ژوئن

حتی اگر کسی به گونه‌ای با ما صحبت کند که باعث ناراحتی‌مان شود،‏ رفتار ملایم ما نتیجه‌ای خوب به بار می‌آورد.‏ (‏امث ۱۵:‏۱‏)‏ برای مثال،‏ مادری مسیحی مسئولیت بزرگ کردن پسرش را به تنهایی بردوش داشت و پسر او در عین حال که به جماعت می‌آمد معاشران دنیوی داشت.‏ خواهری دیگر از روی خیرخواهی به او گفت:‏ «متأسفم که نتوانستی پسرت را خوب تربیت کنی.‏» آن مادر لحظه‌ای فکر کرد و سپس گفت:‏ «با تو موافقم که در حال حاضر همه چیز خوب پیش نمی‌رود،‏ اما تربیت او هنوز ادامه دارد.‏ بعد از حارمَگِدّون از نتیجهٔ کار کاملاً مطمئن هستیم.‏ آن موقع با هم حرف می‌زنیم.‏» این جواب نرم باعث شد تا صلح بین آن دو خواهر حفظ شود.‏ همچنین این گفتگو به آن پسر که به صحبت آنان گوش می‌کرد،‏ دلگرمی داد،‏ چون پی برد که مادرش هنوز به او امیدوار است.‏ همین باعث شد که معاشران بد را کنار بگذارد.‏ پس از مدتی تعمید گرفت و بعدها در بیت‌ئیل خدمت کرد.‏ از این رو،‏ باید بکوشیم که سخنانمان با برادران،‏ اعضای خانواده و حتی بیگانه‌ها «همواره دلنشین و نمکین باشد.‏»—‏کول ۴:‏۶‏.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۱۲ ۳:‏۱۵،‏ ۱۷

بی‌گمان آن شاگردان که حدود۱۲۰ نفر بودند هیچ گاه آن روز را در آن بالاخانه فراموش نکردند.‏ یَهُوَه به آنان این قابلیت را داد که به زبانی دیگر صحبت کنند.‏ آنان هیچ شکی نداشتند که به روح‌القدس مسح‌شده‌اند.‏ (‏اعما ۲:‏۶-‏۱۲‏)‏ اما آیا تمامی آنان که به روح‌القدس مسح‌شده‌اند،‏ همچون آن گروه اول به شیوه‌ای خارق‌العاده مسح‌شده‌اند؟‏ خیر.‏ باقی آنان که در آن روز در اورشلیم بودند،‏ در زمان تعمیدشان مسح شدند.‏ (‏اعما ۲:‏۳۸‏)‏ زبانه‌هایی همچون آتش بر سرشان نبود.‏ لازم به ذکر است که تمامی مسح‌شدگان در زمان تعمیدشان مسح نشدند،‏ مردم سامره مدتی پس از تعمیدشان به روح مسح شدند.‏ (‏اعما ۸:‏۱۴-‏۱۷‏)‏ از سوی دیگر،‏ در مواردی استثنا،‏ همچون کرنِلیوس و اهل خانه‌اش،‏ برخی حتی پیش از این که تعمید بگیرند به روح مسح شدند.‏—‏اعما ۱۰:‏۴۴-‏۴۸‏.‏ ب۱۶/‏۱ ۳:‏۳،‏ ۵

مسح‌شدگان متواضع آگاهند که آنان لزوماً بیش از کسانی که امید زندگی بر زمین دارند،‏ روح مقدّس را دریافت نمی‌کنند.‏ ادعا نمی‌کنند که آگاهی و شناخت بیشتری دارند یا چیزی به خصوص بر آنان آشکار شده است یا از جهتی بر دیگران برتری دارند.‏ همچنین با تواضع از این امر آگاهند که یَهُوَه خداست که مسح‌شدگان را فرا می‌خوانَد،‏ از این رو به کسی پیشنهاد نمی‌کنند که او نیز مسح‌شده است و باید از نان و شراب بخورد.‏ مسیحیان مسح‌شده انتظار ندارند که دیگران با آنان رفتاری خاص و متفاوت داشته باشند.‏ (‏افس ۱:‏۱۸،‏ ۱۹؛‏ فیلیپ ۲:‏۲،‏ ۳‏)‏ مسح‌شدگان می‌دانند که شاید برخی در ابتدا باور نداشته باشند که آنان به روح مسح شده‌اند،‏ چرا که روح یَهُوَه خدا آنان را مسح کرده است و طبعاً دیگران از آن آگاه نشده‌اند.‏ همچنین آنان از این پند کتاب مقدّس آگاهند که نباید ادعای کسی را که می‌گوید از طرف خدا منصوب شده است،‏ سریع باور کرد.‏—‏مکا ۲:‏۲‏.‏ ب۱۶/‏۱ ۴:‏۶،‏ ۷

چندین مرتبه یَهُوَه وارد عمل شد و به شیوه‌ای خارق‌العاده ابراهیم و سارا را حفظ کرد.‏ (‏پیدا ۱۲:‏۱۰-‏۲۰؛‏ ۲۰:‏۲-‏۷،‏ ۱۰-‏۱۲،‏ ۱۷،‏ ۱۸‏)‏ این تجربه‌ها ایمان ابراهیم را استوار ساخت.‏ آیا ما نیز می‌توانیم دوست یَهُوَه خدا شویم؟‏ بی‌شک می‌توانیم!‏ کسب شناخت و تجربه‌ای که برای این منظور به آن نیاز داریم،‏ امروزه در دسترسمان است.‏ ابراهیم تنها با ذرّه‌ای از حکمتی که امروزه در کتاب مقدّس یافت می‌شود،‏ آشنا بود.‏ (‏دان ۱۲:‏۴‏)‏ کتاب مقدّس گنجینه‌ای است که می‌تواند عمق شناخت ما را از آفریننده‌مان «مالک زمین و آسمان» افزایش دهد و حس احترام و محبتی را که شایستهٔ اوست در دلمان به وجود آورد.‏ همچنان که این احساس ما را به عمل و اطاعت از خدا برمی‌انگیزد،‏ نتیجهٔ اطاعت از او را نیز تجربه می‌کنیم.‏ (‏پیدا ۱۴:‏۲۲‏)‏ این چنین خواهیم دید که پندهای آفریدگارمان حافظ ماست و او به ما برکت و قوّت می‌بخشد.‏ خواهیم آموخت که خدمتی با جان و دل به یَهُوَه برایمان رضایت،‏ آرامش و شادی به همراه دارد.‏ (‏مز ۳۴:‏۸؛‏ امث ۱۰:‏۲۲‏)‏ همچنان که شناخت و تجربیات بیشتری کسب می‌کنیم،‏ ایمانمان به یَهُوَه تقویت می‌شود و پیوند دوستی‌مان با او استوار می‌گردد.‏ ب۱۶/‏۲ ۱:‏۷،‏ ۸

