فوریه

پایداری باید چه کاری را به انجام رساند؟‏ یعقوب در ادامه گفت که وقتی آن کار به انجام رسد،‏ شخص کامل و از هر جهت بی‌عیب می‌شود و کمبودی نخواهد داشت.‏ (‏یعقو ۱:‏۴‏)‏ اغلب در مشکلات ضعف‌های ما و جنبه‌هایی از شخصیت‌مان که باید روی آن‌ها کار کنیم،‏ نمایان می‌شود.‏ اگر در این سختی‌ها پایدار بمانیم شخصیت‌مان به شخصیت بی‌عیب و کامل مسیحی نزدیک‌تر خواهد شد.‏ برای نمونه،‏ صبور،‏ قدردان و دلسوز خواهیم شد.‏ پس چون پایداری برای شکل‌گرفتن شخصیت مسیحی ما ضروری است،‏ هیچ گاه برای پایان یافتن سختی و آزمایش‌هایی که در زندگی بر سر راهتان قرار می‌گیرد،‏ معیارهای کتاب مقدّس را زیر پا نگذارید.‏ برای مثال،‏ اگر با افکاری آلوده در نبردید به جای این که تسلیم وسوسه شوید،‏ با دعا تمایلات نادرست را از خود دور کنید.‏ اگر چنین کنید خویشتنداری را در خود بیشتر پرورش می‌دهید.‏ آیا عضوی از خانواده‌تان با راهی که شما در پیش گرفته‌اید مخالفت می‌کند؟‏ به جای این که زیر فشار کمر خم کنید،‏ مصمم باشید که همچنان با تمام دل یَهُوَه را پرستش کنید.‏ این نکته را به یاد داشته باشید:‏ برای خشنود ساختن خدا باید پایداری کنیم.‏—‏روم ۵:‏۳-‏۵؛‏ یعقو ۱:‏۱۲‏.‏ ب۱۶/‏۴ ۲:‏۱۵،‏ ۱۶

غرور نسبت به نژاد،‏ قوم،‏ فرهنگ یا ملیتی با دید یَهُوَه خدا نسبت به حکمرانی انسانی و خانوادهٔ بشری در تضاد است.‏ مسلّم است که یَهُوَه خدا نمی‌خواهد ما فرهنگ خود را نادیده بگیریم.‏ بلکه فرهنگ‌های مختلف نشانهٔ تنوع فوق‌العادهٔ خانوادهٔ بشری است.‏ با این همه باید به یاد داشته باشیم که از دید خدا تمامی مردم یکسان هستند.‏ (‏روم ۱۰:‏۱۲‏)‏ ملیت‌گرایی از غرور نسبت به کشور یا قوم برمی‌خیزد و کسی که چنین غروری دارد مشکل بتواند بی‌طرفی خود را حفظ کند.‏ این غرور می‌تواند در مسیحیان نیز وجود داشته باشد،‏ حتی در جماعت قرن اول نیز به دلیل ملیت‌گرایی تبعیض میان برادران وجود داشت.‏ (‏اعما ۶:‏۱‏)‏ چگونه می‌توانیم متوجه شویم که آیا در ما چنین غرور نابجایی نهفته است؟‏ فرض کنید برادر یا خواهری از کشوری دیگر پیشنهادی به شما می‌کند.‏ آیا فوراً فکر می‌کنید،‏ ‹ما از این چیزها بهتر سر در می‌آوریم› و پیشنهاد او را رد می‌کنید؟‏ به جای چنین طرز فکری همگی ما باید پند الهامی آیهٔ امروز را مد نظر داشته باشیم.‏ ب۱۶/‏۴ ۴:‏۱۲،‏ ۱۳

عیسی در مورد «بشارت پادشاهی خدا» موعظه می‌کرد و او از شاگردانش نیز انتظار دارد که چنین کنند.‏ کدام گروه این پیام را به «همهٔ قوم‌ها» موعظه می‌کنند؟‏ (‏مت ۲۸:‏۱۹‏)‏ پاسخ روشن است؛‏ تنها شاهدان یَهُوَه.‏ حتی برخی مخالفان نیز به این امر پی برده‌اند.‏ برای مثال،‏ یک کشیش میسیونر به یکی از شاهدان گفت که در کشورهای مختلف زندگی کرده است و از شاهدان یَهُوَه در تمامی این کشورها یک سؤال پرسیده است،‏ این که آنان چه پیامی را موعظه می‌کنند.‏ پاسخ آنان چه بوده است؟‏ آن کشیش می‌گوید:‏ «آنان آنقدر نادان هستند که همه یک پاسخ دادند:‏ ‹خبر خوش پادشاهی را.‏›» در واقع این شاهدان،‏ همه یک‌پارچه و متحد،‏ آن گونه که از مسیحیان حقیقی انتظار می‌رود،‏ پاسخ داده‌اند.‏ (‏۱قر ۱:‏۱۰‏)‏ آنان همگی پیام مجلّهٔ برج دیده‌بانی را به گوش مردم می‌رسانند و برج دیده‌بانی پادشاهی یَهُوَه خدا را اعلام می‌کند.‏ این مجلّه به ۲۵۴ زبان و به طور متوسط با تیراژ نزدیک به ۵۹ میلیون نسخه برای هر شماره،‏ پرتیراژترین مجلّه در دنیاست.‏ ب۱۶/‏۵ ۲:‏۶

