دسامبر

پِطرُس رسول برای تشویق مسیحیان برای پایدار ماندن در ناملایماتی که شیطان مسبب آن است،‏ آیهٔ امروز را نگاشت.‏ تجربیات ‹آنانی که پایداری کرده‌اند› به ما می‌آموزد که چگونه استوار بمانیم،‏ به ما اطمینان می‌بخشد که ما نیز می‌توانیم در این راه موفق شویم و به ما یادآور می‌شود که وفاداری به خدا در زندگی پاداش خواهد داشت.‏ (‏یعقو ۵:‏۱۱‏)‏ آیا با مخالفت سخت یا آزار و اذیتِ دشمنان پرستش حقیقی روبرو هستید؟‏ آیا پیر جماعت یا سرپرست سیّار هستید و احساس می‌کنید مسئولیت سنگینی بر دوش خود دارید؟‏ به پولُس فکر کنید.‏ او با مشکلات مختلفی روبرو شد.‏ برخی به صورتی بی‌رحمانه او را آزار دادند و او هر روزه نگران جماعات بود.‏ (‏۲قر ۱۱:‏۲۳-‏۲۹‏)‏ اما حاضر نشد دست از کار بکشد و نمونهٔ او به دیگران قدرت بخشید.‏ (‏۲قر ۱:‏۶‏)‏ به یاد داشته باشید پایداری و استقامت شما نیز در مشکلات به دیگران قدرت پایداری می‌بخشد.‏ ب۱۶/‏۴ ۲:‏۱۱،‏ ۱۴

اغلبِ مردم چه با عقاید شاهدان یَهُوَه موافق باشند،‏ چه شدیداً مخالف،‏ تأیید می‌کنند که آنان در کل به دلیل فعالیت موعظه‌شان شهرت دارند.‏ ممکن است شما نیز در موعظه با کسانی برخورد کرده باشید که با وجود مخالفت با اعتقادات ما،‏ برای این فعالیت ما احترام قائلند.‏ همان طور که می‌دانیم،‏ عیسی پیشگویی کرد که بشارت پادشاهی خدا در سراسر زمین موعظه خواهد شد.‏ (‏مت ۲۴:‏۱۴‏)‏ اما چرا می‌توانیم بگوییم که فعالیت ما تحقق پیشگویی عیساست؟‏ آیا این ادعایی نابجاست؟‏ بسیاری از گروه‌های مذهبی تصوّر می‌کنند که خبر خوش یا بشارت را موعظه می‌کنند.‏ اما،‏ تلاش‌های آنان اغلب به صورت شخصی،‏ خدمات کلیسا و برنامه‌هایی از طریق رسانه‌های عمومی همچون تلویزیون و اینترنت انجام می‌شود.‏ برخی نیز به امور خیریه می‌پردازند یا در زمینه‌های بهداشت و پزشکی یا سوادآموزی و آموزش‌هایی از این قبیل فعالیت می‌کنند.‏ چنین فعالیت‌هایی تا چه حد با آنچه عیسی به شاگردانش فرمان داد هماهنگ است؟‏ ب۱۶/‏۵ ۲:‏۱،‏ ۲

حکومت‌های بشری دشمنان پادشاهی خدا شده‌اند،‏ حکومتی که از سال ۱۹۱۴ حکمرانی‌اش را آغاز کرده است.‏ این حکومت به زودی حکم داوری خود را اجرا خواهد کرد و تمامی حکومت‌های بشری را نابود خواهد ساخت.‏ (‏مز ۲:‏۲،‏ ۷-‏۹‏)‏ خدا اجازه داده است که حکومت‌های سیاسی وجود داشته باشند،‏ چون تا حدّی حافظ نظم و صلحند،‏ طوری که ما را در فعالیت موعظهٔ خبر خوش پادشاهی یاری می‌کنند.‏ (‏روم ۱۳:‏۳،‏ ۴‏)‏ حتی در کلام خدا آمده است که برای آنانی که بر سر قدرت هستند دعا کنیم،‏ به‌خصوص زمانی که تصمیمات آنان بر پرستش ما تأثیر دارد.‏ (‏۱تیمو ۲:‏۱،‏ ۲‏)‏ همچون پولُس رسول،‏ زمانی که با ما نیز غیرمنصفانه رفتار می‌شود،‏ برای قضاوتی عادلانه به آنان که بر سر قدرتند،‏ روی می‌آوریم.‏ در کتاب مقدّس آمده است که دشمن خدا،‏ شیطان بر نظام سیاسی دنیا تسلّط دارد،‏ اما گفته نشده است که تک‌تک رهبران سیاسی یا مسئولین را مستقیماً کنترل می‌کند.‏ (‏لو ۴:‏۵،‏ ۶‏)‏ از این رو هیچ گاه نباید در مورد کسی که بر سر قدرت است مستقیم یا به صورت ضمنی بگوییم که شیطان او را تحت تسلّط خود دارد.‏ در کتاب مقدّس آمده است که ما نباید به دیگران بد گوییم،‏ از جمله به «حکومت‌ها و حکمرانان.‏»—‏تیت ۳:‏۱،‏ ۲‏.‏ ب۱۶/‏۴ ۴:‏۵،‏ ۶

شاید از خود بپرسید،‏ ‹اگر در کتاب مقدّس در مورد وضعیتی خاص فرمان مشخصی نیامده باشد،‏ چگونه می‌توانیم تشخیص دهیم چه چیز مورد تأیید یَهُوَه است؟‏› چگونه می‌توانیم خواست او را تشخیص دهیم؟‏ با دعا به او و قبول راهنمایی‌های او از طریق روح‌مقدّسش.‏ توجه کنید که چگونه عیسی خواستِ پدرش را دریافت.‏ در کتاب مقدّس دو گزارش نقل شده است که عیسی پس از دعا،‏ با معجزه‌ای برای جمعیتی کثیر غذا فراهم کرد.‏ (‏مت ۱۴:‏۱۷-‏۲۰؛‏ ۱۵:‏۳۴-‏۳۷‏)‏ اما زمانی که در بیابان گرسنه بود و شیطان او را وسوسه کرد تا سنگ‌ها را به نان تبدیل کند،‏ حاضر نشد چنین کند.‏ (‏مت ۴:‏۲-‏۴‏)‏ عیسی این گونه عمل کرد چون با طرز فکر یَهُوَه خدا آشنا بود و می‌دانست که نباید سنگ‌ها را به نان تبدیل کند.‏ بله،‏ عیسی تشخیص داد که خواست خدا این نیست که او از قدرت معجزه برای نفع شخصی استفاده کند.‏ او اطمینان داشت که پدرش نیاز او را می‌بیند و در زمان مناسب راهنمایی‌اش خواهد کرد و به او خوراک خواهد رساند.‏ ب۱۶/‏۵ ۳:‏۷،‏ ۸

