مارس

برادران ناتنی یَفتاح از روی حسادت و نفرت او را بیرون راندند و از ارثی محروم کردند که حق قانونی‌اش بود و به عنوان نخست‌زاده از آن برخوردار می‌شد.‏ (‏داو ۱۱:‏۱-‏۳‏)‏ با این حال،‏ یَفتاح به آنان یاری کرد.‏ (‏داو ۱۱:‏۴-‏۱۱‏)‏ برای یَفتاح دفاع از نام یَهُوَه خدا بیش از درگیری‌های شخصی اهمیت داشت.‏ او مصمم بود که به یَهُوَه وفادار ماند که در نهایت برای خود او و دیگران نتیجه‌ای خوب داشت.‏ (‏عبر ۱۱:‏۳۲،‏ ۳۳‏)‏ آیا نمونهٔ یَفتاح را سرمشق خود قرار می‌دهیم؟‏ شاید ما نیز دلسرد شده باشیم یا با رفتار ناخوشایند برادری روبرو باشیم.‏ اگر چنین است نباید اجازه دهیم که این مسائل موجب شود از شرکت در جلسات مسیحی و خدمت به یَهُوَه سرباز زنیم و سهم خود را به طور کامل در جماعت ایفا نکنیم.‏ ما نیز می‌توانیم مانند یَفتاح عمل کنیم و با حفظ معیارهای الٰهی بر شرایط دشوار غالب آییم و همچون او نمونه‌ای خوب باشیم.‏—‏روم ۱۲:‏۲۰،‏ ۲۱؛‏ کول ۳:‏۱۳‏.‏ ب۱۶/‏۴ ۱:‏۷،‏ ۹،‏ ۱۰

ما باید پایداری و استقامت داشته باشیم نه فقط برای زمانی کوتاه،‏ بلکه تا پایان.‏ کشتی‌ای را تصوّر کنید که در حال غرق شدن است و مسافران برای نجات باید تا ساحل شنا کنند.‏ حال چه آنان که چند متر شنا کرده‌اند و چه آنان که چند صد متر شنا کرده‌اند و نزدیک به ساحل از تلاش دست کشیدند،‏ عاقبتی یکسان دارند.‏ مشابهاً،‏ ما مصمم هستیم که تا رسیدن به دنیای جدید پایدار مانیم.‏ زندگی ما بسته به پایداری و استقامت‌مان است.‏ ما نیز طرز فکری همچون پولُس رسول داریم که دو بار گفت:‏ ‹ما از خدمتمان دست نمی‌کشیم.‏› (‏۲قر ۴:‏۱،‏ ۱۶‏)‏ ما می‌توانیم کاملاً اطمینان داشته باشیم که یَهُوَه به ما یاری می‌کند که تا پایان پایدار بمانیم.‏ می‌توانیم اعتمادی همچون پولُس داشته باشیم که در رومیان ۸:‏۳۷-‏۳۹ آمده است:‏ «از طریق او که به ما محبت کرد،‏ با پیروزی کامل از همهٔ این‌ها بیرون می‌آییم؛‏ زیرا یقین دارم که نه مرگ،‏ نه زندگی،‏ نه فرشتگان،‏ نه حکومت‌ها،‏ نه چیزهای حال،‏ نه چیزهای آینده،‏ نه قدرت‌ها،‏ نه بلندی،‏ نه پستی و نه هیچ مخلوقی دیگر،‏ هیچ یک قادر نخواهد بود ما را از محبت خدا که در سَرورمان مسیحْ عیسی است،‏ جدا سازد.‏» ب۱۶/‏۴ ۲:‏۱۷،‏ ۱۸

شما می‌توانید از یَهُوَه خدا طلب حکمت کنید تا شرایطی را که می‌تواند سبب شود از بی‌طرفی مسیحی‌تان تخطّی کنید تشخیص دهید و راه مقابله با آن‌ها را بیابید.‏ اگر به دلیل عزم محکمتان در پای‌بندی به معیارهای پرستش حقیقی در زندان هستید یا مورد آزار قرار می‌گیرید،‏ برای شهامت و دفاع از ایمانتان طلب نیرو و قدرت کنید تا در هر سختی و آزاری که ممکن است روی دهد،‏ استقامت نشان دهید.‏ (‏اعما ۴:‏۲۷-‏۳۱‏)‏ یَهُوَه از طریق کلامش می‌تواند به شما قدرت بخشد.‏ بر آیاتی تأمّل کنید که به شما برای حفظ بی‌طرفی‌تان در آزمایش‌ها کمک می‌کند.‏ اکنون آن‌ها را به خاطر بسپارید،‏ تا اگر روزی به کتاب مقدّس دسترسی نداشتید،‏ از آن‌ها بهره گیرید.‏ کلام خدا می‌تواند امید شما را به برکات آیندهٔ پادشاهی خدا قوّت بخشد.‏ چنین امیدی برای پایداری در سختی‌ها ضروری است.‏ (‏روم ۸:‏۲۵‏)‏ آیاتی که در مورد برکات آینده در دنیای جدید است و شما مشتاق آن‌ها هستید انتخاب کنید و خود را در بهشت مجسم کنید که از آن برکات برخوردارید.‏ ب۱۶/‏۴ ۴:‏۱۴،‏ ۱۵

روحانیون جهان مسیحیت پادشاهی خدا را موعظه نمی‌کنند.‏ حتی اگر در مورد پادشاهی خدا صحبت کنند آن را احساس یا وضعیتی در دل شخص مسیحی می‌دانند.‏ (‏لو ۱۷:‏۲۱‏)‏ آنان به مردم آموزش نمی‌دهند که راه حل تمامی مشکلات بشر،‏ پادشاهی خداست و به‌زودی این حکومت آسمانی به حکمرانی عیسی تمامی شرارت را از زمین ریشه‌کن خواهد کرد.‏ (‏مکا ۱۹:‏۱۱-‏۲۱‏)‏ آنان ترجیح می‌دهند که مردم عیسی را تنها در کریسمس و عید پاک به یاد آورند.‏ به نظر می‌رسد که این افراد هیچ تصوّری از آنچه عیسی به عنوان پادشاه بر زمین انجام خواهد داد ندارند.‏ مسلّم است که نمی‌توانند انگیزه از این خدمت را نیز در نظر داشته باشند.‏ انگیزهٔ خدمت موعظه نباید جمع‌آوری پول و بنای عمارات باشکوه باشد.‏ نباید با کلام خدا تجارت کرد.‏ (‏۲قر ۲:‏۱۷‏)‏ کسانی که پیام را موعظه می‌کنند نباید از این فعالیت برای سودجویی یا نفع مالی بهره ببرند.‏—‏اعما ۲۰:‏۳۳-‏۳۵‏.‏ ب۱۶/‏۵ ۲:‏۷،‏ ۸

