ژانویه

روزهای نگرانی به سر رسید.‏ دختر دید که پدرش سالم از جنگ بازگشت،‏ به پیشوازش شتافت تا به او خوش‌آمد گوید و بابت پیروزی حیرت‌آورش شادی کند.‏ در مقابل شادی و پایکوبی دختر،‏ پدر جامه بر تن درید و گفت:‏ «آه ای دخترم!‏ مرا بسیار نگون‌بخت ساختی.‏» سپس سخنی که از لبان پدر جاری شد،‏ خبر از دگرگونی آیندهٔ دختر می‌داد،‏ خبر از این که تمامی امید و رؤیاهایش در زندگی،‏ نقش بر آب می‌شد.‏ اما بدون واهمه،‏ دختر پدرش را ترغیب کرد که به قولی که به یَهُوَه خدا داده است عمل کند.‏ سخنان دختر بیانگر ایمان استوارش بود.‏ او اطمینان داشت آنچه هماهنگ با خواستهٔ خدا باشد،‏ بهترین تصمیم برای اوست.‏ (‏داو ۱۱:‏۳۴-‏۳۷‏)‏ دل پدر آکنده از غرور شد،‏ چون می‌دانست پشتیبانی دخترش از تصمیم او دل یَهُوَه را شاد می‌کرد.‏ یَفتاح و دخترش حتی در زمانی که اطاعت از یَهُوَه خدا برایشان دشوار بود به شیوهٔ یَهُوَه عمل کردند و اعتماد و اطمینانشان به او را ثابت کردند.‏ آنان معتقد بودند که کسب رضایت یَهُوَه ارزش هر قربانی‌ای را دارد.‏ ب۱۶/‏۴ ۱:‏۱،‏ ۲

اگر گفتهٔ دوست یا خویشاوندی شما را آزرده یا بیماری‌ای جدّی توانتان را بریده است یا بار غم مرگ عزیزی را بر دوش می‌کشید،‏ نمونهٔ ایّوب برایتان تسلّی‌بخش است.‏ (‏ایو ۱:‏۱۸،‏ ۱۹؛‏ ۲:‏۷،‏ ۹؛‏ ۱۹:‏۱-‏۳‏)‏ ایّوب از دلیلِ اصلی مصایبش بی‌خبر بود،‏ اما با این حال نومید و دلسرد نشد و از وفاداری به خدا دست نکشید.‏ چرا؟‏ چون احترامی عمیق برای خدا قائل بود و از ناخشنود ساختن خدا می‌ترسید.‏ (‏ایو ۱:‏۱‏)‏ ایّوب مصمم بود که در هر شرایطی چه مساعد و چه نامساعد یَهُوَه خدا را خشنود سازد.‏ یَهُوَه ایّوب را بر آن داشت که بر اعمال شگفت‌انگیز او تأمّل کند؛‏ اعمالی که از طریق روح مقدّسش انجام داده است.‏ به این ترتیب ایّوب بیشتر اطمینان یافت که یَهُوَه خدا در زمان مناسب به مصایب او پایان خواهد داد.‏ (‏ایو ۴۲:‏۱،‏ ۲‏)‏ همین نیز شد،‏ یَهُوَه «مصیبت او را دور ساخت و خداوند به ایّوب دو چندان آنچه پیش داشته بود عطا فرمود.‏» ایّوب سعادتمند،‏ پیر و سالخورده در گذشت.‏—‏ایو ۴۲:‏۱۰،‏ ۱۷‏،‏ ترجمهٔ قدیم.‏ ب۱۶/‏۴ ۲:‏۱۱،‏ ۱۳

اگر خطر را از پیش تشخیص دهیم،‏ هوشیارانه عمل کرده‌ایم و برای این که به اصطلاح همچون کبوتر پاک مانیم،‏ نباید تن به سازش بدهیم.‏ هنگامی که مسائل سیاسی مطرح می‌شود باید هوشیار باشیم.‏ برای مثال،‏ در موعظه هیچ گاه از خطّ‌مشی رهبر یا حزبی سیاسی جانبداری یا انتقاد نکنید.‏ تلاش کنید نکته‌ای مشترک با مخاطبتان بیابید و گفتگویتان را بر آن بنا کنید.‏ چگونه؟‏ بر عامل اصلی مشکل تمرکز کنید،‏ نه بر راه‌حل سیاسی پیشنهاد شده.‏ سپس،‏ از کتاب مقدّس به او نشان دهید که حکومت خدا چگونه مشکلات بشر را کاملاً و برای همیشه از میان برمی‌دارد.‏ اگر موضوعاتی همچون ازدواجِ همجنس‌گرایان یا سِقط جنین مطرح شد،‏ معیارهای خدا و این که ما چگونه آن‌ها را در زندگی به کار می‌گیریم،‏ توضیح دهید.‏ طی گفتگو همیشه به دقت بی‌طرفی‌تان را در مورد جنبه‌های سیاسی این مسائل اجتماعی حفظ کنید.‏ در خصوص این مسائل قوانین وضع می‌شود،‏ قوانین برداشته می‌شود یا تغییر داده می‌شود،‏ اما ما نسبت به این مسائل موضع‌گیری نمی‌کنیم و بر دیگران فشار نمی‌آوریم که با عقاید ما موافقت کنند.‏ ب۱۶/‏۴ ۴:‏۸،‏ ۹

در این فرمان انجام چهار فعالیت از شاگردان عیسی خواسته شده است،‏ سه فعالیت عبارتند از شاگردسازی،‏ تعمید و تعلیم دادن.‏ اما مطابق فرمان عیسی نخستین فعالیت یا قدمی که باید برداشت،‏ چیست؟‏ او فرمانش را چنین آغاز کرده است:‏ «بروید.‏» یکی از محققان کتاب مقدّس در مورد این آیه می‌گوید:‏ «رفتن،‏ وظیفهٔ هر شخص ایماندار است،‏ حال چه رفتن به آن طرف خیابان باشد چه آن طرف اقیانوس.‏» (‏مت ۱۰:‏۷؛‏ لو ۱۰:‏۳‏)‏ آیا گفتهٔ عیسی برای موعظهٔ خبر خوش به فعالیتی سازماندهی‌شده اشاره دارد یا به تلاش شخصی پیروانش؟‏ از آنجا که تنها یک نفر نمی‌تواند نزد «همهٔ قوم‌ها» برود مسلّم است که برای انجام این فعالیت نیاز به افراد بسیار و سازماندهی آنان است.‏ عیسی به شاگردانش که ماهیگیر بودند،‏ گفت که «صیاد انسان» خواهند شد.‏ (‏مت ۴:‏۱۸-‏۲۲‏.‏)‏ شیوه‌ای که عیسی برای صید مد نظر داشت،‏ این نبود که یک ماهیگیر به تنهایی با قلاب ماهیگیری و طعمه‌ای بر سر آن راحت بنشیند و منتظر شود که ماهی‌ای بر قلاب بیفتد.‏ خیر،‏ بلکه منظور عیسی از صید،‏ استفاده از تور ماهیگیری بود که نیاز به هماهنگی افراد بسیار و تلاش سخت آنان است.‏—‏لو ۵:‏۱-‏۱۱‏.‏ ب۱۶/‏۵ ۲:‏۳،‏ ۴

