ژوئیه

دختر یَفتاح برای گسترش پرستش پاک از ازدواج و تشکیل خانواده،‏ یعنی این خواست طبیعی خود چشم پوشید.‏ ما چگونه می‌توانیم ازخودگذشتگی او را سرمشق قرار دهیم؟‏ هزاران جوان مسیحی زن و مرد برای خدمتی کامل به یَهُوَه خدا حاضر شده‌اند حداقل اکنون،‏ از ازدواج یا داشتن فرزند صرف نظر کنند.‏ افراد مسن‌تر نیز از اوقاتی که می‌توانند با فرزندان و نوه‌هایشان بگذرانند،‏ چشم‌پوشی می‌کنند تا بتوانند در پروژه‌های ساختمانی فعالیت کنند یا در دورهٔ آموزشی برای بشارت‌دهندگان شرکت کرده،‏ در مناطقی که نیاز بیشتر به مبشّر است خدمت کنند.‏ برخی نیز برای شرکت در فعالیت‌های ویژه برنامه‌های شخصی‌شان را کنار می‌گذارند.‏ چنین خدمتی که با جان و دل انجام می‌شود دل یَهُوَه خدا را شاد می‌کند؛‏ دل او را که هیچ گاه اعمال و محبتی را که به خاطر نام او ابراز می‌کنید،‏ فراموش نمی‌کند.‏ (‏عبر ۶:‏۱۰-‏۱۲‏)‏ آیا برای شما نیز این امکان وجود دارد که بیش از پیش ازخودگذشتگی نشان دهید و یَهُوَه را به صورتی کامل‌تر خدمت کنید؟‏ ب۱۶/‏۴ ۱:‏۱۶،‏ ۱۷

در کتاب مقدّس عیسی به شبان و پیروانش به یک گله تشبیه شده‌اند.‏ حال تصوّر کنید اگر دو گوسفند روی تپه،‏ دو گوسفند دیگر در درّه و گوسفندی در جای دیگر مشغول چرا باشد،‏ آیا این گوسفندان را می‌توان یک گله خواند؟‏ اساساً یک گله گوسفند در کنار یکدیگر تحت مراقبت شبانشان می‌مانند.‏ مشابهاً،‏ ما نیز نمی‌توانیم از شبانمان پیروی کنیم اگر به عمد خود را از گله جدا نگاه داریم.‏ ما باید با دیگر مسیحیان گرد هم آییم،‏ در آن صورت «یک گله» و تحت نظارت «یک شبان» خواهیم بود.‏ وقتی در جلسه‌ای شرکت می‌کنیم،‏ در اتحاد برادری جهانی‌مان سهیم می‌شویم.‏ (‏مز ۱۳۳:‏۱‏)‏ اعضای خانوادهٔ برخی از هم‌ایمانانمان آنان را کنار گذاشته‌اند.‏ اما عیسی وعده داد که او به این افراد،‏ خانواده‌ای روحانی می‌بخشد که به آنان محبت ورزند و از آنان مراقبت کنند.‏ (‏مرق ۱۰:‏۲۹،‏ ۳۰‏)‏ با شرکت مرتب در جلسات می‌توانیم نشان دهیم که پدر،‏ مادر،‏ برادر یا خواهر این عزیزان هستیم.‏ آیا این خود دلیلی محکم نیست تا برای شرکت در جلسات تمام تلاشمان را بکنیم؟‏ ب۱۶/‏۴ ۳:‏۹،‏ ۱۰

اگر ما از صلح کردن با دیگران سر باز زنیم،‏ تلاش‌هایمان در خدمت به یَهُوَه که شامل دعا،‏ حضور در جلسات،‏ خدمت موعظه و دیگر جنبه‌های پرستش‌مان می‌شود،‏ بی‌فایده است.‏ ما تنها در صورتی می‌توانیم دوست خدا باشیم که بدون قید و شرط خطاهای دیگران را ببخشیم.‏ (‏لو ۱۱:‏۴؛‏ افس ۴:‏۳۲‏)‏ هر مسیحی باید در مورد بخشش دیگران و داشتن رابطه‌ای صلح‌آمیز با آنان صادقانه تأمّل کند.‏ آیا هم‌ایمانانتان را بدون قید و شرط می‌بخشید؟‏ آیا با میل و رغبت با آنان همنشینی می‌کنید؟‏ یَهُوَه خدا از ما می‌خواهد که دیگران را ببخشیم.‏ اگر وجدانتان به شما نهیب می‌زند که باید در این جنبه تغییراتی در خود ایجاد کنید،‏ از یَهُوَه خدا در دعا کمک بخواهید.‏ پدر آسمانی‌مان دعایتان را می‌شنود و چنین دعاهایی را که از دلی متواضع برمی‌خیزد،‏ پاسخ می‌دهد.‏—‏۱یو ۵:‏۱۴،‏ ۱۵‏.‏ ب۱۶/‏۵ ۱:‏۶،‏ ۷

تحقق پیشگویی عیسی در مورد فعالیت موعظه تا چه زمانی ادامه خواهد داشت؟‏ عیسی در مورد این فعالیت جهانی اشاره کرد که در روزهای آخر ادامه خواهد داشت و «آنگاه پایان فرا خواهد رسید.‏» کدام گروه مذهبی همچنان به فعالیت موعظهٔ خبر خوش در این روزهای آخر مشغول است؟‏ گاه ما در خدمت موعظه با افرادی برخورد می‌کنیم که می‌گویند،‏ «ما روح‌القدس را داریم،‏ اما شما به این فعالیت مشغولید.‏» اما آیا همین امر که ما به این فعالیت مشغولیم و در آن پایداری می‌کنیم خود گواهی بر داشتن روح مقدّس خدا نیست؟‏ (‏اعما ۱:‏۸؛‏ ۱پطر ۴:‏۱۴‏)‏ برخی گروه‌های مذهبی گاه تلاش کرده‌اند،‏ فعالیتی را که شاهدان یَهُوَه مرتباً به آن مشغولند،‏ انجام دهند.‏ اما تلاش‌هایشان اغلب با شکست مواجه شده است.‏ برخی نیز برای مدتی محدود به فعالیتِ به اصطلاح میسیونری می‌پردازند و پس از گذراندن آن دوره،‏ روال عادی زندگی‌شان را پیش می‌گیرند.‏ حال ممکن است برخی نیز به موعظهٔ خانه به خانه بپردازند،‏ اما آنان چه چیز را موعظه می‌کنند؟‏ دانستن پاسخ این پرسش روشن می‌سازد که آنان آنچه را مسیح آغاز کرد،‏ ادامه نمی‌دهند.‏ ب۱۶/‏۵ ۲:‏۱۳،‏ ۱۶

