سپتامبر

پیش از این که ابراهیم به همراه اسحاق از خادمانش جدا شود،‏ به آنان گفت:‏ «شما همین جا نزد الاغ بمانید تا من با پسر بدان‌جا برویم،‏ و پرستش کرده،‏ نزد شما باز آییم.‏» (‏پیدا ۲۲:‏۵‏)‏ منظور ابراهیم که قصد قربانی کردن اسحاق را داشت،‏ از این گفته چه بود؟‏ آیا به خادمانش دروغ می‌گفت که اسحاق با او باز خواهد گشت؟‏ خیر،‏ کتاب مقدّس در مورد طرز فکر ابراهیم اطلاعاتی به ما می‌دهد.‏ (‏عبر ۱۱:‏۱۹‏)‏ در واقع «ابراهیم با خود استدلال کرد که حتی اگر اسحاق بمیرد،‏ خدا قادر است او را برخیزاند.‏» آری،‏ ابراهیم به رستاخیز ایمان داشت.‏ او می‌دانست که یَهُوَه قدرت باروری را در او و سارا زمانی که هر دو سالخورده بودند،‏ اِحیا کرده بود.‏ (‏عبر ۱۱:‏۱۱،‏ ۱۲،‏ ۱۸‏)‏ ابراهیم می‌دانست که چیزی نزد خدا غیر ممکن نیست.‏ از این رو،‏ اطمینان داشت که قطع‌نظر از هر آنچه در آن روز سخت پیش آید،‏ در نهایت پسرش به او بازگردانده می‌شد،‏ چرا که تمامی وعده‌های خدا از طریق اسحاق جامهٔ عمل می‌پوشید.‏ بی‌مورد نیست که ابراهیم «پدر» همهٔ کسانی خوانده شده است که از ایمان برخوردارند.‏—‏روم ۴:‏۱۱‏.‏ ب۱۶/‏۲ ۱:‏۳،‏ ۱۳

یَهُوَه،‏ شائول را به عنوان پادشاه برگزید،‏ اما او بعدها نافرمانی کرد و یَهُوَه او را مردود شمرد.‏ (‏۱سمو ۱۵:‏۱۷-‏۲۳‏)‏ از آنجا که یَهُوَه خدا،‏ همان موقع شائول را از پادشاهی خلع نکرد،‏ به دلیل اعمال و رفتار ناشایست شائول،‏ وفاداری تابعین و نزدیکانش در بوتهٔ آزمایش قرار گرفت.‏ آنان باید به یَهُوَه وفادار می‌بودند،‏ هر چند کسی که به عنوان پادشاه «بر تختِ خداوند» نشسته بود،‏ راه دیگری در پیش گرفته بود.‏ (‏۱توا ۲۹:‏۲۳‏)‏ با این همه یوناتان،‏ پسر شائول به یَهُوَه وفادار ماند.‏ ما نیز باید تا جای ممکن از قدرت‌های حاکم فرمانبرداری کنیم،‏ حتی اگر به نظر رسد که برخی از آنان شایستهٔ احترام و اطاعت نیستند.‏ ما چنین می‌کنیم چون خدا از ما این را خواسته است.‏ برای نمونه،‏ حتی اگر مأمور دولت فاسد و ظالم هم باشد،‏ ما باز هم به او احترام می‌گذاریم.‏ به این دلیل که یَهُوَه خدا اجازه داده است که این «قدرت‌های حاکم» حکومت کنند و ما موظفیم تا جایی که معیارهای خدا زیر پا گذاشته نشود،‏ از آنان اطاعت کنیم.‏ (‏روم ۱۳:‏۱،‏ ۲‏)‏ در واقع هر یک از ما می‌تواند با حفظ احترام و پذیرفتن آنانی که یَهُوَه خدا اختیاراتی بخشیده است،‏ وفاداری‌اش را به یَهُوَه خدا نشان دهد.‏—‏۱قر ۱۱:‏۳؛‏ عبر ۱۳:‏۱۷‏.‏ ب۱۶/‏۲ ۳:‏۵،‏ ۶،‏ ۸

کتاب مقدّس به ما می‌گوید که قوم خدا از جمله جوانان برای خدمت به او «با رغبت داوطلب خواهند شد.‏» کسی که به تعمید فکر می‌کند باید اطمینان حاصل کند که این خواستِ شخص اوست.‏ برای این منظور شما جوانان باید با موشکافی خود را محک زنید.‏ چرا؟‏ چون شرایط شما متفاوت است،‏ شاید تو از جمله جوانانی باشی که از کودکی با تعالیم کتاب مقدّس آشنا شده است.‏ احتمالاً طی سال‌ها افراد بسیاری را دیده‌ای که تعمید گرفته‌اند،‏ از جمله همسن‌وسال‌ها و شاید خواهر و برادرهایت.‏ اگر چنین است،‏ باید از چه جهت محتاط باشی؟‏ مراقب باش که این طرز فکر در تو ایجاد نشود که به سن خاصّی که شخص می‌رسد،‏ خواه‌ناخواه باید تعمید بگیرد.‏ چگونه می‌توانی اطمینان حاصل کنی که نسبت به تدارک یَهُوَه در خصوص تعمید دید درستی داری؟‏ سعی کن مرتب بر دلایلی که اهمیت تعمید را نشان می‌دهد فکر کنی.‏ ب۱۶/‏۳ ۱:‏۱۱،‏ ۱۲

