اوت

ابراهیم با اطاعت از خدا حتی در اموری که کوچک به نظر می‌آمد،‏ دوستی‌اش را با خدا حفظ کرد و آن را مستحکم ساخت.‏ او آزادانه آنچه در دل داشت به خدا می‌گفت و اگر پرسش‌هایی مشکل ذهن او را مشغول می‌کرد از او کمک می‌خواست.‏ برای مثال،‏ زمانی که ابراهیم شنید یَهُوَه خدا می‌خواهد شهرهای سُدوم و غَمورَه را نابود کند،‏ نگران بود که مبادا عادلان همراه شریران نابود شوند.‏ ممکن است که ابراهیم نگران برادرزاده‌اش لوط و خانواده‌اش بود که در سُدوم زندگی می‌کردند.‏ ابراهیم پرسش‌های خود را در کمال تواضع و با اعتماد به خدا «داور تمامی جهان» بیان کرد.‏ یَهُوَه با دوست خود ابراهیم صبور بود و به او آموخت که تا چه حد رحیم است.‏ یَهُوَه نشان داد که حتی هنگام اجرای داوری برای یافتن و حفظ عادلان دل هر انسانی را تفتیش می‌کند.‏ (‏پیدا ۱۸:‏۲۲-‏۳۳‏)‏ واضح است که هر شناخت و تجربه‌ای که ابراهیم در پیوند دوستی‌اش با خدا کسب کرد در استوار ساختن این پیوند او را یاری نمود.‏ ب۱۶/‏۲ ۱:‏۱۱،‏ ۱۲

برای همهٔ ما وفاداری خصوصیتی تحسین‌برانگیز است.‏ اما اگر یوناتان را به دلیل وفاداری‌اش به داوود تحسین کنیم و وفاداری او به خدا را در نظر نگیریم،‏ امری مهم را از نظر دور داشته‌ایم.‏ چرا یوناتان به جای حسادت به داوود،‏ او را دوست خود می‌دانست؟‏ برای یوناتان وفاداری به یَهُوَه بر هر چیز دیگر ارجحیت داشت.‏ آری،‏ وفاداری یوناتان به داوود بر وفاداری‌اش به یَهُوَه بنا شده بود.‏ این مردان هر دو به یَهُوَه خدا و یکدیگر وفادار ماندند و به سوگندشان پای‌بند بودند.‏ ما مسیحیان نیز باید به خانواده،‏ دوستان و هم‌ایمانانمان وفادار باشیم.‏ (‏۱تسا ۲:‏۱۰،‏ ۱۱‏)‏ اما بیش از همه ما باید به یَهُوَه خدا وفادار باشیم،‏ کسی که به ما زندگی بخشیده است.‏ (‏مکا ۴:‏۱۱‏)‏ این وفاداری در ما شادی واقعی و رضایت به وجود می‌آورد.‏ البته واضح است که باید حتی در آزمایش‌ها و شرایط دشوار نیز به او وفادار مانیم.‏ ب۱۶/‏۲ ۳:‏۳،‏ ۴

جوانی که به بلوغ رسیده است در اعتقادات خود پایدار و ثابت قدم است.‏ رفتار او این گونه نیست که در سالن جماعت دوست خدا و در محیط مدرسه دوست دنیا باشد.‏ او در آزمایش ایمان و شرایط سخت نیز ثابت قدم باقی می‌ماند.‏ (‏افس ۴:‏۱۴،‏ ۱۵‏)‏ مسلّم است که هیچ کس کامل نیست،‏ چه جوان،‏ چه بزرگسال هر کس گاه خطا می‌کند.‏ (‏جا ۷:‏۲۰‏)‏ اما اگر می‌خواهی تعمید بگیری،‏ بجاست به دل خود رجوع کنی و ببینی تا چه حد مصممی که به معیارهای خدا پای‌بند مانی.‏ از خود بپرس،‏ ‹در به گوش گرفتن معیارهای خدا چگونه بوده‌ام؟‏› در مورد این که اخیراً واکنشت در آزمایش‌های ایمان چگونه بوده است،‏ فکر کن.‏ آیا نشان داده‌ای که قدرت تشخیص لازم را در شناخت درست از نادرست داری؟‏ اگر همچون دانیال کسی در دنیای شیطان تو را شخصی خاص بداند،‏ چطور؟‏ آیا در چنین شرایطی خواست یَهُوَه خدا را تشخیص می‌دهی و حتی اگر با خواستت متفاوت باشد،‏ مصمم به انجام آن هستی؟‏—‏افس ۵:‏۱۷‏.‏ ب۱۶/‏۳ ۱:‏۷-‏۹

ما در دورانی زندگی می‌کنیم که کتاب مقدّس آن را «روزهای آخر» نامیده است و به مصیبتی منتهی می‌شود که پیش از آن واقع نشده است.‏ (‏۲تیمو ۳:‏۱‏)‏ افزون بر این،‏ شیطان و دیوهایش نیز از آسمان بیرون افکنده شده‌اند و اِعمال قدرتشان به اطراف زمین محدود شده و سبب درد و رنج فراوان برای انسان‌ها شده است.‏ (‏مکا ۱۲:‏۹،‏ ۱۲‏)‏ ما وظیفه داریم که به مردم سراسر دنیا و به زبان‌های مختلف موعظه کنیم،‏ موعظه‌ای که در تاریخ بی‌سابقه است.‏ برای این که همچنان از برکت یَهُوَه برخوردار شویم باید به تمام راهنمایی‌هایی که از طریق جماعت مسیحی داده می‌شود توجه کنیم.‏ اگر اکنون روحیه‌ای مطیع در خود به وجود آوریم،‏ می‌آموزیم که طی «مصیبت عظیم» زمانی که تمامی دنیای شریر شیطان نابود می‌شود نیز راهنمایی‌ها را به گوش گیریم.‏ (‏مت ۲۴:‏۲۱‏)‏ پس از آن برای زندگی در دنیای جدیدی نیاز به راهنمایی‌های جدید خواهیم داشت.‏ ب۱۶/‏۳ ۴:‏۱۶،‏ ۱۸