برای اصلاح و به تن کردن «شخصیت نو» تلاشی مستمر لازم است.‏ پولُس رسول به ما چنین یادآور شده است:‏ «شما آموختید که شخصیت کهنه را از تن به در آورید؛‏ شخصیتی که مطابق شیوهٔ زندگی گذشته‌تان است و تحت تأثیر امیال فریبنده‌اش به فساد کشیده می‌شود.‏ شما باید طرز فکر خود را همواره تازه کنید و باید شخصیت نو را به تن کنید که به خواست خدا آفریده شده و بر پایهٔ درستی و قدّوسیت حقیقی است.‏» (‏افس ۴:‏۲۲-‏۲۴‏)‏ توجه کنید که پولُس می‌گوید:‏ «طرز فکر خود را همواره تازه کنید.‏» پس می‌توان گفت به تن کردن شخصیت نو روندی مستمر و مداوم است.‏ این نکته به ما اطمینان می‌بخشد که قطع‌نظر از اینکه چه مدت یَهُوَه خدا را خدمت می‌کنیم،‏ می‌توانیم خصوصیات مسیحی‌مان را که شخصیت نو را می‌سازد،‏ همچنان در خود پرورش دهیم و این امر بسیار دلگرم‌کننده است.‏ بله،‏ کتاب مقدّس می‌تواند همچنان شخصیت ما را تغییر دهد.‏ ب۱۶/‏۵ ۴:‏۸،‏ ۹

محیطی که یَهُوَه خدا اکنون ما را در آن شکل می‌دهد،‏ بهشت روحانی خوانده شده است.‏ این بهشت روحانی در حال توسعه و شکل‌گیری است.‏ (‏اشع ۶۴:‏۸‏)‏ با وجود دنیای شریرِ پیرامونمان،‏ ما در این محیط احساس امنیت و اطمینان می‌کنیم.‏ ما نیز با یَهُوَه خدا آشنا شدیم و حال محبت پدرانهٔ او را تجربه می‌کنیم.‏ (‏یعقو ۴:‏۸‏)‏ در دنیای جدید،‏ از برکت بهشت روحانی به حد کمال بهره خواهیم برد.‏ آن زمان بهشت روحانی ما،‏ به معنی واقعی بهشت خواهد شد؛‏ بهشتی کامل تحت حکمرانی پادشاهی خدا.‏ هنگامی که همه چیز در سراسر زمین بازسازی می‌شود،‏ یَهُوَه همچنان ساکنان زمین را نیز شکل می‌دهد و به آنان آموزش می‌دهد،‏ طوری که اکنون حتی در تصوّر ما نیز نمی‌گنجد.‏ (‏اشع ۱۱:‏۹‏)‏ به علاوه،‏ خدا ذهن و بدن ما را کامل خواهد ساخت،‏ به صورتی که قادر خواهیم بود تعالیم او را فرا گیریم و کاملاً به خواست او عمل کنیم.‏ پس باشد که همواره مطیع یَهُوَه باشیم و به او نشان دهیم شکل گرفتن زیر دستان او را نشانه‌ای از ابراز محبتش می‌دانیم.‏ ب۱۶/‏۶ ۱:‏۸،‏ ۹

این کلمات بخشی از آخرین سخنرانی موسی به قوم اسرائیل در سال ۱۴۷۳ ق.‏م.‏ بود.‏ در آن زمان اسرائیلیان در دشت مُوآب گرد آمده بودند و در آستانهٔ عبور از رود اردن و تصاحب سرزمین موعود بودند.‏ (‏تث ۶:‏۱‏)‏ موسی که ۴۰ سال رهبری آن قوم را بر عهده داشت،‏ آنان را ترغیب می‌کرد که در رویارویی با مشکلاتی که پیش رو داشتند،‏ شجاع باشند.‏ آنان باید به یَهُوَه خدایشان اعتماد می‌کردند و به او وفادار می‌ماندند.‏ قاعدتاً این سخنان پایانی موسی تأثیر عمیقی بر قوم گذاشت.‏ پس از اشاره به ده فرمان و دیگر قوانینی که یَهُوَه خدا به قوم داده بود،‏ موسی کلمات پرقدرتی را که در تَثنیه ۶:‏۴،‏ ۵ نگاشته شده است،‏ به زبان آورد.‏ آیا آن اسرائیلیانی که در آنجا با موسی جمع شده بودند نمی‌دانستند که یَهُوَه یکتاست؟‏ قطعاً می‌دانستند.‏ اسرائیلیانِ وفادار خدای پدرانشان ابراهیم،‏ اسحاق و یعقوب را خدای واحد می‌دانستند و او را پرستش می‌کردند.‏ ب۱۶/‏۶ ۳:‏۲،‏ ۳

عیسی این سخنان را هنگامی گفت که هنوز بر روی زمین بود.‏ اما اکنون یَهُوَه خدا به عیسی در آسمان قدرت و اختیار بخشیده است که با دنیای شیطان بجنگند.‏ (‏مکا ۱۹:‏۱۱-‏۱۶‏)‏ از این رو منطقی است که اکنون عیسی از زمان آمدن جنگ حارمَگِدّون آگاه باشد.‏ اما ما از آن آگاه نیستیم.‏ پس ضروریست که تا آن زمان هوشیار بمانیم.‏ یَهُوَه خدا زمان آمدن آن را تعیین کرده است و زمان وقوع این رویداد همواره برای او روشن بوده است.‏ ما هر روز به شروع مصیبت عظیم نزدیک و نزدیک‌تر می‌شویم و این رویداد «تأخیر نخواهد کرد.‏» (‏حب ۳:‏۱-‏۳‏)‏ چرا می‌توانیم از این امر اطمینان داشته باشیم؟‏ زیرا پیشگویی‌های یَهُوَه همیشه به‌موقع تحقق یافته است!‏ به‌علاوه یَهُوَه وعده داده است که قومش را از مصیبت عظیم نجات می‌بخشد.‏ ما می‌توانیم اطمینان داشته باشیم که این وعدهٔ یَهُوَه به تحقق خواهد رسید.‏ حال اگر می‌خواهیم که از نابودی این نظام نجات یابیم،‏ باید هوشیار و بیدار بمانیم.‏ ب۱۶/‏۷ ۲:‏۴-‏۶