برخی بخش‌های کتاب مقدّس در اصل خطاب به شخص یا گروهی خاص است.‏ از این رو،‏ بجاست پیش از خواندن کلام یَهُوَه خدا به او دعا کنیم که او ذهنی باز به ما عطا کند و حکمت به ما بخشد تا آنچه را می‌خواهد بیاموزیم.‏ (‏عز ۷:‏۱۰؛‏ یعقو ۱:‏۵‏)‏ حین خواندن بخشی از کتاب مقدّس وقت بگذارید و به پرسش‌هایی همچون پرسش‌های زیر تأمّل کنید:‏ «این مطلب چه موضوعی در مورد یَهُوَه به من می‌آموزد؟‏ چگونه می‌توانم این اطلاعات را در زندگی‌ام به کار بندم؟‏ چگونه می‌توانم از آن برای کمک به دیگران استفاده کنم؟‏» با تعمّق بر این پرسش‌ها قطعاً بهرهٔ بیشتری از خواندن کتاب مقدّس می‌بریم.‏ برای نمونه،‏ به خصوصیاتی می‌پردازیم که برادری مسیحی را واجد شرایط می‌سازد تا به عنوان پیر جماعت خدمت کند.‏ (‏۱تیمو ۳:‏۲-‏۷‏)‏ چون اغلبِ ما به عنوان پیر جماعت خدمت نمی‌کنیم،‏ شاید ابتدا تصوّر کنیم که این بخش برای زندگی ما کاربرد چندانی ندارد.‏ اما فهرست شروطی که در آنجا آمده است،‏ می‌تواند به طرق مختلف به همهٔ ما فایده رساند.‏ ب۱۶/‏۵ ۵:‏۷،‏ ۸

زمانی که یهودیان تبعیدی به بابِل باستان وارد شدند،‏ شاهد بودند که پرستش کاذب در آن شهر بیداد می‌کرد،‏ شهر مملو از بت و مردم تحت تأثیر موجودات روحی شریر بودند.‏ با این همه یهودیان وفاداری همچون دانیال و سه همراهش اجازه ندادند که بابِل آنان را شکل دهد.‏ (‏دان ۱:‏۶،‏ ۸،‏ ۱۲؛‏ ۳:‏۱۶-‏۱۸‏)‏ دانیال و همراهانش مصمم بودند که تنها وقف یَهُوَه خدا بمانند و در دستان او شکل گیرند.‏ آنان موفق نیز شدند.‏ تقریباً تمام عمر دانیال در آن شهر گذشت،‏ شهری بیگانه و دور از خدا،‏ اما فرشتهٔ یَهُوَه در مورد او چنین گفت:‏ «ای مرد بسیار محبوب.‏» (‏دان ۱۰:‏۱۱،‏ ۱۹‏)‏ در زمان باستان سفالگر،‏ گِل را در قالبی فرو می‌برد تا آن را به شکل مورد نظرش در آورد.‏ امروزه پرستندگان پاک،‏ یَهُوَه خدا را حاکمِ بر حق عالَم می‌دانند،‏ کسی که اختیار دارد مردم و قوم‌ها را آن گونه که خود می‌خواهد شکل دهد.‏ (‏ار ۱۸:‏۶‏)‏ همچنین خدا این حق و اختیار را دارد که تک‌تک ما را شکل دهد.‏ با این همه او ارادهٔ آزاد ما را در نظر می‌گیرد و می‌خواهد که ما با میل خود زیر دستان او شکل گیریم.‏ ب۱۶/‏۶ ۲:‏۱،‏ ۲

شیطان با بهره‌گیری از بازار تجارت به ما القا می‌کند که برای شادی در زندگی تنها داشتن چیزهایی که نیازهای زندگی‌مان را تأمین می‌کند،‏ کافی نیست.‏ او از ‹خواسته‌های چشم ما› بهره می‌گیرد و در این کار مهارت بسیار دارد.‏ (‏۱یو ۲:‏۱۵-‏۱۷؛‏ پیدا ۳:‏۶؛‏ امث ۲۷:‏۲۰‏)‏ در دنیا چیزهای مادی بسیار عرضه می‌شود،‏ از محصولات مرغوب گرفته تا بنجُل که برخی نیز وسوسه‌انگیز است.‏ آیا برایتان پیش آمده است که چیزی را که به آن نیاز نداشته‌اید،‏ پشت ویترین مغازه یا در تبلیغات دیده و خریده باشید؟‏ شاید بعدها متوجه شدید که واقعاً به آن نیازی نداشتید.‏ خرید چیزهای غیرضروری تنها زندگی را پیچیده‌تر و بار آن را بیشتر می‌کند.‏ حتی داشتن چیزهای غیرضروری می‌تواند دامی برای ما شود و ما را از برنامهٔ روحانی‌مان،‏ مطالعهٔ کتاب مقدّس،‏ آمادگی و حضور در جلسات و شرکت مرتب در خدمت موعظه باز دارد.‏ این هشدار یوحنای رسول را همواره به یاد داشته باشید:‏ «دنیا و خواسته‌های آن گذراست.‏» ب۱۶/‏۷ ۱:‏۳،‏ ۴

جماعت مسیحیان قرن اول را یهودیان،‏ یونانیان،‏ رومیان و دیگر اقوام تشکیل می‌دادند.‏ این افراد پیش از این که مسیحی شوند،‏ مذهب،‏ آداب و رسوم گوناگون و حساسیت‌های مختلف داشتند.‏ از این رو،‏ برای برخی از آنان تطبیق دادن خود با شیوهٔ جدید پرستش یا کنار گذاشتن برخی اعمال دشوار بود.‏ پولُس رسول لازم دانست به آنان یادآور شود که مسیحیان تنها یک خدا دارند که یَهُوَه است.‏ امروزه جماعت مسیحی چگونه است؟‏ اِشَعْیای نبی پیشگویی کرده بود که «در ایّام آخر» مردمی از تمامی قوم‌ها برای پرستش یَهُوَه خدا گرد هم خواهند آمد.‏ آنان می‌خواهند که یَهُوَه راه‌های خود را به آنان تعلیم دهد،‏ و در طریق‌های او گام بردارند.‏ (‏اشع ۲:‏۲،‏ ۳‏)‏ به‌راستی برای ما بسیار شادی‌بخش است که شاهد تحقق این پیشگویی هستیم.‏ امروزه بسیاری از جماعات از قوم‌ها،‏ فرهنگ‌ها و زبان‌های گوناگون تشکیل شده‌اند و یَهُوَه خدا را جلال می‌دهند.‏ ب۱۶/‏۶ ۳:‏۱۵،‏ ۱۶