تنها اگر ‹با هماهنگی به هم بپیوندیم› و در جماعت با یکدیگر همکاری کنیم،‏ می‌توانیم این وظیفه را به انجام رسانیم.‏ (‏افس ۴:‏۱۶‏)‏ برای این که بتوانیم خبر خوش پادشاهی خدا را تا آنجا که ممکن است به افراد بیشتری موعظه کنیم،‏ باید خدمت موعظه را به صورتی سازماندهی‌شده انجام دهیم.‏ برای این منظور در جماعات سراسر دنیا راهنمایی‌های لازم داده می‌شود.‏ ما در جلسات خدمت موعظه گرد هم می‌آییم،‏ سپس برای اعلام پیام پادشاهی نزد انسان‌ها می‌رویم.‏ با سخنانمان و از طریق میلیون‌ها نسخه نشریاتی که بر مبنای کتاب مقدّس تهیه شده است،‏ پیام را پخش می‌کنیم.‏ گاه فعالیت‌های ویژه‌ای برای خدمت موعظه در نظر گرفته می‌شود.‏ آیا تلاش می‌کنیم که هماهنگ با راهنمایی‌هایی که داده می‌شود،‏ آن را انجام دهیم؟‏ اگر چنین کنیم متحد با میلیون‌ها نفر یک پیام را موعظه می‌کنیم.‏ همچنین به این ترتیب با فرشته‌ای که در دل آسمان پرواز می‌کند و در مکاشفه ۱۴:‏۶ آمده است،‏ همکاری می‌کنیم؛‏ فرشته‌ای که برای موعظهٔ خبر خوش به قوم خدا یاری می‌کند.‏ ب۱۶/‏۳ ۳:‏۴،‏ ۵

کتاب مقدّس می‌گوید در دنیای جدید نیز دفترها یا طومارهای جدید باز می‌شود که برای زندگی راهنمای انسان‌ها خواهد بود.‏ با مطالعهٔ آن‌ها تمامی انسان‌ها از جمله آنان که رستاخیز می‌یابند،‏ از خواست خدا آگاه خواهند شد.‏ به حتم این دفترها ما را با طرز فکر یَهُوَه خدایمان بهتر آشنا خواهد کرد.‏ در آن زمان ساکنان زمین درک بهتری از کتاب مقدّس خواهند داشت و در کنار آنچه در دفترهای جدید آشکار شده است،‏ هر یک بر آن می‌شود که با هم‌ایمان خود رفتاری محبت‌آمیز،‏ همراه با حرمت و احترام داشته باشد.‏ (‏اشع ۲۶:‏۹‏)‏ به‌راستی در آن زمان،‏ ساکنان زمین تحت هدایت پادشاهمان،‏ عیسی مسیح از چه برنامهٔ آموزشی‌ای بهره‌مند خواهند شد!‏ زندگی ابدی در انتظار آنانی خواهد بود که «آنچه در دفترها» نوشته شده است را به گوش گیرند.‏ آنان که در آزمایش نهایی به خدا وفادار می‌مانند نامشان برای همیشه در «دفتر حیات» نوشته خواهد شد.‏ نام هر یک از ما می‌تواند در آن دفتر نوشته شود.‏ ب۱۶/‏۳ ۴:‏۱۹،‏ ۲۰

پیران باتجربه بر اهمیت این امر تأکید دارند که آموزش به برادران را باید از ابتدای نوجوانی‌شان آغاز کرد،‏ و هماهنگ با سنشان به آنان وظایفی در جماعت داد.‏ چنین آموزشی به نوجوانان یاری می‌کند که در سنین جوانی با وجود آنچه دنیا از هر سو به آنان عرضه می‌کند،‏ اهداف روحانی‌شان را مد نظر داشته بر آن تمرکز کنند.‏ (‏مز ۷۱:‏۱۷‏)‏ برای اینکه پیر جماعت میل به خدمت را در برادری ایجاد کند،‏ تنها گفتن این که چه بکند کافی نیست بلکه باید برایش توضیح دهد که چرا انجام آن کار اهمیت دارد.‏ به این ترتیب،‏ پیران جماعت،‏ عیسی معلّم بزرگ را سرمشق قرار می‌دهند.‏ برای نمونه،‏ پیش از این که عیسی وظیفهٔ شاگردسازی را به رسولانش بسپارد،‏ به آنان دلیل این را که چرا باید از فرمان او اطاعت کنند،‏ چنین بیان کرد:‏ «تمامی اقتدار در آسمان و بر روی زمین به من داده شده است.‏» سپس افزود:‏ «پس بروید و از مردمِ همهٔ قوم‌ها شاگرد بسازید.‏»—‏مت ۲۸:‏۱۸،‏ ۱۹‏.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۴ ۲:‏۵،‏ ۶

قرن اول برای مسیحیان در روم زمانی پرخطر بود.‏ رومیان آنان را مسئول آتش‌سوزی شهر در سال ۶۴ م.‏ می‌دانستند.‏ پیروان مسیح تحت فشار دشمنی و خصومت شدید بودند.‏ در همین زمان پرخطر،‏ پولُس رسول برای مرتبهٔ دوم به زندان انداخته شده بود.‏ شاید او با خود می‌اندیشید که آیا برادران مسیحی‌اش او را یاری خواهند کرد،‏ چون در وضعیتی پیش از آن کمکی دریافت نکرده بود.‏ او به تیموتائوس نوشت:‏ «در نخستین دفاعیهٔ من،‏ همه مرا ترک کردند.‏» (‏۲تیمو ۴:‏۱۶‏)‏ البته پولُس می‌دانست که کاملاً رها نشده است.‏ او مطمئن بود که برای تحمّل هر سختی‌ای چه آنچه با آن روبرو بود،‏ چه سختی‌هایی که پیش رو داشت،‏ یَهُوَه به او قدرت لازم را می‌بخشد.‏ در واقع به همین دلیل خود بی‌درنگ گفت:‏ «سَرورمان مرا از همهٔ شرارت‌ها رهایی خواهد داد.‏» (‏۲تیمو ۴:‏۱۸‏)‏ پولُس آموخت که حتی زمانی که دست انسان برای کمک کوتاه باشد،‏ می‌تواند همیشه به کمک یَهُوَه و پسرش اعتماد داشته باشد.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۴ ۴:‏۱-‏۳

