آوریل

ما وظیفه داریم که همنوعانمان را از این امر آگاه سازیم که آنان می‌توانند رابطهٔ دوستی با آفریدگار ایجاد کنند و این رابطه تنها با ایمان آوردن به قربانی عیسی میسر می‌شود.‏ در واقع اگر به عیسی ایمان نیاورند با خدا بیگانه و دشمن او محسوب می‌شوند.‏ یوحنای رسول چنین نوشت:‏ «کسی که به پسر ایمان می‌ورزد،‏ زندگی جاودان خواهد یافت؛‏ اما کسی که از پسر نافرمانی می‌کند،‏ آن زندگی را نخواهد دید،‏ بلکه غضب خدا بر او می‌ماند.‏» (‏یو ۳:‏۳۶‏)‏ قربانی عیسی راه آشتی با خدا را برای ما انسان‌ها میسر ساخته است.‏ (‏۲قر ۵:‏۱۸-‏۲۰‏)‏ ما نیز در تعلیم حقایق روحانی به مردم و کمک به آنان در ایجاد رابطهٔ شخصی و نزدیک با یَهُوَه خدا سهمی بزرگ داریم.‏ این بخش مهمی از خدمت موعظهٔ بشارت لطف خداست.‏ ب۱۶/‏۷ ۴:‏۸-‏۱۰

اولین درخواست عیسی در دعای نمونه تقدّس نام خدا بود.‏ عیسی در دعایی دیگر یَهُوَه خدا را «پدر مقدّس» خطاب کرد.‏ (‏یو ۱۷:‏۱۱‏)‏ بنابراین اگر یَهُوَه خدا قدّوس است،‏ تمامی اصول و قوانینی که صادر می‌کند نیز مقدّس و پاک است.‏ با این همه،‏ شیطان در باغ عدن با زیرکی حق قانون‌گذاری خدا را زیر سؤال برد.‏ او در مورد خدا دروغ گفت،‏ به او تهمت زد و نام مقدّس او را بدنام کرد.‏ (‏پیدا ۳:‏۱-‏۵‏)‏ عیسی برخلاف شیطان،‏ نام خدا را دوست می‌داشت و برای آن احترام قائل بود.‏ (‏یو ۱۷:‏۲۵،‏ ۲۶‏)‏ او همیشه در راه تقدّس این نام الٰهی قدم برمی‌داشت.‏ (‏مز ۴۰:‏۸-‏۱۰‏)‏ او که انسانی کامل بود در طی زندگی‌اش با رفتار و تعالیم خود نشان داد که معیارهای یَهُوَه خدا درست و عادلانه است و انسان‌ها از حفظ آن فایده خواهند برد.‏ حتی وقتی شیطان تلاش کرد با آزار و شکنجه عیسی را بر آن دارد که وفاداری‌اش را زیر پا بگذارد،‏ او تا پای مرگ به یَهُوَه خدا وفادار ماند.‏ عیسی به این شکل ثابت کرد که یک انسان کامل اگر بخواهد می‌تواند از معیارهای درست و عادلانهٔ خدا کاملاً اطاعت کند.‏ ب۱۷/‏۲ ۲:‏۲-‏۴

عیسی مسیح همان برّه است،‏ یعنی «برّهٔ خدا که گناه را از دنیا برمی‌دارد.‏» (‏یو ۱:‏۲۹‏)‏ کتاب مقدّس روشن می‌سازد که او از همهٔ پادشاهان روی زمین والاتر و برتر است و می‌گوید:‏ «اوست پادشاهِ پادشاهان و سَرورِ سَروران.‏ او تنها وجود فناناپذیر است و در نوری چنان درخشان ساکن است که کسی نمی‌تواند به آن نزدیک شود و هیچ انسانی او را ندیده و نمی‌تواند ببیند.‏» (‏۱تیمو ۶:‏۱۴-‏۱۶‏)‏ به‌راستی کدام پادشاه حاضر بوده است که جان خود را در راه گناهان ما فدا کند؟‏ آیا این امر ما را برنمی‌انگیزد که همراه هزاران هزار مخلوق روحی همصدا اعلام کنیم:‏ «آن برّه که ذبح شد،‏ شایستهٔ این است که قدرت،‏ ثروت،‏ حکمت،‏ قوّت،‏ حرمت،‏ جلال و برکت را بیابد.‏» (‏مکا ۵:‏۱۲‏)‏ از این رو،‏ ما باید عیسی مسیح را حرمت نهیم.‏ اگر چنین کنیم در واقع به یَهُوَه خدا حرمت نهاده‌ایم.‏ عیسی در یوحنا ۵:‏۲۳ گفت:‏ «هر که پسر را حرمت نمی‌نهد،‏ پدر را نیز که او را فرستاده است،‏ حرمت نمی‌نهد.‏»—‏مز ۲:‏۱۱،‏ ۱۲‏.‏ ب۱۷/‏۳ ۱:‏۳،‏ ۴

یَفتاح از تاریخ قوم اسرائیل و رفتار خدا با قومش آگاهی دقیق داشت و به وضوح می‌دانست که چه چیز در چشم خدا درست یا نادرست است.‏ (‏داو ۱۱:‏۱۲-‏۲۷‏)‏ اصول الٰهی که در قانون شریعت نهاده شده بود،‏ ذهن و دل یَفتاح را شکل داده بود.‏ یَفتاح می‌دانست که کینه‌ورزی نزد یَهُوَه مردود است و او می‌خواهد که قومش یکدیگر را دوست بدارند.‏ همچنین شریعت به آنان آموخته بود که هیچ کس نباید نیاز شخص محتاجی را نادیده بگیرد،‏ حتی اگر آن نیازمند از او «نفرت» داشته باشد.‏ (‏خرو ۲۳:‏۵؛‏ لاو ۱۹:‏۱۷،‏ ۱۸‏)‏ می‌توان تصوّر کرد که یَفتاح نمونهٔ افراد وفاداری همچون یوسف را سرمشق قرار داده باشد.‏ یوسف با وجود نفرتی که برادرانش از او داشتند به آنان رحمت نشان داد.‏ (‏پیدا ۳۷:‏۴؛‏ ۴۵:‏۴،‏ ۵‏)‏ تأمّل بر این نمونه‌ها می‌توانست بر شیوهٔ عمل یَفتاح تأثیر گذاشته باشد تا او راهی را که مقبول یَهُوَه بود در پیش گیرد.‏ رفتار برادران یَفتاح بی‌شک او را عمیقاً آزرده بود،‏ اما موجب نشد که او از خدمت به یَهُوَه و قومش دست بکشد.‏—‏داو ۱۱:‏۱-‏۳‏.‏ ب۱۶/‏۴ ۱:‏۸،‏ ۹