پِطرُس گفت که حتی اگر همه عیسی را ترک کنند،‏ او چنین نخواهد کرد.‏ (‏مرق ۱۴:‏۲۷-‏۳۱،‏ ۵۰‏)‏ اما زمانی که عیسی دستگیر شد،‏ همهٔ رسولانش از جمله پِطرُس او را ترک کردند.‏ حتی پِطرُس چندین بار منکر شد که عیسی را می‌شناسد.‏ (‏مرق ۱۴:‏۵۳،‏ ۵۴،‏ ۶۶-‏۷۲‏)‏ با این همه پِطرُس از عمل خود به‌شدّت پشیمان شد.‏ از این رو یَهُوَه او را بخشید و همچنان از او استفاده کرد.‏ اگر شما در آن زمان یکی از شاگردان عیسی بودید،‏ آیا رفتار پِطرُس بر وفاداری شما به یَهُوَه خدا تأثیر می‌گذاشت؟‏ آیا اطمینان دارید که امروزه نیز یَهُوَه خدا به فرد خطاکار فرصت می‌دهد و در نهایت به آن خطا رسیدگی خواهد کرد و به شیوه‌ای عادلانه عمل خواهد نمود؟‏ البته گاه فردی که گناهی جدّی مرتکب شده است از توبه امتناع می‌کند و رحمت یَهُوَه خدا را نادیده می‌گیرد.‏ در چنین شرایطی،‏ آیا اطمینان دارید که یَهُوَه در زمان مناسب فرد خطاکار را داوری خواهد کرد،‏ طوری که شاید حتی به اخراج خطاکار از جماعت بینجامد؟‏ ب۱۶/‏۶ ۴:‏۸،‏ ۹

برکت بزرگی که از طریق لطف یَهُوَه خدا برایمان حاصل می‌شود،‏ تسلّی دل دردمند است.‏ (‏مز ۵۱:‏۱۷‏)‏ پولُس به مسیحیان تِسالونیکی که تحت آزار بودند،‏ آنچه را که در آیهٔ امروز آمده است نوشت.‏ (‏۲تسا ۲:‏۱۶،‏ ۱۷‏،‏ پاورقی)‏ به‌راستی آگاهی از مراقبت و توجه پرمهری که از یَهُوَه خدا به دلیل لطف او دریافت می‌کنیم،‏ بسیار تسلّی‌بخش است.‏ در واقع بدون کمک یَهُوَه برای ما انسان‌های گناهکار هیچ امیدی نیست.‏ (‏مز ۴۹:‏۷،‏ ۸‏)‏ اما یَهُوَه خدا امیدی فوق‌العاده به ما بخشیده است.‏ عیسی مسیح به پیروانش چنین وعده داد:‏ «زیرا خواست پدر من این است که هر که تشخیص دهد پسر کیست و به او ایمان بورزد،‏ از زندگی جاودان برخوردار شود.‏» (‏یو ۶:‏۴۰‏)‏ بلی،‏ امید به زندگی ابدی یک هدیه است و نشانه‌ای از لطف بی‌کران یَهُوَه خدا.‏ پولُس که بابت این امر به‌راستی قدردان بود،‏ چنین گفت:‏ «خدا لطف خود را که به نجات همه گونه اشخاص می‌انجامد آشکار ساخت.‏»—‏تیت ۲:‏۱۱‏.‏ ب۱۶/‏۷ ۳:‏۱۴،‏ ۱۵

امروزه شاهدان یَهُوَه به هیچ وجه با خیانت در پیوند ازدواج سازش نمی‌کنند.‏ برای نمونه،‏ فرض کنید مرد یا زنی متأهل که تعمید گرفته است،‏ با شخصی متأهل زنا کند و پس از طلاق از همسرش با آن شخص ازدواج کند.‏ اگر چنین شخص گناهکاری توبه نکند برای حفظ پاکی روحانی جماعت از جماعت اخراج می‌شود.‏ (‏۱قر ۵:‏۱۱-‏۱۳‏)‏ فرد گناهکار تنها زمانی می‌تواند در جماعت پذیرفته شود که توبه کند و ‹ثمراتی بیاورد که نشانهٔ توبهٔ او باشد.‏› (‏لو ۳:‏۸؛‏ ۲قر ۲:‏۵-‏۱۰‏)‏ هر چند که نباید برای پذیرفته شدن شخص به جماعت زمان مشخصی تعیین شود،‏ اما اگر شخص فریبکارانه عمل کرده باشد که به ندرت در میان قوم خدا مشاهده می‌شود،‏ این عمل او نباید نادیده گرفته شود.‏ ممکن است لازم باشد یک سال یا بیشتر بگذرد تا شخص گناهکار توبهٔ خالصانهٔ خود را ثابت کند.‏ حتی اگر شخص به جماعت پذیرفته شود او باید «حساب خود را به خدا» پس دهد.‏—‏روم ۱۴:‏۱۰-‏ ۱۲‏.‏ ب۱۶/‏۸ ۱:‏۱۲،‏ ۱۳

واژهٔ یونانی که در فارسی «تلاش کردن» ترجمه شده است،‏ این مفهوم را در بر دارد که برای دست یافتن به چیزی که شاید به آسانی در دسترس نیست،‏ دست خود را دراز کنیم.‏ پولُس رسول با به کار بردن این واژه بر این امر تأکید کرد که برای پیشرفت روحانی نیاز به تلاش است.‏ فرض کنید که برادری در مورد آینده‌اش در جماعت فکر می‌کند.‏ شاید اکنون به عنوان خادم در جماعت خدمت نمی‌کند،‏ اما می‌داند که برای این منظور لازم است که خصوصیات روحانی را در خود پرورش دهد.‏ نخست می‌کوشد که خادم جماعت شود.‏ با گذشت زمان،‏ امیدوار است که از نظر روحانی صلاحیت یابد تا به عنوان سرپرست در جماعت خدمت کند.‏ در هر صورت،‏ می‌کوشد که کفایت و شرایط لازم را در خود ایجاد کند تا مسئولیت‌های بیشتری در جماعت بپذیرد.‏ مشابهاً برادران و خواهرانی که می‌خواهند به عنوان پیشگام خدمت کنند یا برای خدمت در بیت‌ئیل یا ساختن پروژه‌های سالن جماعات داوطلب شوند،‏ باید در راه رسیدن به هدفشان بکوشند.‏ ب۱۶/‏۸ ۳:‏۳،‏ ۴

