مه

اگر ما نیز همچون عیسی به مردم احترام بگذاریم و به احساساتشان توجه کنیم،‏ می‌توانیم با مهربانی با آنان صحبت کنیم.‏ برای مثال،‏ وقتی عیسی جمعیتی بزرگ را دید که برای شنیدن سخنان او آمده بودند،‏ دلش به حال آنان سوخت و «تعالیمی بسیار به آنان داد.‏» (‏مرق ۶:‏۳۴‏)‏ حتی وقتی مردم به او ناسزا می‌گفتند،‏ در پاسخ به آنان ناسزا نمی‌گفت.‏ (‏۱پطر ۲:‏۲۳‏)‏ گاه ممکن است به دلیل داشتن رابطه‌ای نزدیک با اعضای خانواده و دوستانمان،‏ برای ما مشکل باشد که با نرمی و مهربانی با آنان صحبت کنیم.‏ شاید فکر کنیم که لحن صحبتمان زیاد مهم نیست.‏ اما عیسی هرگز با تندی با شاگردان یا دوستانش صحبت نکرد.‏ وقتی که برخی از شاگردان او در مورد این که چه کسی در میان آنان بزرگ‌تر است با یکدیگر بحث می‌کردند،‏ عیسی با مهربانی رفتار کودکی را برایشان مثال زد و به آنان کمک کرد تا طرز فکرشان را اصلاح کنند.‏ (‏مرق ۹:‏۳۳-‏۳۷‏)‏ پیران جماعت می‌توانند با سرمشق قرار دادن عیسی،‏ با ملایمت به دیگران پند دهند.‏—‏غلا ۶:‏۱‏.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۱۲ ۳:‏۱۵،‏ ۱۶

چرا اهمیت دارد که این محبت برادرانه برقرار بماند؟‏ دلیل اصلی ابراز محبت برادرانه این است که یَهُوَه از ما چنین خواسته است.‏ نمی‌توانیم از محبت به برادرمان سرباز زنیم و ادعا کنیم که خدا را دوست داریم.‏ (‏۱یو ۴:‏۷،‏ ۲۰،‏ ۲۱‏)‏ افزون بر این،‏ ما به یکدیگر نیاز داریم،‏ به خصوص در زمان سختی.‏ پولُس می‌دانست که چندی بعد،‏ برخی از مسیحیان عبرانی که به آنان نامه می‌نوشت،‏ باید از دارایی‌شان چشم می‌پوشیدند و خانه‌هایشان را ترک می‌کردند.‏ عیسی از سختی آن ایّام خبر داده بود.‏ (‏مرق ۱۳:‏۱۴-‏۱۸؛‏ لو ۲۱:‏۲۱-‏۲۳‏)‏ پس بیش از هر زمان،‏ آن مسیحیان نیاز داشتند که دلبستگی‌شان را به یکدیگر عمیق‌تر سازند.‏ (‏روم ۱۲:‏۹‏)‏ به زودی چهار باد ویرانگر رها خواهد شد و عظیم‌ترین مصیبت آغاز خواهد گشت.‏ (‏مرق ۱۳:‏۱۹؛‏ مکا ۷:‏۱-‏۳‏)‏ کافی نیست که تنها مرتباً گرد هم آییم.‏ پولُس به مسیحیان عبرانی یادآور شد که باید از این گردهمایی‌ها برای «ابراز محبت» و ترغیب یکدیگر به «اعمال نیکو» بهره گیرند.‏—‏عبر ۱۰:‏۲۴،‏ ۲۵‏.‏ ب۱۶/‏۱ ۱:‏۶-‏۸