تصوّرش هم دشوار است که وقتی مسیحیان مسح‌شده برای حکمرانی با مسیح در آسمان بر تخت پادشاهی می‌نشینند،‏ یَهُوَه چه چیزهای شگفت‌آوری برای آنان در نظر دارد.‏ (‏لو ۲۲:‏۲۸-‏۳۰؛‏ فیلیپ ۳:‏۲۰،‏ ۲۱؛‏ ۱یو ۳:‏۲‏)‏ آنان «اورشلیم جدید» را تشکیل می‌دهند و عروس مسیح خواهند بود.‏ (‏مکا ۳:‏۱۲؛‏ ۱۷:‏۱۴؛‏ ۲۱:‏۲،‏ ۹،‏ ۱۰‏)‏ آنان با عیسی در «شفای قوم‌ها» سهیم خواهند بود و انسان‌های مطیع را از بار گناه و مرگ آزاد خواهند کرد و به کاملیت خواهند رساند.‏ (‏مکا ۲۲:‏۱،‏ ۲،‏ ۱۷‏)‏ بی‌گمان یکی از رویدادهایی که نشانهٔ محبت فوق‌العادهٔ یَهُوَه خداست رستاخیز مردگان است.‏ (‏ایو ۱۴:‏۱۳-‏۱۵؛‏ یو ۵:‏۲۸،‏ ۲۹‏)‏ چه کسانی رستاخیز خواهند یافت؟‏ مردان و زنان وفاداری که در گذشته پیش از قربانی مسیح مردند به زندگی باز گردانده خواهند شد،‏ همچنین تمامی «گوسفندان دیگر» که طی ایّام آخر به یَهُوَه وفادارند و می‌میرند،‏ رستاخیز خواهند یافت.‏—‏یو ۱۰:‏۱۶‏.‏ ب۱۶/‏۷ ۴:‏۱۳-‏۱۵

خواست و میل قوی به «بیدار ماندن» بسیار اهمیت دارد،‏ اما کافی نیست.‏ چند روز پیش از واقعهٔ باغ جِتسیمانی،‏ عیسی از همان شاگردانش خواست که از دعاهای التماس‌آمیز به یَهُوَه خدا دست نکشند.‏ (‏لو ۲۱:‏۳۶‏)‏ برای این که ما نیز از لحاظ روحانی بیدار بمانیم باید برای دعا کردن،‏ هوشیار بمانیم.‏ (‏۱پطر ۴:‏۷‏،‏ پاورقی)‏ عیسی در مورد پایان این نظام چنین گفت:‏ «در ساعتی که گمان نمی‌کنید،‏ پسر انسان می‌آید.‏» (‏مت ۲۴:‏۴۴‏)‏ از این رو،‏ ما باید در هر زمانی آماده باشیم.‏ اکنون زمان آن نیست که زندگی‌ای در پیش گیریم که دنیای شیطان عرضه می‌کند و ادعا می‌کند که سعادت و شادی برایمان می‌آورد.‏ در کتاب مقدّس خدا و مسیح ما را آگاه می‌سازند که چه رویدادهایی در شرف وقوع است و چگونه می‌توانیم هوشیار و بیدار بمانیم.‏ پس باشد که به پیشگویی‌های کتاب مقدّس و تحقق آن‌ها توجه کنیم.‏ باشد که همچنان به یَهُوَه خدا نزدیک‌تر شویم و همواره به پادشاهی او در زندگی اولویت دهیم.‏ آنگاه زمانی که پایان برسد،‏ آماده خواهیم بود.‏ (‏مکا ۲۲:‏۲۰‏)‏ زندگی ما به همین آمادگی بستگی دارد.‏ ب۱۶/‏۷ ۲:‏۱۵-‏۱۷

ازدواجی استوار،‏ پیوند دو شخصی است که به‌خوبی هر دو آگاهند که انسان‌هایی ناکاملند.‏ آنان همواره ‹یکدیگر را تحمّل می‌کنند و همدیگر را بدون قید و شرط می‌بخشند.‏› بلی،‏ هردوی آنان مرتکب خطا می‌شوند.‏ در واقع بروز خطا و اشتباه فرصتی فراهم می‌سازد که از آن خطاها درس گیرند،‏ یکدیگر را ببخشند و اجازه دهند که محبت کار خود را به انجام رساند،‏ چرا که محبت «کاملاً متحد می‌سازد.‏» (‏کول ۳:‏۱۴‏)‏ افزون بر این «محبت،‏ بردبار و مهربان است.‏ .‏ .‏ .‏ محبت کینه به دل نمی‌گیرد.‏» (‏۱قر ۱۳:‏۴،‏ ۵‏)‏ در صورت بروز سوءتفاهم زوج مسیحی باید هر چه سریعتر آن را رفع کنند.‏ آنان باید تا پیش از پایان روز هر مشکلی که میان خود داشته‌اند،‏ از میان بردارند.‏ (‏افس ۴:‏۲۶،‏ ۲۷‏)‏ نیاز به تواضع و شهامت است که شخص از روی خلوص و صداقت بگوید:‏ «ببخشید که ناراحتت کردم.‏» چنین تواضع و شهامتی در حل مشکلات و نزدیک کردن آن دو به یکدیگر بسیار اهمیت دارد.‏ ب۱۶/‏۸ ۲:‏۶