این سخنان نشان می‌دهد که او با کلام الهامی خدا به‌خوبی آشنا بود.‏ به نظر می‌رسد که گفته‌های او اقتباسی از دعای حنا،‏ مادر سموئیل نبی است.‏ (‏۱سمو ۲:‏۱-‏۱۰‏)‏ در گفته‌های مریم تقریباً به ۲۰ مورد برمی‌خوریم که از نوشته‌های مقدّس نقل‌قول شده است.‏ واضح است که او با علاقه و سخاوت از گنجینهٔ دل خود سخن می‌گفت؛‏ جایی که حقایق پرارزشی را از یَهُوَه خدا بزرگ‌ترین دوستش و کلام او اندوخته بود.‏ ممکن است یَهُوَه خدا به ما نیز مسئولیتی واگذار کند که به نظرمان دشوار آید.‏ باشد که همچون مریم با تواضع خود را به دستان یَهُوَه خدا بسپاریم و به او اعتماد کنیم تا به ما یاری رساند.‏ می‌توانیم در شنیدن و سخن گفتن ایمان مریم را سرمشق قرار دهیم؛‏ به آنچه در مورد یَهُوَه خدا و مقصودش می‌آموزیم به دقت گوش دهیم،‏ بر آن تأمّل کنیم و با شادی در مورد آن با دیگران صحبت کنیم.‏—‏مز ۷۷:‏۱۱،‏ ۱۲؛‏ لو ۸:‏۱۸؛‏ روم ۱۰:‏۱۵‏.‏ ب۱۶/‏۲ ۲:‏۱۷،‏ ۱۸

سالانه در سراسر دنیا هزاران جوان تعمید می‌گیرند و این بی‌شک مایهٔ شادی فراوان است.‏ (‏جا ۱۲:‏۱‏)‏ وظیفهٔ والدین مسیحی و پیران جماعت است که اطمینان یابند،‏ این تصمیم فرد نوجوان داوطلبانه و بر پایهٔ شالوده‌ای استوار است.‏ شخص با وقف و تعمید خود به زندگی‌ای پا می‌گذارد که از یک سو یَهُوَه به او برکات فراوان می‌دهد و از سوی دیگر شیطان با او مخالفت می‌کند.‏ (‏امث ۱۰:‏۲۲؛‏ ۱پطر ۵:‏۸‏)‏ از این رو والدین مسیحی باید به فرزندانشان تعلیم دهند که شاگرد مسیح بودن به راستی به چه مفهوم است.‏ پیران جماعت به جوانانی که والدین آنان خادم یَهُوَه نیستند،‏ یاری می‌رسانند که مفهوم وقف و تعمید را به درستی درک کنند.‏ (‏لو ۱۴:‏۲۷-‏۳۰‏)‏ همان طور که برای به پایان رساندن پروژه‌ای ساختمانی نیاز به برنامه‌ریزی است،‏ جوانان نیز باید پیش از این که تعمید بگیرند خود را آماده سازند تا بتوانند یَهُوَه را «تا به آخر» با وفاداری خدمت کنند.‏—‏مت ۲۴:‏۱۳‏.‏ ب۱۶/‏۳ ۱:‏۱،‏ ۲

شریعت موسی به یک قوم،‏ یعنی قوم اسرائیل داده شد.‏ برعکس اسرائیل روحانی از اقوام و پیشینه‌های مختلف بودند.‏ شریعت موسی بر سنگ نوشته شد و برای قوم اسرائیل در سرزمین موعود بود.‏ اما «شریعت مسیح» که در کل بر مبنای اصول است بر قلب اسرائیل روحانی نقش بست.‏ «شریعت مسیح» برای مسیحیان در هر کجا که زندگی می‌کردند،‏ قابل اجرا بود.‏ (‏غلا ۶:‏۲‏)‏ اسرائیل روحانی از طریق عیسی مسیح فایدهٔ بسیاری از راهنمایی‌های خدا برد.‏ عیسی پیش از بستن عهد جدید،‏ دو فرمان مهم داد.‏ یکی در رابطه با خدمت موعظه بود و دیگری بر اعمال و رفتار پیروان عیسی با یکدیگر تأکید داشت.‏ این فرمان‌ها برای تمامی مسیحیان بود.‏ پس همگی ما باید به آن عمل کنیم،‏ چه امید داشته باشیم تا ابد بر زمین زندگی کنیم،‏ چه در آسمان.‏ ب۱۶/‏۳ ۴:‏۱۰،‏ ۱۱

یک پیر جماعت باید برای شروع آموزش یک برادر فضایی آرام ایجاد کرده،‏ رابطه‌ای صمیمی با او برقرار کند.‏ واضح است که بسته به شرایط محلّی و فرهنگ هر ناحیه،‏ ایجاد دوستی و چنین فضایی گرم متفاوت است.‏ با این همه،‏ قطع‌نظر از کشوری که در آن زندگی می‌کنید،‏ اگر شما پیران با وجود مسئولیت‌های سنگینی که دارید،‏ برای برادری که می‌خواهید به او آموزش دهید وقت بگذارید،‏ در عمل این پیام را به او می‌رسانید که به او اهمیت می‌دهید.‏ در هر کجای دنیا این پیام برای برادری که می‌خواهد آموزش ببیند دلنشین است و او عمیقاً از این توجه و علاقه قدردان خواهد بود.‏ معلّم موفق کسی است که نه فقط آموزش دادن را دوست داشته باشد،‏ بلکه شخصی را که آموزش می‌دهد نیز دوست داشته باشد.‏ (‏با یوحنا ۵:‏۲۰ مقایسه شود.‏)‏ شخصی که آموزش می‌گیرد خیلی سریع به این روحیهٔ معلّمش پی می‌برد و این امر نقش مهمی در عکس‌العمل او به آموزشی که می‌گیرد دارد.‏ از این رو،‏ پیران عزیز،‏ هنگام آموزش برادرتان،‏ نه فقط معلّم بلکه دوست او باشید.‏—‏امث ۱۷:‏۱۷؛‏ یو ۱۵:‏۱۵‏.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۴ ۱:‏۱۹،‏ ۲۰