برای آشنایی با طرز فکر یَهُوَه باید به مطالعهٔ شخصی‌مان اهمیت دهیم.‏ هنگام تحقیق یا خواندن کتاب مقدّس می‌توانیم از خود بپرسیم،‏ ‹این مطلب چه چیز را در مورد یَهُوَه خدا،‏ راه‌های عادلانهٔ او و طرز فکرش برای من آشکار می‌کند؟‏› ما نیز باید دیدی همچون داوود داشته باشیم که گفت:‏ «خداوندا،‏ راههای خویش را بر من بنما،‏ و طریقهای خود را به من بیاموز!‏ مرا در راستی خود سالک گردان و مرا بیاموز،‏ زیرا که تو خدای نجات من هستی؛‏ همهٔ روز،‏ منتظر تو هستم!‏» (‏مز ۲۵:‏۴،‏ ۵‏)‏ هنگام مطالعهٔ بخشی از کتاب مقدّس می‌توانید بر این پرسش‌ها تأمّل کنید:‏ ‹چگونه می‌توانم از این مطالب در زندگی خانوادگی‌ام بهره گیرم؟‏ در کجا می‌توانم آن‌ها را به کار بندم؟‏ در خانه،‏ محل کار،‏ مدرسه یا موعظه؟‏› وقتی تشخیص دادیم که کجا می‌توانیم آن‌ها را به کار بندیم،‏ برایمان آسان‌تر خواهد شد که چگونه به آن‌ها عمل کنیم.‏ ب۱۶/‏۵ ۳:‏۹،‏ ۱۱

یَهُوَه خدا با دادن فهرستی از شروطی که برادری مسیحی را واجد شرایط می‌سازد تا از جماعت او مراقبت کند،‏ نشان می‌دهد که برای این وظیفه معیار بالایی در نظر دارد.‏ (‏۱تیمو ۳:‏۲-‏۷‏)‏ یَهُوَه خدا انتظار دارد که آنان نمونه باشند.‏ آنان باید در رفتارشان با اعضای جماعت جوابگو باشند؛‏ جماعتی که یَهُوَه خدا «با خون پسر خود خریده است.‏» (‏اعما ۲۰:‏۲۸‏)‏ یَهُوَه خدا می‌خواهد که ما تحت سرپرستی این شبانان احساس امنیت کنیم.‏ (‏اشع ۳۲:‏۱،‏ ۲‏)‏ شروطی که برای پیران مسیحی در کتاب مقدّس آمده است،‏ نشانگر اهمیتی است که یَهُوَه خدا برای ما قائل است.‏ در واقع،‏ هر مسیحی می‌تواند از شروطی که در این آیات ذکر شده است مطالب فراوانی بیاموزد،‏ چرا که بسیاری از آن‌ها جنبه‌هایی را در بر می‌گیرد که یَهُوَه خدا از هر مسیحی انتظار دارد.‏ برای مثال،‏ تمامی ما باید تعادل را حفظ کنیم و فهمیده باشیم.‏ (‏فیلیپ ۴:‏۵؛‏ ۱پطر ۴:‏۷‏)‏ وقتی پیران ‹برای گله نمونه باشند› ما می‌توانیم از آنان چیزهای بسیاری بیاموزیم و ‹ایمان آنان را سرمشق قرار دهیم.‏›—‏۱پطر ۵:‏۳؛‏ عبر ۱۳:‏۷‏.‏ ب۱۶/‏۵ ۵:‏۸-‏۱۰

باید در مقابل چه چیز از دل خود مراقبت کنیم؟‏ غرور نابجا،‏ پیشه کردن گناه و بی‌ایمانی.‏ چنین خصوصیاتی می‌تواند در ما نافرمانی و روحیهٔ سرکشی ایجاد کند.‏ (‏دان ۵:‏۱،‏ ۲۰؛‏ عبر ۳:‏۱۳،‏ ۱۸،‏ ۱۹‏)‏ بی‌گمان عُزّیا پادشاه یهودا متکبّر و مغرور شد.‏ (‏۲توا ۲۶:‏۳-‏۵،‏ ۱۶-‏۲۱‏)‏ در ابتدا او «آنچه را که در نظر خداوند درست بود به جا می‌آورد» و در دل خود خدا را می‌طلبید.‏ اما وقتی «نیرومند گردید،‏ دلش متکبر شد.‏» البته نیرویی که او یافته بود از خدا بود.‏ او حتی به خود اجازه داد در معبد بخور بسوزاند،‏ امتیازی که تنها به کاهنانی داده شده بود که از تبار هارون بودند.‏ زمانی که کاهنان خطایش را به او تذکر دادند،‏ خشمگین شد و دلیل این خشم غرورش بود.‏ نتیجهٔ این غرور و خشم چه بود؟‏ به دست خدا مبتلا به جذام شد و هلاک گشت.‏ (‏امث ۱۶:‏۱۸‏)‏ اگر ما نیز مراقب نباشیم غرور می‌تواند بر ما چیره شود و «خود را برتر از آنچه باید» بپنداریم.‏ حتی شاید تا جایی پیش رویم که با نصایحی که بر مبنای کتاب مقدّس به ما داده می‌شود،‏ مخالفت کنیم.‏—‏روم ۱۲:‏۳؛‏ امث ۲۹:‏۱‏.‏ ب۱۶/‏۶ ۲:‏۳،‏ ۴

شما به هم‌ایمانانتان که از فرهنگی بسیار متفاوت هستند،‏ چه دیدی دارید؟‏ ممکن است زبان آنان،‏ لباس،‏ رفتار و غذاهایشان با آنچه شما آشنا هستید،‏ متفاوت باشد.‏ آیا به این دلیل از آنان پرهیز می‌کنید و اغلب با آنانی که پیشینه‌ای مشابه شما دارند،‏ معاشرت می‌کنید؟‏ در مورد سرپرستان جماعت،‏ حوزه یا دفتر شعبه که جوانتر از شما یا از نژادی متفاوت و فرهنگ دیگر هستند،‏ چه فکر می‌کنید؟‏ اگر مراقب نباشیم این تفاوت‌ها می‌تواند بر ما تأثیر بگذارد و به اتحاد ما آسیب رساند.‏ برای این که این تفاوت‌ها به اتحاد ما آسیب نرساند،‏ چه باید بکنیم؟‏ پولُس رسول به جماعت اِفِسُس پندهایی مفید داد.‏ شهر اِفِسُس،‏ شهری پر رونق بود که مردم از قوم‌های مختلف در آن زندگی می‌کردند.‏ (‏افس ۴:‏۱-‏۳‏)‏ ابتدا پولُس به خصوصیاتی همچون فروتنی،‏ ملایمت،‏ بردباری و محبت اشاره کرد.‏ این خصوصیات را می‌توان به ستون‌هایی تشبیه کرد که خانه‌ای را استوار نگاه می‌دارد.‏ ب۱۶/‏۶ ۳:‏۱۷،‏ ۱۸