در اواخر قرن اول یوحنای رسول رؤیایی دید.‏ او هفت فرشته را دید که هر یک بر شیپوری می‌دمیدند.‏ زمانی که فرشتهٔ پنجم در شیپور خود دمید،‏ یوحنا «ستاره‌ای را» دید که از آسمان به زمین افتاد.‏ آن ستاره کلیدی در دست داشت که چاه بی‌انتها را گشود.‏ دودی همچون دود کوره‌ای بزرگ برخاست و از میان آن ملخ‌هایی به زمین آمدند.‏ آن ملخ‌ها به گیاهان زمین آسیبی نرساندند،‏ بلکه به این ملخ‌ها گفته شد که «به مردمانی آسیب رسانند که مُهر خدا را بر پیشانی خود ندارند.‏» (‏مکا ۹:‏۱-‏۴‏)‏ بی‌گمان یوحنا می‌دانست که حملهٔ ملخ‌ها تا چه حد مخرّب است.‏ در زمان موسی نیز ملخ‌ها به مصر حمله کرده بودند.‏ (‏خرو ۱۰:‏۱۲-‏۱۵‏)‏ ملخ‌هایی که یوحنا در این رؤیا دید مظهر مسیحیان مسح‌شده‌اند که پیام پرقدرت داوری خدا را اعلام می‌کنند.‏ اکنون میلیون‌ها نفر که امید زندگی بر زمین را دارند به آنان پیوسته‌اند و متحدانه در فعالیت موعظه مشغولند.‏ این فعالیت به بسیاری یاری رسانده است که ادیان کاذب را ترک کنند و از تسلّط دنیای شیطان آزاد شوند.‏ ب۱۶/‏۳ ۳:‏۳

برای تشخیص این که تا چه حد حقیقت در دل و اعمال برادر کم‌تجربه‌تر اثر گذاشته است،‏ پیر جماعت می‌تواند از او بپرسد:‏ ‹وقف تو به یَهُوَه خدا چه تأثیری بر تصمیماتت در زندگی گذاشته است؟‏› این سؤال می‌تواند راه را برای گفتگویی مفید در مورد این که چگونه می‌توانیم یَهُوَه را با تمامی دل خدمت کنیم باز کند.‏ (‏مرق ۱۲:‏۲۹،‏ ۳۰‏)‏ شاید در پایان چنین گفتگویی،‏ پیر مسیحی بتواند برای او دعا کند و از یَهُوَه بخواهد،‏ برای آموزشی که می‌بیند روح مقدّس را دریافت کند.‏ شنیدن این دعای خالصانه و درخواست کمک از یَهُوَه،‏ باعث تقویت او می‌شود.‏ پیر جماعت می‌تواند در ابتدای مراحل آموزش به بررسی برخی از گزارش‌های کتاب مقدّس بپردازد تا او اهمیت میل و رغبت به خدمت،‏ امین و قابل اعتماد بودن و تواضع را درک کند.‏ (‏۱پاد ۱۹:‏۱۹-‏۲۱؛‏ نح ۷:‏۲؛‏ ۱۳:‏۱۳؛‏ اعما ۱۸:‏۲۴-‏۲۶‏)‏ اهمیت این خصوصیات برای برادری که آموزش می‌گیرد همچون اهمیت مواد مغذی برای خاک است.‏ این خصوصیات به او کمک می‌کند که از نظر روحانی سریع‌تر رشد کند و چشمان او شگفتی‌هایی را که در کلام خداست ببیند.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۴ ۲:‏۳،‏ ۴

برای نزدیک شدن به یَهُوَه خدا،‏ گفت‌وشنود مرتب با او بسیار اهمیت دارد.‏ اما چگونه می‌توان با یَهُوَه گفتگو کرد؟‏ با دعای مرتب به یَهُوَه خدا،‏ شما با او صحبت می‌کنید.‏ (‏مز ۱۴۲:‏۲‏)‏ همچنین زمانی که مرتباً کلام یَهُوَه خدا را می‌خوانید و بر آن تعمّق می‌کنید در واقع به سخنان او گوش می‌دهید.‏ (‏اشع ۳۰:‏۲۰،‏ ۲۱‏)‏ اگر در دعا درخواست‌هایتان را به صورتی مشخص بیان کنید،‏ پاسخ آن‌ها برایتان روشن‌تر خواهد بود.‏ دیدن پاسخ دعاهایتان یَهُوَه را برایتان واقعی‌تر می‌سازد.‏ افزون بر این،‏ اگر با یَهُوَه در مورد نگرانی‌هایتان صحبت کنید و هر آنچه در دل دارید به او بگویید،‏ او به شما نزدیک‌تر می‌شود.‏ همواره می‌توان به یَهُوَه نزدیک‌تر شد.‏ ما باید با مطالعهٔ مرتب کلام یَهُوَه خدا،‏ به سخنان او گوش بسپاریم و با دعاهای مرتب به او،‏ با او صحبت کنیم.‏ اگر چنین کنیم رابطه‌مان با او استوارتر و استوارتر می‌شود و برای تحمّل سختی‌ها قدرت خواهیم داشت.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۴ ۳:‏۳،‏ ۱۴،‏ ۱۶

به راستی که این آیه تصویری مناسب از شخصیت بی‌رحم شیطان برای ما می‌کشد.‏ با این که اکنون تمام دنیا تحت قدرت اوست،‏ اما او باز هم همچون شیری گرسنه به دنبال طعمه است.‏ در واقع شیطان تلاش می‌کند که قوم یَهُوَه را ببلعد.‏ اذیت و آزاری که او از قرن اول تا به حال بر پیروان مسیح اعمال کرده است،‏ بی‌رحمی او را نمایان می‌سازد.‏ شیر گرسنه به طعمهٔ خود رحم نمی‌کند.‏ با بی‌رحمی و بدون هیچ دلسوزی او را می‌کشد و پس از آن نیز احساس پشیمانی نمی‌کند.‏ مشابهاً،‏ شیطان نیز به آنانی که می‌خواهد ببلعد رحم نمی‌کند.‏ برای مثال،‏ به مواردی فکر کنید که شیطان ابلیس کمین کرد و اسرائیلیان را در دام گناهانی همچون اعمال نامشروع جنسی یا طمع انداخت.‏ زمانی که به عواقب عمل قبیح زِمْری و طمع جِیحَزی فکر می‌کنید،‏ آیا آن شیر غرّان را پیروز میدان می‌بینید؟‏—‏اعد ۲۵:‏۶-‏۸،‏ ۱۴،‏ ۱۵؛‏ ۲پاد ۵:‏۲۰-‏۲۷‏.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۵ ۱:‏۸،‏ ۹