قوم خدا همیشه مشتاق فرصت‌هایی بوده‌اند که گردهم آیند.‏ برای مثال،‏ در کتاب مقدّس آمده است اندکی پس از این که جماعت مسیحی شکل گرفت،‏ پیروان عیسی خود را وقف معاشرت با یکدیگر کردند.‏ احتمالاً شما نیز همچون آنان مشتاقید که مرتب در جلسات شرکت کنید.‏ البته تمامی مسیحیان با موانعی روبرویند.‏ کسب و کار،‏ برنامهٔ فشرده و خستگی از کارهای روزانه می‌تواند عواملی باشد که شرکت در جلسات را برایمان دشوار کند.‏ پی بردن به اهمیت جلسات،‏ ما را برمی‌انگیزد که این موانع را پشت سر گذاریم و در جلساتمان شرکت کنیم؟‏ البته برخی از هم‌ایمانان ما نمی‌توانند مرتباً در جلسات شرکت کنند و دلیل آن مشکلات و شرایطی است که تغییر آن از قدرتشان خارج است؛‏ بیماری یک از آن‌هاست.‏ پیران جماعت می‌توانند به این برادران یاری رسانند که از برنامهٔ روحانی جلسات فایده ببرند،‏ شاید از طریق تلفن یا ضبط برنامه.‏ ب۱۶/‏۴ ۳:‏۳

تأمّل بر شرح‌حال خادمان وفادار یَهُوَه می‌تواند به ما حکمت و قدرت لازم را برای پایداری ببخشد.‏ برای مثال شَدرَک،‏ میشَک و عَبِدنِغو از پرستش تمثالی که مظهر حکمرانی بابِل بود،‏ سر باز زدند.‏ (‏دان ۳:‏۱۶-‏۱۸‏)‏ امروزه با مطالعهٔ عزم راسخ آنان بسیاری از خادمان یَهُوَه شهامت یافته‌اند که از اَدای احترام به پرچم کشوری که در آن زندگی می‌کنند،‏ سر باز زنند.‏ همچنین عیسی نیز کاملاً خود را از کشمکش‌های سیاسی و اجتماعی دنیا دور نگاه می‌داشت.‏ او با آگاهی از این که نمونهٔ او می‌توانست چه تأثیری بر انسان‌ها داشته باشد،‏ شاگردانش را ترغیب کرد که شجاع باشند.‏ برادران و خواهرانتان در جماعت نیز می‌توانند شما را حمایت و پشتیبانی کنند.‏ اگر آنان از مشکلاتی که شما با آن روبرو هستید آگاه شوند،‏ می‌توانند قوّت‌قلب و تشویق لازم را به شما بدهند.‏ از آنان بخواهید که برایتان دعا کنند.‏ البته اگر می‌خواهیم که برادرانمان برای ما دعا کنند و از ما پشتیبانی کنند،‏ ما نیز باید برای آنان چنین کنیم.‏—‏مت ۷:‏۱۲‏.‏ ب۱۶/‏۴ ۴:‏۱۶،‏ ۱۸

آیا شاهدان یَهُوَه برای انجام فعالیت‌هایشان پول جمع‌آوری می‌کنند؟‏ فعالیت شاهدان یَهُوَه از طریق اعانات داوطلبانه تأمین می‌شود.‏ (‏۲قر ۹:‏۷‏)‏ در سالن‌های جماعت و سالن‌های کنگرهٔ شاهدان یَهُوَه از حضار پول جمع‌آوری نمی‌شود.‏ شاهدان یَهُوَه تنها در سال گذشته نزدیک به دو میلیارد ساعت موعظه کرده‌اند و هر ماه با بیش از نُه میلیون نفر به صورت رایگان کتاب مقدّس را مطالعه کرده‌اند.‏ جالب اینجاست که آنان برای این فعالیت پولی دریافت نمی‌کنند و حتی با میل و رغبت هزینه‌های آن را خود متقبل می‌شوند.‏ محققی در مورد این خدمت شاهدان یَهُوَه چنین گفته است:‏ «فعالیت اصلی این گروه موعظه و تعلیم است.‏ آنان کشیشانی ندارند که هزینهٔ هنگفتی را برایشان صرف کنند.‏» پس انگیزهٔ ما از فعالیت موعظه چیست؟‏ ما به دلیل عشقمان به خدا و محبت به همنوعانمان با میل و رغبت و خواست خود به این فعالیت می‌پردازیم.‏ چنین روحیه‌ای تحقق گفتهٔ آیهٔ امروز است.‏ ب۱۶/‏۵ ۲:‏۹

آگاهی از این موضوع ما را از سرگرمی و تفریحی که افکار و تمایلات نادرست را در ما بارور می‌کند،‏ بر حذر می‌دارد.‏ مسیحی‌ای که با طرز فکر یَهُوَه خدا آشناست به‌خوبی آگاه است که یَهُوَه خدا از چه سرگرمی،‏ کتاب،‏ فیلم یا بازی نفرت دارد.‏ کلام یَهُوَه خدا به روشنی طرز فکر او را در این خصوص آشکار کرده است.‏ در بسیاری از موارد تصمیماتی متفاوت نیز می‌تواند مورد خشنودی یَهُوَه خدا باشد.‏ البته بجاست گاه در خصوص تصمیمات مهم،‏ توصیه‌های پیران جماعت یا دیگر مسیحیان باتجربه را جویا شوید.‏ (‏تیت ۲:‏۳-‏۵؛‏ یعقو ۵:‏۱۳-‏۱۵‏)‏ مسلّماً بجا نیست از دیگران بخواهیم برای ما تصمیم‌گیری کنند.‏ مسیحیان باید از قدرت تشخیص خود استفاده کرده آن را پرورش دهند.‏ (‏عبر ۵:‏۱۴‏)‏ ما باید این گفتهٔ الهامی را مد نظر داشته باشیم که «هر کس بار مسئولیت خود را حمل خواهد کرد.‏»—‏غلا ۶:‏۵‏،‏ پاورقی.‏ ب۱۶/‏۵ ۳:‏۱۵،‏ ۱۶