در سال ۳۳ م.‏ و در روز پِنتیکاست،‏ در بالاخانه‌ای در شهر.‏ حدود ۱۲۰ مسیحی گرد هم آمده و «خود را وقف دعا کرده بودند.‏» (‏اعما ۱:‏۱۳-‏۱۵‏)‏ رویداد مهمی که در آن بالاخانه برای آن‌ها در شرف وقوع بود،‏ ارتباطی نزدیک با تحقق پیشگویی یوئیل نبی که حدود ۸۰۰ سال پیش از آن گفته شده بود،‏ داشت.‏ (‏یول ۲:‏۲۸-‏۳۲؛‏ اعما ۲:‏۱۶-‏۲۱‏)‏ روح‌القدس خدا بر آن مسیحیان که گرد هم آمده بودند،‏ ریخته شد.‏ (‏اعما ۱:‏۸‏)‏ آنگاه آنان نبوّت کردند یا در مورد چیزهای فوق‌العاده‌ای که شنیده و دیده بودند،‏ شهادت دادند.‏ اندکی پس از این واقعه،‏ جمعیتی گرد آمدند و پِطرُس رسول برای آنان از آنچه روی داده بود و اهمیت آن گفت و چنین افزود:‏ «توبه کنید و هر یک از شما به نام عیسی مسیح برای بخشش گناهان خود تعمید بگیرد و نعمت روح‌القدس را خواهد یافت.‏» در آن روز ۳۰۰۰ نفر این دعوت را پذیرفتند،‏ تعمید گرفتند و روح‌القدسی که وعده داده شده بود،‏ دریافت کردند.‏—‏اعما ۲:‏۳۷،‏ ۳۸،‏ ۴۱‏.‏ ب۱۶/‏۱ ۳:‏۱-‏۳

پولُس رسول در اینجا به چه نکته‌ای اشاره کرده است؟‏ اگر مسیحی مسح‌شده رابطهٔ خوب خود را با یَهُوَه حفظ نکند و از نان و شراب بخورد،‏ در واقع ناشایست عمل کرده است.‏ (‏عبر ۶:‏۴-‏۶؛‏ ۱۰:‏۲۶-‏۲۹‏)‏ این هشداری است به مسیحیان مسح‌شده که مسح آنان به معنی دریافت پاداش نیست بلکه باید ‹برای رسیدن به هدفشان سخت تلاش کنند تا جایزه را به دست آورند؛‏ یعنی این که خدا آنان را از طریق مسیحْ عیسی به آسمان فراخوانَد.‏› (‏فیلیپ ۳:‏۱۳-‏۱۶‏)‏ پولُس رسول تحت الهام الٰهی از مسیحیان مسح‌شده چنین درخواست کرد:‏ «از شما تمنا می‌کنم که رفتارتان شایستهٔ آن دعوتی باشد که از شما شده است.‏» منظور چه رفتاری است؟‏ پولُس چنین ادامه می‌دهد:‏ «در کمال فروتنی و ملایمت رفتار کرده،‏ بردبار باشید و یکدیگر را با محبت تحمّل کنید.‏ همچنین سخت تلاش کنید تا به یاری رشتهٔ صلح که متحد می‌سازد،‏ آن یگانگی را که از روح است،‏ حفظ کنید.‏» (‏افس ۴:‏۱-‏۳‏)‏ روح یَهُوَه تواضع به بار می‌آورد نه غرور.‏—‏کول ۳:‏۱۲‏.‏ ب۱۶/‏۱ ۴:‏۵،‏ ۶