آیا می‌توانید احساس نِحِمیا را زمانی که به اورشلیم رفت،‏ تصوّر کنید؟‏ شهر تقریباً بی‌دفاع بود و یهودیان بسیار ناامید و دلسرد.‏ تهدید از طرف مخالفان خارجی سبب شده بود که یهودیان در بازسازی دیوارهای اورشلیم سست شوند.‏ آیا این وضعیت موجب شد که نِحِمیا نیز دلسرد شود و دستانش سست گردد؟‏ خیر!‏ همچون موسی،‏ آسا و دیگر خادمان وفادار تکیه‌گاه نِحِمیا نیز یَهُوَه خدا بود و در دعا به او روی می‌آورد.‏ (‏خرو ۱۷:‏۸-‏۱۳؛‏ ۲توا ۱۴:‏۸-‏۱۳‏)‏ این بار نیز چنین کرد.‏ برای مقابله با مشکلی که شاید در نظر یهودیان بغرنج و توانفرسا بود،‏ یَهُوَه خدا التماس خالصانهٔ نِحِمیا را شنید.‏ او از «قدرت عظیم» و «دست زورآور» خود استفاده کرد و دستان سست یهودیان را تقویت نمود.‏ (‏نح ۲:‏۱۷-‏۲۰؛‏ ۶:‏۹‏)‏ آیا باور دارید که امروزه نیز یَهُوَه خدا با «قدرت عظیم» و «دست زورآور» خود خادمانش را قوّت می‌بخشد؟‏ ب۱۶/‏۹ ۱:‏۹

روزنامه‌ای هلندی در مورد یکی از گردهمایی‌های رهبران کلیسا چنین نوشت:‏ «مردم بسیاری لباسی روزمره به تن داشتند،‏ به خصوص در روزهای خیلی گرم لباس‌های راحت‌تری به تن کرده بودند.‏ اما در کنگرهٔ شاهدان یَهُوَه چنین نیست.‏» حقیقتاً شاهدان یَهُوَه اغلب مورد تحسین قرار گرفته‌اند،‏ از این جهت که خود را به «لباسی آراسته و به نجابت و سنجیدگی» می‌آرایند؛‏ لباسی شایستهٔ آنان که «خود را به خدا وقف کرده‌اند.‏» (‏۱تیمو ۲:‏۹،‏ ۱۰‏،‏ پاورقی)‏ مخاطب پولُس رسول در اینجا زنان است،‏ اما واضح است اصلی که در این آیه آمده است،‏ برای مردان مسیحی نیز صدق می‌کند.‏ برای ما خادمان یَهُوَه داشتن معیاری مناسب برای لباس و پوشش بسیار مهم است،‏ این امر برای یَهُوَه،‏ خدایی که می‌پرستیم نیز اهمیت دارد.‏ (‏پیدا ۳:‏۲۱‏)‏ آنچه کتاب مقدّس در مورد سبک لباس و ظاهر ما می‌گوید جای شکی باقی نمی‌گذارد که یَهُوَه خدا،‏ سلطان عالم معیارهایی مناسب و مفید برای پرستندگانش دارد.‏ از این رو در انتخاب لباس و آرایشمان باید معیارهای یَهُوَه خدا سلطان عالم و آنچه او می‌پسندد را نیز در نظر بگیریم.‏ ب۱۶/‏۹ ۳:‏۱،‏ ۲

برخی موضوعاتی همچون تحقیق روی پیشگویی‌های کتاب مقدّس را برگزیده‌اند یا تحقیق روی صحّت کتاب مقدّس از جهت تاریخی،‏ باستان‌شناسی و علمی.‏ یکی از پیشگویی‌های شگفت‌انگیز پیدایش ۳:‏۱۵ است.‏ این آیه موضوع اصلی کتاب مقدّس را معرفی می‌کند که با حقانیت سلطنت یَهُوَه خدا و تقدّس نام او از طریق پادشاهی‌اش مرتبط است.‏ در این آیه از زبان استعاره استفاده شده است و نشان می‌دهد که چگونه یَهُوَه خدا به تمامی مصیبت و رنج بشر که از زمان باغ عدن به آن دچار شدند،‏ پایان می‌دهد.‏ چگونه می‌توانید روی پیدایش ۳:‏۱۵ تحقیق کنید؟‏ یک راه کشیدن محور زمان است،‏ می‌توان روی این محور آیاتی را که در آن خدا اندک‌اندک شخصیت‌های این پیشگویی را روشن کرده است و ترتیباتی که جهت به تحقق رساندن این پیشگویی داده است،‏ نوشت.‏ بی‌شک از دیدن این که این آیات با یکدیگر هماهنگ هستند،‏ نتیجه‌گیری خواهید کرد که پیامبران و نویسندگان کتاب مقدّس تحت تأثیر یا «تحت هدایت روح‌القدس» آن را نوشته‌اند.‏ ب۱۶/‏۹ ۴:‏۸

پِطرُس رسول نیز زمانی نسبت به غیریهودیان پیش‌داوری‌هایی را در دل پرورانده بود،‏ اما به تدریج آموخت که این نگرش نادرست را از دلش ریشه‌کن کند.‏ (‏اعما ۱۰:‏۲۸،‏ ۳۴،‏ ۳۵؛‏ غلا ۲:‏۱۱-‏۱۴‏)‏ مشابهاً،‏ اگر ما احساس می‌کنیم ذرّه‌ای تبعیض و غرور نژادی در ما وجود دارد،‏ باید بکوشیم و مصمم باشیم که آن را از دلمان بیرون افکنیم.‏ (‏۱پطر ۱:‏۲۲‏)‏ لازم است بر این حقیقت تأمّل کنیم که ملیت و نژادمان هر چه که باشد،‏ همهٔ ما انسان‌های ناکاملیم و هیچ یک از ما مستحق نجات نیست.‏ (‏روم ۳:‏۹،‏ ۱۰،‏ ۲۱-‏۲۴‏)‏ پس حال چه دلیلی وجود دارد که خود را از دیگری برتر بدانیم؟‏ ما باید نگرشی مشابه پولُس رسول داشته باشیم که به هم‌ایمانان مسح‌شده‌اش چنین گوشزد کرد:‏ «پس شما دیگر غریبه و بیگانه نیستید،‏ بلکه .‏ .‏ .‏ عضو خانوادهٔ خدا هستید.‏» (‏افس ۲:‏۱۹‏)‏ تلاش برای غلبه بر پیش‌داوری و تبعیض نسبت به افرادی با پیشینهٔ دیگر،‏ بی‌گمان ما را در بر تن کردن شخصیت نو یاری می‌کند.‏—‏کول ۳:‏۱۰،‏ ۱۱‏.‏ ب۱۶/‏۱۰ ۱:‏۹