یَهُوَه به ظاهر انسان‌ها توجهی ندارد بلکه به باطن و دل آنان می‌نگرد.‏ (‏۱سمو ۱۶:‏۷ب‏)‏ هنگام شکل دادن جماعت مسیحی یَهُوَه به‌خوبی این امر را نشان داد.‏ او بسیاری را که از دید انسانی شایسته به نظر نمی‌رسیدند،‏ به سمت خود و پسرش کشید.‏ (‏یو ۶:‏۴۴‏)‏ یکی از این افراد شخصی فَریسی به نام سولُس بود.‏ اما یَهُوَه خدا «آزمایندهٔ دل‌ها» آن مرد را گِلی بی‌مصرف ندانست.‏ (‏امث ۱۷:‏۳‏)‏ بلکه تشخیص داد که می‌تواند از او ظرفی را که می‌خواهد،‏ بسازد؛‏ «ظرف برگزیده» که «نزد قوم‌ها،‏ پادشاهان و بنی‌اسرائیل» شهادت بدهد.‏ (‏اعما ۹:‏۱۵‏)‏ یَهُوَه از افراد بسیاری ظروفی «برای کاری پرعزّت» ساخته است،‏ از جمله از کسانی که مرتکب اعمال نامشروع جنسی می‌شدند،‏ میگساران و دزدان.‏ (‏روم ۹:‏۲۱؛‏ ۱قر ۶:‏۹-‏۱۱‏)‏ این افراد با کسب شناخت دقیق از کلام خدا و نشان دادن ایمانشان در عمل،‏ اجازه دادند که یَهُوَه خدا آنان را شکل دهد.‏ ب۱۶/‏۶ ۱:‏۴

یَهُوَه تدارکاتی برای ما مهیا کرده است تا همچون گِلی نرم در دستان او بمانیم،‏ این تدارکات شامل کلامش،‏ جماعت مسیحی و خدمت موعظه است.‏ همان گونه که آب،‏ گِل را نرم می‌کند،‏ خواندن روزانهٔ کتاب مقدّس و تأمّل بر آن می‌تواند ما را همچون گِلی نرم و انعطاف‌پذیر در دستان یَهُوَه خدا نگاه دارد.‏ یَهُوَه از پادشاهان اسرائیل خواسته بود که رونوشتی از قانون خدا برای خود بنویسند و آن را روزانه بخوانند.‏ (‏تث ۱۷:‏۱۸،‏ ۱۹‏)‏ رسولان نیز پی برده بودند که خواندن آیات و تأمّل بر آن برای خدمتشان امری ضروری است.‏ آنان صدها بار در نوشته‌هایشان از بخش عبری کتاب مقدّس نقل و به آن اشاره کردند و کسانی را که به آنان موعظه می‌کردند نیز به این کار تشویق کردند.‏ (‏اعما ۱۷:‏۱۱‏)‏ امروزه،‏ ما نیز به اهمیت خواندن روزانهٔ کلام خدا به همراه دعا و تأمّل بر آن پی برده‌ایم.‏ (‏۱تیمو ۴:‏۱۵‏)‏ اگر چنین کنیم تواضعمان را در مقابل یَهُوَه خدا حفظ می‌کنیم و همچون گِلی نرم در دستان او می‌مانیم.‏ ب۱۶/‏۶ ۲:‏۱۰

این امر به خصوص در دوران اخیر بسیار اهمیت داشته است،‏ چرا که قوم‌ها به صورتی هولناک به جنگ‌های خانمانسوز دست زده‌اند.‏ برای نمونه،‏ تنها در جنگ جهانی دوم حدود ۵۵ میلیون نفر کشته شدند.‏ اما شاهدان یَهُوَه در آن کشتار جهانی شرکت نداشتند.‏ (‏میکا ۴:‏۱،‏ ۳‏)‏ محبت،‏ آنان را قادر ساخت که «از خون همگان» بری باشند.‏ (‏اعما ۲۰:‏۲۶‏)‏ قوم خدا در این دنیای پر از دشمنی و خصومت رشد یافته است،‏ دنیایی که طبق گفتهٔ کتاب مقدّس تحت تسلّط شیطان،‏ «خدای این نظام» است.‏ (‏۲قر ۴:‏۴‏)‏ با وجود این که شیطان عوامل سیاسی این دنیا و رسانه‌های گروهی را تحت سلطهٔ خود دارد،‏ نتوانسته است موعظهٔ خبر خوش را متوقف کند.‏ با این همه از آنجا که می‌داند زمان اندکی دارد تلاش می‌کند مردم را از پرستش پاک دور سازد و برای رسیدن به این هدف از شیوه‌های مختلف استفاده می‌کند.‏—‏مکا ۱۲:‏۱۲‏.‏ ب۱۶/‏۶ ۴:‏۳،‏ ۴

عیسی توجه ما را به صنعت دست یَهُوَه خدا جلب می‌کند.‏ ما می‌توانیم از «سوسن‌های دشت» درس‌های بسیاری بیاموزیم.‏ ممکن است عیسی گل‌هایی همچون گلایول،‏ سمبل،‏ زنبق و لاله را در نظر داشت که هر یک زیبایی خاص خود را دارد.‏ این گل‌های فوق‌العاده زیبا نیازی ندارند نخ بریسند و لباسی برای خود ببافند یا بدوزند،‏ اما،‏ «حتی سلیمان هم با همهٔ شکوهش،‏ همچون یکی از آن‌ها آراسته نشده بود.‏» نکتهٔ قابل توجه در گفتهٔ عیسی این است:‏ «اگر خدا،‏ گیاه صحرا را .‏ .‏ .‏ چنین جامه‌ای می‌پوشاند،‏ ای کم‌ایمانان آیا بیشتر به فکر تأمین جامهٔ شما نخواهد بود؟‏» (‏مت ۶:‏۲۹،‏ ۳۰‏)‏ بی‌شک خواهد بود.‏ اما آن شاگردان عیسی ایمان کافی نداشتند.‏ (‏مت ۸:‏۲۶؛‏ ۱۴:‏۳۱؛‏ ۱۶:‏۸؛‏ ۱۷:‏۲۰‏)‏ آنان باید ایمانشان را تقویت می‌کردند و به یَهُوَه خدا اعتماد می‌کردند.‏ آیا ما نیز نیاز به چنین ایمان و توکلی داریم؟‏ ایمان ما به این که یَهُوَه می‌خواهد و می‌تواند نیازهای ما را برآورده سازد تا چه حد قوی است؟‏ ب۱۶/‏۷ ۱:‏۱۵،‏ ۱۶