اگر در کلام خدا گزارشی،‏ همچون گزارش عَزَرْیای پادشاه (‏همان عُزّیای پادشاه)‏،‏ به صورت خلاصه آمده باشد و تمام جوانب آن با جزئیات ذکر نشده باشد،‏ چه فکر می‌کنید؟‏ (‏۲پاد ۱۵:‏۷،‏ ۳۲؛‏ ۲توا ۲۶:‏۳-‏۵،‏ ۱۶-‏۲۱‏)‏ آیا از ذهنتان می‌گذرد که عدالت خدا را زیر سؤال برید؟‏ یا این که استدلال می‌کنید کتاب مقدّس شامل اطلاعات کافی است که نشان می‌دهد یَهُوَه همواره به انصاف عمل می‌کند و اصلاً اوست که تعیین‌کنندهٔ معیار درستی و نادرستی است؟‏ (‏تث ۳۲:‏۴‏)‏ هر چه بیشتر با شخصیت یَهُوَه آشنا شوید،‏ اعتماد و محبتتان به او بیشتر خواهد شد تا جایی که دیگر نیازی ندارید دلیل تمامی اعمال او را بدانید.‏ با مطالعهٔ کتاب مقدّس یَهُوَه برای شما شخصی واقعی می‌شود و شما به او نزدیک‌تر خواهید شد.‏—‏مز ۷۷:‏۱۲،‏ ۱۳‏.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۴ ۳:‏۸،‏ ۱۰

فرشتگان که موجودات روحی هستند از قدرتی فوق‌العاده برخوردارند.‏ قدرت و هوش آنان فرای انسان‌هاست.‏ البته فرشتگان وفادار خدا از قدرت خود در راه درست استفاده می‌کنند.‏ برای نمونه،‏ یک بار فرشتهٔ یَهُوَه ۱۸۵٬۰۰۰سرباز آشوری را کشت؛‏ کاری عظیم که برای یک انسان غیر ممکن و حتی برای یک سپاه مشکل می‌بود.‏ (‏۲پاد ۱۹:‏۳۵‏)‏ در کتاب مقدّس آمده است که فرشته‌ای برای آزاد کردن رسولان عیسی از زندان،‏ قدرت فوق‌بشری و ابتکار خود را به کار گرفت.‏ او به راحتی از تمام موانع ورودی زندان گذشت،‏ قفل‌ها را باز کرد،‏ رسولان را بیرون آورد و درها را پشت آنان قفل کرد.‏ تمام این‌ها در زمانی صورت گرفت که نگهبانان در آن نزدیکی بودند.‏ (‏اعما ۵:‏۱۸-‏۲۳‏)‏ موجودات روحی وفادار از قدرت خود در راه درست استفاده می‌کنند،‏ اما شیطان از قدرت و نفوذ فراوانی که دارد برای اعمال شریرانه بهره می‌گیرد!‏ کتاب مقدّس او را «حکمران این دنیا» خوانده است!‏—‏یو ۱۲:‏۳۱‏.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۵ ۱:‏۵،‏ ۶

چه متأهل باشیم چه مجرّد،‏ باید قاطعانه از هر گونه اعمال نامشروع جنسی برحذر باشیم.‏ آیا آسان است؟‏ به هیچ وجه!‏ برای مثال اگر جوان هستید،‏ قطعاً شنیده‌اید که چگونه هم‌شاگردی‌هایتان با غرور می‌گویند که با هر کسی که خواسته‌اند رابطهٔ جنسی داشته‌اند.‏ شاید با مباهات در این مورد صحبت می‌کنند که از طریق تلفنِ همراهشان پیام‌های قبیح یا تصاویر زننده‌ای فرستاده یا دریافت کرده‌اند.‏ در واقع در برخی کشورها فرستادن چنین تصاویر و پیام‌هایی در ردیف اشاعهٔ هرزه‌نگاری کودکان شمرده می‌شود.‏ در کتاب مقدّس آمده است:‏ «هر که از اعمال نامشروع جنسی دست نکشد،‏ بر ضدّ بدن خود گناه می‌کند.‏» (‏۱قر ۶:‏۱۸‏)‏ شیوع بیماری‌های مقاربتی باعث رنج و عذاب و حتی مرگ شده است.‏ اکثر جوانان مجرّد که رابطهٔ جنسی داشته‌اند،‏ از این عمل خود ابراز پشیمانی می‌کنند.‏ در حقیقت،‏ عاقبت رابطهٔ نامشروع جنسی بسیار با آنچه در دنیای تفریحات نمایش داده می‌شود،‏ متفاوت است.‏ در دنیای تفریحات چنین القا می‌شود که گویی شکستن قانون خدا هیچ گونه عواقب ناگواری به همراه ندارد.‏ چنین طرز فکری انسان‌ها را قربانی «قدرت فریبندهٔ گناه» می‌کند.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۵ ۲:‏۱۴