وقتی عیسی قرن‌ها بعد به دنیا آمد شیطان می‌دانست که او بزرگ خواهد شد و مسیح موعود خواهد گشت.‏ آیا شیطان با خود اندیشید که برای رسیدن به مقصودش،‏ کشتن یک نوزاد کاری بسیار قبیح است؟‏ خیر!‏ شیطان به هیچ معیار اخلاقی پای‌بند نیست.‏ در مورد عیسی که نوزادی بیش نبود نیز تأخیر نکرد و وارد عمل شد.‏ اما چگونه؟‏ زمانی که طالع‌بینان در مورد به دنیا آمدن «پادشاه یهودیان» جویا شدند،‏ هیرودیس پادشاه بسیار خشمگین شد و مصمم شد که او را بکشد.‏ (‏مت ۲:‏۱-‏۳،‏ ۱۳‏)‏ هیرودیس برای این که از مرگ او اطمینان حاصل کند،‏ فرمان داد که تمامی پسران دوساله و زیر دو سال که در بیت‌لِحِم و آن ناحیه زندگی می‌کردند،‏ کشته شوند.‏ (‏مت ۲:‏۱۳-‏۱۸‏)‏ عیسی از این کشتار باورنکردنی جان سالم به در برد.‏ اما این گزارش چه حقیقتی را در مورد دشمن ما شیطان آشکار می‌کند؟‏ روشن است که ابلیس برای زندگی انسان‌ها ارزشی قائل نیست و حتی به کودکان نیز رحم نمی‌کند.‏ شیطان به راستی همچون «شیری غرّان» است.‏ (‏۱پطر ۵:‏۸‏)‏ هیچ گاه بی‌رحمی او را دست کم نگیرید!‏ ب۱۵ ۱۵/‏۵ ۱:‏۱۰،‏ ۱۲،‏ ۱۳

یَهُوَه خدا این قابلیت را در ما نهاده است که بتوانیم در ذهنمان چیزهایی را که ندیده‌ایم،‏ مجسم کنیم؛‏ این هدیه‌ای است از طرف او.‏ این توانایی ما را قادر می‌سازد که عاقلانه برنامه‌ریزی کنیم و با اشتیاق در انتظار وقایع خوش آینده باشیم.‏ یَهُوَه قادر است وقایع آینده را ببیند و در نوشته‌های مقدّس اغلب ما را از پیش،‏ از آن‌ها آگاه می‌سازد.‏ با این که ما آینده را نمی‌بینیم،‏ می‌توانیم آن‌ها را در ذهن مجسم کنیم؛‏ در واقع این توانایی به ما کمک می‌کند که به آن‌ها ایمان داشته باشیم.‏ (‏۲قر ۴:‏۱۸‏)‏ وقتی حَنّا،‏ مادر سموئیل روزی را در ذهنش مجسم می‌کرد که پسرش را به خیمهٔ عبادت می‌بَرَد تا در کنار کاهنان به خدا خدمت کند.‏ این تنها یک رؤیا نبود.‏ حنا قصد انجام این کار را داشت و تجسّم آن روز،‏ به او قدرت می‌بخشید که به وعده‌اش به یَهُوَه خدا عمل کند.‏ (‏۱سمو ۱:‏۲۲‏)‏ مجسم کردن وعده‌های خدا در ذهنمان،‏ تأمّل بر چیزی است که حتماً به وقوع خواهد پیوست.‏ (‏۲پطر ۱:‏۱۹-‏۲۱‏)‏ بدون شک بسیاری از مردمان وفادار در دوران کتاب مقدّس تحقق وعده‌های خدا را تجسّم می‌کردند.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۵ ۳:‏۱-‏۳

تمرکز زندگی ما باید خشنود ساختن یَهُوَه باشد،‏ نه این که به فکر ثروتمند شدن باشیم.‏ عیسی گفت شخصی که در زندگی‌اش به خواست یَهُوَه اولویت ندهد و برای خود ثروت اندوزد،‏ احمقانه عمل کرده است.‏ چنین شخصی «در چشم خدا ثروتمند نیست.‏» (‏لو ۱۲:‏۱۶-‏۲۱‏)‏ زمانی که «گنج برای خود در آسمان» می‌اندوزیم و در زندگی یَهُوَه را خشنود می‌سازیم،‏ او را شاد می‌کنیم و خود نیز از آن شاد می‌شویم.‏ (‏مت ۶:‏۲۰؛‏ امث ۲۷:‏۱۱‏)‏ رابطه‌ای نزدیک با یَهُوَه باارزش‌تر از هر چیز دیگر در دنیاست.‏ نگرانی و اضطرابی را تصوّر کنید که اندوختن «گنج برای خود بر زمین» می‌تواند به همراه داشته باشد.‏ (‏مت ۶:‏۱۹‏)‏ عیسی تشبیهی به کار برد که نشان دهد «نگرانی‌های این دنیا و قدرت فریبندهٔ ثروت» می‌تواند کلام پادشاهی را خفه کرده،‏ بی‌ثمر سازد.‏—‏مت ۱۳:‏۱۸،‏ ۱۹،‏ ۲۲‏.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۵ ۴:‏۱۵،‏ ۱۶

قدرت خدا عیسی مسیح را قادر ساخت تا معجزات شگفت‌انگیز بسیاری انجام دهد.‏ او نه تنها جذامیان،‏ بلکه انسان‌هایی را که مبتلا به بیماری‌های گوناگون بودند نیز شفا داد.‏ عیسی برای شفای بیماران نیازی نداشت که شخصی سالم عضو بدن خود را اهدا کند!‏ او بیماران را بلافاصله و گاهی حتی از راه دور شفا می‌داد.‏ (‏یو ۴:‏۴۶-‏۵۴‏)‏ این عمل شگرف عیسی چه چیز را به تصویر می‌کشد؟‏ این که عیسی در مقام پادشاهِ حکومت آسمانی خدا،‏ قدرت شفای کامل بیماران را دارد و همچنین می‌خواهد که انسان‌ها را برای همیشه شفا دهد.‏ وقتی بر رفتار عیسی با مردم تعمّق می‌کنیم،‏ اطمینانمان به پیشگویی کتاب مقدّس که در دنیای جدید به تحقق خواهد رسید،‏ بیشتر می‌شود.‏ کتاب مقدّس در مورد او می‌گوید:‏ ‹بر بینوا و نیازمند ترحّم خواهد کرد.‏› (‏مز ۷۲:‏۱۳‏)‏ آری،‏ عیسی در آن زمان با اشتیاق تمام همهٔ کسانی را که از بیماری رنج می‌برند،‏ شفا خواهد داد.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۶ ۲:‏۶

