اوت

نبرد سخت بود.‏ سربازان اسرائیلی به رهبری جِدعونِ داور،‏ سپاه مِدیان و متحدانشان را تعقیب می‌کردند.‏ آنان تمام شب مسافتی حدود ۳۲ کیلومتر را برای تعقیب دشمنانشان پیموده بودند.‏ اسرائیلیان برای سال‌ها تحت ظلم و ستم مِدیان بودند،‏ از این رو می‌دانستند که نباید دست از تلاش بکشند.‏ آنان برای نابودی دشمن «همچنان به تعقیب ادامه دادند» و در نهایت آنان را مغلوب کردند.‏ (‏داو ۷:‏۲۲؛‏ ۸:‏۴،‏ ۱۰،‏ ۲۸‏)‏ ما نیز در نبردی سخت در جنگیم.‏ دشمنان ما شیطان،‏ دنیای او و ناکاملی‌های ماست.‏ برخی از ما ده‌ها سال است که در این میدان جنگیده‌ایم و با کمک یَهُوَه پیروز بوده‌ایم.‏ اما گاه این نبرد و انتظار برای پایان این نظام شریر ما را خسته می‌کند.‏ ما نیز هنوز در این نبرد کاملاً پیروز نشده‌ایم.‏ عیسی به ما که در روزهای آخر زندگی می‌کنیم هشدار داده است که با مشکلات سخت و رفتاری بی‌رحمانه روبرو خواهیم شد و این که نجات ما وابسته به پایداری‌مان است.‏—‏لو ۲۱:‏۱۹‏.‏ ب۱۶/‏۴ ۲:‏۱،‏ ۲

راهنما و معلّم بزرگ ما از طریق کلامش،‏ کتاب مقدّس ما را در جلساتمان راهنمایی می‌کند.‏ (‏اشع ۳۰:‏۲۰،‏ ۲۱‏)‏ حتی برخی کسانی که هم‌ایمان ما نیستند وقتی به جلسات ما می‌آیند،‏ چنین اذعان می‌کنند:‏ «خدا در میان شماست.‏» (‏۱قر ۱۴:‏۲۳-‏۲۵‏)‏ یَهُوَه خدا با روح خود جلسات را برکت می‌دهد و آنچه در آنجا می‌آموزیم از سوی اوست.‏ پس می‌توان گفت،‏ در جلسات،‏ ما به سخنان یَهُوَه گوش می‌دهیم و محبت فوق‌العادهٔ او را حس می‌کنیم و در پی آن به او نزدیک می‌شویم.‏ عیسی سَرِ جماعت مسیحی گفته است:‏ «هر جا که دو یا سه نفر به نام من گرد هم آیند،‏ من آنجا در میان آنان هستم.‏» (‏مت ۱۸:‏۲۰‏)‏ در کتاب مقدّس آمده است که او در میان جماعاتِ قوم خدا گام برمی‌دارد.‏ (‏مکا ۱:‏۲۰–‏۲:‏۱‏)‏ تصوّرش را بکنید!‏ یَهُوَه و عیسی ما را در جلسات مسیحی‌مان تقویت می‌کنند.‏ به نظر شما یَهُوَه با دیدن این که ما مشتاقیم به او و پسرش نزدیک شویم چه احساسی دارد؟‏ ب۱۶/‏۴ ۳:‏۱۳،‏ ۱۴

در یکی از جمع‌های شاهدان یَهُوَه خواهری به دو برادر سلام می‌کند،‏ اما به شیوه‌ای که از نظر یکی از آنان نامناسب است.‏ وقتی آن دو برادر تنها می‌شوند،‏ برادری که رنجیده بود از رفتار آن خواهر انتقاد می‌کند.‏ اما برادر دیگر به او یادآور می‌شود که آن خواهر ۴۰ سال است که در شرایط دشوار با وفاداری یَهُوَه را خدمت کرده است و بی‌شک منظوری نداشته است.‏ بعد از لحظه‌ای تأمّل برادر اول می‌گوید:‏ «حق با توست.‏» پس آن موضوع همان جا پایان می‌یابد.‏ این تجربه نشانهٔ چیست؟‏ واکنش ما در موقعیت‌هایی که می‌تواند مسئله‌ساز شود،‏ در دست ماست.‏ شخصِ بامحبت از خطاهای کوچک دیگران چشم‌پوشی می‌کند.‏ (‏امث ۱۰:‏۱۲؛‏ ۱پطر ۴:‏۸‏)‏ یَهُوَه خدا گفته است که «چشم‌پوشی از خطا» جلال شخص است.‏ (‏امث ۱۹:‏۱۱‏)‏ پس اگر کسی رفتاری کرد که به نظرتان ناشایست یا نشانهٔ بی‌مهری آمد،‏ پیش از هر چیز از خود بپرسید:‏ ‹آیا مطرح کردن آن ضروری است یا می‌توانم گذشت کنم؟‏› ب۱۶/‏۵ ۱:‏۸،‏ ۹

حال چه کسانی به‌راستی خبر خوش پادشاهی خدا را موعظه می‌کنند؟‏ می‌توان با اطمینان به این پرسش پاسخ داد:‏ «شاهدان یَهُوَه.‏» این اطمینان از کجاست؟‏ چون ما خبر خوش پادشاهی خدا یعنی پیامی را که باید موعظه می‌کنیم.‏ با رفتن نزد مردم برای موعظه از شیوهٔ درست موعظه بهره می‌گیریم.‏ ما خدمت موعظه را نه برای سودجویی،‏ بلکه با انگیزهٔ صحیح یعنی محبت انجام می‌دهیم.‏ فعالیت موعظهٔ ما در سطحی وسیع انجام می‌شود و مردم تمام قوم‌ها و زبان‌ها را پوشش می‌دهد.‏ ما تا زمانی که پایان برسد،‏ همچنان به این فعالیت ادامه می‌دهیم و از آن دست نمی‌کشیم.‏ به‌راستی فعالیت قوم خدا در این دوره از زمان شگفت‌انگیز است.‏ اما چگونه چنین فعالیت فوق‌العاده‌ای به انجام می‌رسد؟‏ در آیهٔ امروز پاسخ پولُس را می‌خوانیم.‏ باشد که تمامی ما همچنان که با جان و دل به خدمت موعظه می‌پردازیم،‏ یَهُوَه پدر آسمانی و مهربانمان نیروی لازم را به ما عطا کند.‏—‏۲تیمو ۴:‏۵‏.‏ ب۱۶/‏۵ ۲:‏۱۷،‏ ۱۸

