ژوئن

یَفتاح فرزند دیگری نداشت،‏ دخترش تنها امید او بود که نوادگانی برایش به دنیا آورد و نام او را زنده نگاه داشته وارث او در اسرائیل باشد.‏ (‏داو ۱۱:‏۳۴‏)‏ در داوران ۱۱:‏۳۵ تصمیم یَفتاح نوشته شده است.‏ او گفت:‏ «دهان خویش نزد خداوند گشودم و نمی‌توانم آن را باز پس گیرم.‏» وفاداری او هر چند که برایش گران تمام شد،‏ برکت و خشنودی یَهُوَه خدا را به همراه داشت.‏ آیا شما نیز همچون یَفتاح عمل می‌کردید؟‏ ما با وقف خود به یَهُوَه خدا با او عهد بستیم که خواست او را بدون قیدوشرط انجام دهیم و از این امر آگاه بودیم که پای‌بندی به این عهد نیاز به ازخودگذشتگی دارد.‏ پس زمانی که از ما کاری خواسته می‌شود که در ابتدا مطابق میلمان نیست،‏ تعهد ما در بوتهٔ آزمایش گذاشته می‌شود.‏ با ازخودگذشتگی و خدمت به یَهُوَه حتی در شرایطی که برایمان آسان نیست وفاداری‌مان به او را ثابت می‌کنیم.‏ برکاتی که از این کار حاصل می‌شود همواره بسیار فراتر از هر قربانی و ازخودگذشتگی است،‏ هر چقدر هم که دشوار باشد.‏—‏ملا ۳:‏۱۰‏.‏ ب۱۶/‏۴ ۱:‏۱۱،‏ ۱۴،‏ ۱۵

عیسی مسیح برای راهنمایی جماعات از روح‌القدس بهره می‌گیرد.‏ ما به روح‌القدس نیاز داریم تا بتوانیم با وسوسه مقابله کنیم،‏ تصمیمات درست بگیریم و برای موعظه مجهز شده شهامت یابیم.‏ پس آیا نباید از هر تدارکی که برای دریافت روح‌القدس ترتیب داده می‌شود کمال استفاده را بکنیم؟‏ آیا این خود دلیل کافی برای حضور در جلسات مسیحی نیست؟‏ در بسیاری از جلسات تحقق پیشگویی‌های کتاب مقدّس مرور می‌شود.‏ از این طریق اعتمادمان را به تحقق وعده‌های دیگر یَهُوَه خدا برای آینده قوّت می‌بخشیم.‏ مسلّم است که تنها افرادی که در جلسات سخنرانی می‌دهند ما را تشویق و دلگرم نمی‌کنند،‏ بلکه پاسخ‌های هم‌ایمانانمان و خواندن سرود در کنار آنان نیز ما را بنا می‌کند.‏ (‏۱قر ۱۴:‏۲۶‏)‏ همچنین گفتگو با برادران و خواهرانمان قبل و بعد از جلسه و دیدن این که در میان کسانی هستیم که واقعاً به ما توجه دارند به روح ما طراوت می‌بخشد.‏—‏۱قر ۱۶:‏۱۷،‏ ۱۸‏.‏ ب۱۶/‏۴ ۳:‏۶،‏ ۷

عیسی با گفتن این که «خبر خوشِ پادشاهی،‏ در سراسر زمین موعظه خواهد شد،‏» وسعت این فعالیت را نشان داد.‏ (‏مت ۲۴:‏۱۴‏)‏ عیسی گفت:‏ «از مردمِ همهٔ قوم‌ها شاگرد بسازید.‏» انجام این خدمت مستلزم فعالیتی جهانی است.‏ برای درک این امر که تا چه حد در خصوص وسعت خدمت موعظه،‏ شاهدان یَهُوَه پیشگویی عیسی را به تحقق می‌رسانند،‏ چند نکته را بررسی می‌کنیم.‏ در کل حدود ۶۰۰٬۰۰۰ کشیش در کلیساهای مختلف در آمریکا فعالیت می‌کنند،‏ در حالی که در این کشور حدود ۱٬۲۰۰٬۰۰۰ شاهد یَهُوَه فعالند.‏ در سراسر جهان کلیسای کاتولیک کمی بیش از ۴۰۰٬۰۰۰ کشیش دارد.‏ حال به شمار شاهدان یَهُوَه توجه کنید که در خدمت موعظه پیام کتاب مقدّس را به مردم می‌رسانند.‏ در سراسر دنیا بیش از هشت میلیون نفر داوطلبانه در ۲۴۰ سرزمین به فعالیت موعظه مشغولند.‏ به‌راستی چه فعالیت فوق‌العاده‌ای در حال انجام است که تماماً برای جلال و ستایش یَهُوَه خدا صورت می‌گیرد.‏—‏مز ۳۴:‏۱؛‏ ۵۱:‏۱۵‏.‏ ب۱۶/‏۵ ۲:‏۱۳،‏ ۱۴

در باغ عدن ادعای شیطان این بود که هر کس قادر است و باید مستقل از خدا برای خود میان خوب و بد تصمیم بگیرد.‏ (‏پیدا ۳:‏۱-‏۵‏)‏ نتیجهٔ چنین طرز فکری به وضوح در دنیای امروز قابل رؤیت است.‏ روحیهٔ خودمحوری در انسان‌ها و در جوامع انسانی به چشم می‌خورد؛‏ روحیه‌ای که پرورش دهندهٔ غرور،‏ خودپسندی و رقابت‌طلبی است.‏ هر که اجازه دهد چنین روحیه‌ای بر او حاکم باشد،‏ در واقع طرز فکر شیطان را پذیرفته است؛‏ این طرز فکر که بدون در نظر گرفتن دیگران شخص باید در پی نفع خود باشد.‏ نتیجهٔ چنین رفتار خودخواهانه‌ای نزاع و درگیری است.‏ در مقابل،‏ عیسی به مردم آموخت که در پی صلح باشند،‏ حتی اگر در این راه زیان بینند.‏ در موعظهٔ بالای کوه،‏ عیسی برای حل اختلافات و اموری که می‌تواند به اختلاف بینجامد،‏ پندهای فوق‌العاده‌ای داد.‏ برای نمونه،‏ او شاگردانش را به نرمخویی،‏ صلح‌جویی،‏ از بین بردن عوامل خشم،‏ رفع سریع اختلافات و محبت به دشمنان ترغیب کرد.‏—‏مت ۵:‏۵،‏ ۹،‏ ۲۲،‏ ۲۵،‏ ۴۴‏.‏ ب۱۶/‏۵ ۱:‏۴،‏ ۵