بسیاری از مردم می‌توانند دعای نمونهٔ عیسی را از حفظ بگویند.‏ در خدمت خانه‌به‌خانه با اشاره به این دعای عیسی نشان داده می‌شود که پادشاهی خدا حکومتی واقعی است که در زمین تغییراتی فوق‌العاده ایجاد خواهد کرد.‏ همچنین برای این که به مخاطبمان نشان دهیم که خدا اسمی خاص دارد و این نام باید مقدّس شده یا «مقدّس شمرده شود،‏» به این دعا اشاره می‌کنیم.‏ (‏مت ۶:‏۹‏،‏ پاورقی)‏ آیا منظور عیسی این بود که همچون بسیاری در جهان مسیحیت،‏ هر بار که دعا می‌کنیم،‏ این دعا باید کلمه‌به‌کلمه تکرار شود؟‏ خیر.‏ پیش از این که عیسی این دعا را به عنوان نمونه‌ای برای یک دعا بگوید،‏ گفت:‏ «هنگام دعا یک عبارت را مرتباً تکرار مکنید.‏» (‏مت ۶:‏۷‏)‏ در جای دیگر،‏ عیسی این دعا را به شکل دیگر و با کلمات دیگری ذکر کرد.‏ (‏لو ۱۱:‏۱-‏۴‏)‏ پس عیسی از این طریق نشان داد که در مورد چه موضوعاتی باید دعا کنیم و کدام یک نسبت به دیگری از اهمیت بیشتری برخوردار است.‏ از این رو،‏ بجاست که این دعا را نمونه‌ای برای دعاهایمان بدانیم.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۶ ۴:‏۱،‏ ۲

یَهُوَه از طریق روح‌القدس به ما کمک می‌کند و قدرت می‌بخشد تا با وسوسه مقابله کنیم.‏ همچنین از طریق کلامش و جماعت مسیحی به ما هشدار می‌دهد که از چه موقعیت‌هایی باید پرهیز کنیم؛‏ برای نمونه این که وقت،‏ دارایی و انرژی‌مان را برای چیزهای غیرضروری تلف نکنیم.‏ اِسپِن و یانا که قبلاً پیشگام بودند اکنون دو فرزند دارند.‏ اِسپِن می‌گوید:‏ «ما اغلب به یَهُوَه دعا می‌کنیم تا تسلیم وسوسه نشویم،‏ مخصوصاً حال که دیگر نمی‌توانیم همچون گذشته در فعالیت‌های مسیحی شرکت کنیم.‏ از یَهُوَه می‌خواهیم که از لحاظ روحانی قوی بمانیم و شوقمان را در خدمت موعظه حفظ کنیم.‏» یکی دیگر از وسوسه‌های این دوران،‏ پورنوگرافی یا تصاویر مبتذل است.‏ برخی چون مرتباً در مورد چیزهای بد و ناپاک فکر می‌کنند،‏ تسلیم وسوسه می‌شوند.‏ اما می‌توان با وسوسه مقابله کرد،‏ همان گونه که هزاران برادر و خواهر چنین کرده‌اند.‏—‏۱قر ۱۰:‏۱۲،‏ ۱۳‏.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۶ ۵:‏۱۵،‏ ۱۶

پس از نابودی ادیان کاذب چه خواهد شد؟‏ آنگاه زمان آن فرا خواهد رسید که نشان دهیم واقعاً در قلبمان چه می‌گذرد.‏ اغلب مردم به سازمان‌های بشری پناه خواهند برد که به «صخره‌های کوه‌ها» تشبیه شده‌اند.‏ اما قوم یَهُوَه به صورت مجازی به مکانی پناه می‌برند که او برای آنان مهیا کرده است.‏ در وقفه‌ای که در مصیبت قرن اول پیش آمد،‏ چنین نبود که گروهی بزرگ از یهودیان به مسیحیت روی آورند.‏ در واقع آن زمان،‏ فرصتی برای مسیحیان بود که وارد عمل شوند و مطابق راهنمایی عیسی اورشلیم را ترک کنند.‏ مشابهاً نمی‌توان انتظار داشت که در وقفه‌ای که در مصیبت عظیم ایجاد می‌شود،‏ گروه بزرگی به یَهُوَه روی آورند.‏ بلکه پرستندگان حقیقی فرصت می‌یابند که محبتشان را به یَهُوَه نشان دهند و از برادران مسیح حمایت کنند.‏—‏مت ۲۵:‏۳۴-‏۴۰‏.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۷ ۲:‏۷

آیا شیوه‌ای که بزرگ شده‌اید،‏ یا محیط زندگی‌تان در شما حس وفاداری به کشور و میهن‌تان را ایجاد کرده بود؟‏ آیا هنوز جایی در دلتان چنین احساسی دارید؟‏ مسیحیان نباید اجازه دهند که ملیت‌پرستی در آنان رخنه کند و بر دیدشان نسبت به مردم دیگر تأثیر بگذارد.‏ اما اگر احساس کردید که نسبت به مردم کشورها،‏ فرهنگ‌ها،‏ زبان‌ها یا نژادهای دیگر افکاری منفی دارید،‏ چه باید بکنید؟‏ بی‌گمان تأمّل بر این که یَهُوَه چه دیدی به ملیت‌گرایی و پیش‌داوری دارد،‏ به شما کمک می‌کند.‏ تحقیق در مورد این موضوع می‌تواند پروژهٔ مفیدی باشد.‏ همچنین در دعا از یَهُوَه التماس کنید که بتوانید دید او را در این مورد بپذیرید.‏ (‏روم ۱۲:‏۲‏)‏ دیر یا زود همهٔ ما خادمان یَهُوَه باید این کار را انجام دهیم چون در شرایطی قرار می‌گیریم که وجدانمان ما را بر آن می‌دارد که همچون همکاران،‏ همکلاسی‌ها،‏ همسایه‌ها یا خویشاوندانمان عمل نکنیم و با آنان متفاوت باشیم.‏ بله،‏ ما باید با دیگران متفاوت باشیم!‏ ب۱۵ ۱۵/‏۷ ۳:‏۱۴،‏ ۱۵