مثالی دیگر،‏ ممکن است شما شیوه و سبک خاصّی را در لباس پوشیدن بپسندید که برای برخی در جماعت ناخوشایند باشد.‏ شاید از دید شما هیچ قانون خاصّی در کتاب مقدّس نیامده باشد که آن را منع کند.‏ اما یَهُوَه در مورد آن چه فکر می‌کند؟‏ در کتاب مقدّس این پند الهامی آمده است:‏ «زنان باید خود را به لباسی مناسب و به نجابت و سنجیدگی بیارایند،‏ نه به انواع بافتِ گیسوان و به زیور طلا،‏ مروارید و جامه‌های بسیار گرانبها،‏ بلکه با اعمال نیکو خود را آراسته سازند،‏ چنان که شایستهٔ زنانی است که خود را به خدا وقف کرده‌اند.‏» (‏۱تیمو ۲:‏۹،‏ ۱۰‏)‏ در اصل این پند برای مردان مسیحی نیز صدق می‌کند.‏ ما خادمان وقف‌شده به یَهُوَه خدا،‏ به علایق خود توجه داریم اما در عین حال برای انتخاب پوشش و لباس تأثیر آن را بر دیگران نیز در نظر می‌گیریم.‏ تواضع و محبت ما را بر آن می‌دارد که نظرات دیگران را در نظر بگیریم تا توجه آنان را به خود معطوف نکنیم یا موجب ناراحتی آنان نشویم.‏—‏۱قر ۱۰:‏۲۳،‏ ۲۴؛‏ فیلیپ ۳:‏۱۷‏.‏ ب۱۶/‏۵ ۳:‏۱۴

زمانی که آدم بر ضدّ خالق خود بلند شد،‏ موقعیت خود را به عنوان پسر خدا از دست داد.‏ با این حال،‏ افراد بی‌شماری از نوادگان آدم،‏ جانبداری از حاکمیت یَهُوَه خدا را برگزیدند.‏ (‏عبر ۱۲:‏۱‏)‏ این افراد،‏ با تواضع در مقابل آفریدگارشان و اطاعت از او نشان دادند که او را پدر و صانع خود می‌شمارند،‏ نه شیطان را.‏ ‏(‏یو ۸:‏۴۴‏)‏ وفاداری آنان ما را به یاد آیهٔ امروز می‌اندازد.‏ امروزه تمامی آنان که یَهُوَه خدا را به روح و راستی پرستش می‌کنند،‏ می‌کوشند چنین تواضع و اطاعتی داشته باشند.‏ برای آنان افتخار است که یَهُوَه را پدر خود بخوانند و همچون گِلی در دستان کوزه‌گر،‏ تسلیم و مطیع او بوده زیر دستانش شکل گیرند.‏ آیا شما گِلی نرم در دستان یَهُوَه هستید و حاضرید که او از شما ظرفی را که خود می‌خواهد بسازد؟‏ همچنین آیا هر یک از هم‌ایمانانتان را همچون گِلی در دستان یَهُوَه می‌بینید؟‏ ب۱۶/‏۶ ۱:‏۲،‏ ۳

امروزه همچنان که به دنیای جدید نزدیک می‌شویم،‏ ایمان ما آزموده می‌شود.‏ از این رو لازم است ایمانمان را محک بزنیم.‏ برای نمونه،‏ بجاست دیدمان را به گفتهٔ عیسی که در مَتّی ۶:‏۳۳ آمده است،‏ بررسی کنیم.‏ از خود بپرسید:‏ ‹آیا تصمیماتم و اولویت‌هایم در زندگی حاکی از اعتمادم به این گفتهٔ عیساست؟‏ آیا حاضرم شرکت در جلسات یا خدمت موعظه را فدای کار و به دست آوردن درآمد بیشتر کنم؟‏ اگر فشارهای دنیا بیشتر شود چه می‌کنم؟‏ آیا اجازه می‌دهم که زیر فشار این دنیا شکل گیرم و حتی شاید تا جایی پیش روم که یَهُوَه خدا را ترک کنم؟‏› ما خادمان یَهُوَه باید در پیروی از معیارهای او خود را محک بزنیم؛‏ برای نمونه در زمینهٔ انتخاب معاشران،‏ رفتار با افراد اخراج‌شده یا انتخاب تفریحات.‏ از خود بپرسید:‏ ‹آیا در این زمینه‌ها از معیارهای یَهُوَه خدا پیروی می‌کنم؟‏› اگر تشخیص دادید که در زمینه‌ای ضعف دارید و دلتان سخت شده است باید ایمانتان را محک زنید.‏ خادم یَهُوَه باید مرتباً در پرتو آیات کتاب مقدّس خود را صادقانه محک زند.‏ ب۱۶/‏۶ ۲:‏۸،‏ ۹

خادمان وفادار یَهُوَه خدا بر زمین،‏ سازمانی را تشکیل می‌دهند که به‌راستی استثنایی است.‏ این افراد شاهدان او هستند،‏ افرادی ناکامل که مرتکب اشتباه و خطا می‌شوند.‏ با این همه یَهُوَه با روح مقدّس خود این جماعت را راهنمایی کرده و باعث رشد و شکوفایی آن در سراسر زمین شده است.‏ در سال ۱۹۱۴،‏ هنگام شروع روزهای آخرِ این نظام،‏ شمار خادمان یَهُوَه به نسبت اندک بود.‏ اما یَهُوَه خدمت موعظهٔ آنان را برکت داد.‏ از آن زمان تاکنون میلیون‌ها نفر با حقایق کلام یَهُوَه آشنا شده و به جمع شاهدان او پیوسته‌اند.‏ در واقع،‏ آیهٔ امروز نشان می‌دهد که یَهُوَه از پیش به این رشد فوق‌العاده اشاره کرده بود.‏ او همچنین افزود:‏ «این را در وقتش خواهم شتابانید.‏» بی‌گمان در این روزهای آخر این پیشگویی به تحقق رسیده است.‏ در واقع شمار قوم خدا در کل از جمعیت بسیاری از کشورها بیشتر است.‏ ب۱۶/‏۶ ۴:‏۱،‏ ۲