بسیاری از ما نیز پیش از تعمیدمان تغییرات اساسی در زندگی‌مان داده‌ایم و زندگی‌مان را با خواسته‌های پایه‌ای یَهُوَه خدا که در کلامش آمده است،‏ هماهنگ ساخته‌ایم.‏ پس از تعمید متوجه شدیم برای این که خدا و مسیح را بهتر سرمشق قرار دهیم باید تغییرات دیگری که شاید نامحسوس‌تر است در خود ایجاد کنیم.‏ (‏افس ۵:‏۱،‏ ۲؛‏ ۱پطر ۲:‏۲۱‏)‏ برای نمونه شاید روحیهٔ عیب‌جویی،‏ ترس از مردم،‏ تمایل به غیبت یا ضعف‌های دیگری را در خود ببینید.‏ آیا تغییر چنین عاداتی از آنچه تصوّر می‌کردید برایتان دشوارتر است؟‏ شاید با خود بگویید،‏ ‹من تغییرات بزرگی در خود داده‌ام،‏ چرا این تغییرات کوچک برایم چنین مشکل است؟‏ فراموش نکنید که هنوز ناکامل هستیم.‏ (‏کول ۳:‏۹،‏ ۱۰‏)‏ پس نمی‌توانیم از خود انتظار داشته باشیم که بعد از تعمید یا حتی پس از سال‌ها بودن در حقیقت،‏ دیگر خطایی از ما سر نزند،‏ ضعف‌هایمان بروز نکند یا درگیر تمایلات و انگیزه‌های نادرست نشویم.‏ برخی از این تمایلات ممکن است برای سال‌ها با ما باشد.‏—‏یعقو ۳:‏۲‏.‏ ب۱۶/‏۵ ۴:‏۳-‏۵

شاید این گفته را از کسی شنیده باشید:‏ ‹من اهمیت تأدیبی را که از والدینم گرفتم،‏ وقتی فهمیدم که خودم بچه‌دار شدم.‏› معمولاً با کسب تجربیات بیشتر در زندگی،‏ دیدی جدید به تأدیب خواهیم داشت،‏ دیدی که یَهُوَه به آن دارد؛‏ یعنی تأدیب را نشانه‌ای از ابراز محبت خواهیم دانست.‏ (‏عبر ۱۲:‏۵،‏ ۱۱‏)‏ بله،‏ دلیل این که یَهُوَه با صبر و حوصله فرزندانش را شکل می‌دهد،‏ محبت به آنان است.‏ او می‌خواهد که ما حکیم و شاد باشیم و او را دوست بداریم.‏ (‏امث ۲۳:‏۱۵‏)‏ او نمی‌خواهد که ما به عنوان «فرزندان غضب» در چنگال مرگ،‏ میراثی که از آدم به ما رسیده است،‏ گرفتار شویم.‏ (‏افس ۲:‏۲،‏ ۳‏،‏ پاورقی)‏ زمانی که از جمله «فرزندان غضب» بودیم،‏ بسیاری از خصوصیاتمان مورد پسند یَهُوَه خدا نبود،‏ حتی شاید خصلت‌های وحشیانه داشتیم.‏ اما حال،‏ در زیر دستان یَهُوَه تغییر کردیم و همچون برّه‌ای آرام شدیم.‏—‏اشع ۱۱:‏۶-‏۸؛‏ کول ۳:‏۹،‏ ۱۰‏.‏ ب۱۶/‏۶ ۱:‏۷،‏ ۸

کودکان اغلب متواضعند و آمادهٔ یادگیری.‏ (‏مت ۱۸:‏۱-‏۳‏)‏ از این رو والدینِ عاقل می‌کوشند حقیقت و عشق به آن را در ذهن و دل آنان جای دهند.‏ (‏۲تیمو ۳:‏۱۴،‏ ۱۵‏)‏ بی‌شک،‏ برای موفقیت لازم است که نخست والدین حقیقت را در دل خود جای دهند و آن را راه زندگی خود سازند.‏ بدین شکل فرزندان نه تنها حقیقت را از والدینشان می‌شنوند بلکه آن را در عمل نیز می‌بینند.‏ افزون بر این،‏ آنان تأدیب والدینشان را بازتابی از محبت یَهُوَه خدا خواهند دید.‏ اگر ما نیز تواضع و اطاعت از یَهُوَه خدا را شیوهٔ زندگی خود سازیم،‏ در چشم او همچون دانیال نبی بسیار عزیز و محبوب خواهیم بود.‏ (‏دان ۱۰:‏۱۱،‏ ۱۹‏)‏ یَهُوَه همچنان ما را با کلام خود،‏ روح مقدّس و سازمانش شکل می‌دهد.‏—‏روم ۸:‏۲۱‏.‏ ب۱۶/‏۶ ۲:‏۱۴،‏ ۱۷

یَهُوَه خدا داوود را دوست می‌داشت و او را «مردی موافق دل خود» خواند.‏ (‏۱سمو ۱۳:‏۱۳،‏ ۱۴‏)‏ اما داوود با بَتْشَبَع زنا کرد و آن زن باردار شد.‏ اوریا شوهر بَتْشَبَع در سپاه داوود خدمت می‌کرد.‏ زمانی که اوریا برای مدتی کوتاه به خانه آمد،‏ داوود تلاش کرد که او به خانه‌اش برود تا با بَتْشَبَع رابطهٔ جنسی برقرار کند و به نظر برسد که او پدر بچه است.‏ اما اوریا به خانه نرفت و داوود کاری کرد که او در جنگ کشته شود.‏ داوود تاوان سنگین این جنایتش را پرداخت و مصیبت و بلا بر او و خانواده‌اش وارد شد.‏ (‏۲سمو ۱۲:‏۹-‏۱۲‏)‏ در واقع یَهُوَه خدا به او رحمت نشان داد چون او در کل «با راستی دل» در حضور یَهُوَه خدا گام برمی‌داشت.‏ (‏۱پاد ۹:‏۴‏)‏ اگر شما در آن زمان در میان قوم خدا بودید،‏ چه واکنشی نشان می‌دادید؟‏ آیا گناه داوود باعث لغزش شما می‌شد؟‏ ب۱۶/‏۶ ۴:‏۷