چگونه می‌توانیم در جنگ با شیطان پیروز شویم؟‏ عیسی به شاگردانش گفت:‏ «شما با پایداری خود،‏ زندگی خود را حفظ خواهید کرد.‏» (‏لو ۲۱:‏۱۹‏)‏ هر صدمه و آسیبی که انسان‌ها به ما برسانند موقتی است.‏ هیچ کس قادر نیست دوستی پرارزش ما را با خدا خدشه‌دار کند،‏ مگر این که ما خود اجازه دهیم.‏ (‏روم ۸:‏۳۸،‏ ۳۹‏)‏ حتی مرگِ خادمان خدا،‏ برای شیطان پیروزی محسوب نمی‌شود،‏ چرا که یَهُوَه آنان را رستاخیز خواهد داد.‏ (‏یو ۵:‏۲۸،‏ ۲۹‏)‏ اما آیندهٔ تلخی در انتظار شیطان است.‏ پس از نابودی این سیستم دور از خدا،‏ شیطان برای ۱۰۰۰ سال زندانی خواهد شد.‏ (‏مکا ۲۰:‏۱-‏۳‏)‏ در پایان حکمرانی هزارسالهٔ عیسی،‏ او برای مدتی کوتاه از زندان رها خواهد شد تا در یک آزمایش نهایی،‏ انسان‌هایی را که به کاملیت رسیده‌اند،‏ بفریبد.‏ پس از آن،‏ شیطان برای همیشه نابود خواهد شد.‏ (‏مکا ۲۰:‏۷-‏۱۰‏)‏ آینده‌ای تلخ و بد برای شیطان مقرّر شده است،‏ اما برای شما چنین نیست.‏ در مقابل شیطان ایستادگی کنید و در ایمان استوار بمانید.‏ (‏۱پطر ۵:‏۹‏)‏ شما قادرید در جنگ با شیطان پیروز شوید!‏ ب۱۵ ۱۵/‏۵ ۲:‏۱،‏ ۱۸

فرد عاقل از این امر آگاه است که تفکر بر مسائل،‏ می‌تواند همچون آتش باشد.‏ اگر از آتش در جهت درست استفاده شود،‏ بسیار مفید است؛‏ مثلاً استفاده از آتش برای پختن غذا.‏ اما آتش می‌تواند مرگبار هم باشد،‏ چون اگر تحت کنترل گرفته نشود می‌تواند خانه و اهالی آن را از میان ببرد.‏ مشابهاً تأمّل و تفکر اگر برای شناخت یَهُوَه و سرمشق قرار دادن او به کار رود می‌تواند مفید باشد.‏ اما تفکر مدام در مورد تمایلات غیراخلاقی و غرق شدن در آن می‌تواند به ما صدمه بزند.‏ برای نمونه،‏ اگر به گناهی مرتباً فکر کنیم،‏ ممکن است مطابق همین افکار و خیالپردازی‌هایمان نیز عمل کنیم.‏ به راستی،‏ در خیالات غیراخلاقی فرو رفتن می‌تواند از لحاظ روحانی برای ما کشنده باشد!‏ (‏یعقو ۱:‏۱۴،‏ ۱۵‏)‏ عیسی هشدار می‌دهد که تصاویر غیراخلاقی را در ذهنمان مجسم نکنیم.‏ او گفت:‏ «هر که به گونه‌ای به زنی چشم بدوزد که شهوت در دلش برانگیخته شود،‏ همان دم در دل خود با او زنا کرده است.‏»—‏مت ۵:‏۲۸‏.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۵ ۴:‏۱۱،‏ ۱۲،‏ ۱۴

فرد عاقل از این امر آگاه است که تفکر بر مسائل،‏ می‌تواند همچون آتش باشد.‏ اگر از آتش در جهت درست استفاده شود،‏ بسیار مفید است؛‏ مثلاً استفاده از آتش برای پختن غذا.‏ اما آتش می‌تواند مرگبار هم باشد،‏ چون اگر تحت کنترل گرفته نشود می‌تواند خانه و اهالی آن را از میان ببرد.‏ مشابهاً تأمّل و تفکر اگر برای شناخت یَهُوَه و سرمشق قرار دادن او به کار رود می‌تواند مفید باشد.‏ اما تفکر مدام در مورد تمایلات غیراخلاقی و غرق شدن در آن می‌تواند به ما صدمه بزند.‏ برای نمونه،‏ اگر به گناهی مرتباً فکر کنیم،‏ ممکن است مطابق همین افکار و خیالپردازی‌هایمان نیز عمل کنیم.‏ به راستی،‏ در خیالات غیراخلاقی فرو رفتن می‌تواند از لحاظ روحانی برای ما کشنده باشد!‏ (‏یعقو ۱:‏۱۴،‏ ۱۵‏)‏ عیسی هشدار می‌دهد که تصاویر غیراخلاقی را در ذهنمان مجسم نکنیم.‏ او گفت:‏ «هر که به گونه‌ای به زنی چشم بدوزد که شهوت در دلش برانگیخته شود،‏ همان دم در دل خود با او زنا کرده است.‏»—‏مت ۵:‏۲۸‏.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۶ ۲:‏۳-‏۵

اگر مقابله با امیال جنسی غیراخلاقی برایتان مشکل است،‏ هم‌ایمانانی که سال‌هاست یَهُوَه را خدمت می‌کنند می‌توانند به شما کمک کنند و با کلام خدا شما را راهنمایی کنند.‏ البته درخواست کمک و صحبت در مورد چنین مشکلاتی کار آسانی نیست و نیاز به شجاعت دارد،‏ ولی بسیار ضروریست.‏ (‏عبر ۳:‏۱۲،‏ ۱۳‏)‏ مسیحیان بالغ و باتجربه می‌توانند در تشخیص تغییرات لازم به شما کمک کنند.‏ این تغییرات به شما کمک می‌کند که دوستی‌تان را با یَهُوَه حفظ کنید.‏ پیران جماعت به ویژه صلاحیت آن را دارند که به ما کمک کنند.‏ (‏یعقو ۵:‏۱۳-‏۱۵‏)‏ اگر به تصاویر قبیح یا هرزه‌نگاری نگاه می‌کنید،‏ از پیران کمک بخواهید.‏ هر چه این کار را به تعویق اندازید،‏ احتمال این که تمایل ناپاکتان به عملی غیراخلاقی بینجامد بیشتر خواهد شد.‏ اگر چنین شود،‏ غیر از خودتان اشخاص دیگری نیز صدمه می‌بینند و همچنین نام یَهُوَه بی‌حرمت می‌شود.‏ بسیاری به دلیل محبتشان به یَهُوَه از پیران جماعت کمک خواسته‌اند تا بتوانند او را همواره خشنود کنند و در جماعت مسیحی بمانند.‏—‏یعقو ۱:‏۱۵؛‏ مز ۱۴۱:‏۵؛‏ عبر ۱۲:‏۵،‏ ۶‏.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۶ ۳:‏۱۵-‏۱۷