اعلام خبر خوش پادشاهی خدا وظیفهٔ عمدهٔ عیسی بود.‏ با این همه او برای تعلیم به دیگران وقت می‌گذاشت تا از آنان شبانان و معلّمان کلام خدا بسازد.‏ (‏مت ۱۰:‏۵-‏۷‏)‏ با این که فیلیپُس به عنوان مبشّر بسیار مشغول بود،‏ اما بی‌گمان به چهار دخترش یاری رساند تا بتوانند حقیقت کلام خدا را به نحوی مؤثر به دیگران اعلام کنند.‏ (‏اعما ۲۱:‏۸،‏ ۹‏)‏ آموزش به دیگران امروزه تا چه حد اهمیت دارد؟‏ در سراسر دنیا شمار آنانی که پذیرای خبر خوش هستند رو به افزایش است.‏ برای آنانی که هنوز تعمید نگرفته‌اند،‏ اهمیت درک مطالعهٔ شخصی کتاب مقدّس ضروری است.‏ همچنین آنان باید برای موعظهٔ خبر خوش و رساندن تعالیم کتاب مقدّس به دیگران آموزش ببینند.‏ در عین حال لازم است که برادران بکوشند و صلاحیت یابند تا به عنوان خادم یا پیر در جماعت خدمت کنند.‏ مسیحیان باتجربه می‌توانند از طریق «آموزشِ نیکو» در جهت پیشرفت روحانی به دیگران یاری رسانند.‏ ب۱۶/‏۸ ۴:‏۱،‏ ۲

خدمتی دوشادوش برادران و خواهرانمان اتحاد را به وجود می‌آورد.‏ همچنین دوستی‌های پایدار شکل می‌گیرد و بر اعتماد هر دو طرف به برکات آتی پادشاهی خدا می‌افزاید.‏ ما با قوّت بخشیدن به دستان دیگران،‏ آنان را بر آن می‌داریم که با موقعیت های ناخوشایند و دلسردکننده مقابله کنند و امید خود و دید مثبتشان را به آینده از دست ندهند.‏ (‏اشع ۳۵:‏۴‏)‏ به علاوه،‏ این چنین خود نیز تمرکز روحانی‌مان را از دست نمی‌دهیم و برکاتی که یَهُوَه خدا وعده‌اش را داده است،‏ برایمان واقعی می‌شود.‏ آری،‏ این کار دستان ما را نیز قوی می‌سازد.‏ دیدن این که یَهُوَه چگونه در گذشته در موقعیت‌های مختلف خادمان وفادارش را حفظ و پشتیبانی کرده است،‏ ایمان و اعتماد ما را امروز به او بیشتر می‌کند.‏ پس زمانی که با مشکلات و فشارها روبرو می‌شوید «دستهایتان سست نشود!‏» (‏صف ۳:‏۱۶‏)‏ بلکه به یَهُوَه خدا دعا کنید،‏ و اجازه دهید که دست پرتوان او شما را قوّت بخشد و به برکات پادشاهی‌اش رهنمون سازد.‏—‏مز ۷۳:‏۲۳،‏ ۲۴‏.‏ ب۱۶/‏۹ ۱:‏۱۶-‏۱۸

هنگام تصمیم‌گیری در انتخاب لباس،‏ خادمان خدا این اصل را در نظر می‌گیرند.‏ مسلّماً تفاوت‌های اقلیمی و تغییر فصل همچنین شرایط زندگی و موقعیت‌های متفاوت بر شیوهٔ لباس پوشیدن ما تأثیر دارد.‏ با این همه،‏ معیارهای یَهُوَه خدا با تغییر آب‌وهوا تغییر نمی‌کند.‏ (‏ملا ۳:‏۶‏)‏ به‌خصوص در آب‌وهوای گرم انتخاب لباسی مناسب و معقول دشوار است و نیاز به تأمّل بیشتر و قوّهٔ تشخیص است.‏ اما اگر چنین کنیم و از پوشیدن لباس‌های تنگ یا بسیار گشاد و بدن‌نما اجتناب کنیم،‏ برادران و خواهرانمان قدردان خواهند بود.‏ (‏ایو ۳۱:‏۱‏)‏ همچنین،‏ کنار دریا یا استخر مایویی که می‌پوشیم نیز باید نشانهٔ حجب و حیای ما باشد.‏ (‏امث ۱۱:‏۲،‏ ۲۰‏)‏ حتی اگر در دنیا بسیاری مایوهای نامناسب می‌پوشند،‏ ما که خادمان یَهُوَه هستیم برایمان اهمیت دارد که مایهٔ نیکنامی خدای مقدّسمان باشیم،‏ خدایی که دوستش می‌داریم.‏ ب۱۶/‏۹ ۳:‏۱۱،‏ ۱۲

عیسی از این که از پیروانش اعتقاد آنان را بپرسد اِبایی نداشت.‏ او را سرمشق قرار دهید.‏ اگر فرزندتان در مورد درستی تعلیمی اطمینان ندارد،‏ عکس‌العمل تند نشان ندهید یا حالت دفاعی به خود نگیرید.‏ با صبر و حوصله به او یاری کنید که در مورد آن تعلیم استدلال کند.‏ پرسش‌های فرزندتان که با خلوص نیّت مطرح می‌کند نشانهٔ این است که دانستن آن برایش اهمیت دارد و می‌خواهد که آن را درک کند.‏ عیسی حتی در دوازده‌سالگی نیز پرسش‌های مهمی مطرح کرد.‏ (‏لو ۲:‏۴۶‏)‏ فرزندانتان را خوب بشناسید،‏ از افکار،‏ احساسات و نگرانی‌هایشان آگاه باشید.‏ تنها به دلیل این که در جلسات مسیحی و خدمت موعظه شرکت می‌کنند،‏ تصوّر نکنید که به یَهُوَه خدا ایمان دارند.‏ گفتگو در مورد موضوعات روحانی را در فعالیت‌های روزانه‌تان بگنجانید.‏ با فرزندانتان و برای آنان دعا کنید.‏ بکوشید که از هر آزمایش ایمانی که با آن روبرویند آگاه باشید و به آنان در مقابله با آن یاری رسانید.‏ ب۱۶/‏۹ ۵:‏۳-‏۵