شیطان می‌خواهد که ما بردهٔ ثروت باشیم،‏ نه خدمتگزار یَهُوَه خدا.‏ (‏مت ۶:‏۲۴‏)‏ زندگی کسی که بیشترِ نیروی خود را صرف اندوختن مادیات کند بی‌مفهوم است،‏ چون بر خواست و رضایت شخصی بنا شده است.‏ بدتر از آن چنین زندگی‌ای می‌تواند از لحاظ روحانی پوچ و پر از نگرانی و دلسردی باشد.‏ (‏۱تیمو ۶:‏۹،‏ ۱۰؛‏ مکا ۳:‏۱۷‏)‏ همان گونه که عیسی در مثل برزگر توصیف کرد،‏ برخی بذرهای پیام پادشاهی در دل افرادی کاشته می‌شود که گویی میان خارها افشانده شده است و «امیال گوناگون بر دل آنان تأثیر می‌گذارد،‏ کلام را خفه می‌کند و آن را بی‌ثمر می‌سازد.‏» (‏مرق ۴:‏۱۴،‏ ۱۸،‏ ۱۹‏)‏ ما نیز اکنون به پایان این نظام نزدیک می‌شویم.‏ از این رو،‏ برای ما نیز زمان آن نیست که در پی اندوختن چیزهای مادی برای خود باشیم.‏ نباید انتظار داشت که دارایی ما،‏ هر چقدر هم که باارزش باشد،‏ طی مصیبت عظیم باقی بماند.‏—‏امث ۱۱:‏۴؛‏ مت ۲۴:‏۲۱،‏ ۲۲‏.‏ ب۱۶/‏۷ ۱:‏۵،‏ ۶

مالک تاکستانی صبح زود بیرون رفت تا کارگرانی را برای کار در تاکستانش استخدام کند.‏ کارگران با دستمزدی که او پیشنهاد کرد موافقت کردند.‏ اما طی روز،‏ مالک به کارگران بیشتری نیاز داشت،‏ پس مکرّراً برای استخدام کارگرانی بیشتر بیرون رفت و به آنان گفت دستمزدی که حقشان است به آنان خواهد داد،‏ حتی به کارگرانی که دیرتر به خدمت گمارده بود.‏ هنگام غروب،‏ تمامی کارگران را جمع کرد تا اجرتشان را به آنان بدهد و به تمامی آنان حقوقی یکسان داد،‏ چه آنان که ساعت بسیاری کار کرده بودند،‏ چه آنان که یک ساعت کار کرده بودند.‏ اما وقتی آنان که صبح زود استخدام شده بودند از این امر آگاه شدند شروع به اعتراض و شکایت کردند.‏ مالک تاکستان به آنان یادآور شد که آنان با دستمزد پیشنهادی موافقت کرده بودند و سپس چنین افزود:‏ «آیا من حق ندارم با دارایی خود هر چه می‌خواهم بکنم؟‏ یا چشم بدخواه تو نمی‌تواند سخاوت مرا ببیند؟‏» (‏مت ۲۰:‏۱-‏۱۵‏،‏ پاورقی)‏ این حکایت عیسی خصوصیتی از یَهُوَه خدا را به ما یادآور می‌شود که در کتاب مقدّس به آن اشاره شده است،‏ یعنی «لطف خدا.‏»—‏۲قر ۶:‏۱‏.‏ ب۱۶/‏۷ ۳:‏۱،‏ ۲

همچنان که به پایان این نظام نزدیک می‌شویم،‏ اهمیت وظیفهٔ رساندن خبر خوش پادشاهی به مردم بیشتر می‌شود.‏ (‏مرق ۱۳:‏۱۰‏)‏ بی‌تردید خبر خوش،‏ لطف یَهُوَه خدا را برجسته می‌سازد و ما باید در فعالیت موعظه این نکته را مد نظر داشته باشیم.‏ هدف ما از موعظه جلال دادن یَهُوَه خداست.‏ برای این منظور مردم را آگاه می‌سازیم که تنها به دلیل لطف بی‌کران یَهُوَه خداست که ما در دنیای جدید از برکاتی بی‌نظیر بهره‌مند می‌شویم.‏ در موعظه به مردم می‌توانیم به آنان توضیح دهیم که تحت حکمرانی پادشاهی خدا انسان‌ها از قربانی مسیح کاملاً بهره‌مند خواهند شد و به تدریج به کاملیت خواهند رسید.‏ در کتاب مقدّس آمده است:‏ «آفرینش نیز خود از بردگی فساد رهایی خواهد یافت و از آزادی پرجلال فرزندان خدا برخوردار خواهد شد.‏» (‏روم ۸:‏۲۱‏)‏ این تنها از طریق مهر و محبت بی‌کران یَهُوَه خدا امکان‌پذیر است.‏ ب۱۶/‏۷ ۴:‏۱۷-‏۱۹

در کتاب مقدّس قانون مشخصی در خصوص نوع و حد محبت در رابطهٔ جنسی و زناشویی نیامده است،‏ اما به مهر و عطوفت اشاره شده است.‏ (‏غز ۱:‏۲؛‏ ۲:‏۶‏)‏ زوج مسیحی باید با یکدیگر با عطوفت رفتار کنند.‏ محبت عمیق به یَهُوَه خدا و همسایه باعث می‌شود که زوج مسیحی اجازه ندهند کسی یا چیزی میان پیوند آنان قرار گیرد.‏ بوده‌اند ازدواج‌هایی که به دلیل عادت زشتِ هرزه‌نگاری و نگاه کردن به تصاویر مستهجن با مشکلاتی روبرو شده یا حتی به تباهی کشیده شده است.‏ باید با هر تمایلی نسبت به این امر یا هر گونه تمایل جنسی خارج از پیوند ازدواج شدیداً مقابله کرد.‏ حتی رفتارها یا شوخی‌هایی به منظور جلب توجه کسی غیر از همسر شخص،‏ نشانهٔ بی‌مهری است و باید از آن پرهیز کرد.‏ به یاد داشتن این که یَهُوَه خدا از تمامی افکار و اعمال ما آگاه است،‏ ما را مصمم می‌سازد که همیشه خشنودی او را مد نظر داشته باشیم و پاک بمانیم.‏—‏مت ۵:‏۲۷،‏ ۲۸؛‏ عبر ۴:‏۱۳‏.‏ ب۱۶/‏۸ ۲:‏۷-‏۹