آیا نابودی بابِل عظیم به این معنی است که تمامی اعضای ادیان کاذب کشته خواهند شد؟‏ خیر.‏ بعضی از رهبران مذهبی نیز مذهب خود را ترک خواهند کرد و منکر خواهند شد که به ادیان کاذب تعلّق داشته‌اند.‏ (‏زکر ۱۳:‏۵،‏ ۶‏)‏ در آن زمان چه بر سر قوم خدا خواهد آمد؟‏ عیسی گفت:‏ «در واقع،‏ اگر آن روزها کوتاه نشود،‏ هیچ کس نجات نخواهد یافت،‏ اما به خاطر برگزیدگان،‏ آن روزها کوتاه خواهد شد.‏» (‏مت ۲۴:‏۲۲‏)‏ در سال ۶۶ م.‏ آن مصیبت ‏‹کوتاه شد.‏› این برای «برگزیدگان» یعنی مسیحیان مسح‌شده این امکان را فراهم ساخت که از شهر و اطراف آن بگریزند.‏ مشابهاً،‏ بخش نخست مصیبت عظیمی که در پیش است به خاطر «برگزیدگان» «کوتاه خواهد شد.‏» آن «ده شاخ» یعنی قدرت‌های سیاسی وقت،‏ اجازه نخواهند داشت که قوم خدا را نابود کنند.‏ (‏مکا ۱۷:‏۱۶‏)‏ بلکه پس از سپری شدن بخش نخست مصیبت عظیم،‏ وقفه‌ای در آن ایجاد خواهد شد.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۷ ۲:‏۵،‏ ۶

شیطان می‌تواند موقعیت‌هایی وسوسه‌انگیز به وجود آورد.‏ اما،‏ این که تسلیم وسوسه بشویم یا نه،‏ به شخص ما بستگی دارد.‏ (‏مت ۶:‏۱۳؛‏ یعقو ۱:‏۱۳-‏۱۵‏)‏ عیسی با به کار بردن نقل‌قولی مناسب از کلام خدا فوراً هر وسوسهٔ ابلیس را رد کرد.‏ به این ترتیب،‏ به سهم خود نشان داد که یَهُوَه خدا حق و شایستگی حاکمیت را دارد.‏ اما شیطان دست نکشید،‏ بلکه در انتظار «فرصت مناسب» ماند.‏ (‏لو ۴:‏۱۳‏)‏ عیسی با تمام تلاش‌های شیطان در این راه که او قانون خدا را زیر پا بگذارد،‏ مقابله کرد.‏ با این حال،‏ شیطان همچنان تلاش می‌کند که پیروان عیسی را به دام اندازد؛‏ از جمله شما را.‏ هنوز نیاز است که پرسشی که در خصوص حاکمیت یَهُوَه مطرح شد،‏ پاسخ داده شود.‏ از این رو یَهُوَه به شیطان اجازه داده است که برای وسوسهٔ ما از آنچه در این دنیاست،‏ استفاده کند.‏ خدا ما را وسوسه نمی‌کند،‏ بلکه او اطمینان دارد که ما می‌توانیم با وسوسه مقابله کنیم و در این راه به ما یاری می‌کند.‏ اما به دلیل اختیار و اراده‌ای که به ما ارزانی داشته است،‏ ما را به انجام کار درست مجبور نمی‌کند.‏ او راه را برای ما باز گذاشته است؛‏ تصمیم با ماست که به او وفادار بمانیم یا پشت کنیم.‏ برای این که در مقابله با وسوسه از حمایت او برخوردار شویم،‏ باید به او نزدیک بمانیم و پیوسته در دعا از او کمک بخواهیم.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۶ ۵:‏۱۳،‏ ۱۴

مسیحیان باید طرز فکرشان را تغییر دهند و وجدانشان را چنان شکل دهند که همواره در هر موقعیتی بی‌طرف بمانند.‏ (‏روم ۱۴:‏۱۹‏)‏ برای مثال،‏ میریِتا که اهل یکی از مناطق یوگسلاوی سابق است،‏ با نفرت از صرب‌ها بزرگ شده بود.‏ وقتی آموخت که یَهُوَه تبعیضی میان انسان‌ها قائل نیست و شیطان مسئول تمامی درگیری‌های نژادی است،‏ تلاش کرد که گرایش‌های نژادپرستانه را از خود دور کند.‏ با این حال،‏ زمانی که درگیری‌های نژادی در منطقه‌ای که او زندگی می‌کرد شروع شد،‏ نفرتی که از صرب‌ها داشت در دلش بیدار شد و سبب شد که موعظه به آن‌ها برایش مشکل شود.‏ متوجه شد که این احساس زیانبخش به خودی خود از میان نمی‌رود و باید کاری بکند.‏ برای درخواست کمک به یَهُوَه التماس کرد تا بتواند با این گرایش مبارزه کند.‏ او می‌گوید:‏ «به نظر من بهترین کمک،‏ تمرکز بر خدمت موعظه است.‏ در موعظه تلاش می‌کنم که خصوصیات پرمهر یَهُوَه را سرمشق قرار دهم و این باعث شده است که احساسات منفی در من از میان برود.‏» ب۱۵ ۱۵/‏۷ ۳:‏۱۱-‏۱۳