حتی اگر هیچ کس ما را نفهمد یَهُوَه درخواست‌ها و خواهش‌های ما را می‌شنود و آن را درک می‌کند.‏ در واقع یَهُوَه با پاسخ دادن به دعاهای ما،‏ به صورتی زیبا محبت پایدارش را به ما ابراز می‌دارد.‏ ما می‌توانیم چیزهای بسیاری از دعاهایی که در کتاب مقدّس نوشته شده است،‏ بیاموزیم.‏ از این رو،‏ مطالعه و بررسی آن‌ها در پرستش خانوادگی می‌تواند بسیار مفید باشد.‏ تأمّل بر این که در گذشته خادمان یَهُوَه چگونه عمق افکارشان را به یَهُوَه می‌گفتند،‏ می‌تواند به ما کمک کند که دعاهایمان را پربارتر سازیم.‏ مانند دعای یونُس در شکم ماهی.‏ (‏یون ۱:‏۱۷–‏۲:‏۱۰‏)‏ همچنین دعای از صمیم دل سلیمان به یَهُوَه در روز وقف معبد.‏ (‏۱پاد ۸:‏۲۲-‏۵۳‏)‏ یا دعای نمونه که عیسی درس‌های مفید بسیاری در آن به ما می‌آموزد.‏ (‏مت ۶:‏۹-‏۱۳‏)‏ افزون بر این،‏ باید ‹درخواست‌های خود را به پیشگاه خدا بیاوریم.‏› اگر چنین کنیم:‏ ‹آرامش خدا که فراتر از درک بشر است،‏ از طریق مسیحْ عیسی از دل و قوای ذهنی ما محافظت خواهد کرد.‏›—‏فیلیپ ۴:‏۶،‏ ۷‏.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۸ ۱:‏۱۱،‏ ۱۲

در دنیای جدید شادمان خواهیم بود که تحت راهنمایی‌های سازمان یَهُوَه خواست او را به انجام رسانیم و در فعالیت تبدیل زمین به بهشت و تعلیم به رستاخیزیافتگان شرکت کنیم.‏ حال اگر از ما خواسته شود که در جنبه‌ای از این فعالیت‌ها مشغول به کار شویم که چندان مطابق میلمان نباشد،‏ چطور؟‏ آیا به آن گردن می‌نهیم و تلاش می‌کنیم که آن وظیفه را انجام داده و از آن لذّت ببریم؟‏ پاسخ اغلب ما به این سؤال مثبت است.‏ پس آیا اکنون نیز از راهنمایی‌های سازمان یَهُوَه اطاعت می‌کنیم؟‏ در واقع با این کار،‏ خود را برای زندگی ابدی تحت حکمرانی یَهُوَه آماده می‌کنیم.‏ اطاعت از سازمان یَهُوَه برای آماده شدن برای زندگی در دنیای جدید کافی نیست،‏ بلکه باید روحیهٔ همکاری و رضایت در قناعت را نیز در خود پرورش دهیم.‏ اگر اکنون با برادران مسئول همکاری کنیم و با وظایف جدیدی که به ما محوّل می‌شود راضی و شاد باشیم به احتمال قوی در دنیای جدید نیز چنین روحیه‌ای خواهیم داشت.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۸ ۳:‏۶،‏ ۷

زنانش دل او را به پیروی از خدایان دیگر برگردانیدند .‏ .‏ .‏ پس سلیمان آنچه را که در نظر خداوند بد بود به جا آورد.‏» (‏۱پاد ۱۱:‏۱-‏۶‏)‏ نشست و برخاست با معاشران بد حکمت سلیمان را سست کرد و باعث شد که از پرستش یَهُوَه رویگردان شود.‏ اگر این برای سلیمان اتفاق افتاد برای ما نیز می‌تواند روی دهد.‏ به راستی چه هشداری برای مسیحیانی که فکر ازدواج با شخصی را در ذهن می‌پرورند که پرستندهٔ یَهُوَه نیست.‏ حال،‏ اگر فردی متأهل پرستندهٔ یَهُوَه شود،‏ چطور؟‏ کتاب مقدّس می‌گوید:‏ «شما ای زنان،‏ مطیع شوهران خود باشید تا اگر برخی مطیع کلام نیستند،‏ بی‌آن که سخنی بگویید،‏ به خاطر رفتار شما به ایمان جلب شوند.‏» (‏۱پطر ۳:‏۱‏)‏ در واقع این پند کتاب مقدّس خطاب به زنان مسیحی است که در زندگی مشترک مطابق معیارهای والای یَهُوَه خدا رفتار کنند.‏ اما برای مردان متأهلی که پرستندهٔ یَهُوَه می‌شوند نیز کاربرد دارد.‏ پند کتاب مقدّس در اینجا برای مسیحیان روشن است؛‏ همسری خوب باشید و معیارهای والای خدا را در خصوص ازدواج به کار بندید.‏ بسیاری از کسانی که به یَهُوَه ایمان نداشتند با مشاهدهٔ تغییر رفتار زن یا شوهرشان که پرستندهٔ یَهُوَه شده بود،‏ به یَهُوَه ایمان آوردند.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۸ ۴:‏۱۵،‏ ۱۶

درمان برخی بیماری‌ها هنوز ناشناخته است.‏ از این رو،‏ عاقلانه است در مورد روش‌هایی که ادعا می‌شود راه درمان چنین بیماری‌هایی است،‏ اما هیچ اثباتی برای آن وجود ندارد،‏ محتاط بود.‏ پولُس رسول تحت الهام نوشت:‏ «بگذارید همگان شما را فردی معقول بدانند.‏» (‏فیلیپ ۴:‏۵‏)‏ تعادل موجب می‌شود که زمان زیادی را صرف موضوع سلامتی نکنیم،‏ طوری که از موضوعات روحانی غافل شویم.‏ اگر تمرکز اصلی‌مان در زندگی بر سلامتی‌مان باشد،‏ این امکان وجود دارد که خودپسند و خودمحور شویم.‏ (‏فیلیپ ۲:‏۴‏)‏ ما آگاهیم که اکنون نمی‌توانیم از سلامتی کامل برخوردار شویم و همیشه باید مد نظر داشته باشیم که خدمت به یَهُوَه مهم‌ترین امر در زندگی است.‏ (‏فیلیپ ۱:‏۱۰‏)‏ در خصوص موضوعاتی مربوط به سلامتی هر یک از ما باید خود تصمیم بگیرد و مسئولیت آن تصمیم نیز بر دوش خودمان است.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۹ ۲:‏۸،‏ ۱۰