ما با انتخاب خود می‌کوشیم که خواست خدا را انجام دهیم و به این ترتیب عمق محبت و خواست قلبی‌مان را برای خشنود ساختن او نشان می‌دهیم.‏ همچنین از حاکمیت او پشتیبانی می‌کنیم.‏ شیطان شایستگی حاکمیت یَهُوَه خدا را زیر سؤال برد.‏ پس پشتیبانی ما از حاکمیت یَهُوَه خدا که با انتخاب خودمان انجام می‌شود و با تلاشی سخت همراه است،‏ در چشمان یَهُوَه،‏ پدر پرعطوفت و قدردان‌مان ارزش خاصّی دارد.‏ (‏ایو ۲:‏۳-‏۵؛‏ امث ۲۷:‏۱۱‏)‏ حال اگر یَهُوَه خدا چنان عمل می‌کرد که دیگر نیازی نبود در راه مبارزه با تمایلات نادرستمان تلاش کنیم،‏ وفاداری و حمایت از حاکمیت او بی‌معنی می‌بود.‏ یَهُوَه خدا در کلامش به ما گفته است که برای ایجاد خصوصیات الٰهی «تمام تلاش خود را» بکنیم.‏ (‏۲پطر ۱:‏۵-‏۷؛‏ کول ۳:‏۱۲‏)‏ او از ما انتظار دارد که در کنترل افکار و احساساتمان سخت بکوشیم.‏ (‏روم ۸:‏۵‏)‏ زمانی که در این راه خالصانه تلاش می‌کنیم و می‌بینیم که کتاب مقدّس همچنان شخصیت ما را تغییر می‌دهد،‏ رضایت بیشتری خواهیم داشت.‏ ب۱۶/‏۵ ۴:‏۱۲،‏ ۱۳

یَهُوَه همچون کوزه‌گری بسیار ماهر،‏ نوع و کیفیت گِلی را که پیش روی خود دارد می‌شناسد و با در نظر داشتن این عوامل آن را شکل می‌دهد.‏ (‏مز ۱۰۳:‏۱۰-‏۱۴‏)‏ به‌راستی او با در نظر داشتن ضعف‌ها،‏ محدودیت‌ها و سطح رشد روحانی هر یک از ما،‏ با تک‌تک ما رفتار می‌کند.‏ پسرش،‏ عیسی مسیح نیز نگرش او را نسبت به خادمان ناکاملش نشان داد.‏ عیسی با خطاهای رسولانش چگونه کنار می‌آمد،‏ به‌خصوص به تمایلشان برای بحث در مورد این که کدام یک بزرگ‌تر است؟‏ اگر شما شاهد بحث شدید رسولان بودید به آنان چه دیدی می‌داشتید؟‏ آیا آنان را افرادی نرمخو و شکل‌پذیر می‌دانستید؟‏ عیسی دیدی منفی به آنان نداشت.‏ او می‌دانست که رسولان وفادارش با صبر و مهربانی و نصایح لازم و همچنین دیدن نمونهٔ خوب او در تواضع می‌توانند شکل بگیرند.‏ (‏مرق ۹:‏۳۳-‏۳۷؛‏ ۱۰:‏۳۷،‏ ۴۱-‏۴۵؛‏ لو ۲۲:‏۲۴-‏۲۷‏)‏ پس از رستاخیز عیسی و ریخته شدن روح خدا رسولان دیگر نه بر شهرت و موقعیت بلکه بر وظیفه‌ای که بر عهده‌شان گذاشته شده بود،‏ تمرکز می‌کردند.‏—‏اعما ۵:‏۴۲‏.‏ ب۱۶/‏۶ ۱:‏۱۰

یَهُوَه تنها خدای حقیقی است و همچون او خدایی نیست.‏ (‏۲سمو ۷:‏۲۲‏)‏ موسی به اسرائیلیان یادآور می‌شود که پرستش تنها مختص یَهُوَه خداست.‏ آنان نباید همچون قوم‌های اطرافشان خدایان مختلف را پرستش می‌کردند.‏ اعتقاد این اقوام بر این بود که برخی از این خدایانِ کاذب بر بخش‌هایی از طبیعت تسلّط داشتند.‏ برای نمونه،‏ مصریان خدایانی از قبیل «رَع» خدای خورشید،‏ «نوت» الٰههٔ آسمان،‏ «گِب» خدای زمین،‏ «هاپی» خدای نیل داشتند و برخی حیوانات را مقدّس می‌شمردند.‏ یَهُوَه از طریق ده بلا به مصریان نشان داد که برتر از این خدایان کاذب است.‏ خدای اصلی کنعانیان بَعَل،‏ خدای باروری بود که خدای آسمان،‏ باران و توفان نیز خوانده می‌شد.‏ در مناطق مختلف،‏ خدایان دیگری نیز بودند که بَعَل خوانده می‌شدند.‏ (‏اعد ۲۵:‏۳‏)‏ اسرائیلیان باید به یاد می‌داشتند که «یهوه خداست» و او «خداوندِ یکتاست.‏»—‏تث ۴:‏۳۵،‏ ۳۹‏.‏ ب۱۶/‏۶ ۳:‏۴،‏ ۵

اعتماد عیسی به یَهُوَه خدا و قوم او بر شالوده‌ای استوار بنا بود.‏ ما نیز امروزه با تأمّل بر اعمال حیرت‌انگیز یَهُوَه خدا که در این روزهای آخر از طریق خادمانش صورت داده است،‏ می‌توانیم چنین اعتمادی به او داشته باشیم.‏ هیچ گروه دیگری را نمی‌توان یافت که چنین گسترده به صورت جهانی موعظه کنند،‏ چرا که یَهُوَه خداست که امروزه این جماعت را راهنمایی می‌کند و متحد ساخته است.‏ در توصیف وضعیت روحانی قوم خدا در این دوران در اِشَعْیا ۶۵:‏۱۴ چنین آمده است:‏ «خادمانم از خوشیِ دل سرود خواهند خواند.‏» خادمان یَهُوَه با پشتیبانی و راهنمایی‌های یَهُوَه خدا به اعمال نیکو مشغولند و از بابت آن شادند.‏ در مقابل،‏ دنیای تحت تسلّط شیطان که روزبه‌روز رو به وخامت است از اندوه دل فغان سر می‌دهد.‏ ما باید به یَهُوَه خدا و تدارکات او وفادار بمانیم.‏ ب۱۶/‏۶ ۴:‏۱۰-‏۱۲