به نمونهٔ یِهوشافاط،‏ پادشاه یهودا دقت کنید.‏ یک بار یِهوشافاط نابخردانه عمل کرد و با اَخاب،‏ پادشاه اسرائیل همدست شد.‏ با این که ۴۰۰ پیامبر کاذب،‏ اَخاب شریر را از موفقیتش مطمئن ساختند،‏ میکایا،‏ پیامبر یَهُوَه شکست قطعی او را پیشگویی کرد.‏ اَخاب در آن جنگ کشته شد و یِهوشافاط جان سالم به در برد.‏ زمانی که به اورشلیم بازگشت به دلیل همدستی‌اش با اَخاب توبیخ شد.‏ با این همه،‏ یِیهوی نبی پسر حَنانی به یِهوشافاط گفت:‏ «چیزهای نیکویی نیز در تو هست.‏» (‏۲توا ۱۸:‏۴،‏ ۵،‏ ۱۸-‏۲۲،‏ ۳۳،‏ ۳۴؛‏ ۱۹:‏۱-‏۳‏)‏ درست است که یِهوشافاط ناعاقلانه عمل کرد،‏ اما یَهُوَه چشمش را بر کارهای نیکی که او کرده بود،‏ نبست.‏ (‏۲توا ۱۷:‏۳-‏۱۰‏)‏ این گزارش کتاب مقدّس این امر را به ما یادآوری می‌کند که اگر ما با وجود ناکاملی‌هایمان با تمام دل در فکر خشنود ساختن یَهُوَه باشیم،‏ او همچنان به ما محبت دارد،‏ آری محبت او به ما پایدار است.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۸ ۱:‏۸،‏ ۹

چگونه می‌توانیم خود را برای زندگی در دنیای جدید خدا آماده کنیم؟‏ فرض کنید می‌خواهیم به کشوری دیگر مهاجرت کنیم.‏ چگونه می‌توانیم خود را برای چنین تغییری آماده کنیم؟‏ چون قصد سکونت در آنجا را داریم با یادگیری زبان و فرهنگ مردم آنجا و امتحان غذاهای آنان خود را برای زندگی در آنجا آماده می‌کنیم،‏ در واقع تا حد امکان چنان زندگی می‌کنیم که گویی در آنجا هستیم.‏ بسیاری تصوّر می‌کنند که مستقل بودن بسیار اهمیت دارد و نیازی به اطاعت از خدا ندارند.‏ اما نادیده گرفتن راهنمایی‌های خدا برای بشر چیزی غیر از مصیبت،‏ بدبختی و فلاکت نداشته است.‏ (‏ار ۱۰:‏۲۳‏)‏ به راستی چقدر مشتاق روزی هستیم که تمامی انسان‌ها از خدای پرمهرمان اطاعت کنند و به قوانین او گردن نهند.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۸ ۳:‏۴،‏ ۵

انتخاب معاشران برای مسیحیان مجرّد که قصد ازدواج دارند به خصوص اهمیت دارد.‏ کتاب مقدّس به خادمان یَهُوَه که قصد ازدواج دارند،‏ پند می‌دهد که تنها با کسی ازدواج کنند که «پیرو سَرور» است؛‏ یعنی کسی که پرستندهٔ یَهُوَه،‏ وقف‌شده و تعمیدیافته است و مطابق معیارهای کتاب مقدّس زندگی می‌کند.‏ (‏۱قر ۷:‏۳۹‏)‏ با ازدواج با شخصی که یَهُوَه را دوست دارد،‏ همسری خواهید داشت که به شما کمک می‌کند به یَهُوَه وفادار مانید.‏ یَهُوَه همواره بهترین را برای خادمانش می‌خواهد و فرمان ازدواج با شخصی که پیرو سَرور است،‏ فرمانی جدید نیست.‏ یَهُوَه از طریق موسی فرمانی روشن به اسرائیلیان داد.‏ او در رابطه با قوم‌های اطراف که پرستندهٔ یَهُوَه نبودند به اسرائیلیان چنین فرمان داد:‏ «با ایشان وصلت منما؛‏ دخترت را به پسر ایشان مده و دختر ایشان را برای پسرت مگیر.‏ زیرا فرزندانت را از پیرویِ من منحرف خواهند کرد تا خدایان دیگر را عبادت کنند.‏ آنگاه خشم خداوند بر شما افروخته شده،‏ شما را به سرعت نابود خواهد ساخت.‏»—‏تث ۷:‏۳،‏ ۴‏.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۸ ۴:‏۱۲،‏ ۱۳

چگونه می‌توانیم وجدانمان را هماهنگ با تعالیم کتاب مقدّس شکل دهیم و تربیت کنیم؟‏ موفقیتمان در این راه به مطالعهٔ مرتب کتاب مقدّس به همراه دعا،‏ تأمّل بر آن و عمل کردن به آنچه آموخته‌ایم بستگی دارد.‏ پس تنها اندوختن اطلاعات و آگاهی از اصول و قوانین کافی نیست.‏ هدف ما از مطالعهٔ کتاب مقدّس باید شناخت بیشتر یَهُوَه خدا باشد.‏ اگر چنین کنیم به مرور تصویری دقیق‌تر از یَهُوَه،‏ شخصیت او،‏ خصوصیاتش و آنچه او می‌پسندد و نمی‌پسندد،‏ برایمان به وجود می‌آید.‏ به این ترتیب وجدان ما با طرز فکر یَهُوَه تنظیم می‌شود.‏ هر چه بیشتر وجدانمان را در این جهت شکل دهیم،‏ طرز فکر ما نیز به او نزدیک‌تر می‌شود.‏ در عین حال،‏ اگر هم‌ایمانمان بر مبنای وجدانش در مورد موضوعی شخصی تصمیمی بگیرد که درک آن برای ما مشکل باشد،‏ نباید سریع او را قضاوت کنیم یا سعی کنیم نظر او را تغییر دهیم.‏ ممکن است وجدان او هنوز «ضعیف» باشد و نیاز داشته باشد که آن را بر مبنای کتاب مقدّس شکل دهد یا شاید وجدانش نسبت به برخی موضوعات حساسیت خاصّی داشته باشد.‏—‏۱قر ۸:‏۱۱،‏ ۱۲‏.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۹ ۲:‏۴،‏ ۸،‏ ۱۰