ما شاهدان یَهُوَه این هشدار عیسی را جدّی می‌گیریم.‏ می‌دانیم که در انتهای «زمان آخر» زندگی می‌کنیم و تا شروع «مصیبت عظیم» چیزی نمانده است.‏ (‏دان ۱۲:‏۴؛‏ مت ۲۴:‏۲۱‏)‏ امروزه جنگ‌های خانمان‌برانداز،‏ افزایش غیراخلاقیات،‏ قانون‌شکنی،‏ قحطی،‏ بیماری‌های همه‌گیر،‏ زمین‌لرزه‌ها و مذاهب دروغین در سراسر زمین به چشم می‌خورد.‏ همچنین قوم یَهُوَه در همه جا به نحوی بی‌سابقه به فعالیت موعظهٔ پادشاهی مشغولند.‏ (‏مت ۲۴:‏۷،‏ ۱۱،‏ ۱۲،‏ ۱۴؛‏ لو ۲۱:‏۱۱‏)‏ در عین حال،‏ با امید و اشتیاق مد نظر داریم که آمدن عیسی و انجام مقصود خدا برایمان چه برکاتی به همراه می‌آورد.‏ (‏مرق ۱۳:‏۲۶،‏ ۲۷‏)‏ اما هر چه هم تلاش کنیم باز هم نمی‌توانیم سال،‏ روز و ساعت شروع «مصیبت عظیم» را بدانیم.‏ ب۱۶/‏۷ ۲:‏۲-‏۴

یَهُوَه خدا به دلیل لطف بی‌کرانش این برکت را به ما بخشیده است که از طریق دعا به تخت آسمانی او نزدیک شویم.‏ یَهُوَه خدا این امتیاز را از طریق پسرش به ما بخشیده است؛‏ «کسی که توسط او و از طریق ایمانمان به او می‌توانیم با چنین آزادی‌ای سخن بگوییم و با اطمینان به درگاه خدا نزدیک شویم.‏» (‏افس ۳:‏۱۲‏)‏ ما هر زمان که بخواهیم می‌توانیم به درگاه یَهُوَه خدا برویم و این به‌راستی نشانهٔ لطف بی‌شائبهٔ اوست.‏ پولُس رسول ما را ترغیب می‌کند که آزادانه بدون هیچ مانعی به یَهُوَه خدا دعا کنیم «تا رحمت و لطفی را بیابیم که هنگام نیاز،‏ به ما یاری رساند.‏» (‏عبر ۴:‏۱۶ب‏)‏ هر گاه که در زندگی با ناملایمات و آزمایشی روبرو شویم،‏ می‌توانیم در دعا از یَهُوَه خدای مهربانمان کمک بخواهیم.‏ او به درخواست ما پاسخ می‌دهد هر چند که لزوماً نباید چنین کند.‏ او اغلب از طریق هم‌ایمانانمان دعاهایمان را پاسخ می‌دهد.‏ «بنابراین،‏ می‌توانیم با اطمینان بگوییم:‏ ‹یَهُوَه یاور من است؛‏ پس نخواهم ترسید.‏ انسان به من چه می‌تواند بکند؟‏›»—‏عبر ۱۳:‏۶‏.‏ ب۱۶/‏۷ ۳:‏۱۲،‏ ۱۳

نوح و سه پسرش هر کدام یک زن داشتند.‏ اما پس از توفان بسیاری از مردان چند همسر برای خود اختیار کردند.‏ در بسیاری از فرهنگ‌ها روابط غیراخلاقی راه و روش زندگی مردم شد و حتی با مناسک مذهبی نیز آمیخته شد.‏ زمانی که ابراهیم و همسرش سارا به فرمان خدا به کنعان نقل‌مکان کردند،‏ آن سرزمین مملو از اعمالی بود که پیوند ازدواج را حقیر می‌کرد و به تمسخر می‌گرفت.‏ به دلیل این که مردم سُدوم و غَمورَه به اعمال و رفتارهای جنسی ناشایست دست می‌زدند یا این رفتارها را نادیده می‌گرفتند،‏ یَهُوَه خدا فرمان نابودی آنان را داد.‏ ابراهیم به‌درستی خانواده‌اش را هدایت کرد و سارا نیز مطیع شوهر خود بود و به این ترتیب آن دو نمونه‌ای نیکو از خود به جا گذاشتند.‏ (‏۱پطر ۳:‏۳-‏۵‏)‏ ابراهیم اطمینان حاصل کرد که پسر او اسحاق با یکی از پرستندگان یَهُوَه ازدواج کند.‏ اسحاق نیز برای پسر خود یعقوب چنین کرد و ۱۲ طایفهٔ اسرائیل از نسل یعقوب به وجود آمد.‏ ب۱۶/‏۸ ۱:‏۱۰

امروزه در این روزهای آخر این پیشگویی در حال تحقق است.‏ طی سال خدمتی ۲۰۱۵ شمار مبشّرانی که در موعظهٔ جهانی فعال بوده‌اند ۸٬۲۲۰٬۱۰۵ نفر بوده است.‏ در انتهای این پیشگویی به نکته‌ای اشاره شده است که تک‌تک ما مسیحیان باید به آن توجهی خاص داشته باشد.‏ یَهُوَه خدا،‏ پدر آسمانی‌مان چنین می‌گوید:‏ «من یهوه هستم،‏ و این را در وقتش خواهم شتابانید.‏» همان گونه که وقتی یک وسیلهٔ نقلیه شتاب می‌گیرد،‏ سرنشینان آن متوجه می‌شوند،‏ امروزه ما نیز حس می‌کنیم که بر سرعت فعالیت شاگردسازی افزوده شده است.‏ حال عکس‌العمل ما به این شتاب فزاینده چیست؟‏ آیا همچون مبشّران غیور هر آنچه در توان داریم انجام می‌دهیم؟‏ بسیاری از برادران و خواهرانمان به عنوان پیشگام دائم یا کمکی خدمت می‌کنند.‏ بسیاری نیز در مناطقی خدمت می‌کنند که نیاز بیشتری به مبشّر است یا در جنبه‌های دیگر فعالیت‌های روحانی مشغول به کارند.‏ به‌راستی دیدن غیرت آنان در پذیرفتن این وظایف مایهٔ شادی است!‏ چه خواهر باشیم،‏ چه برادر همواره در کار خداوند بسیار فعال هستیم.‏—‏۱قر ۱۵:‏۵۸‏.‏ ب۱۶/‏۸ ۳:‏۱،‏ ۲