هزاران شاهد یَهُوَه در تحقق این رؤیای نبوی که خبر خوش باید به «هر ملت و طایفه و زبان و قوم» اعلام شود،‏ شرکت فعال دارند.‏ (‏مکا ۱۴:‏۶‏)‏ آیا شما نیز زبان دیگری را می‌آموزید؟‏ آیا به عنوان میسیونر مشغول به خدمتید؟‏ آیا در منطقهٔ خارجی که نیاز به کمک است خدمت می‌کنید یا در کشور خودتان در جماعت زبان خارجی فعالید؟‏ ما خادمان خدا،‏ باید در زندگی به سلامت روحانی خود و خانواده‌مان اولویت دهیم.‏ گاه شاید به دلیل مشغله‌های روزمره برایمان دشوار باشد که مطالعهٔ شخصی مفیدی داشته باشیم.‏ اما آنان که در محدوده‌های خارجی فعالند با مشکلات دیگری نیز روبرویند.‏ آنان در کنار یادگیری زبانی دیگر،‏ نیاز دارند اطمینان حاصل کنند که از غذای قوی روحانی نیز تغذیه می‌کنند.‏—‏۱قر ۲:‏۱۰‏.‏ ب۱۶/‏۱۰ ۲:‏۱-‏۳

شاهدان یَهُوَه با وجود آزار و اذیت‌های شدید و مداوم،‏ با مد نظر داشتن امیدشان همیشه شادند.‏ برای نمونه،‏ بسیاری از برادران و خواهران در اریتره،‏ سنگاپور و کرهٔ جنوبی اغلب به دلیل این که هماهنگ با گفتهٔ عیسی عمل کردند و از به دست گرفتن اسلحه سر باز زدند،‏ در زندانند.‏ بسیاری از شاهدان یَهُوَه با آزار و اذیت سخت روبرو نبوده‌اند.‏ با این همه،‏ ایمان آنان به شیوه‌های مختلف آزموده شده است.‏ بسیاری با فقر،‏ جنگ‌های داخلی یا بلایای طبیعی روبرو بوده‌اند.‏ برخی دیگر همچون موسی و دیگر بزرگان خاندان در زمان باستان،‏ از زندگی مرفه و راحت خود چشم پوشیده‌اند.‏ آنان در زندگی با وسوسهٔ داشتن اهداف مادی و پیشه کردن زندگی‌ای خودمحور در نبردند.‏ چگونه آنان قادرند با چنین وسوسه‌هایی مقابله کنند؟‏ محبت آنان به یَهُوَه خدا و ایمان استوارشان به وعده‌های او این امر را ممکن ساخته است.‏ آنان ایمان دارند که یَهُوَه خدا بی‌عدالتی را از میان برخواهد داشت و زندگی ابدی در دنیای جدید را به خادمان وفادارش پاداش خواهد داد؛‏ دنیایی که عدل و انصاف در آن حاکم است.‏—‏مز ۳۷:‏۵،‏ ۷،‏ ۹،‏ ۲۹‏.‏ ب۱۶/‏۱۰ ۳:‏۱۵-‏۱۶

وقتی که ترس و یأس و ناامیدی بر اِرْمیا چیره شد،‏ یَهُوَه به آن نبی وفادار اعتمادبه‌نفس بخشید.‏ (‏ار ۱:‏۶-‏۱۰‏)‏ همچنین یَهُوَه برای تقویت دانیال،‏ نبی سالمند خود،‏ فرشته‌ای را نزد او فرستاد.‏ وقتی آن فرشته دانیال را «مرد بسیار محبوب» خطاب کرد،‏ چقدر دانیال را دلگرم ساخت و به او قوّت‌قلب داد!‏ (‏دان ۱۰:‏۸،‏ ۱۱،‏ ۱۸،‏ ۱۹‏)‏ آیا شما نیز می‌توانید همین گونه به مبشّران،‏ پیشگامان،‏ و برادران و خواهران سالمند که توان خود را از دست داده‌اند،‏ دلگرمی دهید؟‏ یَهُوَه خدا و پسر عزیزش،‏ عیسی مسیح سال‌های بی‌شماری در کنار هم کار کردند.‏ آیا خدا وقتی عیسی را به زمین فرستاد،‏ فکر کرد که او دیگر نیازی به تحسین و دلگرمی ندارد؟‏ به هیچ وجه!‏ عیسی دو بار صدای پدرش را از آسمان شنید که گفت:‏ «این است پسر من،‏ محبوب من که از او خشنودم.‏» (‏مت ۳:‏۱۷؛‏ ۱۷:‏۵‏)‏ خدا به این طریق عیسی را تحسین کرد و به او اطمینان بخشید که کارش را به‌خوبی انجام می‌دهد.‏ همچنین وقتی عیسی در آخرین شب زندگی‌اش دچار اضطراب و نگرانی شده بود،‏ یَهُوَه خدا فرشته‌ای را فرستاد تا او را تقویت کند.‏—‏لو ۲۲:‏۴۳‏.‏ ب۱۶/‏۱۱ ۱:‏۷،‏ ۸

زمانی که حس می‌کنیم به ما توهین کرده‌اند یا با ما بدرفتاری شده است،‏ کنترل احساساتمان می‌تواند بسیار دشوار باشد.‏ اگر دلیل آن بدرفتاری،‏ رنگ پوست،‏ نژاد یا تفاوتی دیگر باشد،‏ بسیار رنجیده می‌شویم و اگر چنین رفتاری از هم‌ایمانی سر زند،‏ این رنجش حتی عمیق‌تر است.‏ چقدر عاقلانه خواهد بود اگر پند کتاب مقدّس را در مورد مهار کردن خشم به گوش گیریم و سریع دلخور نشویم.‏ (‏امث ۱۶:‏۳۲‏)‏ به حتم همهٔ ما نیاز داریم که روحیهٔ بخشش را در خود پرورش دهیم و زودرنج نباشیم.‏ بخشیدن دیگران برای یَهُوَه خدا و عیسی مسیح بسیار پراهمیت است.‏ (‏مت ۶:‏۱۴،‏ ۱۵‏)‏ آیا لازم است که شما بیشتر روی کنترل احساسات خود و بخشش دیگران کار کنید؟‏ افرادی که احساسات خود را کنترل نمی‌کنند،‏ اغلب زود دلخور و آزرده‌خاطر می‌شوند.‏ در نتیجه دیگران از آنان دوری می‌کنند.‏ شخص آزرده می‌تواند در جماعت تأثیر بدی داشته باشد.‏.‏—‏لاو ۱۹:‏۱۷،‏ ۱۸‏.‏ ب۱۶/‏۱۱ ۳:‏۴-‏۶