شناخت طرز فکر یَهُوَه خدا می‌تواند در اتخاذ تصمیم‌گیری عاقلانه به ما یاری کند.‏ ممکن است مبشّری بخواهد به خدمت تمام‌وقت پیشگامی بپردازد.‏ اما برای عملی ساختن این تصمیم باید زندگی‌ای ساده‌تر در پیش گیرد و برای این منظور قدم‌هایی بردارد.‏ ممکن است در عین حال با خود فکر کند،‏ ‹آیا می‌توانم با در پیش گرفتن زندگی‌ای ساده شاد باشم؟‏› مسلّم است که در مورد خدمت پیشگامی فرمانی در کتاب مقدّس نیامده است و ما مبشّران بدون خدمت پیشگامی هم می‌توانیم یَهُوَه را با وفاداری خدمت کنیم.‏ اما عیسی به ما اطمینان می‌بخشد آنانی که در راه پادشاهی خدا ازخودگذشتگی می‌کنند،‏ برکات فراوانی را نصیب خود می‌سازند.‏ (‏لو ۱۸:‏۲۹،‏ ۳۰‏)‏ افزون بر این در کلام خدا آمده است که هدایای اختیاری‌ای که ما با شادی در خدمت به یَهُوَه خدا و پیشبرد پرستش پاک تقدیم می‌کنیم،‏ مایهٔ خشنودی اوست.‏ (‏مز ۱۱۹:‏۱۰۸‏)‏ حال آیا با توجه به این نکات در کتاب مقدّس و با بهره‌گیری از برکت دعا می‌توان به طرز فکر یَهُوَه خدا در این خصوص پی برد؟‏ تأمّل بر این امور می‌تواند ما را بر آن دارد که تصمیمی بگیریم که برای ما قابل اجراست و برکات یَهُوَه خدا را به همراه دارد.‏ ب۱۶/‏۵ ۳:‏۱۳

بسیاری از مشکلات و مطالبی که در نشریات ذکر می‌شود و مخاطب آن جوانان است،‏ منحصر به جوانان نیست.‏ هر مسیحی باید از ایمانش دفاع کند،‏ احساساتش را کنترل کند،‏ با فشارهای مضر اطرافیان مقابله کند و از معاشران و تفریحات ناسالم دوری کند.‏ این موضوعات و موضوعات دیگرِ بسیاری به صورت مطالبی برای نوجوانان و جوانان طراحی شده است.‏ حال آیا درست است که مسیحیانِ دیگر تصوّر کنند که خواندن چنین نشریاتی برای آنان نامناسب و تحقیرآمیز است؟‏ به هیچ وجه!‏ این مطالب بر مبنای اصول کتاب مقدّس است،‏ اصولی که همیشگی و دائمی است،‏ هر چند که به صورتی عرضه شده است که برای جوانان گیرا و جذاب باشد.‏ پس هر مسیحی می‌تواند از این تدارک روحانی بهره و فایده برد.‏ نشریات ما در کنار این که جوانان را برای مقابله با مشکلاتشان مجهز می‌سازد،‏ به آنان کمک می‌کند که از لحاظ روحانی نیز پیشرفت کنند و به یَهُوَه خدا نزدیک شوند.‏ از این رو،‏ مسیحیانِ دیگر نیز می‌توانند از این نشریات فایده ببرند.‏ ب۱۶/‏۵ ۵:‏۱۵،‏ ۱۶

‏«یَهُوَه،‏ خدای ما،‏ خداوندِ یکتاست.‏» به‌راستی این گفته بسیار پرقدرت است!‏ این یادآوری به اسرائیلیان برای مقابله با مشکلاتی که هنگام وارد شدن به سرزمین موعود و تصاحب آن روبرو بودند،‏ قوّت بخشید.‏ اگر ما نیز این سخنان را در دلمان جای دهیم،‏ به ما قدرت می‌بخشد تا از مصیبت عظیمی که پیش رو داریم سر بلند بیرون آییم و در بهشتی که به دنبال آن می‌آید سهیم باشیم.‏ باشد که همواره به یَهُوَه خدا،‏ با تمام جان محبت ورزیم و به او خدمت کنیم و بکوشیم صلح را در میان برادران مسیحی‌مان حفظ کنیم و به این ترتیب وقف کامل خود به یَهُوَه را نشان دهیم.‏ اگر چنین کنیم،‏ می‌توانیم اطمینان داشته باشیم که شاهد تحقق این گفتهٔ عیسی خواهیم بود:‏ «بیایید،‏ ای شما که از پدر من برکت یافته‌اید،‏ پادشاهی‌ای را که از آغاز دنیا برای شما آماده شده بود،‏ به میراث ببرید.‏»—‏مت ۲۵:‏۳۴‏.‏ ب۱۶/‏۶ ۳:‏۲،‏ ۲۰

غرور می‌تواند موجب شود که اعمال نادرستمان را توجیه کنیم و از شکل گرفتن در دستان یَهُوَه امتناع ورزیم.‏ (‏ار ۱۷:‏۹‏)‏ آیا شما نیز تا به حال از هم‌ایمانی رنجیده‌اید یا امتیاز خاصّی را در خدمت از دست داده‌اید؟‏ اگر چنین است واکنشتان چگونه بوده است؟‏ آیا برایتان دشوار بود که روی غرورتان پا بگذارید؟‏ یا برایتان اهمیت داشت که با برادرتان در صلح باشید و به یَهُوَه خدا وفادار مانید؟‏ (‏مز ۱۱۹:‏۱۶۵؛‏ کول ۳:‏۱۳‏)‏ ممکن است شخصی که گناه پیشه می‌کند یا مرتکب گناه می‌شود و آن را می‌پوشاند،‏ نسبت به نصایح و پندهای الٰهی بی‌توجه شود.‏ در چنین شرایطی گناه کردن آسان می‌شود.‏ (‏جا ۸:‏۱۱‏)‏ برادری دیگر که به نگاه کردن به هرزه‌نگاری عادت کرده بود بعدها گفت:‏ «متوجه شدم که روحیه‌ای انتقادآمیز نسبت به پیران جماعت پیدا کرده بودم.‏» عادت زشت او به وضعیت روحانی‌اش آسیب رسانده بود.‏ در نهایت،‏ این عادت او مشخص شد و کمک لازم را دریافت کرد.‏ البته درست است که همهٔ ما ناکامل هستیم.‏ اما اگر به جای این که به دنبال بخشش یَهُوَه خدا باشیم و کمک بطلبیم،‏ روحیه‌ای انتقادآمیز در خود ایجاد کنیم یا راه اشتباهی را که می‌رویم توجیه کنیم،‏ نشانهٔ این است که دلمان سخت شده است.‏ ب۱۶/‏۶ ۲:‏۵،‏ ۶