یَهُوَه از روی محبت،‏ کل کتاب مقدّس را در اختیار ما قرار داده است تا ایمانمان را استوار نگاه داریم.‏ برای شاد بودن و کامیابی باید آن را مرتباً و در صورت امکان هر روز مطالعه کنیم.‏ (‏مز ۱:‏۱-‏۳؛‏ اعما ۱۷:‏۱۱‏)‏ افزون بر این،‏ باید همچون پرستندگان یَهُوَه خدا که پیش از مسیح می‌زیستند،‏ بر وعده‌های خدا تأمّل کنیم و از او اطاعت کنیم.‏ یَهُوَه همچنین از طریق «غلام امین و دانا» به حد وفور خوراک روحانی در اختیارمان می‌گذارد.‏ (‏مت ۲۴:‏۴۵‏)‏ اگر برای آنچه یَهُوَه خدا از طریق تدارکات روحانی به ما می‌آموزد ارزش قائل باشیم و آن را در دل خود جای دهیم،‏ همچون افراد وفاداری خواهیم بود که به تحقق امیدشان،‏ یعنی برقراری پادشاهی خدا «اطمینان قطعی» داشتند.‏ (‏عبر ۱۱:‏۱‏)‏ دعا نیز در حفظ ایمان پرستندگان یَهُوَه که پیش از مسیح می‌زیستند،‏ نقش حیاتی داشت.‏ آنان خود می‌دیدند که چگونه خدا دعاهایشان را پاسخ می‌دهد و این امر ایمانشان را استوار می‌ساخت.‏—‏نح ۱:‏۴،‏ ۱۱؛‏ مز ۳۴:‏۴،‏ ۱۵،‏ ۱۷؛‏ دان ۹:‏۱۹-‏۲۱‏.‏ ب۱۶/‏۱۰ ۳:‏۷،‏ ۸

زمانی که از عیسی پرسیده شد:‏ «بزرگ‌ترین حکم در شریعت کدام است؟‏» او مهم‌ترین خصوصیت یعنی محبت به خدا را برجسته ساخت.‏ (‏مت ۲۲:‏۳۵-‏۴۰‏)‏ به دلیل اهمیت ایمان و محبت،‏ آنان که بخش یونانی کتاب مقدّس را به نگارش درآورده‌اند،‏ بارها این دو خصوصیت را در کنار هم و اغلب در همان جمله یا عبارت برجسته کرده‌اند.‏ پولُس مسیحیان را ترغیب کرد که ‏«‏ایمان و محبت را همچون سینه‌پوش» بر تن کنند.‏ (‏۱تسا ۵:‏۸‏)‏ یوحنا نوشت:‏ «حکم [خدا] این است:‏ به نام پسرش عیسی مسیح ایمان داشته باشیم و به یکدیگر محبت کنیم.‏» (‏۱یو ۳:‏۲۳‏)‏ با این که ایمان ضروری است،‏ زمانی که وعده‌های خدا و امید مسیحی ما به تحقق رسد،‏ ایمان در خصوص آن‌ها به پایان خواهد رسید.‏ اما محبت به خدا و همنوعانمان هیچ گاه پایان نخواهد یافت.‏ از این رو پولُس رسول نوشت:‏ «حال سه چیز باقی می‌ماند:‏ ایمان،‏ امید و محبت.‏ اما بزرگ‌ترین آن‌ها محبت است.‏»—‏۱قر ۱۳:‏۱۳‏.‏ ب۱۶/‏۱۰ ۴:‏۱۵-‏۱۷

برادرانی که به نمایندگی از هیئت اداره‌کننده به جماعات سفر می‌کردند «احکامی را که رسولان و پیران اورشلیم وضع کرده بودند،‏ به برادران می‌رساندند.‏» (‏اعما ۱۶:‏۴‏)‏ جماعات با عمل کردن به این احکام «همچنان در ایمان استوار می‌شدند و هر روز بر شمارشان افزوده می‌گشت.‏» امروزه ما،‏ هنگام دریافت دستورالعمل‌ها از سازمان خدا،‏ چه باید بکنیم؟‏ یَهُوَه خدا در کلامش به تک‌تک ما گفته است که از سازمان او اطاعت و فرمانبرداری کنیم.‏ (‏تث ۳۰:‏۱۶؛‏ عبر ۱۳:‏۷،‏ ۱۷‏)‏ داشتن طرز فکر و روحیه‌ای سرکشانه و انتقادآمیز برای جماعت مسیحی شایسته نیست،‏ چنین رفتاری صلح،‏ محبت و اتحاد جماعت را از هم می‌پاشد.‏ هیچ مسیحی وفاداری نمی‌خواهد روحیه‌ای همچون دیوتْرِفیس داشته باشد و وفاداری‌اش را زیر پا بگذارد و با بی‌حرمتی عمل کند.‏ (‏۳یو ۹،‏ ۱۰‏)‏ بجاست هر یک از ما از خود بپرسد:‏ ‹آیا با رفتار و سخنانم در جماعت به هم‌ایمانانم کمک می‌کنم که مطیع یَهُوَه و سازمانش باشند؟‏ آیا دستورالعمل‌ها و راهنمایی‌های برادران مسئول را به راحتی به گوش می‌گیرم و در تصمیماتشان از آن‌ها حمایت می‌کنم؟‏ ب۱۶/‏۱۱ ۲:‏۱۰،‏ ۱۱

تبعیدیان یهودی که مطابق با خواست خدا عمل کردند،‏ تا حدّی از زندگی‌ای عادی در بابِل برخوردار شدند.‏ بابِلیان به آنان اجازه دادند که بسیاری از امور زندگی‌شان را خود اداره کنند.‏ به اسیران حتی اجازه داده می‌شد در آن کشور از جایی به جای دیگر بروند.‏ بابِل در دوران باستان مرکز تجارت و دادوستد بود.‏ مدارک باستانی‌ای که در آن یافت شده است نشان می‌دهد که بسیاری از یهودیان در امور خرید و فروش مهارت یافته بودند،‏ و برخی دیگر نیز به صنعتگری و کارهای دستی می‌پرداختند.‏ برخی یهودیان حتی در رفاه زندگی می‌کردند.‏ اسرائیلیان قرن‌ها پیش از آن،‏ در مصر در بردگی به سر برده بودند،‏ اما اسارت در بابِل هیچ شباهتی به آن دوران نداشت.‏ (‏خرو ۲:‏۲۳-‏۲۵‏)‏ آیا برای اسرائیلیان این امکان وجود داشت که خدا را دوباره کاملاً آن گونه که مقبول اوست،‏ پرستش کنند؟‏ در آن زمان چنین اتفاقی بسیار بعید بود،‏ چرا که بابِلیان هرگز اسیران خود را آزاد نمی‌کردند.‏ با این حال،‏ یَهُوَه به قومش وعده داده بود که آنان را سرانجام از اسارت آزاد سازد و چنین نیز شد.‏ وعده‌های یَهُوَه همیشه به انجام می‌رسند.‏—‏اشع ۵۵:‏۱۱‏.‏ ب۱۶/‏۱۱ ۴:‏۳،‏  ۴