چارلز تِیز راسل و چند تن از همیاران او که تشنهٔ حقایق کلام خدا بودند،‏ در اواخر سال‌های ۱۸۰۰ مطالعهٔ کتاب مقدّس را به گونه‌ای منظم و به صورت موضوعی آغاز کردند.‏ در ابتدا،‏ هدف برادر راسل این بود که دریابد کدام یک از ادیانِ متداول حقیقت را آموزش می‌دهد.‏ او تعالیم بسیاری از ادیان گوناگون را با تعالیم کتاب مقدّس به دقت مقایسه کرد،‏ حتی ادیان غیر مسیحی را.‏ چیزی نگذشت که به نتیجه رسید،‏ این که هیچ یک از آن ادیان کاملاً بر اساس کلام خدا تعلیم نمی‌دهند.‏ برادر راسل با برخی از کشیشان منطقهٔ خود ملاقات کرد،‏ به این امید که آنان حقایقی را که او و یارانش از کتاب مقدّس به آن پی برده بودند،‏ بپذیرند و آن را به اعضای کلیسای خود تعلیم دهند.‏ اما کشیشان هیچ علاقه‌ای به این موضوع نداشتند.‏ آن شاگردان کتاب مقدّس متوجه شدند که برای پرستش خدا نمی‌توانند با اشخاصی شراکت داشته باشند که ادیان کاذب را مردود نمی‌شمارند.‏ بنابراین جز جدا شدن از آنان راهی دیگر برایشان باقی نماند.‏ ب۱۶/‏۱۱ ۴:‏۱۴

قدردانی از لطف خدا تنها به این معنی نیست که از زناکاری،‏ میگساری یا دیگر گناهانی که برخی از مردم قُرِنتُس مرتکب می‌شدند،‏ پرهیز کنیم.‏ (‏۱قر ۶:‏۹-‏۱۱‏)‏ پذیرش لطف خدا تنها به معنای دوری از روابط جنسی نامشروع نیست،‏ بلکه باید با هر تمایل به سرگرمی‌های ناشایست جنگید.‏ سپردن اعضای بدن خود همچون برده به درستکاری تنها به معنی پرهیز از میگساری نیست،‏ بلکه ما را بر آن می‌دارد که مراقب باشیم و آنقدر مشروبات الکلی مصرف نکنیم که تا مستی فاصله‌ای نداشته باشیم.‏ شاید برای مبارزه با این اعمال نادرست نیاز به تلاش بیشتری باشد،‏ اما این نبردی است که می‌توانیم در آن پیروز شویم.‏ هدف ما باید این باشد که از گناهان بزرگ و همین طور خطاهایی که چندان شرم‌آور نیست پرهیز کنیم.‏ ما قادر نیستیم که کاملاً چنین کنیم.‏ با این همه باید همچون پولُس در این راه تلاش کنیم.‏ او برادرانش را چنین تشویق کرد:‏ «پس مگذارید گناه در بدن‌های فانی شما پادشاهی کند،‏ به نحوی که از امیال بدن‌های خود اطاعت کنید.‏»—‏روم ۶:‏۱۲؛‏ ۷:‏۱۸-‏۲۰‏.‏ ب۱۶/‏۱۲ ۱:‏۱۹-‏۲۱

عیسی وعده داد که پدر آسمانی‌مان به آنان که از او بخواهند روح مقدّسش را می‌بخشد.‏ (‏لو ۱۱:‏۱۰-‏۱۳‏)‏ خصوصیات مهمی که روح مقدّس خدا به وجود می‌آورد،‏ منعکس‌کنندهٔ شخصیت واقعی خدای قادر مطلق است.‏ (‏کول ۳:‏۱۰‏)‏ با پرورش خصوصیات روح،‏ رابطه‌تان با دیگران بهبود خواهد یافت و بسیاری از موقعیت‌های نگران‌کننده به وجود نخواهد آمد.‏ البته مسلّماً نیاز به تواضع است تا «خود را زیر دست پرقدرت خدا فروتن سازید» و «تمام نگرانی‌های خود را به او بسپارید.‏» (‏۱پطر ۵:‏۶،‏ ۷‏)‏ با پرورش این تواضع و فروتنی در راهی گام برمی‌دارید که خشنودی خدا و حمایت او را به همراه دارد.‏ (‏میکا ۶:‏۸‏)‏ در واقع با شناختِ محدودیت‌های جسمی،‏ روحی و عاطفی خود بیشتر به یَهُوَه خدا توکل می‌کنیم و کمتر نگرانی بر ما غالب می‌آید.‏ ب۱۶/‏۱۲ ۳:‏۷،‏ ۱۲

نوح «که طریق درست خدا را موعظه می‌کرد» با وفاداری پیام هشدارآمیزی را که به او سپرده شده بود،‏ موعظه کرد.‏ بی‌شک چنین فعالیتی به نوح یاری رساند تا ایمانش را استوار نگاه دارد.‏ در کنار موعظه او از توانایی جسمی و ذهنی‌اش برای وظیفهٔ دیگری که خدا به او داده بود بهره گرفت،‏ یعنی ساختن کشتی.‏ (‏عبر ۱۱:‏۷‏)‏ همچون نوح،‏ ما نیز تلاش می‌کنیم که ‹همواره در کار خداوند بسیار فعال باشیم.‏› (‏۱قر ۱۵:‏۵۸‏)‏ از جمله این کارها ساختن و نگهداری از مکان‌هایی برای پرستش،‏ کمک در برگزاری مجمع‌ها و کنگره‌ها،‏ خدمت در دفاتر شعبه یا دفاتر ترجمه است.‏ بیش از همه،‏ با آگاهی از این که فعالیت موعظه امیدمان را به آینده استوارتر می‌سازد،‏ به این فعالیت مشغولیم.‏ به‌راستی که خدمت موعظه دید ما و عزم ما را در پایداری در مسابقهٔ زندگی قوّت می‌بخشد.‏—‏۱قر ۹:‏۲۴‏.‏ ب۱۷/‏۱ ۱:‏۸،‏ ۹