عیسی می‌دانست که شاگردانش نگران این بودند که چه بخورند و چه بنوشند و چه بپوشند.‏ از این رو،‏ به آنان گفت که ‹دیگر نگران نباشند.‏› در واقع آنان خود را برای موضوعاتی نگران می‌کردند که بی‌مورد بود.‏ عیسی دلیل قانع‌کننده‌ای داشت که از آنان خواست ‹دیگر نگران نباشند.‏› نگرانی‌ها و غصه‌های بی‌مورد،‏ حتی در مورد چیزهای موجه و معقول،‏ می‌تواند چنان ذهن شخص را مشغول کند که دیگر جایی برای مهم‌ترین امور زندگی،‏ یعنی امور روحانی نماند.‏ عیسی می‌دانست که درک این امر برای شاگردانش بسیار اهمیت دارد،‏ از این رو در موعظهٔ بالای کوه،‏ چهار مرتبهٔ دیگر به این گرایش نادرست و خطرناک اشاره کرد.‏ (‏مت ۶:‏۲۷،‏ ۲۸،‏ ۳۱،‏ ۳۴‏)‏ عیسی به‌خوبی از نیازهای روزمرهٔ زندگی مردم آگاه بود.‏ همچنین او آگاه بود که «در روزهای آخر،‏ زمان‌هایی سخت» فرا می‌رسید و از مشکلات آن گروه از شاگردانش که قرن‌ها بعد در آن زمان زندگی می‌کردند،‏ آگاه بود.‏ (‏۲تیمو ۳:‏۱‏)‏ مشکلاتی همچون بیکاری،‏ تورم،‏ کمبود غذا و فقر که بسیاری به آن دچارند.‏ با این همه عیسی می‌دانست که «ارزش زندگی بیش از غذا و ارزش بدن بیش از لباس» است.‏ ب۱۶/‏۷ ۱:‏۸،‏ ۹

ما انسان‌ها نمی‌توانیم از تمامی خواسته‌های یَهُوَه به صورت کامل اطاعت کنیم،‏ از این رو مستحق مهربانی او نیز نیستیم.‏ سلیمان نبی چنین گفت:‏ «براستی که بر زمین،‏ پارسایی نیست که نیکویی کند و هرگز گناه نورزد.‏» (‏جا ۷:‏۲۰‏)‏ همچنین پولُس رسول گفت:‏ «همه گناه کرده‌اند و نمی‌توانند جلال خدا را به طور کامل منعکس کنند.‏» و «مزد گناه مرگ است.‏» (‏روم ۳:‏۲۳؛‏ ۶:‏۲۳الف‏)‏ در واقع ما مستحق مرگیم.‏ اما یَهُوَه خدا محبتش را به انسان‌ها با عملی که لطفی بی‌نظیر بود ابراز داشت.‏ بزرگ‌ترین هدیهٔ او فرستادن ‹پسر یگانه‌اش› به زمین بود تا برای ما کشته شود.‏ (‏یو ۳:‏۱۶‏)‏ پولُس رسول در خصوص عیسی چنین نوشت:‏ «اکنون تاج جلال و حرمت بر سر او گذاشته شده است.‏ به این ترتیب،‏ به سبب لطف خدا،‏ او طعم مرگ را به خاطر همگان چشید.‏» (‏عبر ۲:‏۹‏)‏ بلی،‏ «هدیه‌ای که خدا می‌دهد،‏ حیات جاودان از طریق سَرورمان مسیحْ عیساست.‏»—‏روم ۶:‏۲۳ب‏.‏ ب۱۶/‏۷ ۳:‏۳،‏ ۴

به‌راستی ازدواج بخشی از زندگی است.‏ مروری بر منشأ آن و مقصودی که در پس آن است باعث می‌شود دیدی درست به آن داشته باشیم و از برکات آن فایدهٔ بیشتر ببریم.‏ پس از این که خدا اولین انسان،‏ آدم را آفرید حیوانات را نزد او آورد تا آن‌ها را نام‌گذاری کند.‏ اما «یاوری مناسب برای آدم یافت نشد.‏» خدا آدم را به خوابی عمیق فرو برد و یکی از دنده‌های او را گرفت و از آن زنی ساخت و خدا آن زن را نزد آدم آورد.‏ (‏پیدا ۲:‏۲۰-‏۲۴‏)‏ پس خدا منشأ و بانی ازدواج است.‏ عیسی تأیید کرد که یَهُوَه خدا چنین مقرّر فرموده است:‏ «مرد،‏ پدر و مادر خود را ترک می‌کند و به زن خود می‌پیوندد و آن دو یک تن خواهند شد.‏» (‏مت ۱۹:‏۴،‏ ۵‏)‏ این که خدا در آفرینش زن از دندهٔ مرد استفاده کرد،‏ می‌توانست بر اتحاد و نزدیکی آن دو تأثیر خاصّی داشته باشد.‏ در آن زمان طلاق یا چند همسری جایی در پیوند ازدواج نداشت.‏ ب۱۶/‏۸ ۱:‏۱،‏ ۲