برای درک اهمیت هوشیاری،‏ می‌توان درس مهمی از دوران باستان آموخت.‏ در قدیم بسیاری از شهرهای بزرگ با دیوارهایی احاطه شده بودند.‏ این دیوارها شهر را از تهاجم دشمنان حفظ می‌کرد و همین طور جایگاهی بود که دیده‌بانان بتوانند دوردست را از ارتفاع نظاره کنند.‏ آنان روز و شب روی دیوارها و دروازه‌ها دیده‌بانی می‌کردند.‏ دیده‌بانان باید ساکنان شهر را از هر خطری که نزدیک می‌شد،‏ آگاه می‌ساختند.‏ (‏اشع ۶۲:‏۶‏)‏ در واقع جان و زندگی مردم شهر به بیداری و هوشیاری آن دیده‌بانان بستگی داشت.‏ (‏حز ۳۳:‏۶‏)‏ یوسفوس،‏ تاریخ‌نگار یهودی گفته است که به دلیل به خواب رفتن نگهبانان،‏ سپاه روم توانست در سال ۷۰ م.‏ برج آنتونیا را که به دیوارهای شهر اورشلیم متصل بود،‏ تسخیر کند.‏ از آنجا رومیان به معبد وارد شدند و آن را به آتش کشیدند.‏ در واقع به خواب رفتن نگهبانان موجب شد که بزرگ‌ترین مصیبت بر سر اورشلیم و قوم یهود وارد شود.‏ ب۱۶/‏۷ ۲:‏۷،‏ ۸

حال که لطف یَهُوَه خدا برکات فراوانی برای ما به بار می‌آورد،‏ ما نباید با این تصوّر که هر چه کنیم او ما را عفو می‌کند،‏ گستاخانه عمل کنیم.‏ در میان مسیحیان قرن اول،‏ برخی «لطف خدای ما را بهانه‌ای برای رفتار بی‌شرمانهٔ خود» قرار می‌دادند.‏ (‏یهو ۴‏)‏ ظاهراً این مسیحیان نافرمان تصوّر می‌کردند که می‌توانند به گناهان خود ادامه دهند و باز هم از یَهُوَه خدا طلب بخشایش کنند.‏ بدتر از این،‏ آنان بر آن بودند که برادرانشان را نیز اغوا کنند تا در این رفتار بی‌شرمانه به آنان بپیوندند.‏ امروز نیز اگر کسی چنین کند،‏ در واقع ‹به روحی که لطف خدا را نمایان می‌سازد،‏ اهانت می‌کند.‏› (‏عبر ۱۰:‏۲۹‏)‏ امروزه نیز شیطان این تصوّر را در برخی مسیحیان ایجاد کرده است که آنان می‌توانند رحمت خدا را بدیهی بشمارند،‏ گناه کنند و بخشوده شوند.‏ اما یَهُوَه در عین حال که آمادهٔ بخشش فرد توبه‌کار است از ما انتظار دارد که با تمایلات گناه‌آلودمان به شدّت بجنگیم.‏ ب۱۶/‏۷ ۳:‏۱۶،‏ ۱۷

مسلّماً،‏ ممکن است شخصی تصمیم بگیرد که همسرش را که زنا کرده و توبه کرده است عفو کند،‏ حتی ظاهراً هوشَع نبی نیز جومِر،‏ همسر زناکار خود را بخشید.‏ مشابهاً،‏ یَهُوَه اسرائیلیانی را که از نظر روحانی به او خیانت و ابراز ندامت کرده بودند،‏ بخشید.‏ (‏هو ۳:‏۱-‏۵‏)‏ همچنین لازم به ذکر است که اگر شخصی بداند که همسرش زنا کرده است،‏ با این حال با او رابطهٔ جنسی برقرار کند،‏ این عمل او حاکی از این است که او را بخشیده است و دیگر از دید کتاب مقدّس دلیل موجهی برای طلاق وجود ندارد.‏ عیسی در مورد کسانی صحبت کرد که «این موهبت را دارند» که مجرّد بمانند و گفت:‏ «بگذار آن که می‌تواند این راه را در پیش گیرد،‏ چنین کند.‏» (‏مت ۱۹:‏۱۰-‏۱۲‏)‏ بسیاری تصمیم گرفته‌اند که مجرّد بمانند تا بتوانند تماماً بر خدمت به یَهُوَه تمرکز کنند.‏ چنین افرادی شایستهٔ تحسینند.‏ ب۱۶/‏۸ ۱:‏۱۵،‏ ۱۶

جوانان توان و قدرت جسمی لازم را دارند که در خدمت به یَهُوَه کارهای فراوانی بپذیرند.‏ (‏امث ۲۰:‏۲۹‏)‏ برخی برادران جوان در بیت‌ئیل خدمت می‌کنند و در چاپ و صحافی کتاب مقدّس و دیگر نشریاتی بر مبنای کتاب مقدّس فعالند.‏ بسیاری از خواهران و برادران جوان در پروژه‌های ساختمان‌سازی و نگهداری از سالن‌های جماعت فعالند.‏ در صورت بروز بلایای طبیعی برخی جوانان برای امدادرسانی به خادمان باتجربه می‌پیوندند.‏ همچنین بسیاری از پیشگامان جوان خبر خوش را به مردمی با زبان‌های دیگر می‌رسانند.‏ یکی از نویسندگان مزمور چنین سرود:‏ «ترسندگان او را هیچ کمی نیست.‏» (‏مز ۳۴:‏۱۰‏)‏ بلی،‏ یَهُوَه هیچ گاه آنان که او را غیورانه خدمت کنند،‏ مأیوس نمی‌کند.‏ ما شخصاً تجربه کرده‌ایم که اگر هر آنچه در توان داریم در خدمت به او انجام دهیم،‏ آنگاه ‹می‌چشیم و می‌بینیم که خداوند نیکوست.‏› همچنین اگر او را با تمام وجود پرستش کنیم به شادی‌ای بی‌نظیر و وصف‌ناپذیر دست می‌یابیم.‏ ب۱۶/‏۸ ۳:‏۵،‏ ۸