منظور پولُس از این گفته چه بود؟‏ خدا بهای رهایی را برای پولُس و افراد دیگر زمان او به کار بست.‏ به این ترتیب یَهُوَه گناهان آنان را بخشید،‏ آنان را به روح مسح کرد و پسران روحانی‌اش خواند.‏ پس از آن،‏ آنان امید زندگی در آسمان را داشتند.‏ اگر وفادار می‌ماندند،‏ رستاخیزیافته،‏ با مسیح در آسمان حکمرانی می‌کردند.‏ با این همه،‏ پولُس می‌توانست در مورد آنان که هنوز بر زمین بودند و خدا را خدمت می‌کردند بگوید که ‹نسبت به گناه مرده‌اند› یا از گناه رها شده‌اند.‏ او عیسی را نمونه آورد که به عنوان انسان مُرد و به عنوان موجودی روحی و فناناپذیر در آسمان رستاخیز یافت.‏ دیگر مرگ بر او تسلّط نداشت.‏ این موضوع از جهتی مشابه وضعیت مسیحیان مسح‌شده است که پولُس خطاب به آنان گفت:‏ «شما نیز خود را نسبت به گناه مرده بشمارید،‏ اما همچنین خود را از طریق مسیحْ عیسی برای خدا زنده بدانید.‏» (‏روم ۶:‏۹،‏ ۱۱‏)‏ شیوهٔ زندگی آنان دیگر همچون گذشته نبود.‏ آنان دیگر مطیع تمایلات گناه‌آلودشان یا تحت تسلّط آن نبودند.‏ می‌توان گفت آنان در آن شیوهٔ زندگی مرده بودند.‏ ب۱۶/‏۱۲ ۱:‏۹،‏ ۱۰

این آیه بدین معنا نیست که فرد مسیحی به غیر از فکر کردن و سخن گفتن در مورد کتاب مقدّس یا محبتش به خدا و امیدش برای آینده،‏ نباید در مورد موضوع دیگری فکر کند یا صحبت کند.‏ در اینجا می‌بینیم که چگونه پولُس و دیگر مسیحیان قرن اول که خدا را خشنود می‌کردند در بسیاری از جوانب،‏ زندگی‌ای عادی در پیش گرفته بودند.‏ آنان می‌خوردند و می‌نوشیدند.‏ بسیاری از آنان ازدواج کردند و برای تأمین معاش خانواده‌شان کار می‌کردند.‏ (‏مرق ۶:‏۳؛‏ ۱تسا ۲:‏۹‏)‏ با این همه،‏ پولُس و دیگر خادمان خدا در آن زمان اجازه ندادند که جوانبی از زندگی روزمره محور اصلی زندگی‌شان شود.‏ برای مثال،‏ پولُس اشاره کرد که خود خیمه‌دوز بوده است،‏ اما گفت مرتباً در خدمت موعظه و تعلیم فعال است و توجهی خاص به آن دارد.‏ (‏اعما ۱۸:‏۲-‏۴؛‏ ۲۰:‏۲۰،‏ ۲۱،‏ ۳۴،‏ ۳۵‏.‏)‏ همچنین او به برادران و خواهرانش در جماعت روم توصیه کرد که به این فعالیت‌ها بپردازند.‏ آری،‏ زندگی پولُس حول امور و فعالیت‌های روحانی می‌گشت.‏ مسیحیان روم نیز باید او را سرمشق قرار می‌دادند و ما نیز باید چنین کنیم.‏—‏روم ۱۵:‏۱۵،‏ ۱۶‏.‏ ب۱۶/‏۱۲ ۲:‏۵،‏ ۱۵،‏ ۱۶

ما می‌توانیم اطمینان داشته باشیم که یَهُوَه خدا از تمامی تلاش‌های ما در خدمت به او آگاه و قدردان است.‏ او عدم اعتمادبه‌نَفْس و احساسات ما و دیدی را که به خود داریم درک می‌کند.‏ زمانی که تحت فشارهای اقتصادی کمر خم می‌کنیم یا جسم و روحمان خدمتمان را محدود می‌کند،‏ دلسوز ماست.‏ می‌توانیم اطمینان داشته باشیم که او با مهربانی به خادمانش که می‌کوشند به او وفادار بمانند توجه دارد.‏ (‏عبر ۶:‏۱۰،‏ ۱۱‏)‏ فراموش نکنیم که همواره می‌توانیم به یَهُوَه خدا ‹شنوندهٔ دعا› حرف دلمان را بزنیم و اطمینان داشته باشیم که او به نگرانی‌های ما اهمیت می‌دهد.‏ (‏مز ۶۵:‏۲‏)‏ یَهُوَه خدا «پدر رحمت‌ها و خدای همه گونه دلگرمی‌ها» با سخاوت نیازهای عاطفی و روحانی ما را برطرف می‌کند،‏ شاید برای این منظور از هم‌ایمانانمان استفاده کند.‏ (‏۲قر ۱:‏۳‏)‏ دلسوزی ما به دیگران نیز دل یَهُوَه را شاد می‌سازد.‏ (‏مت ۶:‏۳،‏ ۴‏)‏ او وعده داده است که پاداش نیکی ما را می‌دهد.‏ ب۱۶/‏۱۲ ۴:‏۱۳،‏ ۱۴

عیسی زمانی که بر زمین آمد،‏ همچنان راه وفاداری را برگزید و وسوسه‌های شیطان،‏ دشمن اصلی یَهُوَه خدا را رد کرد.‏ (‏مت ۴:‏۱۰‏)‏ عیسی شب پیش از مرگش از صمیم دل دعا کرد و بار دیگر تأکید کرد که خواست او انجام خواست یَهُوَه خداست.‏ او گفت:‏ «ای پدر،‏ اگر خواست توست،‏ این جام را از من دور کن.‏ اما خواست تو انجام شود،‏ نه خواست من.‏» (‏لو ۲۲:‏۴۲‏)‏ باشد که ما نیز عیسی را سرمشق قرار دهیم و از ارادهٔ آزادمان در جهت جلال یَهُوَه خدا و انجام خواست او بهره گیریم.‏ آیا چنین کاری برای ما ممکن است؟‏ آری،‏ ما می‌توانیم عیسی را سرمشق قرار دهیم چرا که ما نیز به صورت و شبیه خدا آفریده شده‌ایم.‏ (‏پیدا ۱:‏۲۶‏)‏ البته ما محدودیم و واضح است که همچون یَهُوَه خدا از آزادی مطلق برخوردار نیستیم.‏ در کلام خدا آمده است که آزادی ما محدود است و ما باید چهارچوبی که یَهُوَه خدا برایمان تعیین کرده است،‏ در نظر داشته باشیم.‏ برای مثال در کتاب مقدّس آمده است که زنان باید مطیع شوهران خود باشند و فرزندان مطیع والدینشان.‏—‏افس ۵:‏۲۲؛‏ ۶:‏۱‏.‏ ب۱۷/‏۱ ۲:‏۴،‏ ۵