عیسی مهربانی خدا را سرمشق خود ساخته بود.‏ چه چیز عیسی را قادر می‌ساخت که با مردم مهربان باشد؟‏ او پیش از هر گفته یا عملی در نظر می‌گرفت که آن سخن یا عمل چه تأثیری بر احساسات افراد می‌تواند بگذارد.‏ برای مثال،‏ زمانی که زنی بدکاره نزد او آمد و بر پاهای او اشک ریخت،‏ عیسی احساس او را درک کرد.‏ فهمید که او توبه کرده است و در نظر گرفت که اگر با او بی‌مهری کند و او را از خود براند،‏ دل آن زن به شدّت خواهد شکست.‏ عیسی در عوض آن زن را تحسین کرد و او را بخشید.‏ عیسی با فَریسی‌ای که از این کار ناخشنود شده بود نیز با مهربانی سخن گفت.‏ (‏لو ۷:‏۳۶-‏۴۸‏)‏ ما چگونه می‌توانیم مهربانی یَهُوَه را سرمشق قرار دهیم؟‏ سخن و عمل ما باید سنجیده باشد و پیش از گفتن سخن یا انجام عملی به نتیجهٔ آن فکر کنیم تا کسی را ناراحت نکنیم.‏ پولُس رسول می‌گوید:‏ «خادم خداوند نباید نزاع کند،‏ بلکه باید با همه مهربان باشد.‏» (‏۲تیمو ۲:‏۲۴‏)‏ اگر خود را جای دیگران بگذاریم و در نظر بگیریم که سخنان و عملمان چه تأثیری بر مخاطبمان خواهد گذاشت،‏ آنگاه تشخیص خواهیم داد که چه بگوییم و چگونه عمل کنیم تا مهربانی یَهُوَه را سرمشق خود قرار داده باشیم.‏—‏امث ۱۵:‏۲۸‏.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۵ ۴:‏۸،‏ ۹

وقتی برادرانمان به دلیل فجایع طبیعی در رنج و سختی هستند،‏ ما قادریم آنان را تسلّی دهیم و در حد توانمان به آنان از لحاظ مادی،‏ عاطفی و روحانی کمک کنیم.‏ (‏امث ۱۷:‏۱۷‏)‏ خواهری بیوه که خانه‌اش پس از توفانی شدید صدمه دید،‏ گفت:‏ «یَهُوَه را شکر می‌گویم که در سازمانش هستم،‏ نه تنها به دلیل کمک‌های مادی‌شان بلکه همچنین به خاطر این که مرا از لحاظ روحانی تقویت کردند.‏» خواهری دیگر که مجرّد است با دیدن صدمات واردشده به خانه‌اش سردرگم و ناامید شده بود.‏ او بابت کمک‌هایی که دریافت کرد،‏ گفت:‏ «نمی‌توانم با کلمات احساسم را بیان کنم.‏ برایم قابل توصیف نیست.‏ ممنونم یَهُوَه!‏» حقیقتاً باعث شادی ماست که در سراسر جهان برادرانی داریم که به نیازهای یکدیگر توجه دارند.‏ بالاتر از آن یَهُوَه خدا و عیسی مسیح نیز به فکر ما هستند.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۶ ۱:‏۱۷

پندهای کتاب مقدّس ما را در اجتناب از امیال جنسی نادرست و در داشتن رفتار پاک با جنس مخالف کمک می‌کند.‏ پند کتاب مقدّس در این رابطه هر گونه رفتار یا سخنی را که به وضوح یا به صورت ضمنی برای جلب‌توجه یا علاقهٔ نابجا به شخصی از جنس مخالف ابراز شده باشد،‏ منع می‌کند.‏ برخی شاید هر رفتار یا عملی را تا زمانی که شامل تماس بدنی نباشد بی‌ضرر بشمارند؛‏ اما ایما و اشارات و نگاه‌هایی برای جلب‌نظر جنس مخالف نیز می‌تواند احساسات شخص را برانگیزد.‏ در واقع چنین رفتارهایی و حتی عکس‌العمل مثبت به آن نشان دادن نیز می‌تواند افکار ناپاک را به وجود آورد و به اعمال غیراخلاقی بینجامد.‏ متأسفانه چنین اتفاق‌هایی رخ داده است و نباید این موضوع را نادیده گرفت.‏ یوسف در این مورد رفتاری عاقلانه داشت.‏ وقتی زنِ اربابش فوتیفار سعی کرد او را اغوا کند،‏ یوسف وسوسه نشد و پیشنهاد او را رد کرد.‏ ولی آن زن دست بردار نبود و هر روز سعی می‌کرد او را قانع کند.‏ (‏پیدا ۳۹:‏۷،‏ ۸،‏ ۱۰‏)‏ یوسف مصمم بود که با رفتار و سخنش او را تحریک نکند یا کاری نکند که نشانگر آن باشد که به پیشنهاد فریبندهٔ او فکر می‌کند.‏ برای این که تمایلی ناپاک در دل یوسف ریشه نکند او خود توجه و علاقه‌ای به آن زن نشان نمی‌داد و کاری نیز نمی‌کرد که به تمایلات نادرست آن زن دامن زند.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۶ ۳:‏۱۰،‏ ۱۱

یَهُوَه از ما می‌خواهد که نه فقط به فکر رابطهٔ خود با او باشیم،‏ بلکه به رابطهٔ برادرانمان با او نیز اهمیت دهیم؛‏ از جمله آنانی که ممکن است نسبت به ما مرتکب گناهی شده باشند.‏ اغلب،‏ گناهان برادرانمان نسبت به ما کوچک است و بخشش آنان بدون قید و شرط فرصتی است تا محبت واقعی‌مان را به آنان نشان دهیم؛‏ همان گونه که خدا به ما رحمت نشان می‌دهد و ما را می‌بخشد.‏ (‏کول ۳:‏۱۳‏)‏ متأسفانه گاه برای ما انسان‌های ناکامل دشوار است که دیگران را ببخشیم و ممکن است کینه به دل بگیریم.‏ (‏لاو ۱۹:‏۱۸‏)‏ اگر در مورد آن موضوع با دیگران صحبت کنیم،‏ امکان دارد که آنان جانب ما را بگیرند و همین کار سبب تفرقه در جماعت شود.‏ اگر اجازه دهیم چنین وضعیتی باقی‌بماند نشانهٔ بی‌توجهی به رحمت یَهُوَه و ارزش فدیه است.‏ چنانچه ما دیگران را نبخشیم،‏ یَهُوَه خدا نیز نمی‌تواند ما را ببخشد.‏ (‏مت ۱۸:‏۳۵‏)‏ عیسی پس از ذکر دعای نمونه به روشنی به این موضوع اشاره کرد.‏ (‏مت ۶:‏۱۴،‏ ۱۵‏)‏ برای این که از رحمت خدا برخوردار شویم،‏ باید از گناهان جدّی حذر کنیم.‏—‏۱یو ۳:‏۴،‏ ۶‏.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۶ ۵:‏۹-‏۱۱