یَهُوَه قادر است و می‌خواهد که از طریق روح مقدّسش به ما قوّت بخشد.‏ (‏۱توا ۲۹:‏۱۲‏)‏ برای مقابله با مشکلاتی که شیطان و نظام شریر او ایجاد می‌کند،‏ کسب روح مقدّس خدا بسیار اهمیت دارد.‏ (‏مز ۱۸:‏۳۹؛‏ ۱قر ۱۰:‏۱۳‏)‏ همچنین می‌توانیم از داشتن کلام خدا قدردان باشیم که محصول روح مقدّس اوست.‏ به خوراک روحانی‌ای که هر ماه دریافت می‌کنیم فکر کنید.‏ زَکَریا ۸:‏۹ و ۱۳ زمانی گفته شد که معبد اورشلیم در حال بازسازی بود،‏ این کلمات برای ما نیز بسیار مناسب است.‏ تعالیم الٰهی که در جماعات مسیحی،‏ مجمع‌ها،‏ کنگره‌ها و دوره‌های آموزشی داده می‌شود،‏ ما را تقویت می‌کند.‏ این آموزش در ما انگیزهٔ مناسب ایجاد می‌کند که اهداف روحانی برای خود قرار دهیم و مسئولیت‌های مسیحی‌مان را به انجام رسانیم.‏ (‏مز ۱۱۹:‏۳۲‏)‏ آیا شما با اشتیاق تلاش می‌کنید که از این آموزش‌ها قدرت یابید.‏ ب۱۶/‏۹ ۱:‏۱۰،‏ ۱۱

در شریعتِ خدا به اسرائیلیان صریحاً گفته شده بود که یَهُوَه از این که زنان و مردان لباسی به تن کنند که تفاوت آنان مشخص نباشد،‏ کراهت دارد.‏ (‏تث ۲۲:‏۵‏)‏ از راهنمایی یَهُوَه خدا در خصوص لباس،‏ به روشنی می‌بینیم که یَهُوَه از سبک لباسی که مردان را زنانه جلوه دهد و زنان،‏ ظاهری مردانه به خود بگیرند یا طوری باشد که وجه تمایز میان آنان دشوار باشد،‏ خشنود نیست.‏ در کلام خدا اصولی آمده است که به مسیحیان در انتخاب پوشش و لباس کمک می‌کند.‏ صرف‌نظر از محل زندگی،‏ فرهنگ یا آب‌وهوا،‏ آنان از این اصول پیروی می‌کنند.‏ نیازی نیست که فهرستی با جزئیات تهیه شود که چه سبک لباس پسندیده یا ناپسند است،‏ بلکه اصول کتاب مقدّس راهنمای ماست.‏ از این رو در عین حال که به این اصول پای‌بندیم می‌توانیم سلیقهٔ شخصی خود را نیز در انتخاب لباس در نظر داشته باشیم.‏ ب۱۶/‏۹ ۳:‏۳،‏ ۴

بررسی شهامت و صداقت آنانی که کتاب مقدّس را به قلم آورده‌اند،‏ ایمان ما را تقویت می‌کند.‏ بسیاری از نویسندگان باستان در نوشته‌هایشان از رهبران و حکمرانان چاپلوسی و از حکمرانی آنان تمجید می‌کردند.‏ اما پیامبران یَهُوَه خدا همیشه حقیقت را گفتند.‏ آنان از کوتاهی‌های قوم خود و حتی پادشاهانشان نوشتند.‏ (‏۲توا ۱۶:‏۹،‏ ۱۰؛‏ ۲۴:‏۱۸-‏۲۲‏)‏ همچنین ضعف‌های خود و دیگر خادمان خدا را آشکارا بیان کردند.‏ (‏۲سمو ۱۲:‏۱-‏۱۴‏)‏ اصول و راهنمایی‌های کتاب مقدّس به بسیاری اطمینان بخشیده است که این کتاب الهام خداست.‏ (‏مز ۱۹:‏۷-‏۱۱‏)‏ اصول کتاب مقدّس ما را از پرستش کاذب و خرافات که بسیاری را بردهٔ خود ساخته است،‏ آزاد می‌کند.‏ (‏مز ۱۱۵:‏۳-‏۸‏)‏ تعالیمی همچون تکامل گویی به شکلی طبیعت را خدا می‌داند و قدرتی را به طبیعت نسبت می‌دهد که تنها یَهُوَه خدا از آن برخوردار است.‏ آنان که می‌گویند خدایی نیست ادعا می‌کنند که آیندهٔ ما تماماً در دست خودمان است.‏ اما آنان هیچ امیدی واقعی برای آینده ندارند.‏—‏مز ۱۴۶:‏۳،‏ ۴‏.‏ ب۱۶/‏۹ ۴:‏۱۰،‏ ۱۱

گفته‌های بُوعَز نشان می‌دهد که او به وضعیت بی‌ثبات روت به عنوان فردی غریب و بیگانه توجه داشت.‏ او از روت خواست که با دیگر زنان جوان بماند تا مردانی که در مزرعه کار می‌کردند مزاحمتی برای او ایجاد نکنند.‏ او حتی اطمینان حاصل کرد که روت همچون دیگر کارگران مزدبگیر،‏ غذا و آب دریافت کند.‏ به‌علاوه،‏ بُوعَز روت را که زنی غریبه و فقیر بود حقیر نشمرد،‏ بلکه در گفته‌هایش به او اطمینان بخشید.‏ (‏روت ۲:‏۸-‏۱۰،‏ ۱۳،‏ ۱۴‏)‏ از یک سو محبت روت نسبت به مادر شوهرش،‏ نَعومی بُوعَز را تحت تأثیر قرار داد و از سوی دیگر این که روت پرستندهٔ یَهُوَه خدای اسرائیل شده بود.‏ مهربانی بُوعَز نشانهٔ احسان یَهُوَه خدا نسبت به زنی بود که ‹زیر بال‌های خدای اسرائیل پناه گرفته بود.‏› (‏روت ۲:‏۱۲،‏ ۲۰؛‏ امث ۱۹:‏۱۷‏)‏ مشابهاً،‏ امروزه رفتار پرمهر ما می‌تواند «همه گونه افراد» را در تشخیص حقیقت یاری رساند و عمق محبت یَهُوَه خدا را به خود درک کنند.‏—‏۱تیمو ۲:‏۳،‏ ۴‏.‏ ب۱۶/‏۱۰ ۱:‏۱۰-‏۱۲