عیسی اغلب جداگانه با اشخاص در مورد پادشاهی خدا صحبت می‌کرد.‏ برای نمونه،‏ او با زنی در کنار چاه یعقوب نزدیک شهر سوخار گفتگویی گرم و پربار داشت.‏ (‏یو ۴:‏۵-‏۳۰‏)‏ او همچنین با مَتّای لاوی که خراجگیر بود صحبت کرد.‏ مَتّی دعوت عیسی را برای پیروی از او پذیرفت.‏ در ضیافتی در خانهٔ مَتّی او و بقیه پای صحبت عیسی نشستند.‏ (‏لو ۵:‏۲۷-‏۳۹‏)‏ نمونهٔ دیگر نَتَنائیل است،‏ او دیدی منفی نسبت به مردم ناصره داشت،‏ اما عیسی با او با مهربانی صحبت کرد و در پی آن نَتَنائیل بر آن شد که طرز فکرش را تغییر دهد.‏ او تصمیم گرفت بیشتر به تعالیم عیسی مردی که از ناصره بود،‏ گوش بسپارد.‏ (‏یو ۱:‏۴۶-‏۵۱‏)‏ پس بجاست به آنان که به تازگی مبشّر شده‌اند،‏ آموزش دهیم که دوستانه و به‌آرامی با مردم گفتگو کنند.‏ از سوی دیگر برای کسانی که به این طریق آموزش می‌گیرند شادی‌بخش است وقتی می‌بینند افرادی که پذیرای حقیقت هستند به توجهی که به آنان نشان داده می‌شود و کلمات محبت‌آمیز واکنش مثبت نشان می‌دهند.‏ ب۱۶/‏۸ ۴:‏۷-‏۹

در پیوند ازدواج تنش‌ها و مشکلات جدّی و ادامه‌دار می‌تواند سبب شود که زن و شوهر،‏ هر دو یا یکی از آنان به متارکه یا طلاق فکر کند.‏ ترک همسر را نباید ساده انگاشت،‏ هر چند که گاه می‌تواند به نظر برسد که راه حلی برای مشکلات جدّی در زندگی مشترک است،‏ اما در واقع اغلب مشکلات جدّی‌تری به همراه می‌آورد.‏ عیسی پس از تکرار کلام خدا در مورد این که مرد پدر و مادر خود را ترک می‌کند و به همسر خود می‌پیوندد،‏ چنین گفت:‏ «آنچه خدا پیوست،‏ هیچ انسانی جدا نسازد.‏» (‏مت ۱۹:‏۳-‏۶؛‏ پیدا ۲:‏۲۴‏)‏ این بدین معنی است که زن و شوهر هیچ‌کدام نباید ‹آنچه خدا پیوست را جدا سازند.‏› در نظر یَهُوَه خدا پیوند ازدواج پیوندی مادام‌العمر است.‏ (‏۱قر ۷:‏۳۹‏)‏ در نظر داشتن این که همه باید به خدا جوابگو باشند،‏ باید زوج‌ها را برانگیزد که تمام تلاش خود را برای حل سریع مشکلاتشان بکنند تا بزرگ‌تر و جدّی‌تر نشود.‏ ب۱۶/‏۸ ۲:‏۱۰،‏ ۱۱

ممکن است درست در زمانی که انتظارش را نداریم دشمنانمان به ما حمله کنند و درست در زمانی که توانمان کاسته شده است به ما ضربه زنند،‏ پس باید همیشه هوشیار باشیم.‏ این گفتهٔ تشویق‌آمیز که «مگذار مغلوب بدی شوی» نشان می‌دهد که ما قادریم شریر را شکست دهیم.‏ از سوی دیگر اگر دست از تلاش و مبارزه بکشیم شیطان،‏ دنیای او و خمیرهٔ گناه‌آلودمان می‌تواند بر ما غالب آید.‏ هیچ گاه اجازه ندهید که شیطان در دلتان هراس اندازد طوری که دست از مبارزه بکشید.‏ (‏۱پطر ۵:‏۹‏)‏ آن که می‌جنگد،‏ اگر می‌خواهد پیروز شود،‏ نباید هیچ گاه دلیل نبردش را فراموش کند.‏ برای کسب خشنودی و برکات یَهُوَه خدا باید بر اعتمادی که عبرانیان ۱۱:‏۶ به ما می‌بخشد،‏ تمرکز کنیم که می‌گوید:‏ «هر که به خدا نزدیک می‌شود،‏ باید معتقد باشد که او وجود دارد و به کسانی که از صمیم دل او را می‌جویند،‏ پاداش می‌دهد.‏» واژهٔ یونانی‌ای که در اینجا «از صمیم دل جستن» ترجمه شده است به صورت ضمنی به تلاشی سخت اشاره دارد.‏ ب۱۶/‏۹ ۲:‏۴،‏ ۵

در کلام خدا راهنمایی‌های عملی‌ای وجود دارد که می‌تواند به ما در تصمیم‌گیری عاقلانه‌ای که مایهٔ جلال یَهُوَه خدا باشد،‏ یاری رساند.‏ اما باز هم آنچه ما به تن می‌کنیم به سلیقه و خواست ما بستگی دارد.‏ سلیقه‌های ما متفاوت است همین طور توان مالی‌مان.‏ با این همه لباس ما باید همیشه مرتب،‏ پاکیزه،‏ آراسته و شایستهٔ مناسبتی که در آن شرکت می‌کنیم باشد،‏ همچنین باید در چشم مردمِ محلِ زندگی‌مان پذیرفته باشد.‏ باید اذعان داشت که در مورد انتخاب لباس همواره گرفتن تصمیمی درست و معقول که تمامی جوانب در نظر گرفته شده باشد،‏ آسان نیست.‏ اغلب فروشگاه‌ها لباس‌هایی مردم‌پسند می‌فروشند از این رو شاید برای خرید دامن،‏ پیراهن و بلوزی آراسته،‏ شلوار و کت‌وشلواری مناسب که تنگ نباشد باید وقت و زحمت بسیاری صرف کرد.‏ با این همه اگر چنین کنیم قاعدتاً هم‌ایمانانمان متوجه می‌شوند که تلاش کرده‌ایم لباسی زیبا و مناسب به تن کنیم و از این بابت از ما قدردان خواهند بود.‏ همچنین رضایتی که از جلال دادن یَهُوَه خدا پدر آسمانی‌مان به دست می‌آوریم به هر زحمتی که در این راه بکشیم،‏ می‌ارزد.‏ ب۱۶/‏۹ ۳:‏۱۵،‏ ۱۶