خارج از تصوّر عیسی بود که پدر آسمانی‌اش غذا برای پرندگان مهیا سازد،‏ اما به نیازهای اولیهٔ انسان‌ها رسیدگی نکند.‏ (‏۱پطر ۵:‏۶،‏ ۷‏)‏ یَهُوَه خدا در دهان ما غذا نمی‌گذارد،‏ اما ممکن است تلاش‌های ما را برای کشت و زرع یا کسب پول کافی برای تأمین غذای روزانه‌مان برکت دهد.‏ همچنین ممکن است اگر محتاج به غذا باشیم،‏ کسی را برانگیزد که آنچه دارد با ما سهیم شود.‏ با این که عیسی اشاره نکرده است که یَهُوَه لانه یا سرپناه پرندگان را تأمین می‌کند اما یَهُوَه مهارت لازم را و آنچه برای ساختن لانه نیاز دارند به صورت غریزی در آنان گذاشته است.‏ یَهُوَه می‌تواند به ما نیز یاری کند که سرپناهی مناسب برای خانواده‌مان بیابیم.‏ وقتی عیسی آنچه را که در آیهٔ امروز آمده است به شاگردانش گفت،‏ بی‌شک مد نظر داشت که چندی بعد زندگی‌اش را برای انسان‌ها فدا می‌کرد.‏ (‏با لوقا ۱۲:‏۶،‏ ۷ مقایسه شود.‏)‏ عیسی برای پرندگان آسمان جان خود را فدا نکرد،‏ او برای ما جانش را فدا کرد تا ما از زندگی ابدی برخوردار شویم.‏—‏مت ۲۰:‏۲۸‏.‏ ب۱۶/‏۷ ۱:‏۱۱-‏۱۳

چگونه گناه و مرگ بر انسان‌ها سایه افکند؟‏ در کتاب مقدّس آمده است:‏ ‹با نافرمانی آدم مرگ از طریق او› بر تمامی نوادگانش پادشاهی کرد.‏ (‏روم ۵:‏۱۲،‏ ۱۴،‏ ۱۷‏)‏ مایهٔ شادی است که ما محکوم نیستیم که تحت حکمرانی گناه بمانیم و گناه بر ما تسلّط داشته باشد.‏ با ایمان به قربانی عیسی مسیح تحت حکمرانی لطف یَهُوَه خدا قرار می‌گیریم.‏ (‏روم ۵:‏۲۰،‏ ۲۱‏)‏ حتی با این که ما همچنان گناه می‌کنیم،‏ راهی هست که اجازه ندهیم گناه بر زندگی ما غالب شود و بر ما تسلّط یابد.‏ زمانی که گناه می‌کنیم می‌توانیم از یَهُوَه طلب بخشایش کنیم.‏ از این رو،‏ ما تحت حکمرانی لطف خدا هستیم.‏ نتیجه آن چیست؟‏ پولُس گفته است که لطف خدا «به ما می‌آموزد که از رفتاری که خدا نمی‌پسندد و از تمایلات دنیوی بپرهیزیم و با خرداندیشی،‏ درستکاری و مطابق با وقفمان به خدا،‏ در این نظام کنونی زندگی کنیم.‏»—‏تیت ۲:‏۱۱،‏ ۱۲‏.‏ ب۱۶/‏۷ ۳:‏۵،‏ ۶

آدم و حوّا هر دو از اراده و اختیار خود سوءاستفاده کردند و راه نافرمانی از یَهُوَه را پیش گرفتند.‏ از این رو اولین پیوند ازدواج با سختی و مصیبت روبرو شد.‏ شیطانِ ابلیس یعنی «همان مار کهن» با حربه‌ای حوّا را فریفت.‏ او این باور را در حوّا به وجود آورد که خوردن از درخت «شناخت نیک و بد» می‌تواند به او حکمت و دانشی خاص ببخشد و او را قادر سازد که خوب و بد را خود تشخیص دهد.‏ حوّا در مورد این موضوع با آدم صحبت نکرد و به این ترتیب به سرپرستی همسرش احترامی نگذاشت.‏ آدم نیز به جای اطاعت از خدا میوه‌ای را که حوّا به او داد پذیرفت.‏ (‏مکا ۱۲:‏۹؛‏ پیدا ۲:‏۹،‏ ۱۶،‏ ۱۷؛‏ ۳:‏۱-‏۶‏)‏ زمانی که خدا از آدم خواست که پاسخگوی عملش باشد،‏ او همسرش را مقصر دانست و حوّا نیز تقصیر را بر گردن مار انداخت که او را فریفته است.‏ (‏پیدا ۳:‏۱۲،‏ ۱۳‏)‏ بهانه‌هایی بی‌پایه و ناموجه!‏ اولین زوج به دلیل نافرمانی از یَهُوَه سرکش و مردود شمرده شدند.‏ به‌راستی این هشداری است برای ما!‏ در واقع برای موفقیت در ازدواج هر یک از طرفین باید نقش و وظیفهٔ خود را بپذیرد و از یَهُوَه خدا اطاعت کند.‏ ب۱۶/‏۸ ۱:‏۱،‏ ۴،‏ ۵

یکی از عوامل مشکل‌زا در زندگی مشترک انتظارات غیرواقع‌بینانه است.‏ وقتی رؤیاها برای زندگی مشترکی خوش و شاد به تحقق نمی‌رسد،‏ شخص احساس نارضایتی می‌کند،‏ تصوّر می‌کند که گول خورده است و حتی زندگی بر او تلخ می‌شود.‏ تفاوت‌های تربیتی و عاطفی می‌تواند عامل بروز مشکلات شود.‏ عوامل دیگری که می‌تواند ناسازگاری و اختلاف به وجود آورد مشکلات اقتصادی،‏ خانوادهٔ همسر و تربیت فرزندان است.‏ اما اکثریت قریب به اتفاقِ زوج‌های مسیحی با راهنمایی یَهُوَه خدا،‏ در کنار هم راه‌حلی برای این قبیل مشکلات می‌یابند.‏ مسیحی‌ای که با مشکلات جدّی روبروست باید از پیران جماعت کمک بگیرد.‏ این برادران باتجربه می‌توانند زوج مسیحی را در به کار بستن پندهای کلام خدا یاری کنند.‏ برای حل مشکلات خانوادگی باید برای کسب روح خدا،‏ کمک او در به کار بستن اصول کتاب مقدّس و برخورداری از ثمرهٔ روح خدا به او دعا کرد.‏—‏غلا ۵:‏۲۲،‏ ۲۳‏.‏ ب۱۶/‏۸ ۲:‏۱۱-‏۱۳