ما اکنون در دورانی هیجان‌انگیز زندگی می‌کنیم.‏ بخش زمینی سازمان یَهُوَه از جنبه‌های مختلف در حال رشد است و هر رشدی مستلزم تغییرات است.‏ برخی از این تغییرات بر ما تأثیر می‌گذارد و شاید کنار آمدن با آن آسان نباشد.‏ اما اگر تواضع خود را حفظ کنیم و به جای تمرکز بر خواسته‌های شخصی‌مان،‏ به آنچه برای رساندن خبر خوش پادشاهی اهمیت دارد تمرکز کنیم،‏ اتحاد را استوار می‌سازیم.‏ پولُس رسول به مسیحیان روم چنین نوشت:‏ «همان طور که ما در یک بدن اعضای بسیار داریم و کار همهٔ این اعضا یکسان نیست،‏ ما نیز هرچند بسیاریم،‏ یک بدن را در اتحاد با مسیح تشکیل می‌دهیم.‏» (‏روم ۴:‏۱۲،‏ ۵‏)‏ باشد که در هر شرایطی تمامی ما خادمان یَهُوَه همواره در جهت پیشبرد پادشاهی والای او فعال باشیم.‏ شما برادران مسن می‌توانید برادران جوان‌تر را آموزش دهید تا آنچه شما می‌کنید،‏ انجام دهند.‏ شما برادران جوان نیز می‌توانید با تواضع و حفظ احترام افراد مسن،‏ مسئولیت بیشتری بپذیرید.‏ شما خواهران نیز نمونهٔ پِریسکیلا،‏ همسر آکیلا را سرمشق قرار دهید که از شوهرش با وفاداری در هر شرایطی پشتیبانی می‌کرد.‏—‏اعما ۱۸:‏۲‏.‏ ب۱۷/‏۱ ۵:‏۱۵،‏ ۱۶

جِدعون متواضعانه به کوچکی خود و خاندانش اشاره کرد.‏ پس از پذیرش مسئولیتی که به او واگذار شد،‏ ابتدا جِدعون اطمینان حاصل کرد که کاملاً آنچه را یَهُوَه از او می‌خواهد،‏ درک کرده است و برای راهنمایی به یَهُوَه روی آورد.‏ (‏داو ۶:‏۳۶-‏۴۰‏)‏ جِدعون دلیر و شجاع بود و در عین حال با زیرکی و هوشیاری عمل کرد.‏ (‏داو ۶:‏۱۱،‏ ۲۷‏)‏ او جاه‌طلب نبود و نمی‌خواست از طریق مسئولیتی که به او واگذار شده بود،‏ شهرتی کسب کند،‏ بلکه به محض این که برایش میسر شد به موقعیت و جایگاه پیشین خود بازگشت.‏ (‏داو ۸:‏۲۲،‏ ۲۳،‏ ۲۹‏)‏ تواضع به این معنی نیست که به دنبال مسئولیت یا افتخارات بیشتر در خدمت نباشیم یا آن را نپذیریم.‏ نوشته‌های مقدّس تمامی ما را به پیشرفت ترغیب می‌کند.‏ (‏۱تیمو ۴:‏۱۳-‏۱۵‏)‏ آیا این همیشه به معنی تغییر وظایف و مسئولیت‌هاست؟‏ نه لزوماً.‏ با برکت یَهُوَه می‌توانیم در هر نقشی که اکنون داریم از لحاظ روحانی رشد کنیم.‏ می‌توانیم همچنان خصوصیات مسیحی و توانایی‌هایی را که یَهُوَه خدا به ما بخشیده است در خود پرورش دهیم تا بهتر به او و دیگران خدمت کنیم.‏ ب۱۷/‏۱ ۳:‏۱۵،‏ ۱۶

یَهُوَه هزینهٔ سنگینی را برای فراهم ساختن بهای رهایی پرداخت.‏ (‏۱پطر ۱:‏۱۹‏)‏ او به دلیل عشق و علاقه‌اش به انسان‌ها حاضر شد در راه آنان یگانه پسر خود را فدا کند.‏ در واقع،‏ عیسی جای آدم را گرفت که پدر همهٔ انسان‌ها بود.‏ (‏۱قر ۱۵:‏۴۵‏)‏ او این امکان را برای ما فراهم ساخت تا نه تنها به زندگی ابدی دست یابیم،‏ بلکه در نهایت دوباره عضوی از خانوادهٔ خدا شویم.‏ از طریق بهای رهایی انسان‌ها کامل خواهند شد و یَهُوَه خدا بدون زیر پا گذاشتن قانون خود،‏ آنان را به عنوان عضوی از خانواده‌اش می‌پذیرد.‏ آیا این امر که روزی همهٔ انسان‌های وفادار کامل خواهند شد،‏ دلگرم‌کننده نیست؟‏ در آن روز میان همهٔ اعضای خانوادهٔ یَهُوَه خدا،‏ چه در آسمان و چه بر زمین،‏ اتحاد وجود خواهد داشت.‏ آنگاه ما به مفهوم واقعی فرزندان خدا خواهیم بود.‏ (‏روم ۸:‏۲۱‏)‏ قدردانی از تدارک بهای رهایی باید ما را برانگیزد که با تمام توانمان با همهٔ مردم در مورد این هدیهٔ باارزش صحبت کنیم.‏ ب۱۷/‏۲ ۱:‏۱۷،‏ ۱۹