به نظر می‌رسد که زمین در میان تعداد بی‌شمار سیّاراتی که در کهکشان راه شیری و ورای آن قرار دارند،‏ سیّاره‌ای بی‌نظیر است.‏ یَهُوَه خدا نه تنها زمین را برای سکونت ما انسان‌ها آفرید،‏ بلکه همچنین آن را مکانی راحت،‏ زیبا و امن ساخت!‏ (‏اشع ۴۵:‏۱۸‏)‏ این امر خود نشانهٔ محبت یَهُوَه خدا به ماست.‏ (‏ایو ۳۸:‏۴،‏ ۷؛‏ مز ۸:‏۳-‏۵‏)‏ شیوهٔ فوق‌العادهٔ دیگری که یَهُوَه محبتش را به ما نشان داده است،‏ در آفرینش ما انسان‌هاست.‏ او ما را چنان آفریده است که می‌توانیم خصوصیات او را از خود نشان دهیم.‏ (‏پیدا ۱:‏۲۷‏)‏ این امر ما را قادر می‌سازد که محبت او را حس کنیم و خود نیز به او محبت نشان دهیم.‏ در واقع،‏ شادی ما در زندگی در گرو همین محبت است؛‏ همان گونه که فرزند خانواده زمانی شاد و خرسند خواهد بود که محبت و توجه پدر و مادرش را حس کند.‏ همچنین به یاد آورید که عیسی گفت:‏ «خوشا به حال کسانی که به نیاز روحانی خود آگاهند.‏» (‏مت ۵:‏۳‏)‏ یَهُوَه،‏ پدر آسمانی ما «هر آنچه برای لذّت ماست،‏ به‌وفور برایمان مهیا می‌کند،‏» چه از لحاظ مادی و چه از لحاظ روحانی.‏—‏۱تیمو ۶:‏۱۷؛‏ مز ۱۴۵:‏۱۶‏.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۹ ۴:‏۶،‏ ۷

مزمورنویسی که یَهُوَه را دوست داشت و به او توکل می‌کرد،‏ چنین نوشت:‏ «بر خدا امید دار،‏ زیرا که او را باز خواهم ستود؛‏ او را که رهانندهٔ من و خدای من است.‏ جانم در اندرونم افسرده است؛‏ از این رو تو را یاد خواهم کرد.‏» (‏مز ۴۲:‏۵،‏ ۶‏)‏ آیا شما هم نسبت به یَهُوَه چنین محبت و اعتمادی در خود به وجود آورده‌اید؟‏ حتی اگر پاسختان به این پرسش مثبت است،‏ هنوز هم می‌توانید توکل و اعتمادتان را با عمل کردن به این گفتهٔ کتاب مقدّس افزایش دهید:‏ «با تمامِ دلِ خود بر خداوند توکل کن،‏ و بر عقل خویش تکیه منما؛‏ در همهٔ راههای خود او را در نظر داشته باش،‏ و او طریقهایت را راست خواهد گردانید.‏» (‏امث ۳:‏۵،‏ ۶‏)‏ یَهُوَه نخست به ما محبت نمود و از این طریق به ما نشان داد که چگونه محبتمان را به او ابراز کنیم.‏ (‏۱یو ۴:‏۱۹‏)‏ باشد که همواره نمونهٔ فوق‌العادهٔ او را مد نظر داشته باشیم و بیش از پیش «با تمامی دل،‏ با تمامی جان،‏ با تمامی ذهن و با تمامی قوّت خود» به او عشق ورزیم.‏—‏مرق ۱۲:‏۳۰‏.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۹ ۵:‏۱۷-‏۱۹

هنگامی که ما کلام خدا را موعظه می‌کنیم و آن را به دیگران آموزش می‌دهیم،‏ نه تنها ایمان دیگران را بنا می‌کنیم،‏ بلکه ایمان ما نیز قوی می‌شود.‏ ما نیز همچون مسیحیان قرن اول یاد می‌گیریم که به یَهُوَه خدا توکل کرده،‏ در هر موقعیتی با شهامت صحبت کنیم.‏ (‏اعما ۴:‏۱۷-‏۲۰؛‏ ۱۳:‏۴۶‏)‏ زمانی که می‌بینیم چگونه یَهُوَه در زندگی به ما کمک می‌کند و به دعاهای ما پاسخ می‌دهد،‏ ایمانمان به او تقویت می‌شود.‏ کالیب و یوشَع از جمله کسانی بودند که این امر را تجربه کردند.‏ آنان وقتی برای جاسوسی به سرزمین موعود رفتند،‏ ایمانشان را به یَهُوَه نشان دادند.‏ با گذشت زمان دیدند که چگونه یَهُوَه بارها آنان را در زندگی راهنمایی و هدایت کرد.‏ این امر باعث شد که ایمانشان به خدا بیشتر و بیشتر شود.‏ از این رو،‏ یوشَع توانست با اطمینان به اسرائیلیان بگوید:‏ «از همهٔ چیزهای نیکو که یهوه خدایتان دربارهٔ شما فرموده بود،‏ هیچ یک بر زمین نیفتاد.‏» یوشَع همچنین به آنان گفت:‏ «پس حال از خداوند بترسید و او را با خلوص و وفاداری عبادت کنید.‏» (‏یوش ۲۳:‏۱۴؛‏ ۲۴:‏۱۴‏)‏ وقتی ما به یَهُوَه خدا توکل می‌کنیم و دست یاری او را در زندگی‌مان می‌ببینیم،‏ ایمان ما نیز استوار و قوی می‌گردد.‏—‏مز ۳۴:‏۸‏.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۱۰ ۲:‏۱۰،‏ ۱۱

آیا گاهی اوقات در جماعت،‏ مجمع‌ها و کنگره‌ها برخی از گفته‌های سخنرانان را یادداشت می‌کنید؟‏ مرورِ این یادداشت‌ها به شما کمک می‌کند که بر روی آنچه آموختید،‏ تعمّق کنید.‏ از خود بپرسید:‏ من از کلام خدا و سازمان او چه چیزی یاد گرفتم؟‏ همچنین می‌توانید بر روی مطالبی که در نشریات می‌خوانیم تعمّق کنیم؛‏ مانند مجلّهٔ برج دیده‌بانی و نشریاتی که در کنگرهٔ اخیر دریافت کرده‌ایم.‏ علاوه بر این،‏ می‌توانید هنگام خواندن نشریات،‏ زیر نکات مهم را خط بکشید یا در حاشیهٔ صفحه نکاتی را یادداشت کنید.‏ بعدها وقتی خود را برای دیدار مجدّد،‏ دیدار شبانی یا سخنرانی آماده می‌کنید،‏ می‌توانید از این یادداشت‌ها بهره ببرید.‏ مهم‌ترین نکته این است که تعمّق کردن این امکان را برای شما فراهم می‌کند تا مطالبی را که خوانده‌اید در دل خود جای دهید و از چیزهای نیکویی که از یَهُوَه یاد گرفته‌اید،‏ قدردان بوده و در دعا از او تشکر کنید.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۱۰ ۴:‏۹،‏ ۱۰