با چنین شناخت دقیقی مسیحیان کولُسی می‌توانستند «رفتاری شایستهٔ یَهُوَه» داشته و «او را کاملاً خشنود» سازند.‏ به این ترتیب قادر بودند همچنان «در هر کار نیکو ثمر» آورند،‏ به خصوص در موعظهٔ خبر خوش.‏ (‏کول ۱:‏۱۰‏)‏ پرستندهٔ یَهُوَه خدا برای انجام خدمتی مؤثر باید مطالعهٔ کتاب مقدّس را عادت خود سازد.‏ ما باید به کسانی که با آنان کتاب مقدّس را مطالعه می‌کنیم یاری رسانیم تا به اهمیت این امر پی ببرند.‏ ما خود باید از ارزش آن اطمینان داشته باشیم.‏ در واقع خود باید مطالعهٔ کتاب مقدّس را عادت خود ساخته باشیم.‏ از خود بپرسید:‏ ‹زمانی که مخاطب من در موعظه نظراتی را بیان می‌کند که خلاف تعالیم کتاب مقدّس است یا پرسش‌های دشوار مطرح می‌کند،‏ آیا می‌توانم پاسخی بر مبنای کتاب مقدّس به او بدهم؟‏› صحبت با دیگران در مورد این که تا چه حد از مطالعهٔ کتاب مقدّس فایده برده‌ایم،‏ می‌تواند آنان را نیز بر آن دارد که در مطالعهٔ کتاب مقدّس کوشا باشند و از آن بهره برند.‏ ب۱۶/‏۸ ۴:‏۳،‏ ۴

بسیار حیاتی است که با تأثیرات «دژمانند» این دنیا مقابله کنیم،‏ از جمله تعالیم،‏ فلسفه‌ها و اعمالی مضر مثل روابط غیر اخلاقی،‏ استفاده از دخانیات،‏ مصرف مواد مخدّر و میگساری.‏ همچنین ما پیوسته با ضعف‌ها،‏ دلسردی‌ها و خمیرهٔ گناه‌آلودمان در نبردیم.‏ (‏۲قر ۱۰:‏۳-‏۶؛‏ کول ۳:‏۵-‏۹‏)‏ آیا می‌توان این حریف‌های نیرومند را شکست داد؟‏ بله،‏ اما نه بدون تلاش و مبارزه.‏ پولُس رسول با در نظر داشتن بازیکن بوکس در یونان باستان در مورد خود چنین گفت:‏ «مشت‌زدنم به گونه‌ای نیست که هوا را بزنم.‏» (‏۱قر ۹:‏۲۶‏)‏ درست همان گونه که بازیکن بوکس با حریفش می‌جنگد،‏ ما باید با دشمنانمان مبارزه کنیم.‏ یَهُوَه ما را در این نبرد تربیت می‌کند و یاری می‌دهد.‏ او در کلامش فرامینی داده است که به گوش گرفتن آن‌ها زندگی‌مان را حفظ می‌کند.‏ همچنین از طریق نشریاتی بر مبنای کتاب مقدّس،‏ جلسات مسیحی،‏ مجمع‌ها و کنگره‌ها به ما کمک می‌کند.‏ حال،‏ آیا آنچه می‌آموزید،‏ به کار می‌بندید؟‏ ب۱۶/‏۹ ۲:‏۲،‏ ۳

بله،‏ عیسی کمک به دیگران را بر راحتی خود ترجیح می‌داد،‏ کمک به آنان کلید انجام خواست خدا بود.‏ از این رو،‏ ما نیز از سبک یا لباسی که خود دوست داریم،‏ اما می‌تواند ذهن کسانی را که به آنان موعظه می‌کنیم منحرف سازد،‏ صرف‌نظر می‌کنیم.‏ (‏روم ۱۵:‏۲‏)‏ والدین مسیحی موظفند که به اعضای خانواده در به کار بستن اصول کتاب مقدّس یاری رسانند.‏ به کار بستن اصول این کتاب این امر را نیز در بر دارد که خود و فرزندانشان بکوشند در لباس پوشیدن،‏ آرایش و ظاهرشان سبکی موقر را حفظ کنند و دل یَهُوَه خدا را شاد سازند.‏ (‏امث ۲۲:‏۶؛‏ ۲۷:‏۱۱‏)‏ والدین می‌توانند با نمونهٔ نیکوی خود و راهنمایی‌های پرمهر و عملی به فرزندانشان،‏ در دل آنان احترام به یَهُوَه خدای مقدّسی را که می‌پرستند به وجود آورند.‏ بجاست والدین برای انتخاب لباس به فرزندانشان یاری رسانند که از کجا و چگونه لباسی مناسب تهیه کنند.‏ این صرفاً به این معنی نیست که فرزندان لباسی که دوست دارند تهیه کنند بلکه باید لباسی انتخاب کنند که یَهُوَه خدا را جلال دهد،‏ خدایی که آنان نام او را بر خود دارند.‏ ب۱۶/‏۹ ۳:‏۱۳،‏ ۱۴

عیسی یَهُوَه،‏ کلام او و انسان‌ها را دوست می‌داشت،‏ از این رو هنگام تعلیم به دل مخاطبش راه می‌یافت.‏ (‏لو ۲۴:‏۳۲؛‏ یو ۷:‏۴۶‏)‏ مشابهاً محبت به فرزندان،‏ به والدین کمک می‌کند که به دل آنان راه یابند.‏ (‏تث ۶:‏۵-‏۸؛‏ لو ۶:‏۴۵‏)‏ پس،‏ ای والدین خود در مطالعهٔ کتاب مقدّس و استفاده از ابزارهای کمک آموزشی کوشا باشید.‏ در مورد آفرینش و مقالاتی در نشریاتمان که به بحث در مورد این موضوع می‌پردازند علاقه نشان دهید.‏ (‏مت ۶:‏۲۶،‏ ۲۸‏)‏ با این کار شناختتان افزایش می‌یابد،‏ قدردانی‌تان از یَهُوَه عمیق‌تر می‌شود و در راه تعلیم فرزندانتان مجهزتر می‌شوید.‏ وقتی دل شما آکنده از حقایق کتاب مقدّس باشد،‏ می‌خواهید که در مورد آن با خانواده‌تان گفتگو کنید.‏ چنین گفتگوهایی را تنها به پرستش خانوادگی یا زمانی که خود را برای جلسات مسیحی آماده می‌کنید،‏ محدود نکنید.‏ صحبت در مورد حقایق کلام خدا باید به صورت طبیعی و خودبه‌خود بخشی از گفتگوی روزمرهٔ شما با آنان باشد،‏ نه این که موضوعی را به اجبار پیش آورید.‏ ب۱۶/‏۹ ۵:‏۶،‏ ۷