در ۱۵ ژوئیهٔ ۲۰۱۳ در مجلّهٔ برج دیده‌بانی توضیح داده شد که «غلام امین و دانا» گروهی کوچک از برادران مسح‌شده است که هیئت اداره‌کننده را تشکیل می‌دهد.‏ در هیئت اداره‌کننده تصمیمات مهم در جلسات هفتگی به صورت گروهی گرفته می‌شود،‏ این جلسات این امکان را برای آنان فراهم می‌سازد که با یکدیگر ارتباط نزدیک داشته باشند و متحد بمانند.‏ (‏امث ۲۰:‏۱۸‏)‏ هیچ عضو هیئت اداره‌کننده از عضوی دیگر مهم‌تر نیست و هر سال به ترتیب یکی از اعضای هیئت اداره‌کننده این جلسات را اداره می‌کند.‏ (‏۱پطر ۵:‏۱‏)‏ در شش کمیتهٔ هیئت اداره‌کننده نیز این ترتیبات رعایت می‌شود و سالانه عضوی دیگر از اعضای هیئت اداره‌کننده نظارت بر هر یک از کمیته‌ها را به عهده دارد.‏ در این هیئت هیچ‌یک از اعضای هیئت اداره‌کننده تصوّر نمی‌کند که رهبر دیگر اعضاست،‏ بلکه هر یک خود را از جمله «خادمان خانه» می‌شمارد که نیاز دارد از غلام امین خوراک دریافت کند و تحت سرپرستی او باشد.‏ هیئت اداره‌کننده نه تحت الهام الٰهی است و نه بری از خطا.‏ از این رو در موضوعات تعلیمی و سازماندهی ممکن است خطاهایی پیش آید.‏ ب۱۷/‏۲ ۴:‏۱۰-‏۱۲

یک راه نشان دادن قدردانی‌مان از تدارک بهای رهایی این است که بر اساس ایمان به فدیهٔ عیسی زندگی‌مان را به یَهُوَه خدا وقف کنیم و تعمید بگیریم.‏ تعمید ما نشانگر این است که «از آنِ یَهُوَه هستیم.‏» (‏روم ۱۴:‏۸‏)‏ یَهُوَه خدا خود هر چه می‌کند از روی محبت است و می‌خواهد که همچون او،‏ محبت خصوصیت غالب همهٔ پرستندگانش باشد.‏ (‏۱یو ۴:‏۸-‏۱۱‏)‏ ما با محبت به همنوعانمان نشان می‌دهیم که می‌خواهیم «فرزندان پدر آسمانی» خود باشیم.‏ (‏مت ۵:‏۴۳-‏۴۸‏)‏ البته فرمان اول،‏ محبت به خداست و سپس محبت به همنوع.‏ (‏مت ۲۲:‏۳۷-‏۴۰‏)‏ یک راه ابراز محبت به همنوع یا همسایه،‏ رساندن خبر خوش پادشاهی خدا به آنان است.‏ در واقع ما با محبت به همنوعانمان جلال خدا را منعکس می‌کنیم.‏ با اطاعت از فرمان خدا و محبت به مردم،‏ به خصوص محبت به برادرانمان،‏ محبت به خدا در ما کامل می‌شود.‏—‏۱یو ۴:‏۱۲،‏ ۲۰‏.‏ ب۱۷/‏۲ ۲:‏۱۳،‏ ۱۴

شاید با خود بگویید این تصمیمی ساده بود،‏ چرا که خدمت به یَهُوَه خدا بهترین و حکیمانه‌ترین تصمیم است.‏ در واقع هیچ انسان معقولی نمی‌بایست جذب بَعَل یا پرستش او می‌شد.‏ با این همه آن اسرائیلیان هنوز ‹میان دو فرقه می‌لنگیدند.‏› ایلیّا بجا عمل کرد که آنان را با این تصمیم روبرو نمود و به پرستشی والا،‏ یعنی پرستش یَهُوَه خدا ترغیب کرد.‏ چرا برای آن اسرائیلیان اتخاذ تصمیمی حکیمانه دشوار بود؟‏ اول این که آنان ایمانشان را به یَهُوَه خدا از دست داده بودند و نمی‌خواستند از او اطاعت کنند.‏ آنان به یَهُوَه اعتماد نداشتند و نمی‌خواستند در مورد او یا حکمت او علم و آگاهی دقیق کسب کنند.‏ اگر چنین می‌کردند می‌توانستند بر مبنای شناخت و آگاهی‌شان تصمیماتی عاقلانه بگیرند و راه درست را برگزینند.‏ (‏مز ۲۵:‏۱۲‏)‏ به علاوه،‏ مردم آن سرزمین که پرستندهٔ یَهُوَه خدا نبودند بر افکار اسرائیلیان تأثیر گذاشتند و آنان را به جمع کثیر پرستندگان خدایان کاذب کشاندند.‏ یَهُوَه خدا مدت‌ها پیش این خطر را به آنان هشدار داده بود.‏—‏خرو ۲۳:‏۲‏.‏ ب۱۷/‏۳ ۲:‏۶،‏ ۷

با تأمّل بر نمونهٔ حِزِقیا،‏ ممکن است متوجه شویم که مانعی سد راه رابطه‌مان با یَهُوَه خدا وجود دارد یا چیزی تمرکز ما را از پرستش حقیقی منحرف کرده است،‏ چنین موانعی باید از میان برداشته شود.‏ واضح است که ما نمی‌خواهیم همچون افرادی در دنیا باشیم که در رسانه‌های گروهی برخی را همچون بت بزرگ می‌کنند.‏ مسلّم است که استفاده از اینترنت و ابزارهایی از این قبیل برای ارتباط برقرار کردن با خانواده یا دوستان نزدیکمان بسیار مفید است.‏ اما بسیاری در دنیا به صورت افراطی از این ابزارها استفاده می‌کنند و به تعریف و وصف از افراد مشهور یا کسانی که نمی‌شناسند می‌پردازند.‏ یا زمان زیادی را صرف نگاه کردن به عکس‌ها یا خواندن در مورد این افراد می‌کنند.‏ باید در نظر داشت که در صرف وقت برای چیزهای کم‌اهمیت و پیش‌پا افتاده خطری وجود دارد.‏ حتی ممکن است مسیحیان از این که عکس یا آنچه در اینترنت گذاشته‌اند مورد توجه بسیاری قرار گرفته است به خود مغرور شوند و به آن افتخار کنند و حتی ناراحت شوند که برخی از مجموعهٔ افرادی که به مطالب او علاقه‌مند بودند،‏ بیرون آیند.‏ می‌توانیم از خود بپرسیم:‏ ‹آیا مراقب هستم که از انسان‌ها بت نسازم و از وقت پرارزشم برای امور کم‌ارزش پرهیز می‌کنم؟‏›—‏افس ۵:‏۱۵،‏ ۱۶‏.‏ ب۱۷/‏۳ ۳:‏۱۴،‏ ۱۷