ما نیز می‌توانیم در دعا مشکلات و نگرانی‌هایمان را به یَهُوَه بگوییم و اطمینان داشته باشیم که او دعاهایمان را می‌شنود و به ما یاری می‌کند که با شادی سختی‌ها را متحمّل شویم.‏ سپس زمانی که به دعاهایمان پاسخ داده می‌شود،‏ ایمانمان تقویت می‌گردد.‏ (‏۱یو ۵:‏۱۴،‏ ۱۵‏)‏ از آنجا که ایمان یکی از جنبه‌های ثمرهٔ روح است،‏ باید همان گونه که عیسی گفت «پیوسته» روح خدا را بطلبیم.‏ (‏لو ۱۱:‏۹،‏ ۱۳‏)‏ البته دعاهایمان نباید تنها به درخواست‌ها و کمک‌های شخصی محدود شود.‏ ما می‌توانیم هر روزه یَهُوَه را بابت «کارهای شگفت» او که «بیش از حدِ شمار است» جلال دهیم و از او تشکر کنیم.‏ (‏مز ۴۰:‏۵‏)‏ در دعاهایمان باید ‹کسانی را که در زندانند به یاد داشته باشیم،‏ چنان که گویی خود با آنان در بندیم.‏› همچنین باید برای برادرانمان در سراسر دنیا دعا کنیم،‏ به خصوص ‹کسانی که هدایت را در میان ما بر عهده دارند.‏› زمانی که یَهُوَه به دعاهای ما پاسخ می‌دهد،‏ دلمان از شادی لبریز می‌شود.‏—‏عبر ۱۳:‏۳،‏ ۷‏.‏ ب۱۶/‏۱۰ ۳:‏۸،‏ ۹

امروزه قوم یَهُوَه در عمل ایمان خود را به پادشاهی برپاشدهٔ خدا نشان می‌دهند.‏ نتیجهٔ آن نیز گسترش بهشت روحانی بوده است که اکنون بیش از هشت میلیون نفر در آن ساکنند؛‏ جایی که به وفور ثمرهٔ روح خدا وجود دارد.‏ (‏غلا ۵:‏۲۲،‏ ۲۳‏)‏ به‌راستی چه گواهی روشن از ایمان و محبت حقیقی.‏ این حاصل کار هیچ انسانی نیست،‏ بلکه یَهُوَه خدا آن را میسر ساخته است.‏ این کارِ فوق‌العاده «آوازه‌ای برای خداوند خواهد بود،‏ و آیتی جاودان که هرگز از میان نخواهد رفت.‏» (‏اشع ۵۵:‏۱۳‏)‏ بهشت روحانی ما همچنان رشد خواهد کرد تا زمانی که تمامی زمین از انسان‌هایی کامل،‏ عادل و شاد پر شود و نام یَهُوَه خدا تا ابد جلال یابد.‏ باشد که همچنان به وعده‌های خدا ایمان ورزیم.‏ ب۱۶/‏۱۰ ۴:‏۱۸،‏ ۱۹

ما باید به راهنمایی‌ها و پندهای پیران جماعت که بر طبق کتاب مقدّس است،‏ عمل کنیم.‏ برای مثال،‏ پند پولُس رسول را در رابطه با افراد بی‌انضباط در جماعت در نظر گیرید.‏ او گفت که برخی در جماعت «نه تنها به هیچ وجه تن به کار نمی‌دهند،‏ بلکه در آنچه به ایشان مربوط نیست،‏ فضولی نیز می‌کنند.‏» ظاهراً پیران جماعت به آن اشخاص پند و تذکر لازم را داده بودند،‏ ولی آنان باز هم به کار خود ادامه می‌دادند.‏ اگر در جماعت شخصی بی‌انضباط باشد،‏ جماعت چه باید بکند؟‏ پولُس رسول گفت:‏ «او را نشان گذارید و دیگر با او معاشرت مکنید.‏» البته او همچنین گفت:‏ «او را دشمن مشمارید.‏» (‏۲تسا ۳:‏۱۱-‏۱۵‏)‏ امروزه ممکن است پیران مسیحی در رابطه با رفتار یا عملی که به طور مکرّر انجام می‌شود و جماعت را بدنام می‌کند،‏ برای هشدار برادران سخنرانی‌ای بدهند،‏ رفتاری مانند قرار ملاقات با شخصی که هم‌ایمانمان نیست.‏ (‏۱قر ۷:‏۳۹‏)‏ عکس‌العمل شما نسبت به این موضوع چیست؟‏ اگر شما باخبر هستید که چه کسی در این رابطه پند پیران را رد کرده است،‏ آیا مراقبید که با او رفت‌وآمد نکنید؟‏ پای‌بندی شما به اصول یَهُوَه و علاقهٔ شما به سلامت روحانی آن شخص می‌تواند او را ترغیب کند که راه اشتباه خود را کنار بگذارد.‏ ب۱۶/‏۱۱ ۲:‏۱۳

در پِنتیکاست سال ۳۳ م.‏ هزاران یهودی و نوکیش با روح‌القدس مسح شدند.‏ در کتاب مقدّس به آن مسیحیان نوپا چنین خطاب شده است:‏ «شما قومی برگزیده و کاهنانی هستید که پادشاهند،‏ همچنین ملتی مقدّس و مردمی متعلّق به خدایید.‏» (‏۱پطر ۲:‏۹،‏ ۱۰‏)‏ رسولان عیسی تا زمانی که زنده بودند،‏ مراقبِ سلامت روحانی جماعت‌های قوم خدا بودند.‏ اما به ویژه پس از مرگ رسولان،‏ مردانی در جماعات برخاستند و تلاش کردند که «حقیقت را تحریف» کنند و «شاگردان را در پی خود به بیراهه» بکشند.‏ (‏۲تسا ۲:‏۶-‏۸‏)‏ بسیاری از این مردان،‏ در جماعات از مسئولیتی برخوردار بودند.‏ برای مثال،‏ برخی سرپرست جماعت بودند که بعدها به نام اُسقف شناخته شدند.‏ گرچه عیسی به پیروان خود گفته بود که «همهٔ شما برادرید،‏» طبقهٔ روحانیون کلیسا در آن دوران شکل گرفت.‏ (‏مت ۲۳:‏۸‏)‏ آن مردان سرشناس که شیفتهٔ فلسفه‌های ارسطو و افلاطون بودند،‏ به تدریج اعتقادات اشتباه را جایگزین تعالیم پاک کلام خدا کردند.‏ ب۱۶/‏۱۱ ۴:‏۸