اندکی پس از اینکه اسرائیلیان به طریقی معجزه‌آسا از مصر نجات یافتند،‏ عَمالیقی‌ها به آنان حمله کردند.‏ طبق دستور موسی،‏ یوشَع با شجاعت اسرائیلیان را به جنگ برد.‏ در این میان موسی،‏ هارون و حور را به تپه‌ای مشرف به میدان جنگ برد.‏ موسی نقشه‌ای ریخت که کلید موفقیتشان بود.‏ او دست‌هایش و عصای خدای حقیقی را بالا به سمت آسمان گرفت.‏ تا زمانی که موسی چنین می‌کرد،‏ یَهُوَه دست اسرائیلیان را برای غلبه بر عَمالیقی‌ها قوّت می‌بخشید.‏ اما زمانی که دست موسی سنگین و سست می‌شد و پایین می‌آمد عَمالیقی‌ها غالب می‌شدند.‏ هارون و حور قاطعانه عمل کردند و «سنگی برگرفته زیر موسی نهادند و او بر آن بنشست.‏ هارون و حور نیز یکی از این سو و دیگری از آن سو دستانش را نگاه داشتند.‏ بدین‌سان دستان موسی تا غروب آفتاب استوار ماند.‏» آری،‏ دست پرتوان یَهُوَه خدا اسرائیلیان را قادر ساخت که در آن جنگ پیروز شوند.‏—‏خرو ۱۷:‏۸-‏۱۳‏.‏ ب۱۶/‏۹ ۱:‏۵-‏۷

پولُس اطمینان کامل داشت که می‌تواند با دعا و تکیه به یَهُوَه و ایمان به فدیهٔ عیسی در این نبرد پیروز شود.‏ ما چطور؟‏ ما نیز در مقابله با ضعف‌ها و خمیرهٔ گناه‌آلودمان می‌توانیم موفق بیرون آییم.‏ چگونه؟‏ با سرمشق قرار دادن پولُس یعنی ایمان به فدیه و تکیه بر یَهُوَه خدا،‏ نه قدرت خودمان.‏ گاه خدا اجازه می‌دهد شرایطی پیش آید که ما طرز فکر و آنچه را در دل داریم ابراز کنیم.‏ برای نمونه،‏ اگر ما یا یکی از اعضای خانواده‌مان شدیداً بیمار شود یا وقتی در موردمان ناعادلانه و غیرمنصفانه قضاوت شود،‏ چه می‌کنیم؟‏ با دعا نشان می‌دهیم که توکل و اعتماد کاملی به یَهُوَه داریم،‏ از او التماس می‌کنیم که به ما قدرت بخشد تا وفادار بمانیم و شادی و تعادل روحانی‌مان را از دست ندهیم.‏ (‏فیلیپ ۴:‏۱۳‏)‏ چه در زمان پولُس چه امروزه تجربهٔ بسیاری ثابت می‌کند که دعا می‌تواند به ما قدرت و اعتماد بخشد تا همچنان پایدار بمانیم.‏ ب۱۶/‏۹ ۲:‏۱۴،‏ ۱۵

زمانی که در قرن اول جماعات رشد می‌کرد،‏ موضوعی مطرح شد که ظاهراً با تبعیض نژادی ارتباط داشت.‏ مسیحیان یهودی‌نژادی که یونانی زبان بودند،‏ اعتراض کردند که نسبت به بیوه‌زنان آنان کوتاهی شده است.‏ برای رسیدگی به این مشکل رسولان هفت برادر را منصوب کردند.‏ تمامی آنان اسامی یونانی داشتند.‏ این نکته می‌تواند حاکی از این امر باشد که رسولان می‌خواستند هر گونه تنشی را که از تبعیض و پیش‌داوری میان مسیحیان آن زمان به وجود آمده بود،‏ برطرف کنند.‏ (‏اعما ۶:‏۲-‏۶‏)‏ چه متوجه باشیم چه نباشیم،‏ فرهنگ ما تأثیر عمیقی بر ما گذاشته است.‏ (‏روم ۱۲:‏۲‏)‏ افزون بر این به احتمال قوی از همسایه،‏ همکار یا همکلاسی‌هایمان گفته‌های تحقیرآمیز در مورد افرادی از نژاد یا رنگ پوست دیگر می‌شنویم.‏ تا چه حد این تبعیض‌ها بر ما تأثیر گذاشته است؟‏ همچنین زمانی که کسی در مورد مردم یا فرهنگ ما شوخی‌ای می‌کند،‏ مثلاً جنبه‌ای از فرهنگ‌مان را به صورت اغراق‌آمیز بیان می‌کند،‏ ما چه واکنشی نشان می‌دهیم؟‏ ب۱۶/‏۱۰ ۱:‏۷،‏ ۸

‏«دریافتن» یا «پی بردن» به معنی تشخیص امری است که آشکار و واضح نیست.‏ (‏عبر ۱۱:‏۳‏)‏ از این رو افراد نکته‌بین نه فقط به آنچه می‌بینند و می‌شنوند بلکه به عقل خود نیز رجوع می‌کنند.‏ سازمان یَهُوَه برای کمک به ما نشریاتی فراهم کرده است که برای تهیهٔ آن به‌خوبی تحقیق و بررسی شده است.‏ این نشریات ما را قادر می‌سازد تا آفریدگارمان را با چشم ایمان ‹ببینیم.‏› (‏عبر ۱۱:‏۲۷‏)‏ برخی از این نشریات عبارتند از:‏ فیلم «عجایب خلقت جلال خدا را آشکار می‌کند» و دو بروشور آیا حیات آفریده شده است؟‏ و «منشأ حیات—‏پنج سؤال قابل تأمل» و کتاب آیا آفریدگاری وجود دارد که به ما اهمیت بدهد؟‏ در مجلّهٔ بیدار شوید!‏ با دانشمندان و افراد دیگر اغلب در مورد این که چرا اکنون به خدا اعتقاد دارند گفتگوهایی انجام می‌شود و به چاپ می‌رسد.‏ در این مجلّه مجموعه مقالاتی با عنوان «آیا طراحی شده است؟‏» طرح‌های فوق‌العاده‌ای که در طبیعت نمایان است،‏ برجسته می‌شود.‏ دانشمندان اغلب تلاش می‌کنند که از این طرح‌های فوق‌العاده الگوبرداری کنند.‏ ب۱۶/‏۹ ۴:‏۴،‏ ۵