یَهُوَه «خدای حق» خوانده شده است.‏ (‏مز ۳۱:‏۵‏)‏ او فرزندانش را دوست دارد و مایهٔ شادی اوست که در هر جنبه از زندگی برای راهنمایی آنان نور حقیقت را بر راه آنان بتاباند؛‏ به خصوص در مورد امور مربوط به پرستش او.‏ یَهُوَه چه حقایقی را آشکار کرده است و این امر چگونه نشانهٔ محبت اوست؟‏ نخست این که یَهُوَه حقیقت را در مورد خودش به ما آشکار کرده است.‏ در کتاب مقدّس نام او بیش از هر نام دیگری به چشم می‌خورد.‏ به این ترتیب او خود را به ما می‌شناساند و به ما نزدیک می‌شود.‏ (‏یعقو ۴:‏۸‏)‏ یَهُوَه همچنین خصوصیات و شخصیت خود را برای ما آشکار کرده است.‏ عالم هستی قدرت و حکمت او را نمایان می‌سازد و کلامش از عدالت و به خصوص محبت فراوانش پرده برمی‌دارد.‏ (‏روم ۱:‏۲۰‏)‏ او همچون پدری است که نیرومند و عاقل است و خصوصیات گیرای انصاف و محبت را نیز داراست.‏ از این رو فرزندانش می‌توانند به راحتی با او رابطه‌ای صمیمی و نزدیک ایجاد کنند.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۹ ۴:‏۸،‏ ۹

بسیاری بر این عقیده‌اند که اعمالشان برای خدا اهمیتی ندارد.‏ آنان تصوّر می‌کنند که خدا توجهی ندارد که بر آنان چه می‌گذرد.‏ برای نمونه،‏ در نوامبر ۲۰۱۳ توفان مهیبی بخش بزرگی از فیلیپین را ویران کرد.‏ شهردار یکی از شهرهای بزرگِ توفان‌زده چنین گفت:‏ «خدا باید جای دیگری بوده باشد.‏» اعمال و رفتار برخی نیز چنان است که گویی خدا نمی‌تواند آنان را ببیند.‏ (‏اشع ۲۶:‏۱۰،‏ ۱۱؛‏ ۳یو ۱۱‏)‏ در زمان پولُس نیز برخی چنین بودند.‏ او در مورد آنان و خصوصیاتشان گفت:‏ «از آنجا که به شناخت خدا اهمیت ندادند .‏ .‏ .‏ پر از هر گونه بدکاری،‏ شرارت،‏ طمع و بدی هستند.‏» (‏روم ۱:‏۲۸،‏ ۲۹‏)‏ ما چطور؟‏ می‌دانیم که یَهُوَه تمامی اعمال ما را می‌بیند.‏ اما آیا ما نیز توجه و دست یاری‌بخش او را در زندگی‌مان می‌بینیم؟‏ ب۱۵ ۱۵/‏۱۰ ۱:‏۱-‏۳

یکی از بهترین راه‌هایی که می‌توانیم ایمانمان را به خدا نشان دهیم،‏ شرکت در خدمت موعظه است.‏ چرا؟‏ چون با فعالیت موعظه ایمانمان را به کلام خدا و این که پایان این دنیا نزدیک است و «تأخیر نخواهد کرد،‏» نشان می‌دهیم.‏ (‏حب ۲:‏۳‏)‏ برای این که بتوانیم تشخیص دهیم از ایمانی قوی برخورداریم یا نه،‏ می‌توانیم از خود بپرسیم:‏ ‹خدمت موعظه تا چه حد برای من مهم است؟‏ آیا برای آشنا کردن مردم با یَهُوَه خدا،‏ آنچه در توان دارم انجام می‌دهم؟‏ آیا در پی راه‌هایی هستم که بتوانم خدمتم را به یَهُوَه افزایش دهم؟‏› (‏۲قر ۱۳:‏۵‏)‏ پس بیاییم برای نجات،‏ موعظهٔ بشارت را ‹در برابر عموم اعلام کنیم› و نشان دهیم که از ایمانی قوی برخورداریم.‏ (‏روم ۱۰:‏۱۰‏)‏ ما همچنین می‌توانیم ایمان خود را در رویارویی با مشکلات زندگی نشان دهیم.‏ وقتی که با بیماری،‏ یأس و ناامیدی،‏ افسردگی،‏ تنگدستی و یا با هر مشکل طاقت‌فرسای دیگر روبرو می‌شویم،‏ کاملاً اطمینان داریم که یَهُوَه خدا و پسرش عیسی مسیح «هنگام نیاز» به ما یاری می‌رسانند.‏ (‏عبر ۴:‏۱۶‏)‏ هنگامی که در دعا دست کمک به سوی خدا دراز می‌کنیم،‏ ایمانمان را به او نشان می‌دهیم.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۱۰ ۲:‏۱۲-‏۱۴

شاید در شرایطی قرار بگیرید که امکان داشتن کتاب مقدّس برای شما وجود نداشته باشد.‏ در چنین شرایطی هیچ کس نمی‌تواند مانع شما شود که بر روی مطالبی که به خاطر سپرده‌اید تعمّق کنید؛‏ همچون آیات مورد علاقه‌تان و سرودهای مسیحی.‏ (‏اعما ۱۶:‏۲۵‏)‏ همچنین روح خدا به شما کمک خواهد کرد تا چیزهای نیکویی را که آموخته‌اید،‏ به یاد آورید.‏ برخی از روزهای هفته را می‌توان به خواندن و تعمّق بر آیاتی اختصاص داد که به خواندن هفتگی کتاب مقدّس مربوط می‌شود.‏ در روزهای دیگر می‌توان برای تعمّق بر گفته‌ها و اعمال عیسی که در انجیل مَتّی،‏ مَرقُس،‏ لوقا و یوحنا به نگارش درآمده است،‏ وقت کنار گذاشت.‏ (‏روم ۱۰:‏۱۷؛‏ عبر ۱۲:‏۲؛‏ ۱پطر ۲:‏۲۱‏)‏ ما همچنین نشریه‌ای داریم که رویدادهای زندگی عیسی را بر زمین به ترتیب زمانِ وقوع آن‌ها توضیح داده است.‏ این نشریه به ما کمک می‌کند تا از خواندن انجیل‌ها بیشتر فایده ببریم.‏—‏یو ۱۴:‏۶‏.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۱۰ ۴:‏۱۱،‏ ۱۲