پیش از این که ما یَهُوَه خدا را بشناسیم،‏ اغلب گناه می‌کردیم،‏ حتی گاه متوجه نبودیم که اعمالمان در چشم او تا چه حد نادرست و ناشایست است.‏ بردهٔ «ناپاکی و قانون‌شکنی» بودیم،‏ در واقع «بردهٔ گناه بودیم.‏» (‏روم ۶:‏۱۹،‏ ۲۰‏)‏ زمانی که با حقایق کتاب مقدّس آشنا شدیم تغییراتی در زندگی‌مان دادیم،‏ خود را به خدا وقف کردیم و تعمید گرفتیم.‏ در واقع می‌توان گفت که ‹از بردگی گناه آزاد شده‌ایم› و «بردهٔ درستکاری» گشته‌ایم.‏ (‏روم ۶:‏۱۷،‏ ۱۸‏)‏ اگر پیرو امیال بدن ناکاملمان باشیم،‏ اجازه داده‌ایم گناه در ما پادشاهی کند.‏ از آنجا که در قدرت و تصمیم ماست که گناه بر ما تسلّط داشته باشد یا نه،‏ این پرسش مطرح می‌شود که به‌راستی تمایل قلبی ما چیست؟‏ از خود بپرسید:‏ ‹آیا گاه اجازه می‌دهم که ذهن و بدن ناکاملم مرا به راه خطا سوق دهد؟‏ و آیا نسبت به گناه مرده‌ام؟‏› این امر بسته به میزان قدردانی ما از لطف یَهُوَه خداست که با بخشش گناهانمان ابراز داشته است.‏ ب۱۶/‏۱۲ ۱:‏۱۱،‏ ۱۲

یک جنبه از این آرامش این است که می‌توانیم با اعضای خانواده و جماعت در صلح باشیم.‏ کاملاً آگاهیم که همهٔ ما در جماعت مسیحی ناکامل هستیم.‏ از این رو گاه ممکن است مشکلاتی با برادران و خواهرانمان پیش آید،‏ اگر چنین شود باید پند عیسی را به گوش گیریم که گفت:‏ «با برادرت صلح‌نما.‏» (‏مت ۵:‏۲۴‏)‏ به یاد داشتن این که برادران و خواهرانمان نیز ‹خدایی را که صلح و آرامش می‌بخشد› خدمت می‌کنند،‏ عمل کردن به پند عیسی را آسان‌تر می‌کند.‏ (‏روم ۱۵:‏۳۳؛‏ ۱۶:‏۲۰‏)‏ با ‹مشغول کردن افکار خود به روح› از صلح و آرامش دیگری نیز که ارزش فوق‌العاده‌ای دارد برخوردار می‌شویم؛‏ صلح و آرامش با آفریدگارمان،‏ یَهُوَه خدا.‏ اِشَعْیا اشاره کرد که یَهُوَه ذهن و اندیشه‌ای را که در توکل به او استوار و راسخ است،‏ در ‹آرامش کامل نگاه خواهد داشت،‏ زیرا بر او توکل داشته است.‏› این کلمات در زمان او صدق می‌کرد،‏ اما امروزه تحقق بزرگ‌تری دارد.‏—‏اشع ۲۶:‏۳؛‏ روم ۵:‏۱‏.‏ ب۱۶/‏۱۲ ۲:‏۵،‏ ۱۸،‏ ۱۹

یَهُوَه خدا حتی امروزه،‏ در این روزهای آخر این دنیای شریر قومش را برکت می‌دهد.‏ او مراقب است که پرستندگان حقیقی از نظر روحانی مرتب شکوفا شوند که امروزه به شکلی بی‌نظیر شاهد آن هستیم.‏ (‏اشع ۵۴:‏۱۳‏)‏ همان طور که عیسی وعده داد،‏ یَهُوَه اکنون ما را پاداش داده است.‏ بودن در خانواده‌ای مهربان و جهانی که برادران و خواهران روحانی‌مان در سراسر دنیا آن را تشکیل می‌دهند،‏ پاداش ماست.‏ (‏مرق ۱۰:‏۲۹،‏ ۳۰‏)‏ به علاوه آنان که یَهُوَه را می‌جویند از برکت آرامش درونی،‏ رضایت و شادی برخوردارند که این خود پاداشی پرارزش است.‏ (‏فیلیپ ۴:‏۴-‏۷‏)‏ می‌توانید اطمینان داشته باشید که اگر «خواست خدا را به جا آورید» تحقق وعدهٔ خدا را خواهید دید.‏ (‏عبر ۱۰:‏۳۵،‏ ۳۶‏)‏ پس باشد که اکنون پیوسته ایمانمان را استوار سازیم و با جان و دل یَهُوَه را خدمت کنیم،‏ چرا که می‌دانیم پاداشمان نزد یَهُوَه خدا محفوظ است.‏—‏کول ۳:‏۲۳،‏ ۲۴‏.‏ ب۱۶/‏۱۲ ۴:‏۱۷،‏ ۲۰