اگر نتوانیم کلام خدا را به زبان خارجی به خوبی درک کنیم،‏ خطری برای سلامت روحانی ماست.‏ در قرن پنجم ق.‏م.‏ وضعیتی نِحِمیا را نگران کرد.‏ او متوجه شد که برخی از فرزندان خانواده‌های یهودی که از بابِل بازگشته بودند،‏ نمی‌توانستند به زبان عبری صحبت کنند.‏ در واقع آنان هویت خود را به عنوان خادم خدا از دست داده بودند،‏ چرا که نمی‌توانستند کلام خدا را کاملاً درک کنند.‏ (‏نح ۸:‏۲،‏ ۸‏) برخی والدین مسیحی که در محدودهٔ زبان خارجی خدمت می‌کنند،‏ متوجه شده‌اند که علاقهٔ فرزندانشان به حقیقت کم شده است.‏ چرا؟‏ زیرا خواندن مطلبی به زبان مادری بسیار بیش از خواندن آن به زبان بیگانه بر دلمان تأثیر می‌گذارد.‏ به علاوه،‏ عدم توانایی ایجاد ارتباطی خوب به زبانی دیگر می‌تواند ما را از لحاظ روحانی ضعیف و از لحاظ ذهنی خسته کند.‏ پس همچنان که میل و شوقمان را به خدمت به یَهُوَه در محدودهٔ زبان خارجی زنده نگاه می‌داریم،‏ لازم است به سلامت روحانی خود نیز توجه کنیم.‏—‏مت ۴:‏۴‏.‏ ب۱۶/‏۱۰ ۲:‏۴-‏۶

ایمان خصوصیتی گرانقدر است که هر انسانی از آن برخوردار نیست.‏ (‏۲تسا ۳:‏۲‏)‏ یَهُوَه خدا به هر کسی که می‌خواهد او را بپرستد،‏ ایمان می‌بخشد.‏ (‏روم ۱۲:‏۳؛‏ غلا ۵:‏۲۲‏)‏ هر یک از ما مسیحیان که از ایمان برخوردار است باید عمیقاً قدردان باشد.‏ عیسی مسیح گفت که پدر آسمانی‌اش انسان‌ها را از طریق او به سوی خود می‌کشد.‏ (‏یو ۶:‏۴۴،‏ ۶۵‏)‏ ایمان داشتن به عیسی این امکان را برای شخص فراهم می‌سازد که گناهانش بخشیده شود.‏ سپس،‏ از این طریق راه برقرار کردن رابطه‌ای ابدی با یَهُوَه خدا برای او باز می‌شود.‏ (‏روم ۶:‏۲۳‏)‏ به‌راستی ما چه کرده‌ایم که استحقاق چنین برکتی را داشته باشیم؟‏ در واقع انسان گناهکار تنها مستحق مرگ است.‏ (‏مز ۱۰۳:‏۱۰‏)‏ اما یَهُوَه خدا قابلیت پرورش خصوصیات خوب را در ما انسان‌ها دیده است.‏ او از سر لطف خود،‏ دل ما را در پذیرش خبر خوش گشود و از این طریق ما با ایمان آوردن به عیسی مسیح امید به زندگی ابدی را در دل پرورانده‌ایم.‏—‏۱یو ۴:‏۹،‏ ۱۰‏.‏ ب۱۶/‏۱۰ ۴:‏۱،‏ ۲

پولُس در نامه‌های خود از هم‌ایمانانش به نیکویی یاد کرده است.‏ او با برخی از آنان سال‌ها همسفر بود و بی‌شک از ضعف‌های آنان آگاهی داشت،‏ اما به خصوصیات خوب آنان اشاره کرده است.‏ برای مثال،‏ پولُس از تیموتائوس این گونه یاد کرد:‏ «فرزند عزیز من و در خدمت به مسیح وفادار» و کسی که «خالصانه در فکر هم‌ایمانانش» است.‏ (‏۱قر ۴:‏۱۷؛‏ فیلیپ ۲:‏۱۹،‏ ۲۰‏)‏ پولُس در نامهٔ خود به جماعت قُرِنتُس در مورد تیتوس چنین نوشت:‏ او «همسفر و همکار من در خدمت به شماست.‏» (‏۲قر ۸:‏۲۳‏)‏ به‌راستی که تیموتائوس و تیتوس چقدر باید دلگرم شده باشند وقتی پی بردند که پولُس رسول چه نگرشی نسبت به آنان دارد.‏ پولُس و بَرنابا به شهرهایی برگشتند که مردمِ آنجا پیش از آن با خشونت با آنان رفتار کرده بودند؛‏ آنان با این عمل جان خود را به خطر انداختند.‏ برای مثال،‏ با این که با مخالفت‌های شدید در لِستِره روبرو شدند به آنجا بازگشتند و به شاگردان جدید دلگرمی و قوّت‌قلب دادند تا در ایمان پایدار بمانند.‏ (‏اعما ۱۴:‏۱۹-‏۲۲‏)‏ در اِفِسُس نیز پس از آن که پولُس با جمعیتی خشمگین روبرو شد،‏ شاگردان را قوّت‌قلب بخشید.‏—‏اعما ۲۰:‏۱‏.‏ ب۱۶/‏۱۱ ۱:‏۱۰،‏ ۱۱