این که یَهُوَه به ما اجازه داده است که در زیبا ساختن بهشت روحانی‌مان سهیم شویم،‏ افتخار است.‏ در واقع،‏ ما در این فعالیت پرافتخار سهیم می‌شویم اگر با شور و شوق در موعظهٔ خبر خوش پادشاهی خدا و شاگردسازی شرکت کنیم.‏ هر بار که به شخصی کمک می‌کنیم تا خادم یَهُوَه شود،‏ مرزهای بهشت روحانی‌مان را وسعت بخشیده‌ایم.‏ (‏اشع ۲۶:‏۱۵؛‏ ۵۴:‏۲‏)‏ همچنین اگر به صورت مداوم روی شخصیت مسیحی‌مان کار کنیم،‏ بر زیبایی این بهشت روحانی می‌افزاییم.‏ از این طریق،‏ این بهشت را برای دیگران گیراتر می‌کنیم.‏ فقط معلومات ما در مورد کتاب مقدّس نیست که مردم را به سازمان یَهُوَه و در پی آن به خدا و مسیح نزدیک می‌کند،‏ بلکه اغلب صلحِ میان ما و پاکی‌مان است که آنان را جذب می‌کند.‏ بی‌گمان یَهُوَه و عیسی از دیدن زیبایی این بهشت روحانی بسیار شاد می‌شوند.‏ شادی‌ای که ما اکنون در افزایش زیبایی این بهشت داریم،‏ تنها نمونه‌ای کوچک از شادی‌ای است که در آینده در فعالیت تبدیل زمین به بهشت خواهیم داشت.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۷ ۱:‏۱۸-‏۲۰

امروزه هر کس باید خود تصمیم بگیرد که آیا شیوهٔ عمل خدا را بر شیوهٔ عمل شیطان برتر می‌داند یا خیر.‏ آیا شما از یَهُوَه خدا جانبداری می‌کنید و در هر امری به جای پیش گرفتن راه خود،‏ از قوانین و معیارهای او اطاعت می‌کنید؟‏ آیا پادشاهی او را تنها چارهٔ درد و مصیبت بشر می‌دانید؟‏ یا معتقدید که انسان‌ها می‌توانند بر خود حکومت کنند؟‏ پاسخ شما به این پرسش‌ها بسیار اهمیت دارد،‏ چون نشانهٔ واکنشتان در مقابل پرسش‌های مردم در مورد بحث‌ها و کشمکش‌های دنیاست.‏ سیاستمداران،‏ فعالان سیاسی و اصلاح‌طلبان حتی ممکن است که با خلوص نیّت و صادقانه در فکر کمک به مردم باشند،‏ اما از حل مشکلات مردم عاجزند.‏ مسیحیان تشخیص داده‌اند که تنها پادشاهی خدا می‌تواند مشکلات مردم را حل کرده،‏ دنیایی عادل به وجود آورد.‏ ما باید امور را به دست یَهُوَه بسپاریم.‏ تصوّرش را بکنید اگر چنین نکنیم و هر مسیحی برای حل مشکلات شیوهٔ خود را در پیش گیرد،‏ جماعت چند دسته می‌شود.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۷ ۳:‏۷،‏ ۸

با نگاه به آفرینش به محبت عمیق یَهُوَه پی می‌بریم.‏ (‏روم ۱:‏۲۰‏)‏ برای مثال،‏ یَهُوَه زمین را طوری طراحی نکرده است که ما فقط به بقا ادامه دهیم.‏ او هر آنچه برای حیات و لذّت بردن از آن نیاز داریم نیز به ما داده است.‏ ما برای زندگی و بقا نیاز به خوراک داریم،‏ اما یَهُوَه با بخشیدن خوراک متنوع،‏ خوردن را برای ما لذّت‌بخش ساخته است.‏ (‏جا ۹:‏۷‏)‏ یَهُوَه ما را چنان آفریده است که قادر به انجام کارهای ثمربخش باشیم و از آن لذّت ببریم.‏ (‏جا ۲:‏۲۴‏)‏ او قصد دارد که زمین از انسان‌ها پر شود و آنان آن را بسازند و بر ماهیان،‏ پرندگان و دیگر موجودات زنده تسلّط داشته باشند.‏ (‏پیدا ۱:‏۲۶-‏۲۸‏)‏ یَهُوَه خدا خصوصیاتی به ما عطا کرده است که ما را قادر می‌سازد او را سرمشق خود قرار دهیم و این گویای محبت او به ماست.‏—‏افس ۵:‏۱‏.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۸ ۱:‏۴،‏ ۵

رویدادهای دنیا به‌روشنی گویای این امر است که اکنون پیشگویی‌های کتاب مقدّس در حال تحقق و پایان این نظام شریر در راه است.‏ از این رو نباید تصوّر کنیم برای به تحقق رسیدن مکاشفه ۱۷:‏۱۶ زمان زیادی لازم است.‏ در واقع زمان زیادی لازم نیست که این نظام به مرحله‌ای برسد که «ده شاخ» و «وحش» بر ضدّ بابِل بزرگ که مظهر ادیان کاذب است وارد عمل شوند.‏ باید مد نظر داشته باشیم که خدا «در دل آن‌ها» می‌گذارد که چنین کنند و این واقعه می‌تواند خیلی سریع و در هر زمانی انجام گیرد.‏ (‏مکا ۱۷:‏۱۷‏)‏ پایان این نظام شریر دور نیست.‏ پس باید هشدار عیسی را که در آیهٔ امروز آمده است به گوش گیریم.‏ (‏ مکا ۱۶:‏۱۵‏)‏ باشد که در خدمت به یَهُوَه فعال بوده،‏ هوشیار بمانیم،‏ با این اطمینان که او «برای منتظران خود» وارد عمل خواهد شد.‏—‏اشع ۶۴:‏۴‏.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۸ ۲:‏۱۷