یکی از شادی‌آورترین لحظات زندگی پدر و مادرها،‏ دیدن تعمید فرزندشان است.‏ بِرِنیس مادری است که چهار فرزندش پیش از آن که ۱۴ ساله شوند،‏ تعمید گرفتند.‏ او می‌گوید:‏ «خیلی احساساتی شده بودیم.‏ مسلّماً از این که فرزندانمان می‌خواهند یَهُوَه را خدمت کنند،‏ خوشحال بودیم.‏ اما می‌دانستیم که این نوجوانان با مشکلات زیادی روبرو خواهند شد.‏» یکی از کارشناسان تربیتی می‌گوید:‏ «نباید تصوّر کرد که دوران نوجوانی،‏ دوران ‹دیوانگی› یا ‹ناپختگی› است.‏ نوجوانی،‏ زمان بروز احساسات و عواطف عمیق،‏ زمان معاشرت و خلاقیت است.‏» نوجوان شما در این دوران از زندگی‌اش می‌تواند رابطهٔ دوستی پرمفهومی با یَهُوَه خدا بنا کند،‏ در پی دستیابی به اهدافی که برای موعظه می‌گذارد باشد و قدم‌های بیشتری بردارد تا مطابق تصمیم خود تعمید بگیرد و هماهنگ با آن زندگی کند.‏ این دوران می‌تواند برای فرزندتان زمانی پربار برای رشد روحانی باشد،‏ همان گونه که برای عیسی بود.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۱۱ ۲:‏۱،‏ ۲

پادشاهی مسیحایی تدارکی پرمهر دیگر از محبت خدا به انسان‌هاست.‏ یَهُوَه حکومتش را به دست پسرش سپرده است،‏ کسی که به انسان‌ها عشق می‌ورزد و در حکمرانی کفایت و لیاقت کامل دارد.‏ (‏امث ۸:‏۳۱‏)‏ یَهُوَه خدا ۱۴۴٬۰۰۰ نفر را انتخاب کرد تا با مسیح در آسمان حکمرانی کنند.‏ اینان که با زندگی انسانی کاملاً آشنا هستند،‏ پس از رستاخیزشان برای حکمرانی به مسیح می‌پیوندند.‏ (‏مکا ۱۴:‏۱‏)‏ پادشاهی خدا موضوع اصلی تعلیم عیسی بود و به شاگردانش تعلیم داد برای آن و برکاتی که به همراه خواهد داشت دعا کنند.‏ پیشگویی‌های کتاب مقدّس نشان می‌دهد که پادشاهی آسمانی خدا در زمان حضور مسیح در سال ۱۹۱۴ آغاز شد.‏ از آن زمان دو گروه جمع‌آوری می‌شوند؛‏ باقی‌ماندهٔ گروهی که با او در آسمان حکمرانی خواهند کرد و همین طور «گروه عظیم» که از پایان این نظام نجات خواهند یافت و به دنیای جدید وارد خواهند شد.‏—‏مکا ۷:‏۹،‏ ۱۳،‏ ۱۴‏.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۱۱ ۳:‏۱۶،‏ ۱۸

یَهُوَه خدا در ابتدا فرشته‌ای را آفرید که یوحنای رسول او را «کلمه» خوانده است؛‏ کسی که «آغاز آفرینشِ خداست.‏» (‏یو ۱:‏۱؛‏ مکا ۳:‏۱۴‏)‏ یَهُوَه خدا با او ارتباط برقرار می‌کرد و افکار و احساساتش را به این فرزند ارشدش می‌گفت.‏ (‏یو ۱:‏۱۴،‏ ۱۷؛‏ کول ۱:‏۱۵‏)‏ پولُس رسول به «زبان‌های فرشتگان» اشاره کرده است،‏ شکلی از برقرار کردن ارتباط که برتر از زبان انسان‌هاست.‏ (‏۱قر ۱۳:‏۱‏)‏ یَهُوَه دانشی عمیق از میلیاردها مخلوق هوشمندش یعنی فرشتگان و انسان‌ها دارد.‏ هر لحظه ممکن است افراد بی‌شماری به زبان‌های مختلف به او دعا کنند،‏ یَهُوَه خدا همزمان به دعاهای این افراد گوش می‌دهد و فرشتگان را نیز هدایت کرده با آنان ارتباط برقرار می‌کند.‏ چنین قابلیتی نشان می‌دهد که افکار و زبان او همچنین برقراری ارتباط برای او بسیار فراتر از توانایی انسان‌ها در این زمینه‌هاست.‏ (‏اشع ۵۵:‏۸،‏ ۹‏)‏ واضح است زمانی که یَهُوَه با انسان‌ها ارتباط برقرار می‌کند،‏ افکارش را برای آنان ساده و قابل فهم می‌سازد.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۱۲ ۱:‏۱،‏ ۲

در بسیاری از کشورها،‏ کتاب مقدّس گران است و به راحتی قابل دسترس نیست،‏ از این رو دریافت کتاب مقدّس برکت بزرگی است.‏ در گزارشی از رواندا آمده است:‏ «برای مدتی طولانی برادران با افراد بسیاری کتاب مقدّس را مطالعه می‌کردند،‏ اما چون کتاب مقدّس نداشتند،‏ پیشرفتی نمی‌کردند.‏ آنان توانایی مالی خرید ویرایشی را نداشتند که کلیسای محلّی تهیه کرده بود.‏ همچنین نمی‌توانستند مفهوم برخی آیات را به وضوح درک کنند و همین مانع پیشرفتشان می‌شد.‏» زمانی که ترجمهٔ دنیای جدید به زبانشان به چاپ رسید،‏ وضعیت تغییر کرد.‏ خانواده‌ای از رواندا که چهار فرزند نوجوان اعضای این خانواده را تشکیل می‌دهند،‏ می‌گویند:‏ «ما واقعاً از یَهُوَه و غلام امین و دانا سپاسگزاریم که به ما این کتاب مقدّس را دادند.‏ ما بسیار فقیریم و پولی برای خرید کتاب مقدّس برای تمامی اعضای خانواده نداشتیم.‏ اما اکنون هر یک از ما یک کتاب مقدّس برای خود دارد.‏ برای ابراز قدردانی‌مان به یَهُوَه هر روز کل خانواده با هم کتاب مقدّس را می‌خوانیم.‏» ب۱۵ ۱۵/‏۱۲ ۲:‏۱۵،‏ ۱۶