مصیبت و آزمایش ما هر چه که باشد،‏ لطف خدا متناسب با آن به ما عطا می‌شود تا بر آن غالب آییم.‏ (‏۱پطر ۱:‏۶‏)‏ به‌راستی لطف یَهُوَه خدا به صورت‌های مختلف ابراز می‌شود.‏ چون یَهُوَه خدا لطف خود را به شیوه‌های مختلف ابراز می‌کند،‏ ما نیز برکات گوناگون دریافت می‌کنیم.‏ یکی از آن‌ها بخشش گناهانمان است.‏ این لطف یَهُوَه خداست که گناهان ما را می‌بخشد.‏ البته تنها در صورتی شامل حالمان می‌شود که توبه کرده،‏ سخت با تمایلات گناه‌آلودمان مقابله کنیم.‏ (‏۱یو ۱:‏۸،‏ ۹‏)‏ این رحمت خدا باید دل ما را از قدردانی آکنده سازد و ما را برانگیزد که او را جلال دهیم.‏ پولُس رسول چنین نوشت:‏ یَهُوَه خدا «ما را از اقتدار تاریکی رهایی بخشید و به پادشاهی پسر عزیز خود منتقل ساخت؛‏ پسری که از طریق او بهای رهایی ما پرداخته شد که به مفهوم بخشش گناهانمان است.‏» (‏کول ۱:‏۱۳،‏ ۱۴‏)‏ بخشش گناهانمان راه را برای برکات بسیاری باز کرده است.‏ ب۱۶/‏۷ ۳:‏۷-‏۹

با وجود عمل شیطان در باغ عدن یَهُوَه با اولین پیشگویی در کتاب مقدّس امیدی برای انسان‌ها فراهم کرد.‏ یَهُوَه خدا از «نسل زن» کسی را می‌فرستد تا سر ابلیس را بکوبد.‏ بدین ترتیب یَهُوَه آنچه را اولین زوج بشری از دست دادند،‏ برای انسان‌های مطیع مهیا می‌سازد؛‏ یعنی تحقق مقصود اولیه‌اش و زندگی ابدی بر زمین برای آنان.‏ (‏یو ۳:‏۱۶‏)‏ سرکشی آدم و حوّا بر پیوند ازدواج میان آن‌دو و در کل بر زندگی مشترک میان انسان‌ها تأثیر گذاشت.‏ از جمله این تأثیرات درد بارداری و زایمان برای حوّا و تمامی زنان نسل اوست،‏ همچنین همان گونه که کتاب مقدّس گفته است،‏ امروزه در بسیاری از زندگی‌های مشترک با وجود تمایل و «اشتیاق» زنان به شوهرانشان،‏ مردان با تحکّم با آنان رفتار می‌کنند و حتی گاه خشونت‌آمیز.‏ (‏پیدا ۳:‏۱۶‏)‏ کتاب مقدّس از شوهران می‌خواهد که سرپرستی و مسئولیتی را که به آنان سپرده شده است،‏ با محبت و مهربانی اِعمال کنند.‏ در عوض زنان نیز باید مطیع شوهرانشان باشند.‏ (‏افس ۵:‏۳۳‏)‏ اگر زوج‌های خداترس چنین با هم همکاری کنند،‏ اختلافاتشان را به حداقل می‌رسانند و حتی شاید آن‌ها را کاملاً از میان ببرند.‏ ب۱۶/‏۸ ۱:‏۶،‏ ۷

در برخی موارد همسر فرد مسیحی خادم یَهُوَه خدا نیست.‏ کتاب مقدّس دلایلی آورده است که نشان می‌دهد چرا آنان باید با هم بمانند.‏ (‏۱قر ۷:‏۱۲-‏۱۴‏)‏ مطابق کتاب مقدّس همسر شخصی که پرستندهٔ یَهُوَه خداست ‹تقدیس‌شده› محسوب می‌شود،‏ حال چه از این امر آگاه باشد چه آگاه نباشد.‏ فرزندان آنان نیز در چشم خدا «مقدّس» شمرده می‌شوند.‏ تقریباً در تمامی جماعات شاهدان یَهُوَه افرادی هستند که باعث «نجات» همسرشان شده‌اند.‏ پِطرُس رسول به زنان مسیحی پند می‌دهد که مطیع شوهران خود باشند و خطاب به آنان در مورد شوهرانشان می‌گوید:‏ «تا اگر برخی مطیع کلام نیستند،‏ بی‌آن که سخنی بگویید،‏ به خاطر رفتار شما به ایمان جلب شوند؛‏ زیرا آنان خود شاهد رفتار پاک و احترام عمیقتان خواهند بود.‏»—‏۱پطر ۳:‏۱-‏۴‏.‏ ب۱۶/‏۸ ۲:‏۱۴،‏ ۱۵