ما می‌خواهیم با همه کس مهربان باشیم حتی با آنانی که قوانین خدا را دنبال نمی‌کنند،‏ اما نباید با آنان معاشرت نزدیک داشته باشیم یا دوست آنان شویم.‏ از این رو نادرست خواهد بود که فرد مجردی که خادم یَهُوَه است با کسی که خادم یَهُوَه نیست و معیارهای والای یَهُوَه را نادیده می‌گیرد،‏ قرار ملاقات بگذارد.‏ مقبول بودن نزد خدا بسیار بیش از محبوب بودن نزد مردم اهمیت دارد.‏ دوستان نزدیک ما باید کسانی باشند که مطابق معیارهای خدا زندگی می‌کنند.‏ اسرائیلیان عاقبتِ تلخ هم‌نشینی با معاشران بد را تجربه کردند.‏ (‏خرو ۲۳:‏۲۴،‏ ۲۵؛‏ مز ۱۰۶:‏۳۵-‏۳۹‏)‏ چون به خدا پشت کردند،‏ عیسی بعدها به آنان گفت:‏ «حال،‏ خانهٔ شما به شما وانهاده شده است.‏» (‏مت ۲۳:‏۳۸‏)‏ یَهُوَه اسرائیلیان را رد کرد و جماعت مسیحی را به عنوان قوم خود برگزید و برکاتش را شامل حال آنان کرد.‏—‏اعما ۲:‏۱-‏۴‏.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۸ ۴:‏۷،‏ ۸

یَهُوَه خدا انسان‌ها را با ارادهٔ آزاد آفریده است؛‏ به این معنی که آنان در انتخاب و تصمیم‌گیری آزادند.‏ یَهُوَه برای این که اولین مرد و زن و نسل آنان تصمیماتی درست اتخاذ کنند،‏ به آنان یک راهنما عطا کرد.‏ این راهنمای باارزش وجدان است.‏ وجدان،‏ حسی در درون ماست که در تشخیص درست از نادرست به ما کمک می‌کند.‏ اگر از وجدان درست استفاده شود به ما در انجام کار نیکو و اجتناب از بدی یاری می‌رساند.‏ برخورداری از وجدان،‏ اثباتی بر این امر است که یَهُوَه ما انسان‌ها را دوست دارد و می‌خواهد که ما در زندگی موفق باشیم.‏ برخی با این که با معیارهای کتاب مقدّس آشنا نیستند،‏ خوبی را دوست داشته،‏ از بدی نفرت دارند.‏ (‏روم ۲:‏۱۴،‏ ۱۵‏)‏ چگونه چنین است؟‏ این امر به دلیل وجدان آنان است.‏ وجدان،‏ بسیاری را از اعمال شریرانه باز می‌دارد.‏ تصوّر کنید،‏ اگر انسان از نعمت وجدان بی‌بهره بود،‏ دنیا چگونه می‌بود.‏ ما باید سپاسگزار باشیم که یَهُوَه انسان‌ها را از این نعمت برخوردار کرده است.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۹ ۲:‏۱،‏ ۲

به‌راستی این گفتهٔ یوحنای رسول،‏ ارزش تأمّل عمیق را دارد.‏ او گفت:‏ «ببینید که پدر چه محبت عظیمی به ما ابراز داشته است.‏» یوحنا مسیحیان را ترغیب کرد که در مورد عظمت محبت یَهُوَه خدا تعمّق کنند و بیندیشند که یَهُوَه خدا تا چه حد آنان را دوست دارد.‏ درک این که یَهُوَه تا چه حد به ما محبت دارد،‏ محبت‌مان را به او افزایش می‌دهد و رابطه‌مان را با او استوارتر می‌سازد.‏ برای برخی محبت خدا و علاقهٔ او به ما موضوعی غریب است.‏ از نظر آنان باید از خدا ترسید و از او اطاعت کرد.‏ تعالیم نادرست در مورد خدا،‏ عده‌ای دیگر را چنان احاطه کرده است که تصوّر می‌کنند خدا جبّار و نامهربان است تا حدّی که دوست داشتن او غیرممکن است.‏ برخی نیز تصوّر می‌کنند که محبت خدا به ما بی‌قید و شرط است و به اعمال ما بستگی ندارد.‏ ما با مطالعهٔ کتاب مقدّس آموخته‌ایم که محبت جوهر وجود خدا و خصوصیت غالب اوست.‏ همین محبت،‏ او را برانگیخت که پسرش را برای رهایی ما فدیه کند.‏—‏یو ۳:‏۱۶؛‏ ۱یو ۴:‏۸‏.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۹ ۴:‏۱،‏ ۲

پولُس با گفتن آیهٔ امروز اهمیت یا ارزش تأدیب را کوچک نکرد،‏ چون در ادامه می‌گوید:‏«اما پس از مدتی،‏ برای کسانی که با آن تربیت یافته‌اند،‏ آرامش و درستکاری را به ثمر می‌آورد.‏ هیچ گاه نباید پندهای یَهُوَه را نادیده بگیریم و اگر شنیدن آن پند برایمان ناخوشایند است،‏ نباید رنجیده شویم.‏ امروزه که غرور و خودپسندی خصیصهٔ رایج مردم دنیاست،‏ شنیدن پند و نصیحت برای بسیاری دشوار است،‏ چه رسد به قبول آن.‏ حتی کسانی که به نظر می‌رسد پند و تأدیب را می‌پذیرند،‏ اغلب با بی‌میلی و ناخوشنودی چنین می‌کنند.‏ اما به مسیحیان گفته شده است که «دیگر همشکل این دنیا مشوید.‏» ما باید «خواست نیکو،‏ پسندیده و کامل خدا» را دریابیم و به آن عمل کنیم.‏ (‏روم ۱۲:‏۲‏)‏ یَهُوَه از طریق سازمانش به ما پندهایی به موقع در مورد جنبه‌های مختلف زندگی می‌دهد؛‏ از جمله رفتار با جنس مخالف،‏ معاشران ما و انتخاب تفریحات.‏ اگر با میل و رغبت راهنمایی‌ها یَهُوَه را به کار بندیم،‏ نشان می‌دهیم که بابت آن‌ها قدردانیم و یَهُوَه را از دل دوست می‌داریم.‏—‏یو ۱۴:‏۳۱؛‏ روم ۶:‏۱۷‏.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۹ ۵:‏۱۳،‏ ۱۵