انسان‌های وفادار ایمان استوار داشتند که یَهُوَه آنان را به زندگی باز خواهند گرداند،‏ البته نه زندگی در آسمان،‏ چون عیسی مسیح «نسل موعود» هنوز راه زندگی در آسمان را باز نساخته بود.‏ (‏غلا ۳:‏۱۶‏)‏ امید آنان زندگی جاودانی بر روی زمینی بهشتی بود.‏ (‏مز ۳۷:‏۱۱؛‏ اشع ۲۶:‏۱۹؛‏ هو ۱۳:‏۱۴‏) در عبرانیان ۱۱:‏۱۳ در مورد افراد باایمانی که پیش از مسیح می‌زیستند چنین آمده است:‏ «همهٔ اینان هرچند که وعده‌ها در زمان حیاتشان تحقق نیافت،‏ ایمان خود را تا پای مرگ حفظ کردند.‏ ایشان وعده‌ها را از دور دیدند و با آغوش باز پذیرفتند.‏» یکی از این افراد ابراهیم است.‏ آیا او امید زیبای زندگی‌ای را که نسل موعود به ارمغان می‌آورْد،‏ کاملاً مد نظر داشت؟‏ عیسی پاسخی روشن به این پرسش داد،‏ زمانی که به مخالفانش گفت:‏ «پدر شما ابراهیم،‏ چون در انتظار دیدن روز من بود،‏ بسیار شادی می‌کرد و آن را دید و شادمان شد.‏» (‏یو ۸:‏۵۶‏)‏ این امر برای سارا،‏ اسحاق،‏ یعقوب و بسیاری دیگر نیز صادق است که چشم امید به پادشاهی‌ای بسته بودند که «طراح و سازندهٔ آن خداست.‏»—‏عبر ۱۱:‏۸-‏۱۱‏.‏ ب۱۶/‏۱۰ ۳:‏۴،‏ ۵

به‌راستی باید بسیار قدردان باشیم که یَهُوَه خدا از طریق روح مقدّسش حقیقت را بر ما آشکار ساخته و ما را قادر ساخته است که به خبر خوش ایمان ورزیم.‏ (‏لو ۱۰:‏۲۱‏)‏ هیچ گاه نباید از قدردانی و سپاس از یَهُوَه باز ایستیم که از طریق پسرش که «پیشوای ارشد و کامل‌کنندهٔ ایمانمان است» ما را به سوی خود کشیده است.‏ (‏عبر ۱۲:‏۲‏)‏ برای این که قدردانی‌مان را از این لطف بی‌کران یَهُوَه نشان دهیم،‏ باید با دعا و مطالعهٔ کلام خدا ایمانمان را استوار نگاه داریم.‏ (‏۱پطر ۲:‏۲‏)‏ ما باید پیوسته به وعده‌های خدا ایمان بورزیم،‏ طوری که به وضوح بر دیگران آشکار باشد.‏ برای نمونه،‏ ما در مورد پادشاهی خدا موعظه می‌کنیم و به فعالیت شاگردسازی مشغولیم.‏ همین طور پیوسته ‹به همه نیکویی می‌کنیم؛‏ به‌خصوص به هم‌ایمانانمان.‏› (‏غلا ۶:‏۱۰‏)‏ همچنین سخت تلاش می‌کنیم که «شخصیت کهنه را با اعمال آن» از تن به در آوریم و خود را در مقابل هر آنچه که می‌تواند ما را از لحاظ روحانی ضعیف کند،‏ حفظ کنیم.‏—‏کول ۳:‏۵،‏ ۸-‏۱۰‏.‏ ب۱۶/‏۱۰ ۴:‏۱۱،‏ ۱۲

نظم جهان هستی حقیقتاً شگفت‌انگیز است.‏ بی‌تردید می‌توان انتظار داشت که یَهُوَه همچنین بخواهد که در میان پرستندگانش نظم و سازماندهی وجود داشته باشد.‏ او برای سازماندهی و هدایت ما انسان‌ها،‏ کلامش را در دسترس ما قرار داده است.‏ زندگی بدون معیارهای خدا و کمک سازمان او نتیجه‌ای جز فلاکت و اندوه ندارد.‏ قوم اسرائیل باستان نیز به‌خوبی سازماندهی شده بود.‏ برای مثال،‏ تحت شریعت موسی گروهی از زنان «نزد دروازهٔ خیمهٔ اجتماع برای خدمت جمع می‌شدند.‏» (‏خرو ۳۸:‏۸‏،‏ ترجمهٔ قدیم‏)‏ بعدها داوود پادشاه،‏ لاویان و کاهنان را برای وظایف مختلف گروه‌بندی و سازماندهی کرد.‏ (‏۱توا ۲۳:‏۱-‏۶؛‏ ۲۴:‏۱-‏۳‏)‏ جماعات مسیحی قرن اول نیز سازماندهی شده بود و هیئت اداره‌کننده که در ابتدا شامل رسولان بود،‏ آن را هدایت و رهبری می‌کرد.‏ (‏اعما ۶:‏۱-‏۶‏)‏ از طریق نامه پندها و دستورالعمل‌هایی به جماعات داده می‌شد؛‏ نامه‌هایی الهام‌شده که توسط اعضای هیئت اداره‌کننده یا دستیاران آنان نوشته می‌شد.‏—‏۱تیمو ۳:‏۱-‏۱۳؛‏ تیت ۱:‏۵-‏۹‏.‏ ب۱۶/‏۱۱ ۲:‏۳،‏ ۶،‏ ۸،‏ ۹