احتمالاً داوود این را زمانی نوشت که اَبشالوم می‌خواست تخت پادشاهی او را غصب کند و او بیمار بود و نمی‌توانست مانعش شود.‏ با این که یَهُوَه داوود را بخشیده بود،‏ داوود نمی‌توانست گناهش را با بَتشِبَع و عواقب آن را فراموش کند.‏ (‏۲سمو ۱۲:‏۷-‏۱۴‏)‏ با این حال اطمینان داشت که خدا او را در بستر بیماری حفظ خواهد کرد.‏ داوود دعا نکرد که خدا با معجزه او را شفا بخشد.‏ مضمون آنچه داوود نگاشت نشان می‌دهد که او از یَهُوَه خواست همان گونه او را در بستر بیماری‌اش حفظ کند که شخصی را که به فکر بینوایان است،‏ حفظ می‌کند.‏ (‏مز ۴۱:‏۳‏)‏ چون گناه داوود بخشیده شده بود،‏ او می‌توانست از خدا بخواهد که تسلّی‌اش بخشد،‏ طی بیماری حمایتش کند و بخواهد که قدرت ترمیم بدنی‌اش او را یاری سازد و او شفا یابد.‏ (‏مز ۱۰۳:‏۳‏)‏ ما نیز می‌توانیم چنین درخواست‌هایی بکنیم.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۱۲ ۴:‏۸،‏ ۹

کسانی که این دعوت ویژه را از خدا دریافت کرده‌اند،‏ نیاز ندارند که شخصی دیگر به آنان اطمینان بخشد که مسح‌شده‌اند.‏ در واقع یَهُوَه در این خصوص هیچ شک و شبهه‌ای در دل و ذهن آنان باقی نمی‌گذارد.‏ یوحنای رسول به این مسح‌شدگان چنین گفت:‏ «مسح شدن شما از آن قدّوس است و همگی شما شناخت دارید» و افزود:‏ «اما مسحی که از او یافته‌اید در شما می‌ماند و نیاز ندارید کسی به شما تعلیم دهد؛‏ بلکه آن مسحی که از او یافته‌اید،‏ در مورد همه چیز به شما تعلیم می‌دهد و آن مسح راست است و دروغ نیست.‏ همان گونه که به شما تعلیم داده است،‏ در اتحاد با او بمانید.‏» (‏۱یو ۲:‏۲۰،‏ ۲۷‏)‏ واضح است که مسح‌شدگان همچون هر کس دیگر نیاز به راهنمایی و هدایت روحانی دارند،‏ اما نیازی ندارند که کسی تأیید کند که آنان به روح مسح‌شده‌اند؛‏ چرا که قوی‌ترین نیروی عالم این اطمینان را به آنان بخشیده است.‏ ب۱۶/‏۱ ۳:‏۹،‏ ۱۰

قناعت واقعی بر پایهٔ توکل به یَهُوَه خداست و باعث می‌شود دیدی معقول نسبت به مادیات داشته باشیم.‏ (‏۱تیمو ۶:‏۶-‏۸‏)‏ اگر قانع باشیم تشخیص خواهیم داد که رابطهٔ ما با یَهُوَه و برادران مسیحی‌مان بسیار بیش از پول و مادیات اهمیت دارد.‏ فرد قانع از شرایط زندگی شکایت نمی‌کند،‏ از برادرانش خرده‌گیری نمی‌کند و ایراد نمی‌گیرد.‏ چنین شخصی از طمع و حسادت پرهیز می‌کند،‏ خصوصیاتی که به محبت برادرانه آسیب می‌رساند.‏ در واقع شخص قانع،‏ سخاوتمند و بخشنده است.‏ (‏۱تیمو ۶:‏۱۷-‏۱۹‏)‏ اطمینان ما به یَهُوَه باعث می‌شود که قطع‌نظر از هر مشکلی که با آن روبرو هستیم،‏ با شهامت پیش رویم.‏ (‏عبر ۱۳:‏۶‏)‏ این شهامت موجب می‌شود که ما طرز فکر مثبتی داشته باشیم.‏ و هم‌ایمانانمان را تقویت کنیم و دلگرم سازیم.‏ (‏۱تسا ۵:‏۱۴،‏ ۱۵‏)‏ حتی طی مصیبت عظیم،‏ ما قادر خواهیم بود ‹راست بایستیم و سرهای خود را بلند کنیم› چون می‌دانیم که رهایی‌مان نزدیک است.‏—‏لو ۲۱:‏۲۵-‏۲۸‏.‏ ب۱۶/‏۱ ۱:‏۱۶،‏ ۱۷

برای سال‌ها تعداد کسانی که در مراسم یادبود از نان و شراب می‌خوردند رو به کاهش بود.‏ اما در سال‌های اخیر شمار این افراد رو به افزایش است.‏ آیا این امر دلیلی برای نگرانی است؟‏ خیر.‏ در اینجا برخی دلایل را بررسی می‌کنیم.‏ مسلّماً آنان که در جماعات تعداد افرادی را که از نان و شراب می‌خورند گزارش می‌دهند،‏ نمی‌توانند قضاوت کنند که چه کسی به راستی مسح‌شده است.‏ پس این گزارش،‏ تعداد کسانی را نیز شامل می‌شود که تصوّر می‌کنند مسح‌شده هستند.‏ برخی برای چند سال در مراسم یادبود از نان و شراب می‌خوردند،‏ اما از این کار دست کشیدند.‏ برخی دیگر از مشکلات روانی و عاطفی رنج می‌برند،‏ طوری که تصوّر می‌کنند با عیسی در آسمان حکمرانی خواهند کرد.‏ از این رو تعداد کسانی که در مراسم یادبود از نان و شراب می‌خورند،‏ دقیقاً تعداد مسح‌شدگان باقی‌مانده بر زمین نیست.‏ و در کتاب مقدّس نیامده است که در زمان آغاز مصیبت عظیم چه تعداد از آنان بر زمین باقی خواهند ماند.‏ ب۱۶/‏۱ ۴:‏۱۲-‏۱۴