ما نمی‌توانیم تنها با تکیه به نیرو و ارادهٔ خود ایمانمان را بنا کنیم.‏ ایمان یکی از ویژگی‌های ثمرهٔ روح مقدّس خداست.‏ (‏غلا ۵:‏۲۲‏)‏ از این رو،‏ اگر بر طبق پند عیسی،‏ برای دریافت بیشتر روح مقدّس خدا دعا کنیم،‏ خردمندانه عمل کرده‌ایم.‏ عیسی به ما قول داد که یَهُوَه خدا «به هر کس که از او بخواهد،‏ روح‌القدس را خواهد داد.‏» (‏لو ۱۱:‏۱۳‏)‏ پس از این که ایمان ما به خدا ریشه گرفت،‏ باید تلاش کنیم که آن را تقویت و از آن محافظت کنیم.‏ ایمان را می‌توان به آتش تشبیه کرد.‏ شاید ابتدا به دلیل ریختن چوب کافی در آتش،‏ شعله‌های آن شدید و قوی باشد.‏ اما اگر مرتب در آتش چوب نریزیم،‏ سرانجام آتش خاموش می‌شود و فقط خاکستری سرد از آن به‌جا می‌ماند.‏ ایمان ما نیز اینچنین است.‏ اگر به‌طور مرتب کلام خدا را بخوانیم و هر روز آن را مطالعه کنیم،‏ ایمانمان را زنده و شعله‌ور نگاه می‌داریم.‏ با مطالعهٔ مرتب کتاب مقدّس،‏ نه تنها محبتمان به یَهُوَه خدا و کلام او بیشتر می‌شود،‏ بلکه ایمانمان نیز قوی گشته،‏ محفوظ می‌ماند.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۱۰ ۲:‏۶،‏ ۷

محققان پی برده‌اند که با به زبان آوردن کلمات هنگام خواندن،‏ می‌توان راحت‌تر آن‌ها را به یاد آورد.‏ آفریدگار ما که مغز ما را طراحی کرده است به‌خوبی از این امر آگاه است.‏ از این رو،‏ او به یوشَع فرمان داد که در کتاب تورات ‹تأمل کند.‏› عبارت عبری‌ای که در فارسی «تأمّل کردن» ترجمه شده است،‏ مفهوم «زیر لب خواندن» نیز می‌دهد.‏ (‏یوش ۱:‏۸‏)‏ خواندن کتاب مقدّس با صدای بلند باعث می‌شود تا کلمات بهتر در ذهن ما حک شود و بهتر تمرکز کنیم.‏ تعمّق کردن برخلاف خواندن،‏ مستلزم تلاش بسیار است.‏ از این رو،‏ بهترین زمان برای تعمّق کردن وقتی است که خسته نیستید،‏ و بهترین مکان،‏ جایی آرام و ساکت است که چیزی مزاحمتان نشود.‏ داوود مزمورنویس وقتی شب‌ها بی‌خواب می‌شد در بستر تعمّق می‌کرد.‏ (‏مز ۶۳:‏۶‏)‏ عیسی که انسانی کامل بود برای تعمّق و دعا کردن به مکانی خلوت و آرام می‌رفت.‏—‏لو ۶:‏۱۲‏.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۱۰ ۴:‏۴،‏ ۶،‏ ۷

یک بار به نظر می‌رسید برخی از کسانی که در جلیل پای صحبت او نشسته بودند،‏ می‌خواستند از او پیروی کنند.‏ (‏یو ۶:‏۲۲-‏۲۴‏)‏ اما عیسی که می‌توانست دل افراد را ببیند،‏ تشخیص داد که آن مردم برای نان آمده بودند نه آنچه او تعلیم می‌داد.‏ او متوجه اشتباه آنان شد،‏ صبورانه به آنان تعلیم داد و نشان داد که چگونه می‌توانند پیشرفت کنند.‏ (‏یو ۶:‏۲۵-‏۲۷‏)‏ مسلّم است که شما نمی‌توانید انگیزهٔ باطنی یا دل کسی را ببینید اما می‌توانید بصیرت داشته باشید.‏ برای مثال،‏ می‌توانید به احساس واقعی فرزندتان در مورد موعظه پی ببرید.‏ می‌توانید از خود بپرسید:‏ ‹آیا فرزندم برای این که ممکن است در موعظه استراحت کنیم و چیزی بخوریم و بنوشیم به موعظه تمایل نشان می‌دهد؟‏› اگر تشخیص دادید که فرزندتان از موعظه لذّت چندانی نمی‌برد،‏ تلاش کنید که موعظه را برای او جذاب‌تر کنید.‏ خلاقیت به خرج دهید و به او وظایفی کوچک،‏ که قادر به انجام آن باشد واگذار کنید تا حس کند در موعظه مفید است.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۱۱ ۱:‏۱۰،‏ ۱۱

خدای مهربانمان همیشه به نفع خادمان وفادارش،‏ عمل خواهد کرد.‏ کتاب مقدّس می‌گوید:‏ «خدا هر اشکی را از چشمانشان پاک خواهد کرد.‏ دیگر مرگ نخواهد بود و ماتم و شیون و درد نیز وجود نخواهد داشت.‏ حقیقتاً چه آیندهٔ فوق‌العاده‌ای در انتظار تمامی آنانی است که به‌راستی محبت خدا را درک کرده‌اند،‏ او را حاکم خود می‌دانند و از او اطاعت می‌کنند.‏ یَهُوَه خدا در کلامش به ما می‌گوید:‏ «مردِ بی‌عیب را ببین و مردِ صالح را بنگر!‏ زیرا سرانجامِ آن مرد،‏ سلامتی خواهد بود.‏ اما عاصیان جملگی هلاک خواهند شد.‏» (‏مز ۳۷:‏۳۷،‏ ۳۸‏)‏ .‏«مردِ بی‌عیب» کسی است که با یَهُوَه خدا و پسرش آشنا می‌شود و به خواست خدا گردن می‌نهد.‏ (‏یو ۱۷:‏۳‏)‏ چنین شخصی آنچه در اول یوحنا ۲:‏۱۷ آمده است جدّی می‌گیرد که می‌گوید:‏ «دنیا و خواسته‌های آن گذراست،‏ اما کسی که خواست خدا را به جا می‌آورد،‏ تا ابد باقی خواهد ماند.‏» همچنان که پایان دنیا نزدیک می‌شود،‏ به گوش گرفتن این گفتهٔ کتاب مقدّس بسیار ضروری است:‏ «منتظر خداوند باش و طریق او را نگاه دار.‏»—‏مز ۳۷:‏۳۴‏.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۱۱ ۳:‏۱۱،‏ ۱۲