عیسی برای خدمت موعظه زمانی محدود داشت.‏ با این همه،‏ برای این که بر علاقه‌ای که مردم به خبر خوش نشان داده بودند بیفزاید،‏ وقت صرف کرد.‏ برای نمونه،‏ از یک قایق به عنوان سکوی سخنرانی استفاده کرد و به مردم تعلیم داد.‏ همچنین به صورتی خارق‌العاده باعث شد که پِطرُس ماهی‌های فراوانی صید کند.‏ این اعمال و گفته‌های عیسی چه نتیجه‌ای داشت؟‏ پِطرُس و همراهانش «همه چیز را رها کردند و در پی او روانه شدند.‏» (‏لو ۵:‏۱-‏۱۱‏)‏ نیقودیموس یکی از اعضای سَنهِدرین به تعالیم عیسی علاقه‌مند شد.‏ او خواهان آموزش بیشتر از عیسی بود،‏ اما نمی‌خواست در ملأعام با او صحبت کند،‏ چون از حرف مردم می‌ترسید.‏ عیسی انعطاف‌پذیر بود و در وقت گذاشتن برای دیگران سخاوتمند.‏ او دور از چشم مردم شبانه با نیقودیموس دیدار کرد.‏ (‏یو ۳:‏۱،‏ ۲‏)‏ عیسی برای تقویت ایمان افراد برای آنان وقت می‌گذاشت.‏ آیا ما نیز نباید در بازدید از مردم و مطالعهٔ کتاب مقدّس با آنان کوشا باشیم؟‏ ب۱۶/‏۸ ۴:‏۱۰،‏ ۱۱

فروتنی این جنبه را در بر دارد که خود را با تقدّس و پاکی یَهُوَه محک زنیم.‏ ما برای دریافت بهترین راهنمایی،‏ کاملاً به یَهُوَه خدا وابسته‌ایم.‏ همچنین ملاحظهٔ احساسات و عقاید دیگران نیز جنبه‌ای از فروتنی است.‏ اگر زندگی‌مان را با معیارهای والای خدا هماهنگ کنیم و حساسیت‌های دیگران را در نظر بگیریم «با فروتنی در حضور خدا» قدم برمی‌داریم.‏ انتخاب لباس ما نباید موجب شود که فکر دیگری غیر از این که ما پرستندهٔ یَهُوَه هستیم در ذهن مردم ایجاد شود.‏ برادران و خواهران همین طور دیگر مردم باید از ظاهر ما ببینند که به خدای عادلمان احترام می‌گذاریم.‏ او معیارهای والایی دارد و رعایت کردن این معیارها مایهٔ شادی ماست.‏ در کل برادران و خواهران ما با لباس و ظاهر مناسب و رفتار نیکویشان،‏ انسان‌هایی را که پذیرای حقیقتند به پیام نجات‌بخش کتاب مقدّس جلب می‌کنند و مایهٔ شادی یَهُوَه خدا و جلال او هستند،‏ به راستی این برادران و خواهران شایستهٔ تحسینند.‏ ب۱۶/‏۹ ۳:‏۱۸-‏۲۰

یعقوب هر آنچه در توانش بود برای دریافت برکت خدا انجام داد،‏ حتی با فرشته‌ای که بدنی جسمانی گرفته بود،‏ کُشتی گرفت.‏ (‏پیدا ۳۲:‏۲۴-‏۲۸‏)‏ آیا این قدرت و استقامتی که یعقوب در مقابل آن فرشتهٔ پرقدرت نشان داد با توان خودش بود؟‏ به هیچ وجه!‏ با این همه،‏ او مبارزی مصمم بود و ثابت کرد که از برخورد با مشکلات روی‌گردان نیست.‏ او حقیقتاً پاداش پایداری و استقامتش را گرفت.‏ نامی مناسب شخصیتش به او داده شد؛‏ اسرائیل که به معنی «مجاهده با خدا» است.‏ یعقوب برکت فوق‌العاده‌ای دریافت کرد که ما نیز به دنبال آن هستیم،‏ کسب خشنودی خدا و برکت او.‏ راحیل،‏ همسر عزیز یعقوب نیز همچون او مشتاق بود چگونگی تحقق وعده‌ای را که یَهُوَه خدا به شوهرش داده بود،‏ ببیند،‏ چون مانعی بر سر راه بود که گذر از آن غیر ممکن به نظر می‌رسید.‏ او فرزندی نداشت.‏ در آن زمان نداشتن فرزند غم و دردی بزرگ بود.‏ راحیل چگونه توان عاطفی و جسمانی لازم را کسب کرد تا بتواند در آن شرایط مأیوس‌کننده که تغییر آن از دستش خارج بود،‏ به مبارزه ادامه دهد؟‏ امید او هیچ گاه ناامید نشد.‏ بلکه پیوسته با جدّیت بیشتر دعا کرد.‏ یَهُوَه دعا و التماس خالصانهٔ او را شنید و در نهایت فرزندانی به او بخشید و او را برکت داد.‏—‏پیدا ۳۰:‏۸،‏ ۲۰-‏۲۴‏.‏ ب۱۶/‏۹ ۲:‏۶،‏ ۷