آیا آزادی محدود را می‌توان آزادی واقعی خواند؟‏ البته.‏ چرا می‌توان چنین گفت؟‏ آزادی در چهارچوبی مشخص یا محدود برای انسان‌ها حافظ آنان است.‏ برای مثال،‏ شاید تصمیم بگیرید به شهری دور سفر کنید.‏ آیا برای سفر شاهراهی را انتخاب می‌کردید که قوانین رانندگی در آن رعایت نمی‌شود و هر کس آزاد است با هر سرعتی و در هر جهت جاده براند؟‏ آیا در چنین شاهراهی احساس امنیت می‌کردید؟‏ مسلّماً خیر.‏ در واقع برای این که همه بتوانند از برکت آزادی واقعی بهره برند،‏ چهارچوب‌ها ضروری است.‏ حال نمونه‌هایی از کتاب مقدّس را بررسی می‌کنیم که نشان می‌دهد به کار بستن آزادی‌مان در چهارچوب معیارهای یَهُوَه خدا عاقلانه است.‏ برای مثال،‏ آدم از درخت ممنوعه خورد و از چهارچوبی که یَهُوَه خدا برای او قرار داده بود پا فراتر گذاشت.‏ نتیجهٔ این سوءاستفادهٔ ناشایست از آزادی،‏ هزاران سال درد و مصیبت برای نوادگان آدم بود.‏ (‏روم ۵:‏۱۲‏)‏ آگاهی از عواقب تصمیم آدم،‏ باید ما را بر آن دارد که در به‌کارگیری از آزادی‌مان در چهارچوبی که یَهُوَه خدا برای ما تعیین کرده است،‏ احساس مسئولیت بیشتری بکنیم.‏ ب۱۷/‏۱ ۲:‏۶،‏ ۸

وقتی ما با یک وظیفهٔ جدید روبه‌رو می‌شویم،‏ بررسی‌ای واقع‌بینانه به همراه دعا به ما یاری می‌کند که از توانایی‌ها و حد خود پا فراتر نگذاریم.‏ اگر متواضع باشیم شرایطمان را می‌سنجیم و اگر لازم باشد آن را رد می‌کنیم.‏ پس وقتی مسئولیتی جدید می‌پذیریم،‏ همچون جِدعون،‏ به دنبال راهنمایی یَهُوَه خدا هستیم و از او کمک می‌طلبیم.‏ بدون کمک و راهنمایی یَهُوَه موفقیت در خدمت به او ناممکن است.‏ (‏میکا ۶:‏۸‏)‏ پس لازم است برای مسئولیتی که به ما سپرده می‌شود از طریق کلام خدا،‏ سازمانش و به همراه دعا در پی راهنمایی او باشیم.‏ ما باید در خدمت به یَهُوَه بیاموزیم که همواره همگام با راهنمایی‌های او پیش رویم و به این ترتیب به قدم‌هایمان در این راه ثبات بخشیم.‏ باشد که همواره در نظر داشته باشیم که این تواضع یَهُوَه خداست که ما را «بزرگ ساخته است» نه توانایی‌های ما.‏ (‏مز ۱۸:‏۳۵‏)‏ شخص متواضع که با یَهُوَه پیش می‌رود دیدی معقول به خود دارد و خود را پست‌تر یا برتر از آنچه باید نمی‌شمارد.‏ ب۱۷/‏۱ ۳:‏۱۷،‏ ۱۸

عیسی می‌دانست که خدمت او بر زمین پایان می‌پذیرد و دیگران آن را بر عهده می‌گیرند.‏ با این که شاگردان عیسی ناکامل بودند،‏ او به آنان اطمینان داشت و به آنان گفت که کارهایی بزرگ‌تر از او انجام خواهند داد.‏ (‏یو ۱۴:‏۱۲‏)‏ او آنان را کاملاً آموزش داد و آنان خبر خوش را در تمامی مناطق شناخته‌شدهٔ آن زمان موعظه کردند.‏ (‏کول ۱:‏۲۳‏)‏ عیسی پس از فدا کردن جان خود،‏ رستاخیز یافت و به آسمان برده شد و کارهای دیگری با اختیارات بیشتر «در جایگاهی بسیار بالاتر از هر حکومت،‏ اختیار،‏ قدرت و ریاست» به او سپرده شد.‏ (‏افس ۱:‏۱۹-‏۲۱‏)‏ اگر تا پای مرگ به یَهُوَه وفادار باشیم و پیش از حارمَگِدّون بمیریم،‏ در دنیای جدیدی که عدالت برقرار است رستاخیز خواهیم یافت،‏ آنگاه فعالیت‌های رضایت‌بخش بسیاری خواهد بود که به آن‌ها بپردازیم.‏ اما اکنون فعالیتی بسیار مهم بر عهده‌مان گذارده شده است که همهٔ ما می‌توانیم در آن سهیم باشیم.‏ باشد که تمامی ما پیر و جوان ‹همواره در کار خداوند بسیار فعال باشیم.‏› ب۱۷/‏۱ ۵:‏۱۷،‏ ۱۸

بهای رهایی برای همیشه و تا ابد پرداخت شده است.‏ (‏عبر ۹:‏۲۴-‏۲۶‏)‏ آدم سبب مرگ همهٔ انسان‌ها شد،‏ اما عیسی با جانفشانی خود زندگی ابدی را برای ما به ارمغان آورد.‏ بهای رهایی ما را از چنگ دنیای شیطان و ترس از مرگ آزاد می‌سازد.‏ (‏عبر ۲:‏۱۴،‏ ۱۵‏)‏ ما می‌توانیم به تحقق وعدهٔ خدا کاملاً اطمینان داشته باشیم.‏ همان گونه که قوانین یَهُوَه خدا در طبیعت هرگز تغییر نمی‌کند،‏ او خود نیز تغییر نمی‌کند.‏ او هیچ وقت ما را مأیوس نخواهد کرد.‏ یَهُوَه نه تنها به ما زندگی داده است،‏ بلکه محبتش را نیز به ما بخشیده است.‏ در کتاب مقدّس می‌خوانیم:‏ «ما محبتی را که خدا به ما دارد،‏ می‌شناسیم.‏ خدا محبت است.‏» (‏۱یو ۴:‏۱۶‏)‏ تمام زمین به بهشتی زیبا و باشکوه تبدیل خواهد شد و همهٔ انسان‌ها محبت خدا را منعکس خواهند کرد.‏ آنگاه ما نیز می‌توانیم همصدا با مخلوقات روحی و وفادار در آسمان بگوییم:‏ «سپاس،‏ جلال،‏ حکمت،‏ شکرگزاری،‏ حرمت،‏ قدرت و توانایی همیشه و تا ابد از آنِ خدایمان باد!‏ آمین.‏»—‏مکا ۷:‏۱۲‏.‏ ب۱۷/‏۲ ۲:‏۱۶،‏ ۱۷