از دیگر جوانب چهارچوب آزادی‌ای که یَهُوَه خدا به ما بخشیده است،‏ احترام گذاشتن به حق انتخاب دیگران است.‏ همهٔ ما از ارادهٔ آزاد برخورداریم از این رو ممکن است ما مسیحیان تصمیمات متفاوتی اتخاذ کنیم.‏ این موضوع حتی در مورد رفتار و پرستشمان نیز صدق می‌کند.‏ اگر مد نظر داشته باشیم که هر کس مسئول تصمیمات خود است و «بار خود را حمل خواهد کرد» به حق دیگران در به‌کارگیری ارادهٔ آزادشان احترام می‌گذاریم،‏ حتی در امور کم‌اهمیت‌تر.‏ (‏۱قر ۱۰:‏۳۲،‏ ۳۳‏)‏ یَهُوَه خدا به ما نعمت ارادهٔ آزاد و آزادی حقیقی بخشیده است.‏ (‏۲قر ۳:‏۱۷‏)‏ ما برای این نعمت الٰهی ارزش فراوان قائلیم،‏ چرا که به ما قدرت تصمیم‌گیری می‌دهد و می‌توانیم از طریق آن عمق محبتمان را به یَهُوَه خدا نشان دهیم.‏ باشد که با به کار بستن این هدیهٔ پرارزش در جهت جلال یَهُوَه خدا و احترام گذاشتن به حق انتخاب دیگران،‏ قدردانی‌مان را از آن نشان دهیم.‏ ب۱۷/‏۱ ۲:‏۱۵،‏ ۱۷،‏ ۱۸

ما مسیحیان به جای بالیدن به خود یا جلب توجه دیگران می‌خواهیم که روحیه‌ای «آرام و ملایم» در خود به وجود آوریم.‏ (‏۱پطر ۳:‏۳،‏ ۴؛‏ ار ۹:‏۲۳،‏ ۲۴‏)‏ اگر غروری در دل داشته باشیم در نهایت در اعمال ما نمایان خواهد شد.‏ برای مثال،‏ ممکن است به صورت ضمنی اشاراتی بکنیم که ما از امتیازات خاصّی برخورداریم یا اطلاعاتی داریم که دیگران از آن آگاه نیستند یا با برادران مسئول ارتباطی نزدیک داریم.‏ شاید امری را به طریقی توضیح دهیم که ایده یا دستاوردی را به خود نسبت دهیم در حالی که دیگران نیز در آن سهیم بوده‌اند.‏ عیسی در این خصوص نیز نمونه‌ای فوق‌العاده بود.‏ او به راحتی می‌توانست انسان‌ها را تحت تأثیر حکمت و دانش خود قرار دهد.‏ اما سخنان او اغلب یا مستقیماً از نوشته‌های عبری بود یا اشاراتی به آن بود.‏ او نمی‌خواست که انسان‌ها او را جلال دهند بلکه همواره جلال را شایستهٔ یَهُوَه خدا می‌دانست.‏ ب۱۷/‏۱ ۴:‏۱۲

این قانون خدا برای آدم و حوّا کاملاً واضح و روشن بود و اطاعت از آن نیز برایشان سخت نبود،‏ چرا که یَهُوَه خدا برای آنان خوراک‌های لذیذ و فراوان در باغ عدن فراهم دیده بود.‏ شیطان ابلیس از طریق ماری حوّا را فریفت تا از پدر آسمانی‌اش،‏ یَهُوَه خدا نافرمانی کند.‏ (‏پیدا ۳:‏۱-‏۵؛‏ مکا ۱۲:‏۹‏)‏ شیطان با مطرح کردن این پرسش از آدم و حوّا که «آیا خدا براستی گفته است که از هیچ یک از درختان باغ نخورید؟‏» در واقع شیطان تلویحاً چنین گفت:‏ «آیا شما آزاد نیستید آنچه را می‌خواهید انجام دهید؟‏» سپس به دروغ به حوّا گفت:‏ «به‌یقین نخواهید مرد.‏» او تلاش کرد که حوّا را به نافرمانی از خدا متقاعد سازد و به او گفت:‏ «خدا می‌داند روزی که از آن بخورید،‏ چشمان شما باز خواهد شد.‏» شیطان با این سخنان به صورت ضمنی گفت که یَهُوَه خدا نمی‌خواهد آنان از میوهٔ آن درخت بخورند چون به دانش و شناخت ویژه‌ای دست می‌یافتند.‏ سرانجام او به دروغ به آنان این وعده را داد که «همچون خدا شناسندهٔ نیک و بد» خواهند شد.‏ ب۱۷/‏۲ ۱:‏۸،‏ ۹

اِشَعْیا پیشگویی کرد که او «رهبر و حاکم» خواهد شد.‏ (‏اشع ۵۵:‏۴‏)‏ دانیال نیز تحت الهام الٰهی در مورد آمدن «مسیحِ رهبر» نوشت.‏ (‏دان ۹:‏۲۵‏)‏ در نهایت عیسی مسیح خود را «پیشوا» یا رهبر قوم خدا معرفی کرد.‏ (‏مت ۲۳:‏۱۰‏)‏ شاگردان عیسی با میل و رغبت از او پیروی می‌کردند و اذعان کردند که او منتخب یَهُوَه خداست.‏ (‏یو ۶:‏۶۸،‏ ۶۹‏)‏ چه چیز به آنان اطمینان بخشید؟‏ در روز تعمید عیسی،‏ یحیای تعمیددهنده شاهد بود که «آسمان شکافته شد و روح‌القدس مانند کبوتری،‏ بر او پایین آمد.‏» (‏مرق ۱:‏۱۰-‏۱۲‏)‏ در ادامهٔ خدمت عیسی بر زمین،‏ روح مقدّس خدا به او قدرت بخشید که معجزه کند و با اقتداری سخن گوید که خدا به او داده بود.‏ (‏اعما ۱۰:‏۳۸‏)‏ همچنین روح خدا در عیسی ثمراتی کامل به وجود آورد از جمله محبت،‏ شادی و ایمانی آهنین.‏ (‏یو ۱۵:‏۹؛‏ عبر ۱۲:‏۲‏)‏ هیچ رهبر دیگری چنین شواهد محکمی ارائه نداد.‏ عیسی منتخب یَهُوَه خدا بود.‏ ب۱۷/‏۲ ۳:‏۱۵،‏ ۱۶