ابراهیم را تصوّر کنید که حدود ۱۲۵ سال دارد و از کوهی به آرامی بالا می‌رود.‏ اسحاق،‏ پسرش نیز که حدود ۲۵ سال دارد او را دنبال می‌کند.‏ او هیزم‌هایی حمل می‌کند و ابراهیم چاقو و وسایلی برای تهیهٔ آتش به همراه دارد.‏ احتمالاً این سفر سخت‌ترین سفر زندگی ابراهیم است.‏ البته دلیل آن سختی راه و سن بالای او نیست،‏ او با وجود سن بالا هنوز هم پرتوان و نیرومند است.‏ سختی این سفر به این دلیل است که یَهُوَه از او خواسته است پسرش را قربانی کند.‏ (‏پیدا ۲۲:‏۱-‏۸‏)‏ احتمالاً این بزرگ‌ترین آزمایش ایمان برای ابراهیم بود.‏ اطاعت ابراهیم از خدا کورکورانه نبود،‏ بلکه از روی بینایی و آگاهی بود.‏ در واقع او ایمانی حقیقی داشت و با چشم ایمان می‌دید که یَهُوَه،‏ پدر آسمانی‌اش هیچ‌گاه از خادمانش درخواستی نمی‌کند که سختی و درد آن ماندگار باشد.‏ ابراهیم می‌دانست که با اطاعت از خدا،‏ برکات خدا شامل حال او و پسر عزیزش می‌شد.‏ این ایمان فوق‌العادهٔ ابراهیم بر چه اساس بود؟‏ ایمان او بر پایهٔ شناخت و تجربه بود.‏ ب۱۶/‏۲ ۱:‏۳،‏ ۴

مریم باید باردار می‌شد و پسری به دنیا می‌آورد و او را بزرگ می‌کرد؛‏ آن فرزند،‏ پسر یگانهٔ خدا بود.‏ بی‌شک این برکت فوق‌العاده‌ای از جانب یَهُوَه خدا بود.‏ اما نباید مشکلات و نگرانی‌های بزرگی را که برای مریم به همراه داشت،‏ نادیده گرفت.‏ جبرائیل فرشتهٔ خدا به او گفت که به صورتی خارق‌العاده بدون داشتن رابطه با مردی،‏ باردار خواهد شد.‏ جبرائیل نزد خانوادهٔ مریم و همسایگان او نرفت و این خبر را به آنان نداد.‏ حال،‏ آنان چه فکر می‌کردند؟‏ بی‌شک مریم نگران عکس‌العمل یوسف،‏ نامزدش بود.‏ چگونه می‌توانست یوسف را متقاعد سازد که به او وفادار بوده است؟‏ از سوی دیگر بزرگ کردن،‏ مراقبت و تربیت پسر یگانهٔ خدای قادر متعال،‏ مسئولیتی سنگین بود.‏ ما دقیقاً نمی‌دانیم زمانی که جبرائیل این خبر را به مریم داد در ذهن مریم چه گذشت.‏ اما می‌دانیم که مریم با کلمات آیهٔ امروز پاسخ داد.‏—‏لو ۱:‏۲۶-‏۳۸‏.‏ ب۱۶/‏۲ ۲:‏۱۳،‏ ۱۴

حوشای که یکی از دوستان وفادار داوود پادشاه بود برای وفاداری به خدا نیاز به شهامت داشت.‏ او می‌دانست که اَبشالوم با سربازانش به اورشلیم آمده بودند و داوود از آنجا گریخته بود.‏ (‏۲سمو ۱۵:‏۱۳؛‏ ۱۶:‏۱۵‏)‏ حوشای چه کرد؟‏ آیا داوود را ترک کرد و از اَبشالوم حمایت کرد؟‏ خیر.‏ با این که سنی از داوود گذشته بود و بسیاری قصد جان او را داشتند،‏ حوشای به داوود که یَهُوَه او را به عنوان پادشاه برگزیده بود وفادار ماند و برای دیدار او به کوه زیتون رفت.‏ (‏۲سمو ۱۵:‏۳۰،‏ ۳۲‏)‏ داوود از حوشای خواست که به اورشلیم بازگردد و وانمود کند که دوست اَبشالوم است و اَبشالوم را بر آن دارد که به جای عمل کردن به پند اَخیتوفِل،‏ به او گوش دهد.‏ حوشای جان خود را به خطر انداخت و به خواستهٔ داوود عمل کرد.‏ در واقع او اینچنین وفاداری‌اش را به یَهُوَه خدا ثابت کرد.‏ داوود دعا کرد که یَهُوَه از حوشای حمایت کند.‏ مطابق با دعای داوود اَبشالوم به جای اَخیتوفِل به گفتهٔ حوشای گوش داد.‏—‏۲سمو ۱۵:‏۳۱؛‏ ۱۷:‏۱۴‏.‏ ب۱۶/‏۲ ۴:‏۱۵،‏ ۱۶

