:‏۱،‏ ۲

برای بسیاری طرز فکر و ایدهٔ متداول در تصمیم‌گیری به گوش گرفتن این گفته است:‏ «ببین دلت چه می‌گوید!‏» اما پیش گرفتن راهی که دلمان ما را به آن می‌کشد می‌تواند خطرناک باشد.‏ در واقع می‌توان گفت این کار خلاف تعالیم کتاب مقدّس است.‏ کتاب مقدّس به ما هشدار می‌دهد که برای تصمیم‌گیری به دل و احساسات خود توکل نکنیم.‏ گزارش‌های کتاب مقدّس عواقب تلخ چنین تصمیم‌گیری‌هایی را نشان می‌دهد و روشن می‌سازد که دل انسان ناکامل او را فریب می‌دهد،‏ چرا که «دل از همه چیز فریبنده‌تر است،‏ و بسیار بیمار.‏» (‏ار ۳:‏۱۷؛‏ ۱۳:‏۱۰؛‏ ۱۷:‏۹؛‏ ۱پاد ۱۱:‏۹‏)‏ پس اگر صرفاً از دلمان پیروی کنیم،‏ نتیجه چه خواهد بود؟‏ برای مثال،‏ گرفتن تصمیم درست برای فرد خشمگین و عصبانی دشوار است.‏ (‏امث ۱۴:‏۱۷؛‏ ۲۹:‏۲۲‏)‏ همچنین شخصی که دلسرد و مأیوس است نیز نمی‌تواند تصمیمی عاقلانه بگیرید.‏ (‏اعد ۳۲:‏۶-‏۱۲؛‏ امث ۲۴:‏۱۰‏)‏ واضح است که اگر هنگام تصمیم‌گیری اجازه دهیم احساسات و تمایلاتمان بر ما چیره شود،‏ این احساسات و تمایلات به سادگی می‌تواند ما را فریب دهد.‏ ب۱۷/‏۳ ۲:‏۱۲،‏ ۱۳

تمامی ما ناکاملیم و انسان ناکامل خطا می‌کند.‏ به‌راستی از یَهُوَه سپاسگزاریم که «با ما مطابق گناهانمان رفتار نمی‌کند.‏» او با فراهم کردن قربانی عیسی به ما فرصت توبه بخشیده است و خود آمادهٔ بخشش ماست.‏ (‏مز ۱۰۳:‏۱۰‏)‏ با این همه،‏ برای این که روزانه پرستش ما مورد قبول یَهُوَه خدا باشد،‏ طبق گفتهٔ داوود به سلیمان باید یَهُوَه خدا را «با دلی کامل» خدمت نماییم.‏ (‏۱توا ۲۸:‏۹‏)‏ کسی که می‌خواهد خدا را با تمامی دل خدمت کند،‏ در واقع می‌خواهد که خود را کاملاً و تا ابد وقف او سازد.‏ در کتاب مقدّس واژهٔ «دل» اغلب به باطن شخص اشاره دارد.‏ باطن شخص امیال،‏ طرز فکر،‏ گرایش‌ها،‏ رفتار،‏ قابلیت‌ها،‏ انگیزه‌ها و اهداف شخص را در بر می‌گیرد.‏ پس کسی که با تمامی دل خود یَهُوَه را خدمت می‌کند،‏ از روی عادت یا اجبار چنین نمی‌کند.‏ ما نیز با وجود ناکاملی می‌توانیم خدا را با تمامی دل یا دلی کامل خدمت کنیم.‏ چرا که می‌توانیم بدون هیچ ریا از صمیم دل خود را وقف او سازیم.‏—‏۲توا ۱۹:‏۹‏.‏ ب۱۷/‏۳ ۳:‏۱،‏ ۳

اگر ما به دستاوردی می‌رسیم آیا ممکن است یَهُوَه خدا ‹ما را به حال خود واگذاشته است› تا آنچه در دل داریم آشکار سازیم؟‏ برای مثال،‏ ممکن است برادری با تلاش فراوان سخنرانی‌ای آماده کند و آن را در مقابل حضار بسیاری ایراد نماید.‏ بسیاری نیز از بابت کاری که کرده است تعریف و تمجید می‌کنند.‏ واکنش او در مقابل آنان چگونه خواهد بود؟‏ بجاست زمانی که مورد تحسین قرار می‌گیریم این گفتهٔ عیسی را به کار بندیم:‏ «شما نیز وقتی همهٔ وظایف خود را انجام دادید،‏ بگویید:‏ ‹ما غلامانی لایق تحسین نیستیم.‏ آنچه انجام داده‌ایم،‏ باید انجام می‌دادیم.‏› (‏لو ۱۷:‏۱۰‏)‏ از تجربهٔ حِزِقیا نیز می‌توان درسی ارزشمند گرفت.‏ این که غرور حِزِقیا به این دلیل بود که «در برابر احسانی که به وی شده بود رفتاری شایسته نشان نداد.‏» (‏۲توا ۳۲:‏۲۴-‏۲۷،‏ ۳۱‏)‏ تأمّل بر این که یَهُوَه خدا برای ما چه کرده است به ما یاری می‌کند از رفتاری که یَهُوَه از آن نفرت دارد،‏ پرهیز کنیم.‏ ما می‌توانیم از یَهُوَه سپاسگزار و قدردان باشیم،‏ کسی که وفادارانه از قومش را حمایت و پشتیبانی می‌کند.‏ ب۱۷/‏۳ ۴:‏۱۲-‏۱۴