گزارش‌های کتاب مقدّس افتخار ابراز «محبت برادرانه» و خدمت به یکدیگر را که ما از آن برخورداریم،‏ برجسته می‌کند.‏ (‏لو ۲۲:‏۲۴-‏۲۷‏)‏ پسر خدا همه چیز از جمله زندگی‌اش را برای خدمت به دیگران داد.‏ (‏مت ۲۰:‏۲۸‏)‏ دورکاس،‏ «زنی بسیار نیکوکار بود و صدقهٔ فراوان می‌داد.‏» (‏اعما ۹:‏۳۶،‏ ۳۹‏)‏ مریم،‏ خواهری در روم،‏ برای اعضای جماعت «زحمت بسیار» می‌کشید.‏ (‏روم ۱۶:‏۶‏)‏ ما چگونه می‌توانیم به نوایمانان کمک کنیم که اهمیت کمک به برادران و خواهران را درک کنند؟‏ مسیحیان باتجربه می‌توانند به همراه نوایمانان به ملاقات افراد بیمار یا سالمند بروند.‏ همچنین اگر مناسب باشد،‏ والدین می‌توانند در چنین ملاقات‌هایی فرزندانشان را همراه خود ببرند.‏ پیران جماعت می‌توانند به کمک دیگران از محل زندگی عزیزان سالخوردهٔ جماعت نگهداری کنند و از تغذیهٔ آنان اطمینان حاصل کنند.‏ به این ترتیب جوانان و آنان که به تازگی به جمع ما پیوسته‌اند نیکویی به دیگران را می‌آموزند.‏ تمامی اعضای جماعت باید محبت و علاقهٔ دیگران را به خود حس کنند.‏—‏روم ۱۲:‏۱۰‏.‏ ب۱۶/‏۸ ۴:‏۱۳،‏ ۱۴

خواهری جوان در فرانسه می‌گوید:‏ «معلّم‌های مدرسهٔ من تعجب می‌کنند که هنوز دانش‌آموزانی هستند که به کتاب مقدّس معتقدند.‏ برخی جوانان که خادم یَهُوَه هستند یا در راه آشنایی با او هستند،‏ خود را از این جهت تحت فشار احساس می‌کنند که به جای اعتقاد به آفریدگاری هستی‌بخش باید از اعتقادات مردم‌پسندی مثل تکامل پیروی کنند.‏ آیا تو نیز چنین احساسی داری؟‏ اگر چنین است،‏ می‌توانی با برداشتن قدم‌هایی ایمانت را تقویت کنی و آن را استوار نگاه داری.‏ یک قدم این است که از قدرت و توانایی تأمّل و تفکری که خدا به تو بخشیده است استفاده کنی.‏ بهره‌گیری از این توانایی حافظ تو خواهد بود.‏ به این ترتیب از فلسفه‌های بشری که می‌تواند ایمانت را سست کند در امان می‌مانی.‏ (‏امث ۲:‏۱۰-‏۱۲‏)‏ ایمان خالصانه بر آگاهی و شناخت دقیق از خدا بنا شده است.‏ (‏۱تیمو ۲:‏۴‏)‏ پس حین مطالعهٔ کلام خدا و دیگر نشریات ما،‏ به مطالعه‌ای سرسری اکتفا نکن.‏ بر آنچه می‌خوانی تأمّل کن تا مفهوم آن را درک کنی.‏ ب۱۶/‏۹ ۴:‏۱-‏۳

اگر دوران کودکی سختی داشته‌ایم یا اکنون با وضعیتی دشوار روبروییم که به نظر می‌رسد هیچ امیدی به بهبود آن نیست،‏ باید همچنان مبارزه کنیم و پایداری نشان دهیم.‏ اگر چنین کنیم می‌توانیم اطمینان داشته باشیم که یَهُوَه ما را برکت می‌دهد.‏ (‏پیدا ۳۹:‏۲۱-‏۲۳‏)‏ ممکن است شما اکنون با وضعیتی دشوار روبرو باشید،‏ مثل بی‌عدالتی،‏ پیش‌داوری یا تمسخر و تحقیر.‏ شاید کسی از روی حسادت به شما تهمتی زده است.‏ به جای این که دست از تلاش بکشید به یاد آورید که چه چیز به یعقوب،‏ راحیل و یوسف یاری رساند که همچنان با شادی به خدمتشان به یَهُوَه ادامه دهند.‏ آنان برای امور روحانی ارزش بسیاری قائل بودند،‏ از این رو خدا به آنان برکت داد و قدرت بخشید.‏ آنان پیوسته کوشیدند که هماهنگ با دعاهای خالصانه‌شان عمل کنند.‏ ما در انتهای این نظام شریر زندگی می‌کنیم،‏ این خود دلیل محکمی است که امید قطعی‌ای را که در پیش رو داریم،‏ زنده نگاه داریم.‏ آیا شما حاضرید برای کسب خشنودی یَهُوَه خدا سخت تلاش کنید؟‏ ب۱۶/‏۹ ۲:‏۸،‏ ۹

به عنوان والدین،‏ نمونهٔ شما در ایمان بسیار پراهمیت است.‏ فرزندتان ناظر اعمال شماست و مسلّماً اعمال شما تأثیری ماندگار بر او خواهد داشت.‏ پس شما والدین باید همواره ایمان خود را استوار سازید.‏ به این ترتیب فرزندانتان می‌بینند که یَهُوَه تا چه حد برای شما واقعی است.‏ زوجی در برمودا هنگام نگرانی‌ها با فرزندانشان می‌کردند یَهُوَه آنان را راهنمایی کند و آنان را تشویق می‌کردند که خود نیز دعا کنند.‏ می‌گویند:‏ «همچنین به دختر بزرگمان می‌گفتیم،‏ ‹به یَهُوَه کاملاً توکل کن،‏ نگرانی به دل راه نده و در خدمت به او مشغول باش.‏› وقتی نتیجهٔ این کار را می‌بیند،‏ می‌داند که یَهُوَه به او یاری می‌کند.‏ این امر بر ایمان او به خدا و به کتاب مقدّس تأثیر شگرفی داشته است.‏» واضح است که در نهایت فرزندتان خود باید ایمانش را استوار سازد.‏ شما والدین می‌توانید بکارید و آب دهید،‏ اما تنها خدا آن را رشد و نموّ می‌بخشد.‏ (‏۱قر ۳:‏۶‏)‏ پس برای کسب روح خدا دعا کنید و سخت در تعلیم راه یَهُوَه خدا به فرزند دلبندتان بکوشید.‏ اگر چنین کنید می‌توانید اطمینان داشته باشید که یَهُوَه کار و تلاش سخت شما را برکت می‌دهد.‏—‏افس ۶:‏۴‏.‏ ب۱۶/‏۹ ۵:‏۱۶-‏۱۸