در سال ۶۰۷ ق.‏م.‏ ارتش عظیم بابِل تحت فرمان پادشاه نَبُوکَدْنَصَّرِ دوم به شهر اورشلیم حمله کرد.‏ کتاب مقدّس در رابطه با کشتار یهودیان که در پی آن رخ داد چنین گزارش می‌دهد:‏ «[نَبُوکَدْنَصَّر] مردان جوانشان را در مکان قُدس ایشان به شمشیر کشت و بر مردان جوان و دوشیزگان،‏ و پیران و ریش سفیدان،‏ رحم نکرد.‏ .‏ .‏ .‏ آنان خانهٔ خدا را به آتش کشیده،‏ دیوار اورشلیم را ویران کردند و همهٔ کاخهای آن را به آتش سوزانده،‏ تمامی اشیای نفیس آن را از بین بردند.‏» (‏۲توا ۳۶:‏۱۷،‏ ۱۹‏)‏ البته نابودی اورشلیم،‏ نباید سبب تعجب ساکنان آن می‌شد.‏ طی سالیان متمادی،‏ پیامبران خدا به یهودیان هشدار داده بودند که اگر همچنان قوانین خدا را زیر پا بگذارند،‏ عواقب تلخی برایشان به همراه خواهد داشت؛‏ به دست بابِلیان سپرده خواهند شد،‏ بسیاری با شمشیر کشته خواهند شد و آنانی که جان سالم به در برند،‏ به اسارت در بابِل برده خواهند شد و باقی عمرشان را در آنجا به سر خواهند برد.‏ ب۱۶/‏۱۱ ۴:‏۱،‏ ۲

از طریق آدم گناه و مرگ وارد دنیا شد.‏ پس «با نافرمانی یک انسان،‏ مرگ از طریق او پادشاهی کرد.‏» همچنین پولُس افزود:‏ «لطف عظیم خدا» «از طریق آن انسان دیگر،‏ یعنی عیسی مسیح» شامل حال انسان‌ها گردید.‏ (‏روم ۵:‏۱۲،‏ ۱۵،‏ ۱۷‏)‏ در واقع تمامی انسان‌ها می‌توانند از این لطف خدا بهره برند.‏ پس،‏ «از طریق اطاعت یک انسان نیز بسیاری درستکار خواهند شد.‏» در واقع لطف خدا «توسط سَرورمان عیسی مسیح» «حیات جاودان» را برایمان به ارمغان می‌آورد.‏ (‏روم ۵:‏۱۹،‏ ۲۱‏)‏ یَهُوَه موظف نبود،‏ پسرش را برای تدارک بهای رهایی به زمین بفرستد.‏ افزون بر این،‏ انسان گناهکار و ناکامل است از این رو حق زندگی ابدی را ندارد.‏ اما یَهُوَه خدا و عیسی از سر لطف بهای رهایی را فراهم کردند تا از طریق آن بخشش گناهان برای انسان‌ها میسر شود.‏ پس بخشش ما و امکان زندگی ابدی به راستی لطفی از جانب خداست.‏ ما باید قدر این لطف یَهُوَه خدا را بدانیم و اجازه دهیم که بر زندگی‌مان تأثیر بگذارد.‏ ب۱۶/‏۱۲ ۱:‏۱،‏ ۶،‏ ۷

محک زدن خود بسیار اهمیت دارد.‏ چرا؟‏ پولُس نوشت:‏ «اگر افکار خود را درگیر آنچه نفسانی است بسازیم،‏ به مرگ می‌انجامد.‏» (‏روم ۸:‏۶‏)‏ این امر بسیار جدّی است چرا که به معنی مرگ روحانی شخص اکنون و مرگ جسمانی او در آینده است.‏ البته منظور پولُس این نبود که اگر کسی «افکار خود را درگیر آنچه نفسانی است» سازد،‏ دیگر راه بازگشت ندارد.‏ تغییر امکان‌پذیر است.‏ به مردی بیندیشید که در قُرِنتُس در پی «امیال نفسانی» خود بود و اخراج شد.‏ او می‌توانست تغییر کند و چنین نیز کرد.‏ او بر طبق امیال نفسانی رفتار می‌کرد،‏ اما تغییر کرد و به راه راست بازگشت.‏ (‏۲قر ۲:‏۶-‏۸‏)‏ اگر تغییر برای او ممکن بود،‏ امروزه نیز برای مسیحیان ممکن است.‏ به خصوص اگر فرد مسیحی تا حدّی که آن مرد در قُرِنتُس در امیال نفسانی فرو رفته بود،‏ غرق آن نشده باشد.‏ بی‌شک،‏ هشدار پولُس در این که ادامه دادن در راه امیال نفسانی به مرگ شخص می‌انجامد،‏ باید هر مسیحی را بر آن دارد که تغییرات لازم را در خود ایجاد کند.‏ ب۱۶/‏۱۲ ۲:‏۵،‏ ۱۲،‏ ۱۳

به راستی ‹سپردن نگرانی خود به یَهُوَه خدا› و دانستن این که ‹او تکیه‌گاه ما خواهد بود› چقدر تسلّی‌بخش است.‏ می‌توانیم اطمینان داشته باشیم که یَهُوَه خدا «فوق‌العاده بیشتر از آنچه بخواهیم یا تصوّر کنیم» برای ما انجام خواهد داد.‏ (‏افس ۳:‏۲۰‏)‏ فکرش را بکنید،‏ یَهُوَه خدا نه فقط آنچه می‌خواهیم،‏ و نه فقط بیشتر از آن،‏ بلکه «فوق‌العاده بیشتر از آنچه بخواهیم یا تصوّر کنیم» برای ما انجام خواهد داد.‏ برای کسب پاداش،‏ باید به یَهُوَه کاملاً ایمان ورزیم و از راهنمایی‌های او اطاعت کنیم.‏ موسی به قوم اسرائیل چنین گفت:‏ «خداوند شما را در سرزمینی که یهوه خدایتان به میراث به شما می‌بخشد تا آن را تصرف کنید،‏ به‌یقین برکت خواهد داد؛‏ فقط باید صدای یهوه خدای خود را به دقّت بشنوید و به هوش باشید تا همهٔ این فرمانها را که من امروز به شما امر می‌فرمایم،‏ به جای آورید.‏ زیرا یهوه خدایتان شما را چنان که گفته است،‏ برکت خواهد داد.‏» (‏تث ۱۵:‏۴-‏۶‏)‏ آیا اطمینان کامل دارید که اگر همچنان با وفاداری به یَهُوَه خدا خدمت کنید او به شما برکت خواهد داد؟‏ بی‌شک شما دلایل محکمی برای چنین اطمینانی دارید.‏ ب۱۶/‏۱۲ ۴:‏۸،‏ ۹