در پِنتیکاست ۳۳ م.‏ رسولان هدایت و رهبری جماعت مسیحی را آغاز کردند.‏ در آن روز «پِطرُس با آن ۱۱ رسول برخاست» و حقایقی حیاتی را به جمعی از یهودیان و آنان که به دین یهود گرویده بودند،‏ اعلام کرد.‏ (‏اعما ۲:‏۱۴،‏ ۱۵‏)‏ بسیاری از آن جمع ایمان آوردند.‏ پس از آن،‏ این مسیحیان نوپا «همچنان از رسولان تعلیم می‌گرفتند» و خود را وقف آن تعالیم کرده بودند.‏ (‏اعما ۲:‏۴۲‏)‏ رسولان به نیازهای مادی جماعت نیز رسیدگی می‌کردند.‏ (‏اعما ۴:‏۳۴،‏ ۳۵‏)‏ آنان با مد نظر داشتن این که ‹خود را وقف دعا و خدمت کلام کنند› نیازهای روحانی قوم خدا را برطرف می‌کردند.‏ (‏اعما ۶:‏۴‏)‏ همچنین مسیحیان باتجربه را برای خدمت به مناطق جدید می‌فرستادند.‏ (‏اعما ۸:‏۱۴،‏ ۱۵‏)‏ به مرور،‏ پیران مسح‌شده‌ای برای رسیدگی به امور جماعات به رسولان پیوستند.‏ آنان به عنوان هیئت اداره‌کننده،‏ هدایت و راهنمایی تمامی جماعات را بر عهده داشتند.‏—‏اعما ۱۵:‏۲‏.‏ ب۱۷/‏۲ ۴:‏۴

انسان‌ها ناکاملند و اکثر آنان تحت تأثیر روحیهٔ دنیای شیطان قرار دارند.‏ از این رو،‏ مردم گرایش دارند که برخی مردان و زنان را بزرگ کنند و حرمت و جلالی را که درخور آنان نیست به آنان بدهند و از آنان بت بسازند.‏ مردم رهبران مذهبی و سیاسی،‏ ورزشکاران،‏ ستارگان سینما و اشخاص مشهور را چنان ارج می‌نهند که گویی انسان‌هایی برترند.‏ همه،‏ چه جوان و چه مسن،‏ دوست دارند که مانند آنان باشند و رفتار،‏ شیوهٔ لباس و آرایش آنان را الگوی خود سازند.‏ مسیحیان حقیقی می‌دانند که نباید انسان‌ها را تا این حد بزرگ کرده جلال دهند.‏ در میان همهٔ انسان‌هایی که تا کنون زندگی کرده‌اند،‏ عیسی مسیح تنها کسی است که سرمشقی کامل برای ما گذاشته است.‏ (‏۱پطر ۲:‏۲۱‏)‏ اگر ما انسان‌ها را بزرگ کرده حرمتی را که درخور آنان نیست به آنان بدهیم،‏ خدا را ناخشنود می‌سازیم.‏ ما نباید این حقیقت را فراموش کنیم که «همه گناه کرده‌اند و نمی‌توانند جلال خدا را به طور کامل منعکس کنند.‏» (‏روم ۳:‏۲۳‏)‏ شایسته نیست که به هیچ انسانی حرمت و جلالی در حد ستایش داده شود.‏ ب۱۷/‏۳ ۱:‏۶-‏۸

ما می‌خواهیم که دلمان با یَهُوَه خدا کامل و به تمامی وقف او باشد،‏ از این رو لازم است دل خود را محک زنیم.‏ بجاست از خود بپرسیم:‏ ‹آیا مصمم هستم که یَهُوَه را خشنود سازم،‏ از پرستش حقیقی دفاع کنم و در پاک نگاه داشتن جماعتِ او سهم خود را ایفا کنم؟‏› برای مثال،‏ اگر یکی از اعضای خانواده یا دوستان نزدیکتان گناهی مرتکب شود و توبه نکند و اخراج شود،‏ چه می‌کنید؟‏ آیا مصمم هستید که با او معاشرت نکنید؟‏ دلتان شما را به چه کاری برمی‌انگیزد؟‏ هنگام رویارویی با مخالفت‌ها حتی مخالفت‌هایی که چیرگی بر آن در نظرتان غیر ممکن است همچون آسا به یَهُوَه خدا توکل کنید،‏ این گونه نشان می‌دهید که با دلی کامل او را خدمت می‌کنید.‏ شاید همکارانتان در محیط کار به دلیل این که برای انجام فعالیت‌های روحانی مرخصی می‌گیرید یا برای این که اضافه کاری نمی‌کنید،‏ شما را ملامت کنند.‏ شاید در مدرسه به دلیل این که شاهد یَهُوَه هستید و جانب پرستش حقیقی را می‌گیرید،‏ شما را تمسخر و اذیت کنند.‏ در چنین شرایطی همچون آسا عمل کنید و به یَهُوَه خدا دعا کنید.‏ (‏۲توا ۱۴:‏۱۱‏)‏ به یاد داشته باشید که یَهُوَه خدا به آسا یاری رساند و به او قدرت بخشید.‏ پس به شما نیز قدرت خواهد بخشید.‏ ب۱۷/‏۳ ۳:‏۶-‏۸

پند کتاب مقدّس به ما این است که برای موضوعات مهم عجولانه و شتابزده تصمیم نگیریم.‏ اگر وقت بگذاریم و با دقت تمامی جوانب را در نظر گیریم به احتمال قوی تصمیم بهتری خواهیم گرفت.‏ (‏۱تسا ۵:‏۲۱‏)‏ سرپرست خانواده پیش از هر تصمیمی باید وقت بگذارد و در کلام خدا و نشریات مسیحی تحقیق کند و نظر اعضای خانواده را نیز جویا شود.‏ برای مثال،‏ یَهُوَه خدا از ابراهیم خواست که به نظر همسرش توجه کند.‏ (‏پیدا ۲۱:‏۹-‏۱۲‏)‏ پیران جماعت نیز باید برای تحقیق و بررسی وقت بگذارند.‏ ممکن است توجه پیران جماعت به اطلاعات جدیدی جلب شود و نیاز باشد در تصمیماتی که گرفته‌اند تجدیدنظر کنند.‏ اگر آنان معقول و متواضع باشند قطعاً چنین خواهند کرد و تصوّر نمی‌کنند که با تغییر تصمیمشان ممکن است احترام یا وجهه‌شان را در جماعت از دست بدهند.‏ آنان باید همواره آماده باشند که در صورت نیاز طرز فکرشان را اصلاح کنند و تصمیماتشان را تغییر دهند.‏ بجاست که همهٔ ما نیز از این برادران سرمشق گیریم.‏ اگر چنین کنیم نظم و آرامش در جماعت حکمفرما خواهد بود.‏—‏اعما ۶:‏۱-‏۴‏.‏ ب۱۷/‏۳ ۲:‏۱۶