برای فرزندانتان به خصوص لازم است که اهمیت ارزش اصول کتاب مقدّس را درک کنند.‏ (‏مز ۱:‏۱-‏۳‏)‏ شیوه‌های مختلفی می‌تواند به شما در این راه کمک کند.‏ برای نمونه می‌توانید از فرزندتان بخواهید که تصوّر کند قرار است برای زندگی به جزیره‌ای دورافتاده برود و می‌تواند چند نفر را با خود ببرد.‏ سپس از او بپرسید:‏ «هر شخص چه خصوصیاتی باید داشته باشد تا تمامی گروه خوب با هم کنار بیایند و صلح و آرامش داشته باشند.‏» همچنین می‌توانید با او در مورد راهنمایی حکیمانه‌ای که در غَلاطیان ۵:‏۱۹-‏۲۳ آمده است،‏ گفتگو کنید.‏ این تمرین می‌تواند دو درس مهم به او بدهد.‏ یکی این که معیارهای خدا صلح و هماهنگی ایجاد می‌کند.‏ دوم این که با تعلیماتی که امروزه می‌گیریم،‏ یَهُوَه خدا ما را برای زندگی در دنیای جدید آماده می‌کند.‏ (‏اشع ۵۴:‏۱۳؛‏ یو ۱۷:‏۳‏)‏ با استفاده از تجربیات برادران و خواهران در نشریاتمان می‌توانید به فرزندتان نشان دهید که کتاب مقدّس چگونه به آنان یاری رسانده است.‏ شاید بتوانید در مجلّهٔ برج دیده‌بانی از سری مقالات «کتاب مقدّس زندگی انسان را تغییر می‌دهد» استفاده کنید.‏ ب۱۶/‏۹ ۵:‏۱۳،‏ ۱۴

هر چند که فعالیت‌های زیادی داریم،‏ تمامی ما باید برای مطالعهٔ شخصی و پرستش خانوادگی نیز وقت بگذاریم.‏ (‏افس ۵:‏۱۵‏)‏ البته هدف ما نباید صرفاً مطالعهٔ چند صفحه یا تنها آماده کردن جواب برای جلسات باشد.‏ ما باید توجه کنیم که کلام خدا در دلمان جای گیرد و ایمانمان را استوار سازد.‏ هنگام مطالعه و تأمّل باید تعادل را میان رفع نیازهای دیگران و رفع نیازهای روحانی خودمان حفظ کنیم.‏ (‏فیلیپ ۱:‏۹،‏ ۱۰‏)‏ وقتی خود را برای خدمت موعظه یا جلسه یا تهیهٔ گفتار آماده می‌کنیم،‏ لزوماً نیاز روحانی ما رفع نمی‌شود.‏ برای مثال آشپزی را در نظر بگیرید.‏ او پیش از کشیدن غذا آن را می‌چشد تا برای دیگران دلپذیر باشد،‏ اما مسلّم است که این کار نیاز او را به غذا رفع نمی‌کند.‏ برای کسب نیرو و سلامت جسمی باید برای خود غذایی مغذی تهیه کند.‏ مشابهاً،‏ ما نیز باید تلاش کنیم که با خوراک روحانی مناسب و مغذی نیازهای شخصی خود را تأمین کنیم.‏ ب۱۶/‏۱۰ ۲:‏۱۰،‏ ۱۱

کتاب مقدّس در عبرانیان ۱۱:‏۱ ایمان را توصیف کرده است‏.‏ ایمان بر دو موضوع نادیدنی متمرکز است:‏ ۱)‏ آنچه «به آن امید داریم.‏» رویدادهای آینده که وقوع آن‌ها وعده داده شده اما هنوز واقع نشده است از این جمله‌اند،‏ همچون پایان یافتن شرارت و آمدن دنیای جدید.‏ ۲)‏ «حقایقی که دیده نمی‌شود.‏» در این آیه واژهٔ یونانی‌ای که «گواهی روشن» ترجمه شده است به «گواهی قانع‌کننده» اشاره دارد که برای واقعیتی نادیدنی ارائه می‌شود،‏ همچون وجود یَهُوَه خدا،‏ عیسی مسیح،‏ فرشتگان و فعالیت‌های پادشاهی آسمانی.‏ چگونه می‌توانیم نشان دهیم که امید ما زنده است و به چیزهای نادیدنی که در کلام خدا گفته شده است معتقدیم؟‏ با گفتار و اعمالمان؛‏ چرا که بدون آن‌ها ایمان ما کامل نیست.‏ ب۱۶/‏۱۰ ۴:‏۶

یَهُوَه و عیسی برای حمایت و پشتیبانی ما از منافع پادشاهی خدا،‏ بسیار ارزش قائلند،‏ حتی اگر به دلیل شرایطمان تلاش‌ها و اعانات ما محدود باشد.‏ (‏لو ۲۱:‏۱-‏۴؛‏ ۲قر ۸:‏۱۲‏)‏ برای مثال،‏ برخی از سالمندان عزیزمان تلاش زیادی می‌کنند تا به طور مرتب در جلسات و خدمت موعظه شرکت کنند.‏ آیا نباید این عزیزان را تحسین کرد و به آنان دلگرمی و قوّت‌قلب داد؟‏ آری،‏ برای دلگرم ساختن و قوّت‌قلب دادن به دیگران از هر فرصتی استفاده کنید.‏ اگر شخص شایستهٔ تحسین است،‏ چرا او را تحسین نکنیم؟‏ توجه کنید که وقتی پولُس و بَرنابا به اَنطاکیه در پیسیدیه رسیدند،‏ چه اتفاقی افتاد.‏ مسئولان کنیسه به آنان گفتند:‏ «ای برادران اگر سخنی دلگرم‌کننده برای جمع دارید،‏ بگویید.‏» پولُس نیز سخنرانی مفیدی برایشان ایراد کرد.‏ (‏اعما ۱۳:‏۱۳-‏۱۶،‏ ۴۲-‏۴۴‏)‏ اگر ما می‌توانیم با سخنانمان دیگران را تشویق کرده دلگرم سازیم،‏ چرا سکوت کنیم؟‏ اگر ما قوّت‌قلب دادن به دیگران را عادت خود سازیم،‏ آنان نیز ما را تشویق کرده،‏ دلگرم خواهند ساخت.‏—‏لو ۶:‏۳۸‏.‏ ب۱۶/‏۱۱ ۱:‏۳،‏ ۱۵،‏ ۱۶