این انتخابی بی‌اساس نبود،‏ بلکه بر پایهٔ اصول بود.‏ در واقع یَهُوَه خدا با این کار به وعده‌ای عمل کرد که قرن‌ها پیش به دوستش ابراهیم داده بود.‏ (‏پیدا ۲۲:‏۱۵-‏۱۸‏)‏ افزون بر این،‏ یَهُوَه همواره آزادی خود را در چهارچوب محبت و عدالت به کار می‌گیرد.‏ این امر در شیوه‌ای که برای تأدیب اسرائیلیان در پیش گرفته بود،‏ آشکار است.‏ آنان بارها پرستش پاک را ترک کردند،‏ اما زمانی که خالصانه توبه می‌کردند،‏ یَهُوَه خدا به انتخاب خود و با میل و رغبت یا به اصطلاح به گفتهٔ کتاب مقدّس «به رایگان» به آنان محبت و ترحّم نشان می‌داد.‏ او گفت:‏ «من ارتداد ایشان را شفا خواهم داد؛‏ و ایشان را به‌رایگان دوست خواهم داشت.‏» (‏هو ۱۴:‏۴‏)‏ آری،‏ یَهُوَه از آزادی‌اش برای استفادهٔ دیگران بهره می‌گیرد.‏ به‌راستی چه نمونهٔ فوق‌العاده‌ای!‏ یَهُوَه در آفرینش مخلوقات هوشمندش از روی محبت به آنان ارادهٔ آزاد بخشید.‏ اولین کسی که از این برکت برخوردار شد،‏ پسر ارشدش یعنی اولین مخلوق او بود،‏ او که «صورت خدای نادیدنی» است.‏ (‏کول ۱:‏۱۵‏)‏ حتی پیش از این که عیسی بر زمین آید وفادار ماندن به یَهُوَه خدا را برگزید و نخواست که به شیطان و دیگر سرکشان بپیوندد.‏ ب۱۷/‏۱ ۲:‏۳،‏ ۴

تغییر موقعیت و شرایط می‌تواند ما را محدودتر سازد یا دست ما را در خدمت بازتر کند.‏ چه جوان باشیم چه مسن،‏ چه قوای بدنی‌مان ضعیف باشد یا قوی،‏ یَهُوَه همواره در نظر دارد که از هر یک از ما به بهترین شکل در خدمتش استفاده کند.‏ یَهُوَه هیچ گاه از ما انتظاری نامعقول که از توان ما خارج باشد ندارد و او از هر آنچه ما در خدمت به او انجام دهیم،‏ قدردان است.‏ عیسی در انجام تمام مسئولیت‌هایی که در خدمت به یَهُوَه به او سپرده شد،‏ شاد بود.‏ ما نیز می‌توانیم چنین باشیم.‏ (‏امث ۸:‏۳۰،‏ ۳۱‏)‏ شخص متواضع در جایگاه خود در جماعت دست و بال خود را بسته احساس نمی‌کند.‏ او ذهن خود را به دست‌آوردهای دیگران یا امتیازاتی که در آینده نصیبش شود،‏ مشغول نمی‌کند.‏ بلکه توان و نیروی خود را بر مسئولیتی که در جماعت به او داده شده است متمرکز می‌کند و شادی و رضایت در آن می‌یابد،‏ چون آن مسئولیت را از جانب یَهُوَه می‌داند.‏ در عین حال،‏ به جایگاه دیگران و نقش آنان در جماعت حرمت می‌نهد.‏ شخص متواضع و فروتن از پشتیبانی و حرمت نهادن به دیگران شاد می‌شود.‏—‏روم ۱۲:‏۱۰‏.‏ ب۱۷/‏۱ ۳:‏۱۳،‏ ۱۴

گاه ممکن است به برادری جوان‌تر مسئولیت رسیدگی به اموری سپرده شود که برادری مسن و باتجربه در آن دخیل است.‏ هر چند که مسئولیت بر دوش برادر جوان‌تر است،‏ بجاست برای اتخاذ تصمیم از تجربیات و حکمت برادر مسن بهره گیرد.‏ تیموتائوس در جوانی‌اش برای سال‌ها در کنار پولُس رسول خدمت کرد.‏ پولُس به جماعت قُرِنتُس چنین نوشت:‏ «تیموتائوس را که فرزند عزیز من و در خدمت به مسیح وفادار است،‏ نزد شما می‌فرستم.‏ او شیوه‌هایی را به شما یادآوری خواهد کرد که من در خدمت به مسیحْ عیسی به کار می‌گیرم.‏» (‏۱قر ۴:‏۱۷‏)‏ این گفتهٔ کوتاه حاکی از همکاری نزدیک پولُس و تیموتائوس است.‏ پولُس برای تیموتائوس وقت گذاشت تا ‹شیوه‌های خدمت› را به او آموزش دهد.‏ تیموتائوس به‌خوبی آن امور را فرا گرفت.‏ پولُس نیز او را دوست می‌داشت و اطمینان داشت که تیموتائوس می‌تواند به نیاز جماعت قُرِنتُس رسیدگی کند.‏ به‌راستی چه سرمشقی برای پیران جماعت که چگونه برادران را برای سرپرستی از جماعت آموزش دهند.‏ ب۱۷/‏۱ ۵:‏۱۳،‏ ۱۴