فرزندان قوّهٔ تجسّم خوبی دارند.‏ پس شما والدین می‌توانید در تعلیم به آنان از تشبیهات فراوان استفاده کنید.‏ به کار بردن تشبیهات می‌تواند ایمان فرزندتان به کلام خدا را نیز قوی سازد.‏ برای مثال چگونه می‌توانید به او نشان دهید که آیهٔ امروز از الهام خداست؟‏ تنها به گفتن این که ارائهٔ این اطلاعات در زمان ایّوب باید از طرف خدا باشد،‏ اکتفا نکنید.‏ تلاش کنید او را به تأمّل برانگیزید.‏ به او یادآور شوید که ایّوب در زمانی می‌زیست که تلسکوپ و سفینهٔ فضایی وجود نداشته است و آنان نمی‌توانستند بدانند که زمین در فضا معلق است.‏ از فرزندتان بخواهید که نشان دهد مردم آن زمان بر این عقیده بودند که هر شی‌ای مثل توپ یا سنگ باید بر چیزی تکیه داشته باشد و درک این که زمین معلق باشد،‏ دشوار بود.‏ به این ترتیب برای فرزندتان تفهیم می‌شود که بسیار پیش از آن که انسان بتواند حقیقتی را به اثبات رساند،‏ یَهُوَه آن را در کلامش نوشته بود.‏—‏نح ۹:‏۶‏.‏ ب۱۶/‏۹ ۵:‏۹،‏ ۱۲

مفهوم ایمان بیش از دانستن و درک مقاصد یَهُوَه خداست.‏ ایمان،‏ نیرویی محرک و قوی است که شخص را برمی‌انگیزد مطابق خواست خدا عمل کند.‏ ایمان به نجاتی که یَهُوَه خدا برایمان فراهم کرده است،‏ شخص ایماندار را بر آن می‌دارد که خبر خوش را به دیگران برساند.‏ برخوردار شدن از زندگی جاودان در دنیای جدید خدا،‏ بسته به ایمان شخص و استوار نگاه داشتن آن است.‏ از جهاتی می‌توان ایمان را به گیاهی تشبیه کرد که نیاز به آب و رسیدگی دارد.‏ برخلاف گیاه مصنوعی،‏ گیاه زنده مرتب در حال تغییر است.‏ اگر آب به آن نرسد از بین می‌رود،‏ اما اگر مرتباً آب لازم به آن برسد،‏ رشد و نموّ می‌کند.‏ حتی اگر گیاهی سالم نیز از آب محروم مانَد،‏ در نهایت خواهد مرد.‏ ایمان نیز چنین است.‏ اگر به آن رسیدگی نشود پژمرده و خشک می‌گردد.‏ (‏لو ۲۲:‏۳۲؛‏ عبر ۳:‏۱۲‏)‏ با رسیدگی و توجه لازم به ایمانمان آن را زنده و سالم نگاه می‌داریم و آن «رشد می‌کند» و استوار می‌گردد.‏—‏۲تسا ۱:‏۳؛‏ تیت ۲:‏۲‏.‏ ب۱۶/‏۱۰ ۴:‏۴،‏ ۵

زمانی که دانیال و دیگر جوانان یهودی در اسارت بودند،‏ بابِلیان کوشیدند با آموزش «زبان و ادبیات کَلدانی» آنان را جذب فرهنگ خود کنند.‏ (‏دان ۱:‏۳-‏۷‏)‏ نامی که برای دانیال برگزیدند به خدای اصلی بابِلیان،‏ «بِل» اشاره داشت.‏ به احتمال قوی به این وسیله پادشاه نبوکدنصر می‌خواست به دانیال القا کند که یَهُوَه،‏ خدای او تحت فرمان خدای بابِلیان قرار گرفته است.‏ (‏دان ۴:‏۸‏)‏ با این که به دانیال پیشنهاد شد که از خوراک پادشاه بخورد او «در دل خود عزم کرد» که خود را «نجس نسازد.‏» (‏دان ۱:‏۸‏)‏ دانیال «کلام خداوند» را به زبان مادری‌اش مطالعه می‌کرد،‏ از این رو با وجود زندگی در سرزمینی بیگانه رابطه‌اش را با یَهُوَه خدا حفظ کرده بود.‏ (‏دان ۹:‏۲‏)‏ به این ترتیب حتی ۷۰ سال پس از زندگی در بابِل،‏ باز هم او را به نام عبری‌اش می‌شناختند.‏—‏دان ۵:‏۱۳‏.‏ ب۱۶/‏۱۰ ۲:‏۷،‏ ۸

عیسی مسیح تنها از یک راه خوراک روحانی را برایمان فراهم می‌بیند،‏ یعنی از طریق ‹غلام امین.‏› (‏مت ۲۴:‏۴۵-‏۴۷‏)‏ از سال ۱۹۱۹ عیسای جلال‌یافته،‏ از طریق این غلام به پیروان خود کمک کرده است که کلام یَهُوَه خدا را درک کنند و فرامین آن را به گوش گیرند.‏ وقتی ما به دستورالعمل‌های کتاب مقدّس توجه می‌کنیم،‏ پاکی،‏ صلح و اتحاد جماعت را حفظ می‌کنیم.‏ بجاست که هر یک از ما از خود بپرسد:‏ ‹آیا من مطیع غلام امینِ عیسی هستم؟‏› کلام یَهُوَه ما را با بخش آسمانی سازمانش آشنا می‌کند.‏ برای مثال،‏ حِزْقیال نبی در رؤیایی ارابهٔ آسمانی عظیمی را دید که نمایانگر بخش آسمانی سازمان خداست.‏ (‏حز ۱:‏۴-‏۲۸‏)‏ مسیح به همراه فرشتگانِ مقدّس خدا این دنیای شریر را نابود خواهد کرد.‏ از این رو،‏ ارابهٔ یَهُوَه با سرعتی چشم‌گیر شتاب می‌گیرد تا حق حاکمیت او را ثابت کند و نام مقدّس او را جلال دهد.‏ ب۱۶/‏۱۱ ۳:‏۹،‏ ۱۰