ما مسیحیان می‌توانیم از راهنمایی‌هایی که در شریعت برای قوم اسرائیل آمده بود،‏ فایده ببریم.‏ چگونه؟‏ ما باید بایستیم و نگاه کنیم که شریعت بر چه اصولی بنا شده است.‏ هر چند که ما تحت آن شریعت نیستیم،‏ اما می‌توانیم از راهنمایی‌های مفید و قابل‌اعتمادی که در آن برای زندگی روزمره‌مان و پرستش یَهُوَه خدای مقدّسمان آمده است،‏ بهره گیریم.‏ یَهُوَه خدا این قوانین را در کتاب مقدّس ثبت کرده است تا ما از آن‌ها آموزش بگیریم،‏ اصول آن هدایتگر ما باشد و قدردان باشیم که عیسی قانونی والاتر از شریعت به ما آموخت.‏ به آنچه عیسی گفت گوش دهید:‏ «شنیده‌اید که گفته شده بود:‏ ‹زنا مکن.‏› اما من به شما می‌گویم هر که به گونه‌ای به زنی چشم بدوزد که شهوت در دلش برانگیخته شود،‏ همان دم در دل خود با او زنا کرده است.‏» پس ما نه تنها باید از عمل زنا بپرهیزیم،‏ بلکه باید هر گونه فکر و میل غیراخلاقی را از خود دور کنیم.‏—‏مت ۵:‏۲۷،‏ ۲۸‏.‏ ب۱۶/‏۳ ۴:‏۶،‏ ۸

سموئیل چنان از خواستهٔ قوم ناراضی بود که یَهُوَه لازم دید سه بار به او بگوید که به خواستهٔ قوم عمل کند.‏ (‏۱سمو ۸:‏۷،‏ ۹،‏ ۲۲‏)‏ با این حال سموئیل نسبت به جانشینش رنجش و ناراحتی به دل خود راه نداد.‏ هنگامی که یَهُوَه به سموئیل گفت که شائول را مسح کند،‏ او اطاعت کرد؛‏ البته نه با بی‌میلی و تنها برای انجام وظیفه،‏ بلکه با رغبت و از روی محبت.‏ همچون سموئیل،‏ امروزه پیران باتجربه نیز با میل و رغبت برادران را آموزش می‌دهند.‏ (‏۱پطر ۵:‏۲‏)‏ چنین پیران مهربانی خواهان تعلیم برادران هستند و از محوّل کردن برخی امتیازات یا وظایفشان به آنان واهمه ندارند.‏ آنان این برادران را که مشتاق فراگیری هستند،‏ رقیبان خود نمی‌دانند،‏ بلکه آنان را «همکاران» خود و هدایایی گرانبها برای جماعت می‌شمارند.‏ (‏۲قر ۱:‏۲۴؛‏ عبر ۱۳:‏۱۶‏)‏ همچنین مشاهدهٔ این برادران که چگونه توانایی‌هایشان را در راه خدمت جماعت به کار می‌برند،‏ برای این پیرانِ ازخودگذشته رضایت فراوانی به همراه دارد.‏—‏اعما ۲۰:‏۳۵‏.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۴ ۱:‏۱۶،‏ ۱۷