یَهُوَه خدا قوم سازمان‌یافتهٔ خود را توسط «غلام امین و دانا» که تحت هدایت «سَرِ جماعت،‏» عیسی مسیح است،‏ خوراک می‌دهد و راهنمایی می‌کند.‏ (‏مت ۲۴:‏۴۵-‏۴۷؛‏ افس ۵:‏۲۳‏)‏ همانند هیئت اداره‌کننده در قرن اول،‏ غلام امین و دانا کلام الهام‌شدهٔ خدا را پذیرفته و برای آن ارزش بسیار قائل است.‏ (‏۱تسا ۲:‏۱۳‏)‏ کتاب مقدّس به ما فرمان می‌دهد که در جلسات مرتباً حضور یابیم.‏ (‏عبر ۱۰:‏۲۴،‏ ۲۵‏)‏ به علاوه ما را ترغیب می‌کند که در عقایدمان وحدت داشته باشیم.‏ کلام خدا به ما می‌گوید که به پادشاهی خدا در زندگی‌مان اولویت دهیم.‏ (‏مت ۶:‏۳۳‏)‏ همچنین به ما نشان می‌دهد که این افتخار و وظیفهٔ ماست که در موعظهٔ خانه‌به‌خانه،‏ موعظه در اماکن عمومی و موعظهٔ غیررسمی فعال باشیم.‏ (‏مت ۲۸:‏۱۹،‏ ۲۰؛‏ اعما ۵:‏۴۲؛‏ ۱۷:‏۱۷؛‏ ۲۰:‏۲۰‏)‏ یَهُوَه خدا در کلامش به پیران مسیحی فرمان داده است که سازمان او را پاک نگاه دارند.‏ (‏۱قر ۵:‏۱-‏۵،‏ ۱۳؛‏ ۱تیمو ۵:‏۱۹-‏۲۱‏)‏ به علاوه،‏ او از تک‌تک اعضای سازمانش می‌خواهد که از لحاظ جسمانی و روحانی پاک باشند.‏—‏۲قر ۷:‏۱‏.‏ ب۱۶/‏۱۱ ۳:‏۷،‏ ۸

چارلز تِیز راسل و دیگر شاگردان کتاب مقدّس دهه‌ها پیش از جنگ جهانی اول تشخیص دادند که سازمان‌های مسیحی حقایق کتاب مقدّس را تعلیم نمی‌دهند.‏ آنان مصمم شدند که هماهنگ با آنچه درک می‌کردند خود را از دین کاذب جدا کنند.‏ حتی در سال ۱۸۷۹ در برج دیده‌بانی صهیون نوشته شد که هر کلیسایی که ادعا می‌کند عروس وفادار مسیح است اما از حکومت‌ها حمایت می‌کند،‏ در واقع بخشی از بابِل بزرگ است که کتاب مقدّس آن را فاحشه می‌خواند.‏ (‏مکا ۱۷:‏۱،‏ ۲‏)‏ مردان و زنان خداترس می‌دانستند چه باید بکنند.‏ آنان می‌دانستند که اگر همچنان از ارگان‌های ادیان کاذب حمایت کنند،‏ نمی‌توانند انتظار کسب برکت خدا را داشته باشند.‏ از این رو بسیاری از آنان نامه‌هایی برای انصراف از کلیساها آماده کردند.‏ ب۱۶/‏۱۱ ۵:‏۲،‏ ۳

آیا آیات رومیان ۸:‏۱۵-‏۱۷ را در ارتباط با مراسم یادبود مرگ مسیح خوانده‌اید؟‏ این بخشِ کلیدی از کتاب مقدّس توضیح می‌دهد که روح خدا با روح مسح‌شدگان شهادت می‌دهد و به این ترتیب این مسیحیان آگاه می‌شوند که مسح‌شده‌اند.‏ این باب در درجهٔ اول خطاب به مسیحیان مسح‌شده نوشته شده است.‏ آنان «روح» را به گونه‌ای دریافت می‌کنند که ‹در انتظار پسرخواندگی هستند،‏ یعنی روزی که از بدن جسمانی آزاد شوند.‏› (‏روم ۸:‏۲۳‏)‏ آری،‏ آنان در آینده پسران خدا در آسمان خواهند بود.‏ این کار ممکن شد چون تعمید یافتند و یَهُوَه خدا از طریق بهای رهایی گناهان آنان را بخشید و آنان را به عنوان پسران روحانی‌اش درستکار شمرد.‏ (‏روم ۳:‏۲۳-‏۲۶؛‏ ۴:‏۲۵؛‏ ۸:‏۳۰‏)‏ با این همه،‏ باب هشت کتاب رومیان برای مسیحیانی که امید دارند بر زمین زندگی کنند نیز شایان توجه است؛‏ زیرا آنان نیز در چشم خدا درستکار شمرده می‌شوند.‏ ب۱۶/‏۱۲ ۲:‏۱-‏۳

به‌راستی منظور عیسی چه بود؟‏ واضح است که منظور او این نبود که خادمان خدا در هیچ مقطعی از زندگی‌شان نگرانی به دل راه نمی‌دهند.‏ در واقع عیسی با این گفته به شاگردانش یاری رساند تا تشخیص دهند،‏ غصه خوردن و نگرانی بیش از حد مشکلی را حل نمی‌کند.‏ هر روز،‏ مشکلات خود را دارد،‏ پس مسیحیان نباید با مشغول کردن ذهن خود به افکار مضطرب‌کننده در مورد گذشته یا آینده بر مشکلات روزشان بیفزایند.‏ نگرانی‌های بی‌مورد برای مسیحیان زمانی پیش می‌آید که ذهن خود را با مشکلات احتمالی آینده مشغول می‌کنند.‏ اما،‏ نباید در مورد وقایعی که در مورد آن اطلاعی نداریم خود را نگران سازیم.‏ چرا؟‏ زیرا اغلب،‏ آنچه روی می‌دهد به بدی آنچه تصوّر کرده‌ایم،‏ نیست.‏ به علاوه،‏ هیچ موقعیتی نمی‌تواند خارج از کنترل یَهُوَه خدا باشد،‏ خدایی که می‌توانید تمامی نگرانی‌هایتان را به او بسپارید.‏ می‌توان اطمینان داشت که خدا خادمان وفادارش را پاداش می‌دهد و به آنان در کنار آمدن با نگرانی‌های گذشته،‏ حال و آینده یاری می‌کند.‏ ب۱۶/‏۱۲ ۳:‏۱۳،‏ ۱۶

شائول،‏ پادشاه اسرائیل باستان در آغاز حکمرانی‌اش مردی متواضع و قابل احترام بود.‏ (‏۱سمو ۹:‏۱،‏ ۲،‏ ۲۱؛‏ ۱۰:‏۲۰-‏۲۴‏)‏ اما پس از این که به پادشاهی رسید به کرّات از حد و مرز خود تجاوز کرد و گستاخانه و متکبّرانه عمل نمود.‏ در جِلجال فلسطینیان برای جنگ آماده می‌شدند و اسرائیلیان شائول را رها می‌کردند.‏ سموئیل نبی نیز در زمانی که قرار بود،‏ در آنجا حاضر نشد،‏ آنگاه صبر شائول به سر آمد.‏ شاید با خود فکر کرد،‏ ‹هر چه زودتر باید اقدامی بکنم.‏› پس قربانی‌ای برای یَهُوَه خدا گذرانید،‏ کاری که در دایرهٔ اختیارات او نبود.‏ این عمل او یَهُوَه را ناخشنود ساخت.‏ (‏۱سمو ۱۳:‏۵-‏۹‏)‏ وقتی سموئیل به جِلجال رسید،‏ شائول را توبیخ کرد.‏ شائول به جای پذیرشِ اصلاح،‏ بهانه آورد و سعی کرد تقصیر را به گردن دیگران بیندازد و عمل خطای خود را کوچک جلوه دهد.‏ (‏۱سمو ۱۳:‏۱۰-‏۱۴‏)‏ این شروع رویدادهای زنجیره‌وار و ناخوشایندی بود که در نهایت برای شائول به قیمت از دست دادن پادشاهی و بسیار بدتر از آن به قیمت از دست دادن خشنودی یَهُوَه خدا تمام شد.‏ (‏۱سمو ۱۵:‏۲۲،‏ ۲۳‏)‏ برخلاف شروع امیدبخشی که شائول داشت،‏ زندگی او به شکستی کامل منجر شد.‏—‏۱سمو ۳۱:‏۱-‏۶‏.‏ ب۱۷/‏۱ ۳:‏۱،‏ ۲