ما مانند شاگردان عیسی در قرن اول با یکدیگر گرد هم می‌آییم تا تعلیم یابیم و تشویق شویم.‏ (‏۱قر ۱۴:‏۳۱‏)‏ حتی خادمان باتجربهٔ خدا نیز به دلگرمی نیاز دارند.‏ برای مثال یوشَع را در نظر بگیرید.‏ او سال‌ها با وفاداری به خدا خدمت کرد.‏ با این حال یَهُوَه برای دلگرمی دادن به او به موسی چنین گفت:‏ «یوشَع را فرمان بده و او را تشویق و تقویت کن،‏ زیرا او پیشاپیش این قوم از اردن خواهد گذشت و سرزمینی را که خواهی دید،‏ از آنِ ایشان خواهد ساخت.‏» (‏تث ۳:‏۲۷،‏ ۲۸‏)‏ به زودی به یوشَع مسئولیتی سنگین واگذار می‌شد،‏ یعنی او باید اسرائیلیان را برای تسخیر سرزمین موعود رهبری می‌کرد.‏ چگونه یوشَع با عقب‌نشینی یا شکست سپاهش روبرو می‌شد؟‏ (‏یوش ۷:‏۱-‏۹‏)‏ مسلّماً یوشَع برای رویارویی با آن مشکلات نیاز به دلگرمی و قوّت‌قلب داشت.‏ از این رو،‏ ما نیز می‌خواهیم پیران جماعت و سرپرستان حوزه را که برای مراقبت گلهٔ خدا سخت تلاش می‌کنند،‏ دلگرم ساخته به آنان قوّت‌قلب بخشیم.‏—‏۱تسا ۵:‏۱۲،‏ ۱۳‏.‏ ب۱۶/‏۱۱ ۱:‏۱۲،‏ ۱۳

شاگردان کتاب مقدّس درک کردند که تنها آگاه ساختن خویشاوندان،‏ دوستان نزدیک و اعضای کلیسا از موضعشان در مقابل دین کاذب کافی نبود.‏ لازم بود که تمامی دنیا از چهرهٔ واقعی بابِل بزرگ آگاه شوند که به خدا خیانت کرده بود و فاحشه خوانده شده است.‏ از این رو از دسامبر ۱۹۱۷ تا اوایل سال ۱۹۱۸ چند هزار شاگرد کتاب مقدّس با غیرت تمام ۱۰٬۰۰۰٬۰۰۰ نسخه از تراکتی را پخش کردند که موضوع آن «سقوط بابِل» بود و چهرهٔ واقعی مسیحیت را به صراحت آشکار می‌کرد.‏ همان طور که می‌توانید تصوّر کنید روحانیون مسیحیت خشمگین شدند.‏ با این همه،‏ شاگردان کتاب مقدّس همچنان به فعالیت مهم خود پرداختند.‏ آنان مصمم بودند ‹از خدا اطاعت کنند،‏ نه از انسان.‏› (‏اعما ۵:‏۲۹‏)‏ چه نتیجه‌ای می‌توان گرفت؟‏ طی جنگ جهانی اول نبود که این مردان و زنان مسیحی به اسارت بابِل بزرگ در آمدند،‏ بلکه در واقع در آن زمان خود را از اسارت بابِل آزاد می‌کردند و به دیگران نیز یاری می‌رساندند.‏ ب۱۶/‏۱۱ ۵:‏۲،‏ ۴

شاید برخی تصوّر کنند که این مقایسه‌ای است میان آنان که در حقیقتند و آنان که خارج از حقیقتند،‏ مقایسه‌ای است میان مسیحیان و غیر مسیحیان.‏ اما پولُس در ابتدای نامه‌اش چنین می‌گوید:‏ «به همهٔ شما عزیزان خدا در روم که فراخوانده شده‌اید تا از مقدّسان باشید.‏» (‏روم ۱:‏۷‏)‏ پس پولُس مسیحیانی را که بر طبق امیال نفسانی رفتار می‌کردند با آن گروه از مسیحیان که بر طبق روح رفتار می‌کردند،‏ مقایسه می‌کند.‏ پولُس،‏ زندگی «بر طبق امیال نفس» را با «خواهش‌هایی گناه‌آلود» مرتبط ساخت و گفت که پیش‌تر «در بدن‌های ما» عمل می‌کرد.‏ (‏روم ۷:‏۵‏)‏ پس منظور پولُس کسانی بود که خواهش‌ها و گرایش‌های انسان ناکامل بر زندگی‌شان تسلّط داشت.‏ این افراد کسانی هستند که در زندگی به دنبال هوس‌ها،‏ خواسته‌ها و شهوات خود هستند که می‌تواند مربوط به امور جنسی یا دیگر چیزها باشد.‏ ب۱۶/‏۱۲ ۲:‏۵،‏ ۷