عَزَرْیای پادشاه ‹آنچه در نظر یَهُوَه پسند بود،‏ .‏ .‏ .‏ به جا آورد.‏› اما در ادامهٔ گزارش آمده است که یَهُوَه او را به جذام مبتلا کرد.‏ (‏۲پاد ۱۵:‏۱-‏۵‏)‏ چرا؟‏ در این گزارش دلیل این عمل یَهُوَه نیامده است.‏ شما چه فکر می‌کنید؟‏ آیا این امر باعث پریشانی‌تان می‌شود و احساس می‌کنید یَهُوَه در خصوص عَزَرْیا ناعادلانه عمل کرده است؟‏ اگر شخصیت یَهُوَه را به‌خوبی بشناسید،‏ از این امر آگاهید که او همواره «به انصاف» تأدیب می‌کند.‏ در کتاب مقدّس در مورد زندگی عَزَرْیا که نام دیگر او عُزِّیّای پادشاه است،‏ جزئیات بیشتری آمده است.‏ (‏۲پاد ۱۵:‏۷،‏ ۳۲‏)‏ در دوم تواریخ ۲۶:‏۳-‏۵،‏ ۱۶-‏۲۱ که در مورد همین پادشاه گزارش شده است،‏ می‌خوانیم:‏ ‹آنچه در نظر یَهُوَه پسند بود .‏ .‏ .‏ به جا آورد.‏› اما همچنین می‌گوید:‏ «دل او برای هلاکتش متکبّر گردید.‏» او اقدام به کاری کرد که تنها کاهنان اجازهٔ آن را داشتند.‏ هشتاد و یک کاهن به او گفتند که کارش اشتباه است و سعی کردند مانع او شوند.‏ اما او چه کرد؟‏ او چنان متکبّر شده بود که از آنان به خشم آمد.‏ این جزئیات بیشتر برای ما روشن می‌کند که چرا یَهُوَه پادشاه را به جذام مبتلا ساخت.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۴ ۳:‏۸،‏ ۹

همان طور که در آیهٔ فوق آمده است،‏ شیطان،‏ «ابلیس» خوانده می‌شود.‏ ابلیس به معنی «تهمت‌زن» است.‏ شیطان به خدا تهمت زد و او را دروغگو خواند.‏ عبارت «مار کهن» یادآور آن روز فاجعه‌آور و غم‌انگیز در باغ عدن است که شیطان برای فریب حوّا از یک مار استفاده کرد.‏ عبارت «اژدهای بزرگ» موجودی هراس‌انگیز و وحشی را به ذهن می‌آورد که به‌خوبی شدّت قساوت شیطان را نشان می‌دهد.‏ او با رحمی تمام سعی می‌کند که جلوی تحقق مقصود یَهُوَه خدا را بگیرد و قوم او را نابود کند.‏ شیطان خطرناک‌ترین دشمن برای حفظ وفاداری ما به یَهُوَه است.‏ از این رو کتاب مقدّس به ما چنین تذکر می‌دهد:‏ «بیدار و هوشیار بمانید!‏ مراقب باشید!‏ دشمن شما ابلیس همچون شیری غرّان می‌گردد و کسی را می‌جوید تا ببلعد.‏» (‏۱پطر ۵:‏۸‏)‏ بدون شک شیطان از دیدن این که یکی از خادمان خدا به گناهی بزرگ آلوده شود لذّت می‌برد و چنین موفقیت‌هایی را برای اهانت به یَهُوَه استفاده می‌کند.‏—‏امث ۲۷:‏۱۱‏.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۵ ۱:‏۳،‏ ۴،‏ ۱۰