عیسی دوستی وفادار و پرمهر بود.‏ در قدیم مرسوم نبود که ارباب افکار و احساساتش را با غلامان خود در میان بگذارد.‏ اما عیسی،‏ هم ارباب رسولان وفادارش بود و هم دوست آنان.‏ او با آنان وقت صرف می‌کرد،‏ احساساتش را با آنان در میان می‌گذاشت و وقتی آنان با او درددل می‌کردند،‏ با دقت به حرف‌هایشان گوش می‌داد.‏ (‏مرق ۶:‏۳۰-‏۳۲‏)‏ چنین گفتگوهایی،‏ رابطه‌ای گرم و صمیمی بین او و رسولانش به وجود آورد و آنان را برای خدمت به خدا و قبول مسئولیت‌های بیشتر آماده ساخت.‏ عیسی می‌خواست که شاگردان و دوستان عزیز او از شادی و رضایتی برخوردار شوند که از خدمت به یَهُوَه حاصل می‌شود.‏ از این رو،‏ او می‌خواست که آنان با غیرت تمام در فعالیت‌های روحانی شرکت کنند.‏ بلی،‏ عیسی می‌خواست که آنان با جدّیت و شوروشوق به فعالیت شاگردسازی بپردازند.‏ او با مهربانی به آنان اطمینان بخشید که برای موفقیت در این امر،‏ یاری‌شان خواهد کرد.‏—‏مت ۲۸:‏۱۹،‏ ۲۰‏.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۱۱ ۲:‏۳،‏ ۵

محبت خصوصیت غالب یَهُوَه خداست.‏ (‏۱یو ۴:‏۱۶‏)‏ عیسی،‏ اولین آفریدهٔ او،‏ مدت زمانی بسیار طولانی با او در آسمان زیست و راه‌های محبت‌آمیز یَهُوَه خدا را آموخت.‏ (‏کول ۱:‏۱۵‏)‏ عیسی در هر زمان،‏ چه در آسمان و چه بر زمین نشان داد که کاملاً محبت پدرش،‏ یَهُوَه خدا را درک کرده و او نیز همین محبت را سرمشق خود ساخته است.‏ پس می‌توانیم اطمینان داشته باشیم که حکمرانی یَهُوَه خدا و عیسی همواره و تا ابد بر اساس محبت خواهد بود.‏ زمانی که از عیسی پرسیدند،‏ بزرگ‌ترین حکم در شریعت چیست،‏ پاسخ داد:‏ «‹یَهُوَه خدای خود را با تمامی دل،‏ تمامی جان و تمامی ذهن خود دوست بدار.‏› این بزرگ‌ترین و نخستین حکم است.‏ حکم دوم مانند حکم اول است،‏ این که ‹همسایه‌ات را همچون خویشتن دوست بدار.‏›» (‏مت ۲۲:‏۳۷-‏۳۹‏)‏ توجه کنید که عیسی بلافاصله،‏ بعد از محبت به خدا،‏ به محبت داشتن به همسایه اشاره کرد.‏ به این شکل اهمیت محبت را در تمامی روابطمان با دیگران برجسته ساخت.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۱۱ ۴:‏۱-‏۳

یَهُوَه خدا برای برقراری ارتباط با انسان‌ها تنها از زبان عبری استفاده نکرد،‏ بلکه هماهنگ با شرایط از زبان‌های دیگر نیز بهره گرفت.‏ پس از این که اسرائیلیان از اسارت در بابِل آزاد شدند،‏ زبان آرامی زبان روزمرهٔ برخی از آنان شد.‏ از این رو،‏ یَهُوَه خدا دانیال نبی،‏ اِرْمیای نبی و عِزرای کاهن را بر آن داشت تا بخشی از کلام الهامی او را به زبان آرامی به نگارش در آورند.‏ بعدها اسکندر کبیر بخش بزرگی از جهان باستان را تسخیر کرد و زبان یونانی عامیانه،‏ زبان بین‌المللی شد.‏ از آنجا که بسیاری از یهودیان به این زبان صحبت می‌کردند،‏ نوشته‌های مقدّس عبری به زبان یونانی ترجمه شد.‏ این ترجمه توسط ۷۲ مترجم صورت گرفت و در فارسی ترجمهٔ هفتادی خوانده می‌شود.‏ این اولین ترجمهٔ کتاب مقدّس و یکی از مهم‌ترین آن‌ها شمرده می‌شود.‏ از آنجا که مترجمین بسیاری دست اندر کار بوده‌اند،‏ در این ترجمه سبک‌های مختلف به کار رفته است،‏ برخی کلمه‌به‌کلمه ترجمه کرده‌اند و برخی دیگر سبک دیگری در پیش گرفته‌اند.‏ با این همه،‏ ترجمهٔ هفتادی از دید یهودیان یونانی زبان و بعدها از دید مسیحیان کلام خدا شمرده می‌شد.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۱۲ ۱:‏۴-‏۶