شاید کوتاهی‌ها و اعمال شخص موجب نگرانی او شود.‏ ظاهراً داوود پادشاه نیز گاه چنین احساسی داشت،‏ چرا که گفت:‏ «تقصیراتم از سَرَم گذشته.‏» همچنین گفت:‏ «از سوز دل،‏ ناله برمی‌آورم.‏» (‏مز ۳۸:‏۳،‏ ۴،‏ ۸،‏ ۱۸‏)‏ چگونه داوود پادشاه می‌توانست در چنین موقعیتی حکیمانه عمل کند؟‏ او به بخشش،‏ رحمت و دلسوزی یَهُوَه خدا تمرکز کرد.‏ (‏مز ۳۲:‏۱-‏۳،‏ ۵‏)‏ گاه ممکن است شرایط کنونی‌مان موجب نگرانی‌مان شود.‏ برای مثال،‏ زمانی که داوود مزمور ۵۵ را نوشت،‏ جانش در خطر بود.‏ (‏مز ۵۵:‏۲-‏۵‏)‏ با این همه او اجازه نداد این ترس و نگرانی از اعتماد او به یَهُوَه بکاهد.‏ داوود در مورد آن خالصانه به یَهُوَه خدا دعا کرد،‏ همچنین می‌دانست که در کنار آن باید قدم‌های لازم را برای برخورد با آنچه نگرانش می‌ساخت بردارد.‏ (‏۲سمو ۱۵:‏۳۰-‏۳۴‏)‏ در اینجا می‌توان درسی از داوود آموخت.‏ بجای این که اجازه دهیم نگرانی بر ما غالب آید باید هر آنچه از دستمان برمی‌آید،‏ انجام دهیم و سپس با اعتماد به یَهُوَه خدا،‏ امور را در دستان او بسپاریم.‏ ب۱۶/‏۱۲ ۳:‏۱۴،‏ ۱۵

داوود تذکر و اصلاح نمایندهٔ یَهُوَه،‏ ناتان نبی را به گوش گرفت.‏ همچنین به یَهُوَه دعا کرد؛‏ در دعا به گناهش اعتراف نمود،‏ از صمیم دل طلب بخشایش کرد و خواهان خشنود ساختن یَهُوَه خدا شد.‏ (‏مز ۵۱:‏۱-‏۱۷‏)‏ به جای این که گناه و احساس تقصیر داوود را فلج کند،‏ از خطایش درس گرفت و دیگر هیچ گاه آن گناهان را تکرار نکرد.‏ سال‌ها بعد در کمال وفاداری به خدا درگذشت و یَهُوَه خدا وفاداری این خادم خود را به هیچ وجه فراموش نکرده است.‏ (‏عبر ۱۱:‏۳۲-‏۳۴‏)‏ ما از داوود چه درسی می‌گیریم؟‏ اگر گناهی جدّی مرتکب شویم،‏ باید توبه کنیم و خالصانه از یَهُوَه خدا طلب بخشایش کنیم.‏ باید به گناهمان نزد او اعتراف کنیم.‏ (‏۱یو ۱:‏۹‏)‏ همچنین ضروری است که برای طلب کمک روحانی نزد پیران برویم.‏ (‏یعقو ۵:‏۱۴-‏۱۶‏)‏ با بهره‌گیری از این تدارکات یَهُوَه،‏ توکّلمان را به او نشان می‌دهیم و این که اطمینان داریم او همان طور که خود گفته است ما را می‌بخشد و از لحاظ روحانی التیام می‌دهد.‏ پس از آن،‏ باید از خطای‌مان درس گیریم،‏ در خدمتمان به یَهُوَه به پیش رویم و با اطمینان به آینده بنگریم.‏—‏عبر ۱۲:‏۱۲،‏ ۱۳‏.‏ ب۱۷/‏۱ ۱:‏۱۳،‏ ۱۴

منظور از عمل گستاخانه چیست؟‏ منظور انجام عملی است که شخص از روی بی‌صبری یا تکبّر به آن دست می‌زند،‏ در حالی که حق انجام آن را ندارد یا از دایرهٔ اختیارات او خارج است.‏ به دلیل خمیرهٔ گناه‌آلودمان ما همه گاه از روی گستاخی به اصطلاح پا از گلیم‌مان فراتر می‌گذاریم.‏ اما همان گونه که شرح‌حال شائول پادشاه نشان می‌دهد،‏ اگر چنین اعمالی را عادت خود سازیم دیر یا زود خدا را ناخشنود می‌کنیم.‏ در مزمور ۱۱۹:‏۲۱ خطاب به یَهُوَه خدا آمده است:‏ «تو متکبرانِ ملعون را توبیخ می‌کنی.‏» چرا یَهُوَه خدا شخص متکبّر و گستاخ را توبیخ می‌کند؟‏ عملی گستاخانه بسیار جدّی‌تر از خطایی ساده است.‏ اول این که زمانی که تواضع را زیر پا می‌گذاریم و گستاخانه عمل می‌کنیم،‏ در واقع به یَهُوَه خدا سلطان عالم بی‌حرمتی می‌کنیم.‏ دوم،‏ اگر با تکبّر پا از اختیاراتمان فراتر گذاریم،‏ روابطمان با دیگران تیره خواهد شد.‏ (‏امث ۱۳:‏۱۰‏)‏ سوم،‏ زمانی که روشن می‌شود که ما گستاخانه عمل کرده‌ایم مایهٔ خجالت و حتی شرمساری ماست.‏ (‏لو ۱۴:‏۸،‏ ۹‏)‏ چنین اعمالی نتیجهٔ خوبی ندارد.‏ همان گونه که در نوشته‌های مقدّس آمده است،‏ تواضع همیشه راه درست است.‏ ب۱۷/‏۱ ۳:‏۴،‏ ۵