یَهُوَه می‌خواهد که ما از زندگی لذّت بریم،‏ چرا که او خود برای آدم و حوّا محیطی زیبا برای زندگی فراهم کرد.‏ (‏پیدا ۲:‏۹‏)‏ اما شیطان می‌تواند با «قدرت فریبندهٔ ثروت» از تمایلات ما سوءاستفاده کند.‏ (‏مت ۱۳:‏۲۲‏)‏ بسیاری فریفتهٔ ثروت شده‌اند و تصوّر می‌کنند که ثروت می‌تواند آنان را در زندگی شاد یا موفق سازد.‏ چنین طرز فکری می‌تواند موجب شود که باارزش‌ترین دارایی‌مان را از دست بدهیم که همان دوستی‌مان با یَهُوَه خداست.‏ عیسی به پیروانش چنین هشدار داد:‏ «هیچ کس نمی‌تواند به دو ارباب خدمت کند؛‏ زیرا یا از یکی نفرت و دیگری را دوست خواهد داشت یا به یکی وفادار و از دیگری بیزار خواهد بود.‏ شما نمی‌توانید هم غلام خدا و هم غلام ثروت باشید.‏» (‏مت ۶:‏۲۴‏)‏ اگر در زندگی تنها به دنبال مادیات باشیم،‏ در واقع دیگر خدا را خدمت نمی‌کنیم و این همان چیزی است که شیطان می‌خواهد!‏ باشد که هیچ گاه اجازه ندهیم پول یا مادیات دوستی ما را با یَهُوَه خدشه‌دار کند.‏ برای این که بتوانیم در جنگ با شیطان پیروز شویم باید دیدی متعادل و معقول به مادیات داشته باشیم.‏—‏۱تیمو ۶:‏۶-‏۱۰‏.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۵ ۲:‏۱۲

درک درد و رنج دیگران همیشه آسان نیست.‏ بسیاری با مشکلاتی روبرویند که برای ما ناآشناست.‏ برخی مشکلات،‏ جسمی است مثل آسیب‌دیدگی،‏ بیماری یا کهولت.‏ برخی نیز به دلیل افسردگی،‏ حملات ترس ناگهانی یا صدماتی که از تجربیات تلخ زندگی دیده‌اند با مشکلات روحی و روانی مواجهند.‏ گروهی نیز با شخصی غیرهم‌ایمان زندگی می‌کنند یا با دشواری‌هایی که خانواده‌های تک‌ولی با آن روبرویند،‏ دست‌وپنجه نرم می‌کنند.‏ هر کس با مشکلی روبروست که اغلب ما با آن مواجه نبوده‌ایم.‏ پس در چنین شرایطی چگونه می‌توانیم محبت خدا را سرمشق قرار دهیم؟‏ اگر با دقت به شخص گوش بسپاریم،‏ می‌توانیم احساسات او را تا حدّی درک کنیم و نیازهایش را تشخیص داده،‏ مطابق با آن عمل کنیم.‏ اینچنین محبت خدا را سرمشق قرار داده‌ایم.‏ نیاز هر شخص متفاوت است،‏ اما به این ترتیب ما قادر خواهیم بود که از نظر روحانی او را تقویت کنیم یا به صورتی دیگر به او کمک کنیم.‏—‏روم ۱۲:‏۱۵؛‏ ۱پطر ۳:‏۸‏.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۵ ۴:‏۶،‏ ۷

البته منشأ قدرت عیسی،‏ یَهُوَه خداست و می‌دانیم که یَهُوَه قادر است نیروهای طبیعی را کاملاً تحت تسلّط داشته باشد.‏ برای مثال،‏ قبل از طوفان نوح یَهُوَه گفت:‏ «پس از هفت روز،‏ چهل روز و چهل شب باران بر زمین خواهم بارانید.‏» (‏پیدا ۷:‏۴‏)‏ در خروج ۱۴:‏۲۱ می‌خوانیم:‏ ‹خداوند دریا را به‌واسطهٔ باد شرقیِ نیرومندی به عقب راند.‏› همچنین در یونُس ۱:‏۴ آمده است:‏ «خداوند بادی شدید بر دریا وزانید،‏ و چنان توفانی عظیم برخاست که چیزی نمانده بود کشتی در هم بشکند.‏» به راستی دانستن این که در دنیای جدید یَهُوَه همواره نیروهای طبیعی را تحت تسلّط خود خواهد داشت،‏ دلگرم‌کننده است.‏ از این فجایع حتی ترس هم نخواهیم داشت چون خدا از انسان‌ها محافظت می‌کند.‏ (‏مکا ۲۱:‏۳،‏ ۴‏)‏ ما می‌توانیم اطمینان کامل داشته باشیم که عیسی طی حکومت هزارساله از طریق قدرتی که یَهُوَه به او می‌دهد،‏ نیروهای طبیعی را کاملاً تحت کنترل خود در می‌آورد.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۶ ۱:‏۱۵،‏ ۱۶