یعقوب در آیهٔ ۶ منظور خود را واضح‌تر بیان می‌کند و می‌گوید:‏ «زبان نیز آتش است.‏» زبان ما را قادر می‌سازد که سخن بگوییم.‏ سخنان ما همچون آتش می‌تواند ویرانی بزرگی به بار آورد.‏ کتاب مقدّس در این مورد حتی می‌گوید:‏ «مرگ و زندگی در قدرت زبان است.‏» (‏امث ۱۸:‏۲۱‏)‏ پس آیا چون سخنانمان می‌تواند به دیگران آسیب رساند،‏ نباید سخن بگوییم؟‏ خیر،‏ چنین نیست،‏ درست همان طور که ترس از آتش‌سوزی سبب نمی‌شود که از روشن کردن آتش پرهیز کنیم.‏ اما مسلّم است که باید احتیاط کنیم تا آتش سبب خرابی نشود.‏ به عبارت دیگر باید آتش را کنترل و مهار کنیم.‏ اگر به این طریق از آتش استفاده کنیم،‏ می‌توانیم با آن غذا بپزیم،‏ خودمان را گرم کنیم و از روشنایی آن در تاریکی شب فایده ببریم.‏ مشابهاً اگر از زبانمان به نحوی شایسته استفاده کنیم،‏ می‌توانیم از این توانایی برای جلال دادن یَهُوَه خدا و فایده رساندن به دیگران بهره بگیریم.‏ (‏مز ۱۹:‏۱۴‏)‏ یَهُوَه خدا به ما این توانایی را داده است که از طریق سخن گفتن و یا ایما و اشاره افکار و احساساتمان را بیان کنیم.‏ در عین حال این هدیه باید برای بنا کردن بکار گرفته شود و نه زخم زبان‌زدن.‏—‏یعقو ۳:‏۹،‏ ۱۰‏.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۱۲ ۳:‏۱-‏۳

لوقا نویسندهٔ کتاب اعمال که پزشکی محبوب بود نیز همراه پولُس سفر کرد.‏ قاعدتاً اگر پولُس و دیگر اعضای گروه میسیونری‌شان بیمار می‌شدند،‏ لوقا به آنان یاری می‌رساند.‏ (‏غلا ۴:‏۱۳‏)‏ همان گونه که عیسی گفت:‏ «افراد بیمار نیاز به پزشک دارند.‏» (‏لو ۵:‏۳۱‏)‏ در کتاب مقدّس نیامده است که چه زمان و در چه مکانی لوقا دورهٔ پزشکی‌اش را گذراند.‏ اما گفته شده است که احتمالاً مسیحیان کولُسی او را می‌شناختند چون پولُس سلام لوقای پزشک را به آنان رساند.‏ پس ممکن است که لوقا مدرسهٔ پزشکی را در لائودیکیه که شهری نزدیک کولُسی بود،‏ گذرانده باشد.‏ در هر صورت،‏ مسلّم است که لوقا در پزشکی تخصص داشت و از روی ناآگاهی پیشنهاداتی در خصوص سلامتی نمی‌داد،‏ چون او در نوشتار انجیل و کتاب اعمال از واژه‌های پزشکی استفاده کرده است.‏ همچنین در گزارش‌هایی که عیسی بیماران را شفا داده است،‏ به شیوه‌ای خاص تمرکز کرده است.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۱۲ ۴:‏۱۱،‏ ۱۲

یَهُوَه خدا پسر یگانه‌اش را فرستاد و این‌چنین باارزش‌ترین هدیه را به ما بخشید و بزرگ‌ترین محبت ممکن را به ما ابراز داشت.‏ (‏یو ۳:‏۱۶؛‏ ۱یو ۴:‏۹،‏ ۱۰‏)‏ پولُس رسول این هدیه را ‹عطیهٔ وصف‌ناپذیر خدا› نامیده است.‏ پولُس می‌دانست که از طریق قربانی مسیح بود که تحقق تمامی وعده‌های شگرف و فوق‌العادهٔ خدا تضمین می‌شد.‏ (‏۲قر ۱:‏۲۰‏)‏ پس این «عطیهٔ وصف‌ناپذیر» شامل تمامی نیکویی‌ها و احسان‌های یَهُوَه می‌شود که از طریق عیسی نصیبمان می‌گردد.‏ به راستی انسان از توصیف این هدیهٔ باارزش قاصر است و از درک آن ناتوان.‏ حال،‏ این هدیهٔ فوق‌العاده چه تأثیری بر ما دارد؟‏ این هدیه باید ما را به چه برانگیزد؟‏ بی‌شک چنین ازخودگذشتگی و محبتی زندگی شما را تغییر می‌دهد و شما را برمی‌انگیزد که در اعمال خود تجدیدنظر کنید و شیوهٔ زندگی‌تان را تغییر دهید.‏ شاید بر آن شوید که به دیگران بیش از پیش محبت کنید،‏ سخاوتمند باشید و حتی هر کس را که نسبت به شما خطایی مرتکب شده است،‏ ببخشید.‏ آنچه یَهُوَه از طریق مسیح به ما بخشید،‏ بزرگ‌ترین هدیه است.‏—‏۱پطر ۳:‏۱۸‏.‏ ب۱۶/‏۱ ۲:‏۱،‏ ۲،‏ ۴،‏ ۵

آنان که به این ترتیب دعوت و فراخوانده می‌شوند از خود بپرسند:‏ ‹چرا یَهُوَه کس دیگری را برنگزیده و مرا برگزیده است؟‏› حتی شاید خود را شایستهٔ این دعوت ندانند،‏ اما آنان در این که فراخوانده شده‌اند،‏ شکی ندارند.‏ دل آنان آکنده از شادی و قدردانی است.‏ آنان احساسی همچون پِطرُس دارند،‏ زمانی که تحت الهام الٰهی چنین گفت:‏ «سپاس بر خدا،‏ پدر سَرورمان عیسی مسیح؛‏ زیرا مطابق رحمت عظیم خود،‏ از طریق رستاخیز عیسی مسیح از میان مردگان،‏ به ما تولّدی تازه بخشید تا از امیدی زنده و میراثی فسادناپذیر،‏ پاک و ناپژمردنی برخوردار باشیم.‏ این است آنچه در آسمان برای شما نگاه داشته شده است.‏» (‏۱پطر ۱:‏۳،‏ ۴‏)‏ زمانی که فردی مسح‌شده این کلمات را می‌خواند،‏ هیچ شکی ندارد که پدر آسمانی‌اش با شخص او سخن می‌گوید.‏ ب۱۶/‏۱ ۳:‏۱۱،‏ ۱۲