قوم خدا تلاش کرده‌اند که تا جای ممکن با بهره‌گیری از شیوه‌های مختلف،‏ خبر خوش را به مردم برسانند.‏ این امر به خصوص زمانی که به اصطلاح «کارگر کم» بود،‏ اهمیت داشت.‏ در اوایل قرن بیستم در مناطقی که تعداد شاهدان یَهُوَه اندک بود،‏ از روزنامه برای رساندن خبر خوش به انسان‌های بیشتر استفاده می‌شد.‏ هر هفته چارلز تِیز راسل به سندیکای روزنامه‌نگاران موعظه‌ای را تلگراف می‌کرد و آن سازمان آن تلگراف را برای چاپ به روزنامه‌های مختلف سراسر آمریکا،‏ کانادا و اروپا می‌فرستاد.‏ تخمین زده می‌شود که تا سال ۱۹۱۳ موعظه‌های برادر راسل از طریق ۲۰۰۰ روزنامهٔ مختلف به گوش ۱۵٬۰۰۰٬۰۰۰ خواننده رسیده بود.‏ پس از مرگ برادر راسل شیوهٔ مؤثر دیگری در انتشار خبر خوش به کار گرفته شد.‏ در ۱۶ آوریل ۱۹۲۲ یکی از اولین برنامه‌های رادیویی جوزف راترفورد که حدود ۵۰٬۰۰۰ شنونده داشت،‏ پخش شد.‏ سپس در ۲۴ فوریهٔ ۱۹۲۴ اولین ایستگاه رادیویی ما،‏ با نام WBBR راه اندازی شد.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۱۱ ۵:‏۱۰،‏ ۱۱

یَهُوَه خدا سبب می‌شود که آفریده‌هایش نیز هر آنچه او می‌خواهد بشوند.‏ در هماهنگی با مفهوم نام او،‏ خدا سبب شد که نوح سازندهٔ کشتی شود،‏ همچنین بِصَلئیل استادکاری ماهر،‏ جِدعون جنگاوری پیروز و پولُس،‏ رسولی برای غیریهودیان شود.‏ آری،‏ نام خدا اهمیت بسزایی برای قومش دارد.‏ کمیتهٔ ترجمهٔ کتاب مقدّس دنیای جدید،‏ هیچ گاه اهمیت آن را ناچیز نمی‌شمارد و آن را از کتاب مقدّس حذف نمی‌کند.‏ ترجمهٔ دنیای جدید به بیش از ۱۳۰ زبان تهیه شده است و این ترجمه‌ها با ذکر نام خدا در نوشته‌های مقدّس،‏ این نام را حرمت نهاده‌اند.‏ (‏ملا ۳:‏۱۶‏)‏ اما در ترجمه‌های امروزی کتاب مقدّس،‏ نام الٰهی حذف شده است و عناوینی همچون سَرور،‏ خدا یا خداوند جایگزین آن شده است،‏ حتی در برخی موارد به جای نام خدا،‏ نام خدایانی که مردم منطقه‌ای خاص به آن باور دارند،‏ نوشته شده است.‏ از این رو هیئت اداره‌کنندهٔ شاهدان یَهُوَه به این امر اولویت داده است که کتاب مقدّس به زبان‌های مختلف ترجمه شود؛‏ ترجمه‌ای که نام خدا را جلال دهد و تا آنجا که ممکن است در دسترس افراد بیشتری قرار گیرد.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۱۲ ۲:‏۷-‏۹

بی‌گمان یَهُوَه خدا این قدرت را دارد که بر وضعیت جسمی ما تأثیر بگذارد.‏ گزارش‌های کتاب مقدّس این امر را تأیید می‌کند،‏ برای نمونه یَهُوَه برای تنبیه اشخاص آنان را به بیماری مبتلا ساخت؛‏ مثل فرعون در زمان ابراهیم و بعدها مریم خواهر موسی که به جذام مبتلا شد.‏ (‏پیدا ۱۲:‏۱۷؛‏ اعد ۱۲:‏۹،‏ ۱۰؛‏ ۲سمو ۲۴:‏۱۵‏)‏ خدا به اسرائیلیان هشدار داد که در صورت نافرمانی از او،‏ آنان را به «همهٔ بیماری‌ها و همهٔ بلایا» مبتلا خواهد ساخت.‏ (‏تث ۲۸:‏۵۸-‏۶۱‏)‏ از سوی دیگر،‏ یَهُوَه می‌تواند بیماری را دور سازد یا آن را از میان بردارد.‏ (‏خرو ۲۳:‏۲۵؛‏ تث ۷:‏۱۵‏)‏ او همچنین می‌تواند انسان‌ها را شفا بخشد.‏ زمانی که ایّوب از رنج بیماری آرزوی مرگ می‌کرد،‏ یَهُوَه او را شفا بخشید.‏ (‏ایو ۲:‏۷؛‏ ۳:‏۱۱-‏۱۳؛‏ ۴۲:‏۱۰،‏ ۱۶‏)‏ بی‌شک یَهُوَه قدرت دارد که شفا بخشد.‏ عیسی نیز چنین قدرتی دارد.‏ در کتاب مقدّس آمده است که عیسی جذامیان،‏ افراد مبتلا به صرع،‏ نابینایان و مفلوجان را به طریقی معجزه‌آسا شفا بخشید.‏ (‏مت ۴:‏۲۳،‏ ۲۴؛‏ یو ۹:‏۱-‏۷‏)‏ تأمّل بر این که آنچه عیسی در گذشته انجام داد،‏ در دنیای جدید به صورتی وسیع‌تر به انجام خواهد رساند به ما قوّت می‌بخشد.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۱۲ ۴:‏۳،‏ ۴