در مجلّهٔ برج دیده‌بانی اول ژوئن ۱۹۷۳ این پرسش مطرح شده بود:‏ «آیا کسانی که هنوز به دخانیات معتادند واجد شرایط تعمید هستند؟‏» پاسخ چنین بود:‏ «با توجه به نوشته‌های مقدّس این امر امکان پذیر نیست.‏» پس از نقل چند آیهٔ مربوط به این موضوع در مجلّهٔ برج دیده‌بانی توضیح داده شد که چرا شخص معتاد به دخانیات که توبه نمی‌کند،‏ باید اخراج شود.‏ (‏۱قر ۵:‏۷‏)‏ در آنجا آمده بود که این معیارِ مشخص از طرف انسان نیست بلکه «از خداست،‏ که گفته‌های خود را از طریق کلام نوشته‌شده‌اش برای ما آشکار می‌کند.‏» در کتابی که اخیراً در مورد مذهب در آمریکا نوشته شده است،‏ چنین آمده است:‏ «رهبران مسیحی مرتباً تعالیمشان را طوری تغییر داده‌اند که با اعتقادات و نظرات اعضایشان و در کل جامعه هماهنگ باشد.‏» آیا دینی دیگر به غیر از شاهدان یَهُوَه حتی در مواقع دشوار،‏ به کلام خدا به صورت کامل توکّل کرده است؟‏ ب۱۷/‏۲ ۴:‏۱۵

پیران جماعت نمی‌خواهند با آنان مانند اشخاص مشهور رفتار شود.‏ آنان با بسیاری از رهبران مذهبی امروز و دوران عیسی فرق دارند،‏ کسانی که عیسی در مورد آنان گفت:‏ «آنان دوست دارند در مهمانی‌ها در صدر مجلس بنشینند،‏ در کنیسه‌ها جلوتر از همه جا داشته باشند،‏ در بازارها مردم به آنان سلام گویند.‏» (‏مت ۲۳:‏۶،‏ ۷‏)‏ این شبانان مسیحی با فروتنی از این سخن عیسی اطاعت می‌کنند که گفت:‏ «اما شما ‹رَبّی› خوانده مشوید؛‏ زیرا تنها یک استاد دارید و همهٔ شما برادرید.‏ به علاوه هیچ کس را بر زمین ‹پدر› خود مخوانید؛‏ زیرا تنها یک پدر دارید که در آسمان است.‏ همچنین ‹پیشوا› خوانده مشوید؛‏ زیرا تنها یک پیشوا دارید که همان مسیح است.‏ در واقع بزرگ‌ترین در میان شما باید خدمتگزار شما باشد.‏» (‏مت ۲۳:‏۸-‏۱۱‏)‏ اگر پیران جماعت‌های سراسر دنیا با فروتنی از این سخن عیسی اطاعت کنند،‏ برادران و خواهران آنان را دوست خواهند داشت و به آنان حرمت و احترام خواهند گذاشت.‏ ب۱۷/‏۳ ۱:‏۱۴،‏ ۱۵

تصمیم‌گیری مسئولیت هر یک از ماست و اگر بر مبنای کتاب مقدّس باشد حکیمانه و درست است.‏ ما نباید مسئولیت تصمیم‌گیری برای امور شخصی‌مان را به کس دیگری واگذار کنیم.‏ بلکه باید شیوهٔ تصمیم‌گیری را بیاموزیم،‏ یعنی آن گونه تصمیم بگیریم که از دید یَهُوَه خدا درست است.‏ چگونه ممکن است دیگران برایمان تصمیم بگیرند؟‏ فشار اطرافیان می‌تواند ما را به این دام بکشد که تحت تأثیر آنان تصمیمی نادرست بگیریم.‏ (‏امث ۱:‏۱۰،‏ ۱۵‏)‏ اما هر قدر هم که اطرافیان بر ما فشار آورند،‏ این مسئولیت ماست که به ندای وجدانمان که بر مبنای کتاب مقدّس تربیت یافته است،‏ گوش دهیم.‏ اگر اجازه دهیم که دیگران برای ما تصمیم بگیرند،‏ می‌توان گفت پیروی از آنان را برگزیده‌ایم.‏ در واقع این هم یک تصمیم و انتخاب است،‏ اما تصمیمی ویرانگر که می‌تواند زیان فراوان به ما برساند.‏ پولُس رسول جماعت غَلاطیان را از این خطر که اجازه دهند دیگران برای آنان تصمیم بگیرند،‏ آگاه ساخت.‏ (‏غلا ۴:‏۱۷‏)‏ برخی در جماعت می‌خواستند به‌جای دیگران تصمیم‌گیری کنند.‏ ب۱۷/‏۳ ۲:‏۸-‏۱۰

یوشیای پادشاه،‏ از نوادگان حِزِقیا نیز در به گوش گرفتن فرامین یَهُوَه خدا مصمم بود.‏ همچون یوشیا،‏ بجاست نوجوانان از سنین پایین به دنبال شناخت یَهُوَه خدا باشند.‏ ممکن است یوشیا از منسی پادشاه توبه‌کار،‏ در خصوص یَهُوَه و دلسوزی او شنیده بود.‏ بجاست که نوجوانان نیز پای صحبت اعضای خانواده و اعضای جماعتشان که برای سال‌ها به یَهُوَه خدا وفادار بوده‌اند بنشینند و از آنان بشنوند که چگونه یَهُوَه به نیکویی با آنان رفتار کرده است.‏ همچنین به یاد داشته باشید که خواندن نوشته‌های مقدّس دل یوشیا را منقلب کرد و او را به عمل برانگیخت.‏ خواندن کلام خدا می‌تواند شما را نیز به عمل برانگیزد،‏ بر شادی‌تان بیفزاید،‏ رابطه‌تان را با یَهُوَه خدا استوار سازد و عزمتان را در کمک به دیگران در شناخت او افزایش دهد.‏ (‏۲توا ۳۴:‏۱۸،‏ ۱۹‏)‏ با مطالعهٔ کتاب مقدّس می‌توانید راهنمایی‌های لازم را برای بهبود بخشیدن به خدمتتان کسب کنید.‏ اگر چنین راهنمایی‌هایی آموختید تلاش کنید که همچون یوشیا تغییرات لازم را در خود ایجاد کنید.‏ ب۱۷/‏۳ ۳:‏۱۸،‏ ۱۹