والدین مسیحی باید اطمینان حاصل کنند که کلام خدا به تدریج در ذهن و دل فرزندشان بنشیند.‏ سِرج و همسرش،‏ مورییِل بیش از سه سال در محدودهٔ خارجی‌زبان خدمت کردند و پس از این مدت متوجه شدند که پسر هفده‌ساله‌شان از فعالیت‌های مسیحی لذّت نمی‌برد.‏ زمانی که متوجه شدیم خدمت در محدودهٔ خارجی مانع رشد روحانی پسرمان می‌شود،‏ تصمیم گرفتیم که به جماعت قبلی‌مان بازگردیم.‏ اگر والدین بخواهند به جماعتی بازگردند که فرزندشان زبان آن را بهتر درک می‌کند،‏ توجه به چه نکاتی اهمیت دارد؟‏ نخست،‏ آنان باید برای خود مشخص کنند که آیا اکنون زمان و نیروی کافی دارند که در دل فرزندشان محبت به یَهُوَه خدا را جای دهند و در عین حال زبانی دیگر به او بیاموزند؟‏ دوم،‏ ممکن است متوجه کم‌علاقگی او به فعالیت‌های روحانی و محدودهٔ خارجی‌زبانی که خدمت می‌کنند،‏ بشوند.‏ در چنین موقعیتی شاید لازم باشد والدین مسیحی تا زمانی که فرزندشان از لحاظ روحانی ریشه گرفته و قوی شود،‏ به جماعتی بروند که او زبان آن را بهتر درک می‌کند.‏—‏تث ۶:‏۵-‏۷‏.‏ ب۱۶/‏۱۰ ۲:‏۱۴،‏ ۱۵

بی‌شک،‏ همسایه‌ها و دیگران از نوح پرسیدند که چرا چنین عمارت عظیمی می‌سازد.‏ بی‌گمان نوح در مقابل این پرسش سکوت نکرد.‏ ایمان نوح او را برانگیخت که با شجاعت شهادت دهد و به مردم آن زمان هشدار دهد که داوری خدا نزدیک است.‏ به احتمال قوی،‏ نوح دقیقاً آنچه را یَهُوَه خدا به او گفته بود به مردم بیان کرد.‏ یَهُوَه به نوح گفته بود:‏ «پایان تمامی بشر به حضورم رسیده است،‏ زیرا زمین به سبب آنان آکنده از خشونت شده است.‏ .‏ .‏ .‏ من توفانِ آب بر زمین می‌آورم تا هر ذی‌جسدی را که نَفَسِ حیات در آن باشد از زیر آسمان نابود سازم.‏ هر چه بر زمین است،‏ خواهد مرد.‏» بی‌گمان نوح تنها راه نجات،‏ یعنی وارد شدن به کشتی را نیز به آنان گفت.‏ بنابراین،‏ نوح همچنان که «طریق درست خدا را موعظه می‌کرد» ایمانش را در عمل نشان می‌داد.‏—‏پیدا ۶:‏۱۳،‏ ۱۷،‏ ۱۸؛‏ ۲پطر ۲:‏۵‏.‏ ب۱۶/‏۱۰ ۴:‏۷

هنگامی که والدین مسیحی فرزندانشان را هماهنگ با کلام یَهُوَه بزرگ می‌کنند،‏ وفاداری‌شان را به خدا نشان می‌دهند.‏ والدین خداترس برای بزرگ کردن فرزندانشان،‏ بیش از حد تحت تأثیر معیارهای فرهنگی قرار نمی‌گیرند.‏ خانواده‌های مسیحی راه‌های دنیا را هرگز معیار خود قرار نمی‌دهند.‏ (‏افس ۲:‏۲‏)‏ برای مثال،‏ پدری مسیحی و تعمیدیافته نباید با خود چنین استدلال کند که ‹در کشور ما،‏ مسئولیت تربیت فرزندان با مادران است.‏› کتاب مقدّس در این مورد به وضوح می‌گوید:‏ «ای پدران،‏ .‏ .‏ .‏ فرزندان خود را با تأدیب و نصایح [با آموزش و راهنمایی‌های] یَهُوَه بزرگ کنید.‏» (‏افس ۶:‏۴‏؛‏ پاورقی)‏ بی‌شک خواست قلبی والدین خداترس است که فرزندشان به خدا نزدیک بماند،‏ همچون رابطه‌ای که سموئیل با خدا داشت.‏ در کتاب مقدّس گفته شده است:‏ «سموئیل بزرگ می‌شد و خداوند با او می‌بود.‏» (‏۱سمو ۳:‏۱۹‏)‏ آیا عاقلانه خواهد بود که بدون در نظر گرفتن راهنمایی‌های کتاب مقدّس،‏ تصمیمات مهمی در مورد خانواده و امرار معاش بگیریم؟‏ مسلّماً خیر.‏ ما حقیقتاً به کمک‌های پدر آسمانی‌مان نیاز داریم،‏ چون به تنهایی قادر به هدایت قدم‌هایمان نیستیم.‏—‏ار ۱۰:‏۲۳‏.‏ ب۱۶/‏۱۱ ۳:‏۱۴،‏ ۱۵

آفرینش شکی باقی نمی‌گذارد که یَهُوَه در سازماندهی بی‌نظیر است.‏ در کتاب مقدّس آمده است:‏ «خداوند به حکمت خود زمین را بنیان نهاد،‏ و به عقل خویش،‏ آسمانها را استوار ساخت.‏» (‏امث ۳:‏۱۹‏)‏ آنچه ما از خلقت یَهُوَه می‌دانیم تنها «حواشی طریقهای اوست» و به مانند «نجوای آرامی» از کل اعمال او.‏ (‏ایو ۲۶:‏۱۴‏)‏ حتی با دانش اندکمان از سیّارات،‏ ستارگان و کهکشان‌ها از سازماندهی و نظم بی‌نظیرشان آگاه شده‌ایم.‏ هر یک از کهکشان‌ها شامل میلیون‌ها ستاره است که همهٔ آن‌ها به صورت بسیار منظم در فضا در حال حرکتند.‏ برای مثال،‏ در منظومهٔ ما گردش سیّارات دور خورشید چنان است که گویی از قوانین رانندگی اطاعت می‌کنند!‏ بی شک نظم شگفت‌انگیزی که در جهان به چشم می‌خورد،‏ ما را برمی‌انگیزد تا یَهُوَه را «که به خردمندی آسمانها» و زمین را آفرید،‏ شایستهٔ ستایش و پرستش بدانیم و به او وفادار بمانیم.‏—‏مز ۱۳۶:‏۱،‏ ۵-‏۹‏.‏ ب۱۶/‏۱۱ ۲:‏۳