در کل،‏ داوود در زندگی به یَهُوَه خدا وفادار بود،‏ با این که مرتکب گناهی جدی شد.‏ داوود با بَتشِبَع زنا کرد.‏ (‏۲سمو ۱۱:‏۱-‏۲۱‏)‏ داوود نمی‌توانست کاری را که کرده بود،‏ برطرف کند.‏ همچنین نمی‌توانست از عواقب گناهش بگریزد.‏ در واقع برخی از عواقب این گناه داوود تا آخر زندگی‌اش همراه او بود.‏ (‏۲سمو ۱۲:‏۱۰-‏۱۲،‏ ۱۴‏)‏ پس داوود نیاز به ایمانی قوی داشت.‏ او باید اطمینان و اعتماد کامل بر یَهُوَه خدا می‌داشت که اگر به‌راستی توبه کند یَهُوَه او را می‌بخشد و به او قدرت می‌دهد که عواقب گناهش را تحمّل کند.‏ به دلیل ناکاملی همهٔ ما گناه می‌کنیم.‏ برخی از خطاها جدّی‌تر از خطاهای دیگر است.‏ گاه نمی‌توانیم آنچه کرده‌ایم را برطرف کنیم و باید با عواقب آن بسازیم.‏ (‏غلا ۶:‏۷‏)‏ در عین حال،‏ اطمینان داریم که یَهُوَه خدا توبهٔ خالصانهٔ ما را می‌بیند و در زمان‌های سخت پشتیبان ما خواهد بود،‏ حتی اگر خود عامل به وجود آمدن آن مشکلات بوده باشیم.‏—‏اشع ۱:‏۱۸،‏ ۱۹؛‏ اعما ۳:‏۱۹‏.‏ ب۱۷/‏۱ ۱:‏۱۰-‏۱۲

حتی زمانی که کاملاً از این که امور چگونه پیش خواهد رفت آگاه نیستیم،‏ تواضع می‌تواند در تصمیم‌گیری به ما کمک کند.‏ برای مثال،‏ شاید بخواهیم یکی از جنبه‌های خدمت تمام وقت را آغاز کنیم.‏ اما با خود فکر کنیم:‏ اگر بیمار شویم چه خواهد شد؟‏ اگر والدین سالمندمان به کمک نیاز داشته باشند،‏ چه خواهیم کرد؟‏ زمانی که پا به سن بگذاریم چگونه از خود مراقبت خواهیم کرد؟‏ هر قدر هم که دعا و تحقیق کنیم پاسخ کاملی برای پرسش‌هایی از این قبیل نخواهیم یافت.‏ اما اگر به یَهُوَه خدا اعتماد و توکّل کنیم محدودیت‌های خود را خواهیم شناخت و آن را خواهیم پذیرفت.‏ با تحقیق و مشورت با دیگران و دعا برای راهنمایی از یَهُوَه خدا باید قدم‌هایمان را در جهتی که روح خدا ما را هدایت می‌کند برداریم.‏ (‏جا ۱۱:‏۴-‏۶‏)‏ به این ترتیب حرکتی کرده‌ایم که یَهُوَه می‌تواند آن را برکت دهد،‏ یا می‌تواند به ما یاری کند که هدفمان را تغییر دهیم.‏—‏امث ۱۶:‏۳،‏ ۹‏.‏ ب۱۷/‏۱ ۴:‏۱۴

آدم و حوّا باید تصمیم می‌گرفتند که چگونه عمل کنند.‏ آیا از فرمان یَهُوَه خدا اطاعت می‌کردند یا این که به گفته‌های مار گوش می‌دادند؟‏ آنان تصمیم گرفتند که از خدا نافرمانی کنند (‏پیدا ۳:‏۶-‏۱۳‏)‏ آدم و حوّا با سرکشی از خدا کاملیت خود را از دست دادند.‏ علاوه بر این،‏ آنان دشمنان خدا شدند،‏ چرا که کتاب مقدّس در مورد یَهُوَه خدا می‌گوید:‏ «چشمان تو پاکتر از آن است که بر شرارت بنگرد؛‏ تو بی‌انصافی را نظاره‌گر نمی‌توانی شد.‏» (‏حب ۱:‏۱۳‏)‏ اگر یَهُوَه آدم و حوّا را به دلیل گناهشان مجازات نمی‌کرد،‏ تهدیدی بود برای صلح و اتحاد میان فرشتگان و همین طور میان تمامی مخلوقات جاندارش بر زمین.‏ مهم‌تر از آن،‏ اگر خدا گناه آنان را نادیده می‌گرفت،‏ فرشتگان و انسان‌ها اعتماد خود را به گفته‌های او از دست می‌دادند.‏ اما یَهُوَه خدا همیشه به گفته‌های خود عمل می‌کند و معیارهایش را زیر پا نمی‌گذارد.‏ (‏مز ۱۱۹:‏۱۴۲‏)‏ پس،‏ اگرچه آدم و حوّا از ارادهٔ آزاد برخوردار بودند،‏ نمی‌توانستند از عواقب سرکشی علیه خدا و تصمیمی نادرست اجتناب کنند.‏ آنان از خاک بودند،‏ مردند و به خاک بازگشتند.‏—‏پیدا ۳:‏۱۹‏.‏ ب۱۷/‏۲ ۱:‏۸،‏ ۱۰،‏ ۱۱