حقیقتاً چه افتخار بزرگی است که در سازمان یَهُوَه هستیم!‏ آگاهی از خواسته‌ها و معیارهای یَهُوَه این مسئولیت را به همراه دارد که در زندگی در راه درست گام برداریم و از حاکمیت یَهُوَه حمایت کنیم.‏ دنیا روزبه‌روز بیشتر در فساد و هرزگی غرق می‌شود،‏ اما ما باید مانند یَهُوَه ‹از بدی نفرت کنیم.‏› (‏مز ۹۷:‏۱۰‏)‏ ما به هیچ وجه حاضر نیستیم مانند اشخاص خدانشناسی باشیم که «بدی را نیکی و نیکی را بدی می‌خوانند.‏» (‏اشع ۵:‏۲۰‏)‏ برعکس،‏ ما می‌خواهیم که خدا را خشنود کنیم و از این رو تمام سعی خود را می‌کنیم تا از لحاظ جسمانی،‏ اخلاقی و روحانی پاک بمانیم.‏ (‏۱قر ۶:‏۹-‏۱۱‏)‏ ما یَهُوَه خدا را دوست داریم و به او توکّل می‌کنیم،‏ از این رو مطابق با معیارهای روشنی که در کلام گرانقدرش آمده است،‏ عمل می‌کنیم و وفاداری‌مان را به او نشان می‌دهیم.‏ هر جا که باشیم،‏ در خانه،‏ محیط کار،‏ جماعت یا مدرسه تمام سعی خود را می‌کنیم که این معیارها را حفظ کنیم.‏ ب۱۶/‏۱۱ ۳:‏۱۳

شاگردان کتاب مقدّس در سال‌های ۱۹۱۴ تا ۱۹۱۹ در خصوص اطاعت از دولت‌ها دید کاملاً درستی نداشتند،‏ اما نیّت آنان بد نبود.‏ از این رو،‏ در رابطه با جنگ بی‌طرفی را آن گونه که باید حفظ نمی‌کردند.‏ برای مثال،‏ زمانی که رئیس جمهور آمریکا،‏ روز سی‌ام مهٔ ۱۹۱۸ را روز دعا برای صلح تعیین کرد،‏ برج دیده‌بانی شاگردان کتاب مقدّس را به برگزاری آن تشویق کرد.‏ برخی برادران کمک‌های مالی به دولت کردند و برخی حتی اسلحه و سرنیزه به دست گرفتند و به جنگ رفتند.‏ با این همه،‏ اشتباه است که استدلال کنیم چون به اصلاح و تأدیب نیاز داشتند به اسارت بابِل بزرگ درآمدند.‏ برعکس،‏ طی جنگ جهانی اول آنان وظیفهٔ خود در خصوص جدا شدن از دین کاذب را به‌خوبی درک کرده بودند و می‌توان گفت تا حد زیادی نیز از آن جدا شده بودند.‏—‏لو ۱۲:‏۴۷،‏ ۴۸‏.‏ ب۱۶/‏۱۱ ۵:‏۹

ممکن است از خود بپرسید چرا پولُس با مسیحیان مسح‌شده از خطر زندگی بر طبق «امیال نفسانی» سخن گفت.‏ آیا امروزه نیز امکان دارد خطری مشابه آنانی را تهدید کند که خدا به عنوان دوست خود پذیرفته است و در چشم او درستکارند؟‏ متأسفانه،‏ برای هر مسیحی این امکان وجود دارد که مطابق امیال گناه‌آلود جسم رفتار کند.‏ برای نمونه پولُس نوشته است که در میان مسیحیان روم برخی «بردهٔ خواهش‌های خود» بودند،‏ این «خواهش‌ها» می‌تواند مربوط به امور جنسی،‏ خوردن و نوشیدن یا چیزهای دیگر باشد.‏ برخی از آنان «دل‌های ساده‌لوحان را» فریب می‌دادند و آنان را نیز گمراه می‌کردند.‏ (‏روم ۱۶:‏۱۷،‏ ۱۸؛‏ فیلیپ ۳:‏۱۸،‏ ۱۹؛‏ یهو ۴،‏ ۸،‏ ۱۲‏)‏ به یاد آورید که حتی زمانی برادری در قُرِنتُس ‹با نامادری خود رابطه داشت.‏› (‏۱قر ۵:‏۱‏)‏ پس می‌توان درک کرد که چرا یَهُوَه خدا از طریق پولُس به آن مسیحیان هشدار داد که «افکار خود را درگیر آنچه نفسانی است،‏» نکنند.‏ (‏روم ۸:‏۵،‏ ۶‏)‏ امروزه نیز بجاست که این هشدار را به گوش گیریم.‏ ب۱۶/‏۱۲ ۲:‏۵،‏ ۸،‏ ۹

روش دیگری برای کنار آمدن با نگرانی‌ها،‏ گفتگوی مفید و بیان احساسات با شخصی قابل‌اعتماد است.‏ گاه گفتگو با همسر،‏ دوستی نزدیک یا پیری در جماعت می‌تواند سبب شود که به آنچه باعث نگرانی‌تان شده است،‏ از دید دیگری بنگرید.‏ گفتگویی صریح و صادقانه می‌تواند باعث شود که درک بهتری از وضعیتتان کسب کنید و با آنچه ذهنتان را مشغول کرده است،‏ راحت‌تر کنار بیایید.‏ کتاب مقدّس می‌گوید:‏ «بی‌مشورت،‏ تدبیرها باطل می‌شود،‏ با مشاوران بسیار،‏ به ثمر می‌رسد.‏» (‏امث ۱۵:‏۲۲‏)‏ یَهُوَه از طریق جلسات هفتگی جماعت نیز به ما مسیحیان در کاهش نگرانی‌هایمان یاری می‌کند.‏ در این گردهمایی‌ها با هم‌ایمانانمان معاشرت می‌کنیم،‏ کسانی که به فکر ما هستند و خواهان تشویق یکدیگرند.‏ (‏عبر ۱۰:‏۲۴،‏ ۲۵‏)‏ این ‹تشویق متقابل› ما را از لحاظ روحانی قوّت می‌بخشد و کنار آمدن با نگرانی‌ها را برایمان آسان‌تر می‌سازد.‏—‏روم ۱:‏۱۲‏.‏ ب۱۶/‏۱۲ ۳:‏۱۷،‏ ۱۸