مَلاکی ۳:‏۱-‏۳ توصیف شرح حال شاگردان کتاب مقدّس در سال‌های ۱۹۱۴ تا اوایل ۱۹۱۹ است.‏ در آن زمان یَهُوَه خدا،‏ «خداوندگار» به همراه عیسی مسیح،‏ «آن پیام‌آور عهد» به معبد روحانی وارد شدند تا «فرزندان لاوی» را که مظهر مسح‌شدگان هستند،‏ بازبینی کنند.‏ پس از این که یَهُوَه آنان را اصلاح و پاک ساخت آماده بودند که وظیفهٔ دیگری را در خدمت بپذیرند.‏ در سال ۱۹۱۹ «غلام امین و دانا» منصوب شد تا به خادمان خدا خوراک روحانی برساند.‏ (‏مت ۲۴:‏۴۵‏)‏ به این ترتیب قوم خدا از نفوذ بابِل بزرگ رها شد.‏ از آن زمان،‏ از سر لطف یَهُوَه خدا قوم او در محبت به پدر آسمانی‌شان و درک مقصود او همچنان رشد کرده‌اند.‏ آنان از این برکت بسیار قدردانند.‏ ب۱۶/‏۱۱ ۵:‏۱۴

ما یَهُوَه را دوست می‌داریم و به او محبت می‌ورزیم «زیرا او نخست به ما محبت کرد.‏» (‏۱یو ۴:‏۱۹‏)‏ یکی از شیوه‌های ابراز محبت یَهُوَه به خادمان وفادارش برکت دادن به آنان بوده است.‏ همچنان که ما نیز در محبت به او رشد می‌کنیم،‏ ایمانمان به او استوارتر می‌گردد و اطمینانمان به این حقیقت مسلّم بیشتر می‌شود که او هر کس را که دوست می‌دارد،‏ پاداش می‌دهد.‏ (‏عبر ۱۱:‏۶‏)‏ یَهُوَه خدا پاداش‌دهنده است و این بخشی مهم از شخصیت اوست که هماهنگ با آن عمل می‌کند.‏ در واقع اگر کاملاً اطمینان نداشته باشیم که یَهُوَه آنانی را که او را می‌جویند پاداش می‌دهد،‏ ایمانمان کامل نیست.‏ چرا که «ایمان اطمینان قطعی به تحقق چیزهایی است که به آن امید داریم.‏» (‏عبر ۱۱:‏۱‏)‏ آری ایمان این مفهوم را در بر دارد که به پاداش و برکاتی که خدا وعده داده است،‏ اطمینان قطعی داشته باشیم.‏ در آیهٔ امروز،‏ یَهُوَه از ما خواسته است که در پی برکت او باشیم.‏ در واقع،‏ ما با پذیرفتن این دعوت پرسخاوت یَهُوَه،‏ سپاسگزاری و قدردانی‌مان را از او نشان می‌دهیم.‏ ب۱۶/‏۱۲ ۴:‏۱-‏۳

ممکن است فرد مسیحی پس از سال‌ها خدمت افکارش را درگیر آنچه نفسانی است،‏ بکند.‏ البته واضح است که هر مسیحی گاه در مورد خوراک،‏ شغل،‏ تفریح یا موضوعات عاشقانه فکر کند.‏ این‌ها جنبه‌هایی از زندگی هر خادم یَهُوَه است.‏ عیسی خود از غذا لذّت می‌برد و دیگران را نیز از این نعمت بهره‌مند می‌کرد.‏ او می‌دانست که برای تجدید قوا نیاز به استراحت است.‏ پولُس نیز در مورد جایگاه احساسات و روابط عاشقانه در زندگی زناشویی نوشت.‏ فعل یونانی که در اینجا به کار رفته است به این معنی است که ذهن و دل شخص بر امری خاص متمرکز است،‏ شخص توانایی‌اش را برای ریختن نقشه‌ای به کار می‌گیرد که در واقع حاکی از سرشت و طرز فکر شخصی اوست.‏ آنان که مطابق امیال نفسانی‌شان زندگی می‌کنند اجازه می‌دهند که طبیعت و سرشت گناه‌آلودشان تعیین‌کنندهٔ راه زندگی‌شان باشد.‏ محققی در مورد افرادی که بر طبق امیال نفسانی زندگی می‌کنند و در رومیان ۸:‏۵ به آنان اشاره شده است،‏ می‌گوید:‏ فکر و ذکر آنان،‏ آنچه عمیقاً به آن توجه دارند و خود را به آن مشغول می‌کنند،‏ امور نفسانی و جسمانی است.‏ ب۱۶/‏۱۲ ۲:‏۵،‏ ۹،‏ ۱۰

هر کس که اجازه دهد حتی برای مدتی امیال نَفْسانی بر او غالب شود،‏ ممکن است فروتنی را زیر پا بگذارد و گستاخانه عمل کند.‏ جاه‌طلبی،‏ حسادت،‏ خشم عنان گسیخته عامل بسیاری اعمال گستاخانه بوده است.‏ اَبشالوم،‏ عُزَّیا و نَبُوکَدْنَصَّر نمونه‌هایی هستند از کسانی که تسلیم اعمال نَفس شدند و یَهُوَه خدا به دلیل گستاخی‌شان آنان را پست و زبون ساخت.‏ (‏۲سمو ۱۵:‏۱-‏۶؛‏ ۱۸:‏۹-‏۱۷؛‏ ۲توا ۲۶:‏۱۶-‏۲۱؛‏ دان ۵:‏۱۸-‏۲۱‏)‏ دلایل دیگری نیز می‌تواند موجب شود شخص گستاخانه عمل کند.‏ برای مثال می‌توان به آنچه بر اَبیمِلِک و پِطرُس گذشت اشاره کرد که در پیدایش ۲۰:‏۲-‏۷ و مَتّی ۲۶:‏۳۱-‏۳۵ آمده است.‏ آیا رفتار اَبیمِلِک و پِطرُس برخاسته از امیال گناه‌آلود و نَفْسانی بود؟‏ یا این که دلیل آن عدم آگاهی یا عمل کردن از روی بی‌فکری بود؟‏ از آنجا که ما از دل افراد آگاه نیستیم،‏ نباید انگیزهٔ افراد را زیر سؤال بریم.‏ پرهیز از قضاوت در مورد دیگران هم عاقلانه است و هم نشانهٔ محبت.‏ ب۱۷/‏۱ ۳:‏۹،‏ ۱۰