آدم و حوّا کاملیت خود را از دست دادند و دیگر نمی‌توانستند خصوصیات پدر آسمانی خود،‏ یَهُوَه خدا را به طور کامل منعکس کنند.‏ آدم نه تنها خود آینده‌ای باشکوه را از دست داد،‏ بلکه ناکاملی،‏ گناه و مرگ را نیز به فرزندانش به میراث داد.‏ (‏روم ۵:‏۱۲‏)‏ او فرزندانش را از زندگی ابدی محروم ساخت.‏ آدم و حوّا دیگر نمی‌توانستند فرزندانی کامل به دنیا آورند؛‏ فرزندان آنان نیز قادر به انجام این کار نبودند.‏ شیطان ابلیس پس از دور ساختن آدم و حوّا از خدا،‏ همچنان تلاش کرده است که باقی انسان‌ها را نیز گمراه کند.‏ (‏یو ۸:‏۴۴‏)‏ یَهُوَه خدا هنوز هم انسان‌ها را دوست دارد.‏ با وجود سرکشی آدم و حوّا،‏ خواست یَهُوَه این است که انسان‌ها از داشتن رابطه‌ای خوب با او لذّت ببرند.‏ او نمی‌خواهد که کسی بمیرد.‏ (‏۲پطر ۳:‏۹‏)‏ از این رو،‏ فوراً پس از سرکشی آدم و حوّا،‏ خدا بدون این که معیارهای عادلانهٔ خود را زیر پا بگذارد،‏ تدارکی فراهم کرد تا انسان‌ها بتوانند دوباره به او نزدیک شوند.‏—‏یو ۳:‏۱۶‏.‏ ب۱۷/‏۲ ۱:‏۱۲-‏۱۴

اگر همچون یَهُوَه خدا در پی خصوصیات خوب دیگران باشیم،‏ تواضع بیشتری نشان خواهیم داد و از نقش خود در خدمت به یَهُوَه قدردان خواهیم بود.‏ به جای این که بخواهیم مرکز همه چیز قرار گیریم و به دیگران بگوییم که چه بکنند،‏ از آنان می‌خواهیم که به ما توصیه و پند دهند و در پذیرش پیشنهادها انعطاف‌پذیر خواهیم بود.‏ از این که به برادران و خواهرانمان مسئولیت‌هایی داده شود شاد خواهیم شد.‏ دیدن این که چگونه یَهُوَه به «جمیع هم‌ایمانان در سراسر دنیا» اجازه می‌دهد او را خدمت کنند و آنان را برکت می‌دهد،‏ ما را برمی‌انگیزد که او را جلال دهیم.‏ (‏۱پطر ۵:‏۹‏)‏ اگر دید و طرز فکر یَهُوَه خدا را در خود به وجود آوریم،‏ تصمیماتمان مطابق خواست او خواهد بود.‏ از طریق مطالعهٔ مرتب،‏ دعا و به کار بستن آنچه می‌آموزیم،‏ می‌توانیم به مرور وجدانمان را تربیت کنیم.‏ (‏۱تیمو ۱:‏۵‏)‏ می‌آموزیم که دیگران را بر خود ارجحیت دهیم.‏ یَهُوَه خدا قول داده است که اگر به سهم خود آنچه از ما خواسته شده است انجام دهیم،‏ ‹آموزش ما را به پایان خواهد رساند،‏› پس او به ما یاری خواهد کرد که تواضع و خصوصیات الٰهی دیگر نیز در ما پرورش یابد.‏—‏۱پطر ۵:‏۱۰‏.‏ ب۱۷/‏۱ ۴:‏۱۷،‏ ۱۸

مسلّماً برادران و خواهرانمان شایستهٔ حرمت و احترامند.‏ این امر به‌ویژه در مورد پیران جماعت،‏ سرپرستان حوزه،‏ اعضای هیئت شعبه و اعضای هیئت اداره‌کننده که هدایت را بر عهده دارند،‏ صدق می‌کند.‏ ما به این برادران قطع‌نظر از ملیت،‏ تحصیلات،‏ موقعیت اجتماعی و اقتصادی‌شان احترام می‌گذاریم.‏ کتاب مقدّس آنان را عطایایی برای جماعت مسیحی خوانده است و آنان در ترتیبات خدا جهت رسیدگی به نیازهای قوم او نقش مهمی ایفا می‌کنند.‏ (‏افس ۴:‏۸‏)‏ مسیحیان قرن اول در مورد حرمت نهادن به این برادران الگوی خوبی برای ما هستند.‏ ما می‌خواهیم همچون آنان به این مردان احترام بگذاریم.‏ البته نمی‌خواهیم از این برادران که نمایندگان سازمان خدا هستند و هدایت را بر عهده دارند بت بسازیم یا وقتی در کنار آنان هستیم چنان رفتار کنیم که گویی در کنار فرشته‌ای قرار داریم.‏ ما به دلیل فروتنی و سخت‌کوشی این برادران به آنان حرمت می‌نهیم.‏—‏۲قر ۱:‏۲۴؛‏ مکا ۱۹:‏۱۰‏.‏ ب۱۷/‏۳ ۱:‏۱۳

به‌راستی چه تضادی بین عیسی با هیرودیس آگریپاسِ اول که پادشاه یا رهبر در یهودیه شد.‏ در روزی خاص او «لباس شاهانه» به تن کرد و مردمی که جمع شده بودند فریاد زدند:‏ «این صدای یکی از خدایان است،‏ نه صدای انسان.‏» این تمجید و جلال برای او دلپذیر بود.‏ اما «همان لحظه فرشتهٔ یَهُوَه او را زد؛‏ زیرا جلالی را که باید به خدا داده می‌شد،‏ پذیرفت.‏ آنگاه کرم‌ها او را خوردند و او جان داد.‏» (‏اعما ۱۲:‏۲۱-‏۲۳‏)‏ بی‌گمان یَهُوَه،‏ هیرودیس را به عنوان رهبر برنگزیده بود.‏ برخلاف او عیسی ثابت کرد که منتخب یَهُوَه خداست و همواره یَهُوَه خدا را به عنوان رهبر والای قوم جلال داد.‏ این خواست یَهُوَه خدا نبود که عیسی تنها برای چند سال رهبر باشد.‏ عیسی پس از رستاخیزش چنین گفت:‏ «تمامی اقتدار در آسمان و بر روی زمین به من داده شده است» و اضافه کرد:‏ «بدانید که من هر روز تا پایان نظام حاضر با شما هستم.‏»—‏مت ۲۸:‏۱۸-‏۲۰‏.‏ ب۱۷/‏۲ ۳:‏۲۰،‏ ۲۱