خواست یَهُوَه خدا این است که انسان‌ها زندگی کنند،‏ نه این که بمیرند.‏ او که سرچشمهٔ حیات است،‏ با رستاخیز دادن مردگان پدر آنان می‌شود.‏ (‏مز ۳۶:‏۹‏)‏ از این رو،‏ عیسی در دعای نمونه به ما تعلیم داد که یَهُوَه خدا را چنین خطاب کنیم:‏ ‏«‏پدر ما که در آسمان‌هایی.‏» (‏مت ۶:‏۹‏)‏ یَهُوَه به عیسی وظیفهٔ مهم رستاخیز مردگان را سپرده است.‏ (‏یو ۶:‏۴۰،‏ ۴۴‏)‏ عیسی گفت:‏ «من رستاخیز و حیات هستم.‏» (‏یو ۱۱:‏۲۵‏)‏ یَهُوَه با سخاوت تمام از همهٔ انسان‌ها دعوت می‌کند که عضوی از خانوادهٔ او شوند.‏ عیسی در این مورد گفت:‏ «هر که خواست خدا را انجام دهد،‏ او برادر،‏ خواهر و مادر من است.‏» (‏مرق ۳:‏۳۵‏)‏ خواست یَهُوَه این است که «گروهی عظیم» و بی‌شمار از هر ملت،‏ طایفه،‏ قوم و زبان از جمله پرستندگانش شوند.‏ آنانی که به فدیهٔ عیسی مسیح ایمان می‌ورزند و خواست خدا را انجام می‌دهند،‏ در میان کسانی خواهند بود که با صدای بلند می‌گویند:‏ «نجات را مدیون خدایمان که بر تخت نشسته است و مدیون برّه هستیم.‏»—‏مکا ۷:‏۹،‏ ۱۰‏.‏ ب۱۷/‏۲ ۲:‏۱۰،‏ ۱۱

به منظور این که بذر حقیقت کلام خدا به زبان‌های مختلف کاشته شود،‏ در سال ۱۸۸۴ انجمن برج دیده‌بانی و رسالهٔ صهیون به ریاست برادر راسل به صورت قانونی به ثبت رسید.‏ او در مطالعهٔ کتاب مقدّس بسیار دقیق و کوشا بود و با شهامت نادرستی تعالیمی همچون تثلیث و روح فناناپذیر را آشکار کرد.‏ او تشخیص داده بود که بازگشت مسیح به صورت نامرئی خواهد بود و «دورانِ معینِ ملت‌ها» در سال ۱۹۱۴ پایان می‌یافت.‏ (‏لو ۲۱:‏۲۴‏)‏ برادر راسل بی‌مضایقه از وقت،‏ انرژی و دارایی خود برای رساندن این تعالیم به گوش مردم استفاده کرد.‏ واضح است که در آن زمان مهم،‏ یَهُوَه خدا و عیسی،‏ سر جماعت مسیحی از برادر راسل استفاده کردند.‏ برادر راسل در پی جلال از انسان‌ها نبود.‏ در سال ۱۸۹۶ او نوشت:‏ «ما تقدیر و تکریمی برای خود یا نوشته‌هایمان نمی‌خواهیم،‏ همچنین نمی‌خواهیم که کشیش یا ربّی خوانده شویم و نمی‌خواهیم،‏ کسی به نام ما خوانده شود.‏» و در رابطه با فعالیتشان چنین افزود:‏ «این کارِ انسان نیست.‏» ب۱۷/‏۲ ۴:‏۸،‏ ۹

ما همه با انتخاب و تصمیم‌گیری روبرو هستیم،‏ تصمیماتی بزرگ و کوچک.‏ در تمامی تصمیمات ما موضوع مرگ و زندگی مطرح نیست.‏ اما بسیاری از تصمیمات ما می‌تواند تأثیر بسزایی بر زندگی ما داشته باشد.‏ قابلیت تصمیم‌گیری درست و حکیمانه می‌تواند آرامش و ثبات به زندگی ما بخشد اما اتخاذ تصمیمات نادرست می‌تواند موجب آشفتگی،‏ جدل و دلسردی شود.‏ چگونه می‌توانیم تصمیماتی حکیمانه بگیریم؟‏ بی‌شک ایمان و اعتماد به خدا بسیار اهمیت دارد.‏ به علاوه یَهُوَه خدا قادر است و می‌خواهد که به ما یاری رساند تا تصمیمات حکیمانه بگیریم.‏ از این رو ایمان به کلام الهامی یَهُوَه خدا،‏ ایمان به شیوهٔ عمل او و اعتماد به درستی پندهایش بسیار ضروری است.‏ (‏یعقو ۱:‏۵-‏۸‏)‏ همچنان که به او نزدیک می‌شویم و عشق و علاقه‌مان به کلام او بیشتر می‌شود بیش از پیش درک می‌کنیم که او همیشه بهترین را برای ما می‌خواهد.‏ آنگاه عادتمان می‌شود که پیش از تصمیم‌گیری‌هایمان به کلام خدا و نصایح او رجوع کنیم و تصمیماتمان را هماهنگ با آن بگیریم.‏ ب۱۷/‏۳ ۲:‏۲،‏ ۳

یِهوشافاط همچون آسا،‏ پدرش حتی زمانی که با دشمنی پرقدرت روبرو شد،‏ وقف خود را به یَهُوَه خدا حفظ کرد.‏ (‏۲توا ۲۰:‏۲-‏۴‏)‏ یِهوشافاط ترسیده بود،‏ اما «به طلبیدنِ خداوند عزم نمود.‏» او با تواضع در دعا اذعان کرد که قوم او «در برابر این خیلِ عظیم» که بر ضدّ آنانند،‏ قدرتی ناچیزند و او و قومش نمی‌دانند که چه بکنند.‏ یِهوشافاط کاملاً به یَهُوَه توکل کرد و آیه‌ای که امروز خواندیم را گفت.‏ گاه شاید ما نیز همچون یِهوشافاط ندانیم که چه بکنیم و حتی شاید با ترس و هراس روبرو شویم.‏ (‏۲قر ۴:‏۸،‏ ۹‏)‏ به یاد داشته باشید که یِهوشافاط احساس واقعی خود را در مقابل قومش در دعایی ابراز کرد که تا چه حد خود و قومش ضعیفند.‏ (‏۲توا ۲۰:‏۵‏)‏ آنانی که سرپرستی خانواده را به عهده دارند می‌توانند یِهوشافاط را سرمشق قرار دهند و برای راهنمایی و قدرت یافتن برای مقابله با مشکلات به یَهُوَه خدا روی آورند.‏ از این که خانواده‌تان دعای التماس‌آمیز شما را بشنوند،‏ خجالت نکشید.‏ آنان به این شکل توکل و اعتماد شما را به یَهُوَه خدا حس خواهند کرد.‏ خدا به یِهوشافاط کمک رساند و شما را نیز یاری خواهد کرد.‏ ب۱۷/‏۳ ۳:‏۱۲،‏ ۱۳