از همان ابتدای خدمت بر زمین کلام خدا راهنمای عیسی بود.‏ حتی سخنان پایانی او پیش از مرگش نیز تحقق پیشگویی‌های کلام خدا بود.‏ (‏مت ۲۷:‏۴۶؛‏ لو ۲۳:‏۴۶‏)‏ برخلاف او،‏ رهبران مذهبی قرن اول،‏ زمانی که گفته‌ای از کلام خدا با سنت‌هایشان در تضاد بود،‏ کلام خدا را رد می‌کردند.‏ عیسی با نقل از گفتهٔ یَهُوَه که اِشَعْیای نبی آن را به قلم آورده است،‏ در مورد این رهبران مذهبی گفت:‏ «این مردم با لب‌هایشان به من حرمت می‌گذارند،‏ اما دل‌هایشان از من بسیار دور است.‏ مرا پرستش می‌کنند،‏ اما پرستش آنان بیهوده است؛‏ زیرا احکام بشری را به عنوان تعالیم الٰهی آموزش می‌دهند.‏» (‏مت ۱۵:‏۷-‏۹‏)‏ کلام خدا در اعمال و تعالیم عیسی راهنمای او بود.‏ زمانی که در مورد موضوعات مذهبی بحث و گفتگو می‌شد،‏ او از حکمت وسیع و تجربهٔ بی‌نظیرش بهره نمی‌گرفت،‏ بلکه کلام خدا را به کار می‌بست.‏ ب۱۷/‏۲ ۳:‏۱۸،‏ ۱۹

از این رو،‏ شاهدان یَهُوَه به مسئولین دولتی حرمت می‌نهند.‏ با این که هر کشوری قوانین خاص خود را دارد و انتظارات مسئولین در مناطق مختلف متفاوت است،‏ ما سعی می‌کنیم با آنان همکاری کنیم.‏ البته حمایت ما از مسئولین و حرمت نهادن به آنان نسبی است و باید معقولانه و هماهنگ با کتاب مقدّس باشد.‏ ما نباید به خاطر حرمت نهادن به مسئولین قوانین الٰهی و بی‌طرفی مسیحی‌مان را زیر پا بگذاریم.‏ (‏۱پطر ۲:‏۱۳-‏۱۶‏)‏ رفتار خادمان یَهُوَه در گذشته با مقامات دولتی و مسئولین برای ما نمونه‌ای بجاست.‏ وقتی که امپراتوری روم برای نام‌نویسی مردم آنان را به زادگاه خود فراخواند،‏ یوسف و مریم از آن فرمان اطاعت کردند.‏ با وجود این که مریم باردار و زایمان او نزدیک بود،‏ آنان برای نام‌نویسی به بیت‌لِحِم سفر کردند.‏ (‏لو ۲:‏۱-‏۵‏)‏ بعدها وقتی که پولُس رسول متهم به خلافکاری شد،‏ او به آگْریپاس پادشاه و فِستوس،‏ فرماندار ایالت رومی یهودیه،‏ حرمتی که شایستهٔ آنان بود نشان داد و در مقابل آنان با احترام از خود دفاع کرد.‏—‏اعما ۲۵:‏۱-‏۱۲؛‏ ۲۶:‏۱-‏۳‏.‏ ب۱۷/‏۳ ۱:‏۹،‏ ۱۰

بسیاری از اسرائیلیان راه و روش گناهکارانهٔ کنعانیان را در پیش گرفتند.‏ این نافرمانی ناخشنودی یَهُوَه را به همراه داشت و او دیگر از آنان حمایت و حفاظت نکرد.‏ (‏داو ۲:‏۱-‏۳،‏ ۱۱-‏۱۵؛‏ مز ۱۰۶:‏۴۰-‏۴۳‏)‏ به‌راستی در آن سال‌ها زندگی برای خانواده‌های خداترسی که می‌خواستند وفاداری‌شان را به یَهُوَه خدا حفظ کنند،‏ بسیار دشوار بود!‏ با این همه،‏ کتاب مقدّس نشان می‌دهد که در آن دوران نیز افرادی همچون یَفتاح،‏ اِلقانَه،‏ حَنّا و سموئیل به یَهُوَه وفادار ماندند و مصمم بودند که خشنودی خدا را حاصل کنند.‏ (‏۱سمو ۱:‏۲۰-‏۲۸؛‏ ۲:‏۲۶‏)‏ امروزه ما در دنیایی زندگی می‌کنیم که رفتار مردم،‏ مشابه مردم کنعان باستان است.‏ آنان به دنبال روابط جنسی،‏ خشونت و مادیات هستند.‏ یَهُوَه خدا همان گونه که اسرائیلیان را آگاه ساخته بود به ما نیز به روشنی هشدار داده است که خود را از چنین تأثیراتی دور نگاه داریم.‏ آیا ما از خطای اسرائیلیان درس عبرت می‌گیریم؟‏ (‏۱قر ۱۰:‏۶-‏۱۰‏)‏ باید بکوشیم هر چه را که بویی از طرز فکر این دنیا دارد،‏ از زندگی‌مان دور کنیم.‏ (‏روم ۱۲:‏۲‏)‏ آیا در این خصوص به یَهُوَه خدا وفادار بوده‌ایم؟‏ ب۱۶/‏۴ ۱:‏۴-‏۶

هنگام تصمیم‌گیری‌های مهم،‏ بسیار اهمیت دارد که از کتاب مقدّس به عنوان بهترین منبع اطلاعات و نصایح حکیمانه بهره گیریم و در دعا از یَهُوَه خدا راهنمایی بطلبیم.‏ یَهُوَه می‌تواند در ما خصوصیات لازم را ایجاد کند تا تصمیمی هماهنگ با خواست او بگیریم.‏ تأمّل بر این پرسش‌ها را عادت خود سازید:‏ ‹آیا این تصمیم نشانگر محبت و عشق من به یَهُوَه خداست؟‏ آیا برای خانواده‌ام شادی و آرامش به همراه می‌آورد؟‏ آیا نشان می‌دهد که من صبور و مهربان هستم؟‏ یَهُوَه خدا ما را مجبور نمی‌کند که او را دوست بداریم و خدمتش کنیم.‏ او به ما ارادهٔ آزاد بخشیده است و هماهنگ با آن به مسئولیتی که به ما سپرده و حقی که به ما داده است احترام می‌گذارد.‏ ما آزادیم که خدمت به او را برگزینیم.‏ (‏یوش ۲۴:‏۱۵؛‏ جا ۵:‏۴‏)‏ همچنین از ما مسیحیان انتظار دارد دیگر تصمیماتمان را نیز بر مبنای راهنمایی‌های او بگیریم و به آن عمل کنیم.‏ با ایمان و اعتماد به شیوهٔ عمل یَهُوَه و اصولی که با مهربانی در اختیار ما گذاشته است،‏ می‌توانیم تصمیماتی درست و حکیمانه بگیریم و نشان دهیم که در تمامی جوانب زندگی ثابت قدم و استوار هستیم.‏—‏یعقو ۱:‏۵-‏۸؛‏ ۴:‏۸‏.‏ ب۱۷/‏۳ ۲:‏۱۷،‏ ۱۸