هنگام رویارویی با بیماری یا مشکلات دیگر که رفع آن از توان ما خارج است،‏ می‌توانیم نگرانی‌هایمان را به یَهُوَه بسپاریم و اطمینان داشته باشیم که او به فکر ماست.‏ (‏۱پطر ۵:‏۶،‏ ۷‏)‏ برای شرکت در جلسات مسیحی و بهره‌گیری از دیگر تدارکات روحانی هر آنچه در توان داریم،‏ انجام می‌دهیم.‏ (‏عبر ۱۰:‏۲۴،‏ ۲۵‏)‏ در خصوص والدین وفادار که فرزندانشان از حقیقت دور شده‌اند،‏ چه می‌توان گفت؟‏ سموئیل در سنین سالخوردگی دیگر نمی‌توانست پسرانش را مجبور سازد که به معیارهای خدا پای‌بند مانند؛‏ معیارهایی که خود به آنان آموخته بود.‏ (‏۱سمو ۸:‏۱-‏۳‏)‏ او باید این امر را به دستان یَهُوَه می‌سپرد.‏ سموئیل به سهم خود می‌توانست وفاداری‌اش را به یَهُوَه خدا،‏ پدر آسمانی‌اش حفظ کند.‏ (‏امث ۲۷:‏۱۱‏)‏ امروزه برخی از والدین مسیحی شرایطی مشابه سموئیل دارند.‏ یَهُوَه خدا مشتاق است گناهکارانی را که توبه کرده‌اند،‏ به آغوش خود بپذیرد.‏ (‏لو ۱۵:‏۲۰‏)‏ در عین حال،‏ این والدین تلاش می‌کنند که به سهم خود به یَهُوَه خدا وفادار مانند و امید دارند که فرزندانشان با دیدن نمونهٔ آنان به آغوش یَهُوَه بازگردند.‏ ب۱۷/‏۱ ۱:‏۱۶،‏ ۱۷

شخص متواضع و فروتن می‌تواند قابلیت‌ها و توانایی‌های خود را بسنجد،‏ خطاهایش را تشخیص دهد و توصیه و پیشنهاد را بپذیرد.‏ تواضع و فروتنی مایهٔ خشنودی یَهُوَه خداست.‏ در کتاب مقدّس تواضع به شناخت و آگاهی از محدودیت‌هایمان نیز اشاره دارد.‏ در زبان اصلی کتاب مقدّس تأکید بر این امر است که این آگاهی باید بر رفتار ما با دیگران تأثیر بگذارد.‏ چه زمانی ممکن است در افکار و اعمالمان فروتنی را زیر پا بگذاریم؟‏ به برخی علائم هشداردهنده توجه کنید.‏ ممکن است به دلیلی،‏ برای مثال به دلیل مسئولیت‌هایی که به ما سپرده شده است،‏ خود را مهم‌تر از دیگران بشماریم.‏ (‏روم ۱۲:‏۱۶‏)‏ شاید به شیوه‌ای نابجا توجه دیگران را به خود جلب کنیم.‏ (‏۱تیمو ۲:‏۹،‏ ۱۰‏)‏ یا شاید بر پایهٔ عقاید شخصی،‏ موقعیت خود یا آشنایانمان،‏ نظرات خود را به دیگران تحمیل کنیم.‏ حتی شاید خود متوجه نشویم که پا از فروتنی فراتر گذاشته‌ایم و گستاخانه عمل کرده‌ایم.‏—‏۱قر ۴:‏۶‏.‏ ب۱۷/‏۱ ۳:‏۶-‏۸

فعالیت قوم یَهُوَه گسترده‌تر و پیچیده‌تر شده است.‏ همچنان که تلاش می‌کنیم از پس پروژه‌های جدید برآییم،‏ شیوه‌هایی دیگر ارائه می‌شود که اغلب با رشد سریع تکنولوژی در ارتباط است.‏ ممکن است برای برخی برادران مسن پیش رفتن با این پیشرفت‌ها دشوار باشد.‏ (‏لو ۵:‏۳۹‏)‏ حتی اگر چنین نیز نباشد،‏ طبعاً برادران جوان‌تر از قدرت و نیروی بیشتری برخوردارند.‏ اگر برادران مسن به جوان‌ترها در قبول مسئولیت یاری رسانند نشانهٔ محبت آنان است و در نهایت امور نیز بهتر پیش خواهد رفت.‏ (‏مز ۷۱:‏۱۸‏)‏ شاید برای برادرانی که اختیاراتی دارند،‏ آسان نباشد که امور را به جوان‌ترها واگذار کنند.‏ برای برخی موقعیتی که از آن برخوردارند عزیز است و می‌ترسند که آن را از دست بدهند.‏ برخی معتقدند جوان‌ترها نمی‌توانند کارها را خوب پیش ببرند.‏ شاید برخی نیز استدلال کنند که فرصت آموزش به دیگران را ندارند.‏ از سوی دیگر جوان‌ترها نیز نباید از این که کارهای بیشتری به آنان واگذار نمی‌شود صبر و شکیبایی خود را از دست بدهند.‏ ب۱۷/‏۱ ۵:‏۳،‏ ۴

خدا زندگی نخستین مخلوق خود را از آسمان به زمین انتقال داد.‏ (‏یو ۱:‏۱۴‏)‏ از این رو،‏ عیسی نیز همچون آدم انسانی کامل بود.‏ اما برخلاف آدم بر طبق معیارهای خدا زندگی کرد،‏ معیارهایی که خدا برای انسانی کامل تعیین کرده بود.‏ عیسی حتی تحت سخت‌ترین آزمایش‌ها و فشارها قانون خدا را زیر پا نگذاشت.‏ عیسی که انسانی کامل بود می‌توانست با فدا کردن جان خود در راه بشر،‏ آنان را از گناه و مرگ نجات دهد.‏ او با آدم کاملاً برابر بود.‏ عیسی انسانی کامل بود و تا پایان زندگی خود،‏ به خدا وفادار ماند و از او اطاعت کرد.‏ (‏۱تیمو ۲:‏۶‏)‏ عیسی جانش را در راه ما فدا کرد و این جانفشانی این امکان را فراهم ساخت تا مردان،‏ زنان و کودکان،‏ آری «بسیاری» بتوانند به زندگی ابدی دست یابند.‏ (‏مت ۲۰:‏۲۸‏)‏ در واقع،‏ بهای رهایی کلیدی است که راه را برای تحقق مقصود اصلی خدا باز می‌کند.‏ (‏۲قر ۱:‏۱۹،‏ ۲۰‏)‏ بهای رهایی یا فدیهٔ عیسی،‏ این امکان را برای همهٔ انسان‌های وفادار فراهم می‌سازد تا به زندگی ابدی دست یابند.‏ ب۱۷/‏۲ ۱:‏۱۵،‏ ۱۶