بسیاری از هم‌ایمانانمان مانند این بیوه‌زن نیازمند اعتماد دارند که اگر به پادشاهی خدا اولویت دهند،‏ یَهُوَه نیازهای آنان را فراهم می‌کند.‏ (‏مت ۶:‏۳۳‏)‏ برای مثال،‏ برادر مالکوم و همسرش برای ده‌ها سال در فراز و نشیب زندگی با وفاداری یَهُوَه خدا را خدمت کردند.‏ او می‌گوید:‏ «گاه زندگی قابل پیش‌بینی نیست،‏ ثباتی ندارد و کنار آمدن با آن دشوارتر می‌شود.‏ اما یَهُوَه خدا هر که را به او توکل کند،‏ برکت می‌دهد.‏» مالکوم چنین توصیه می‌کند:‏ «در دعا از یَهُوَه بخواهید که در خدمت به او تا جایی که می‌توانید فعال باشید و ثمر آورید.‏ بر آنچه در توانتان است تمرکز کنید،‏ نه آنچه که از توانتان خارج است.‏» همچنان که این نظام «روزبه‌روز بدتر» می‌شود،‏ می‌توان انتظار داشت که با مشکلات بزرگ‌تر و بیشتری نیز روبرو شویم.‏ (‏۲تیمو ۳:‏۱،‏ ۱۳‏)‏ پس اکنون بیش از هر زمانی باید مراقب باشیم که اجازه ندهیم این مشکلات ما را فلج کند یا از فعالیت بازدارد.‏ بلکه لازم است در عین حال قدم‌های درست در زندگی برداریم و اعتماد و توکلمان را به یَهُوَه خدا استوارتر کنیم.‏ ب۱۷/‏۱ ۱:‏۱۷-‏۱۹

داوود از این که «خانه» یا معبدی وقف‌شده به یَهُوَه خدا وجود نداشت ناراحت بود.‏ از این رو می‌خواست معبدی برای یَهُوَه خدا بسازد.‏ اما یَهُوَه خدا فرمانی دیگر داد،‏ چنانکه در آیهٔ امروز آمده است.‏ با این که یَهُوَه خدا داوود را مطمئن ساخت که همچنان از برکات او برخوردار خواهد شد،‏ فرمان داد که سلیمان،‏ پسر او معبد را بسازد.‏ واکنش داوود از این که اجازه نداشت خود معبد را بسازد چه بود؟‏ (‏۱توا ۱۷:‏۱-‏۴،‏ ۸،‏ ۱۱،‏ ۱۲؛‏ ۲۹:‏۱‏)‏ داوود از این که آن معبد به او نسبت داده نمی‌شد ناراحت نشد و از پشتیبانی و حمایت خود برای ساخت آن دریغ نکرد.‏ آن عمارت نیز به معبد سلیمان معروف شد،‏ نه معبد داوود.‏ ممکن است داوود از این که نتوانسته است به آرزوی قلبی‌اش برسد ناراحت شده باشد،‏ با این همه از آن فعالیت کاملاً پشتیبانی کرد.‏ او با اشتیاق گروه‌هایی از کارگران را دسته‌بندی کرد و آهن،‏ مس،‏ نقره و طلا و چوب گرد آورد.‏ همچنین با این سخنان سلیمان را تشویق نمود:‏ «حال ای پسرم،‏ خداوند با تو باد تا کامیاب شوی،‏ و خانه یهوه خدای خود را بنا کنی.‏»—‏۱توا ۲۲:‏۱۱،‏ ۱۴-‏۱۶‏.‏ ب۱۷/‏۱ ۵:‏۶،‏ ۷

حتی اگر تحت آزار و شکنجه قرار گیریم،‏ باید بکوشیم که بر طبق اصول و قوانین عادلانهٔ خدا زندگی کنیم.‏ اعمال و رفتار درستمان،‏ همچون نوری است که بر مردم می‌تابد و سبب تجلیل نام خدا می‌شود.‏ (‏مت ۵:‏۱۴-‏۱۶‏)‏ به این ترتیب با شیوهٔ زندگی‌مان نشان می‌دهیم که قوانین خدا درست و راست است و شیطان دروغگوست.‏ البته همهٔ ما ناکامل هستیم و خطا می‌کنیم.‏ اما اگر مرتکب خطا و گناه شویم،‏ از صمیم دل توبه می‌کنیم و رفتار ناشایستی را که نام خدا را بی‌حرمت می‌سازد،‏ کنار می‌گذاریم.‏ اگر به بهای رهایی یا فدیهٔ عیسی ایمان بورزیم،‏ یَهُوَه خدا بر اساس آن گناهان ما را می‌بخشد.‏ همچنین آنان که خود را به او وقف می‌کنند،‏ در زمرهٔ پرستندگانش می‌شمارد.‏ یَهُوَه خدا مسیحیان مسح‌شده را که درستکار شمرده شده‌اند،‏ پسران خود و مسیحیان درستکار دیگر را دوستان خود می‌خواند.‏ (‏یو ۱۰:‏۱۶؛‏ روم ۵:‏۱،‏ ۲؛‏ یعقو ۲:‏۲۱-‏۲۵‏)‏ از این رو،‏ بهای رهایی حتی اکنون این امکان را برایمان فراهم می‌سازد که در دید پدر آسمانی‌مان درستکار شمرده شویم،‏ رابطه‌ای نزدیک با او داشته باشیم و در راه تقدّس نام او قدم برداریم.‏ ب۱۷/‏۲ ۲:‏۵،‏ ۶