تصوّر کنید در جاده‌ای طولانی در حرکتید،‏ در میان تونلی بلند می‌ایستید.‏ همه جا تاریک است.‏ با این همه اطمینان دارید که وقتی به انتهای تونل نزدیک شوید،‏ بار دیگر نور را خواهید دید.‏ مشابهاً ممکن است گاه با ناملایمات بسیاری روبرو باشیم و حس کنیم که غرق سختی و مشکلات هستیم.‏ حتی ممکن است عیسی نیز چنین احساسی داشته است.‏ او «سخنان خصمانه را از سوی گناهکاران تحمّل کرد،‏» تحقیر و حتی مرگ بر «تیر شکنجه» را به جان خرید.‏ بی‌شک آن زمان سخت‌ترین و تاریک‌ترین دوران زندگی عیسی بر زمین بود.‏ (‏عبر ۱۲:‏۳‏)‏ اما عیسی پایدار ماند.‏ او بر پاداش این پایداری،‏ به خصوص بر تقدّس نام خدا و حقانیت حکمرانی او تمرکز کرده بود.‏ برای عیسی سختی‌ها و آن دوران تاریک موقتی بود،‏ اما درخشش پاداش آسمانی‌اش ابدی.‏ ممکن است شما نیز با مشکلاتی آزاردهنده و حتی خردکننده روبرو باشید.‏ اما به یاد داشته باشید که سختی‌های شما در راه زندگی جاودان موقتی است.‏ ب۱۶/‏۴ ۲:‏۱۰

در دنیای بی‌بندوبار و آسان‌گیرِ امروز دیگر گناه زشتی خود را از دست داده است و بسیاری از نیاز خود به رهایی از گناه آگاه نیستند.‏ بسیاری آگاهی ندارند که گناه چیست،‏ چه تأثیری بر ما دارد و برای نجات از بردگی گناه به چه نیاز داریم تا این که با شاهدان یَهُوَه صحبت می‌کنند.‏ درک این امور برای افرادی که دلی‌پذیرا دارند مایهٔ آرامش است؛‏ درک این که یَهُوَه خدا به دلیل محبت بی‌کران و لطفش به ما،‏ پسرش را فرستاد تا ما را از گناه و نتیجهٔ آن یعنی مرگ آزاد کند.‏ (‏۱یو ۴:‏۹،‏ ۱۰‏)‏ بهای رهایی که از طریق مسیح پرداخت شد،‏ اثباتی است بر محبت عظیم خدا به ما و نشانهٔ لطف بی‌کران او.‏ با ایمان به خون ریخته‌شدهٔ عیسی گناهانمان بخشیده می‌شود و از وجدانی راحت برخوردار می‌شویم.‏ به‌راستی دانستن این امر چقدر مایهٔ آسودگی خاطر است.‏ (‏عبر ۹:‏۱۴‏)‏ بی‌شک این خبر،‏ خبر خوشی است که باید به گوش مردم برسانیم!‏ ب۱۶/‏۷ ۴:‏۶،‏ ۷

اگر در عمل نشان دهیم که به تدارک بهای رهایی یا فدیه ایمان داریم،‏ گناهانمان کاملاً بخشیده می‌شود.‏ کتاب مقدّس به ما اطمینان می‌دهد که گناهان ما ‹پاک می‌شود.‏› (‏اعما ۳:‏۱۹-‏۲۱‏.‏)‏ یَهُوَه از طریق بهای رهایی خادمان مسح‌شدهٔ خود را فرزندان خود خوانده است.‏ (‏روم ۸:‏۱۵-‏۱۷‏)‏ او همچنین مسیحیان دیگر را که در کتاب مقدّس «گوسفندان دیگر» خوانده می‌شوند دعوت کرده است تا به خانوادهٔ او بپیوندند.‏ آنان پس از کامل شدن تحت آزمایش نهایی قرار می‌گیرند و اگر به خدا وفادار بمانند،‏ فرزندان او خوانده خواهند شد.‏ (‏روم ۸:‏۲۰،‏ ۲۱؛‏ مکا ۲۰:‏۷-‏۹‏)‏ یَهُوَه همیشه به فرزندان عزیزش محبت خواهد کرد.‏ همهٔ ما از فواید بهای رهایی تا ابد بهره خواهیم برد.‏ یَهُوَه خدا این هدیهٔ باارزش را به ما داده است و هرگز کسی نمی‌تواند آن را از ما بگیرد.‏ اگر ما از ته دل توبه کنیم،‏ شیطان هرگز نمی‌تواند مانع شود که در نهایت عضوی از خانوادهٔ یَهُوَه شویم.‏ ب۱۷/‏۲ ۲:‏۱۵،‏ ۱۶

وقتی یَهُوَه راه دوستی را برای ما باز کرد،‏ می‌دانست که چه تمایلات نادرستی به خصوص می‌تواند برای ما مشکل به وجود آورد.‏ او می‌دانست که گاه خطا خواهیم کرد.‏ با این حال این امر مانع نشد که راه دوستی با خود را به روی ما ببندد.‏ محبت،‏ یَهُوَه خدا را برانگیخت که هدیه‌ای بسیار باارزش به ما ببخشد،‏ یعنی قربانی پسرش عیسی مسیح را.‏ ‏(‏یو ۳:‏۱۶‏)‏ ما می‌توانیم بر پایهٔ این تدارک پر ارزش هر بار که خطا می‌کنیم از یَهُوَه درخواست بخشش کنیم و اطمینان داشته باشیم که دوستی‌مان با او همچنان به قوّت خود باقی خواهد ماند.‏ (‏روم ۷:‏۲۴،‏ ۲۵‏)‏ آیا درست است که به دلیل ناپاکی و گناهکاری،‏ خود را از برکت فدیه بی‌بهره سازیم؟‏ قطعاً خیر.‏ نباید فراموش کرد که فدیه برای گناهکاران و توبهٔ آنان تدارک دیده شده است.‏ به برکت فدیه،‏ ما می‌توانیم با وجود خمیرهٔ گناه‌آلودمان رابطهٔ دوستی با یَهُوَه خدا برقرار کنیم.‏—‏۱تیمو ۱:‏۱۵‏.‏ ب۱۶/‏۵ ۴:‏۶،‏ ۷