در امثال باب ۷ خطر نادیده گرفتن این پند روشن می‌شود.‏ آنجا در مورد جوانی می‌خوانیم که در نزدیکی خانهٔ زنی زناکار پرسه می‌زند و با آن زن زنا می‌کند.‏کاش از آن زن دور مانده بود!‏ (‏امث ۷:‏۶-‏۲۷‏)‏ گاه ممکن است ما نیز خطر را از پیش نبینیم و تصمیمات بدی بگیریم که موجب بیدار شدن امیال نادرست شود.‏ برای مثال،‏ شب‌ها برخی از کانال‌های تلویزیونی برنامه‌های غیراخلاقی به نمایش می‌گذارند.‏ حال اگر ما در چنین وقتی بی‌هدف کانال‌ها را عوض کنیم،‏ چه می‌تواند پیش آید؟‏ یا اگر بی‌هدف سایت‌های اینترنتی را باز کنیم و به سایت‌هایی که شامل آگهی‌های غیراخلاقی و تصاویر زننده است برخورد کنیم یا وارد اتاق‌های گپ و گفتگو شویم،‏ چطور؟‏ در چنین مواقعی ممکن است با تصاویر یا متنی روبرو شویم که تمایلی نادرست را در ما بیدار کند و ما را به گناه بکشاند.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۶ ۳:‏۸،‏ ۹

چرا عیسی از واژهٔ «قرض» استفاده کرد در صورتی که در جای دیگر برای گفتن همین مطلب واژهٔ «گناه» را به کار برد؟‏ (‏مت ۶:‏۱۲؛‏ لو ۱۱:‏۴‏)‏ او از این دو واژه استفاده کرد،‏ چون گناهان ما همچون قرض‌های ما هستند.‏ در مجلّهٔ برج دیده‌بانی سال ۱۹۵۱ توضیح داده شد که ما با گناه کردن،‏ گویی به یَهُوَه مقروض می‌شویم.‏ محبت به یَهُوَه و اطاعت از او دِینی است که ما به او داریم.‏ با گناه بر ضدّ خدا،‏ در دادن آنچه به او تعلّق دارد،‏ کوتاهی می‌کنیم.‏ اگر یَهُوَه بخواهد می‌تواند دوستی‌اش را با ما قطع کند.‏ مجلّهٔ برج دیده‌بانی چنین افزود:‏ «گناه بی‌مهری به خداست.‏» (‏۱یو ۵:‏۳‏)‏ ما نیاز داریم که یَهُوَه هر روزه گناهان ما را ببخشد.‏ پس خدا تدارکی قانونی برای ما فراهم دیده است که تنها راه بخشش گناهان ماست؛‏ یعنی فدیهٔ عیسی.‏ ما نیز نیاز داریم که هر روزه از یَهُوَه درخواست کنیم که گناهان ما را ببخشد.‏ با این که این فدیه حدود ۲۰۰۰ سال پیش پرداخت شد،‏ ما باید چنان ارزشی برای آن قائل باشیم که گویی همین امروز پرداخت شده است.‏ «خونبهای» زندگی ما آنقدر «گرانبهاست» که هیچ انسان ناکاملی نمی‌تواند حتی اندکی از آن را بپردازد.‏—‏مز ۴۹:‏۷-‏۹؛‏ ۱پطر ۱:‏۱۸،‏ ۱۹‏.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۶ ۵:‏۹،‏ ۱۰

ارائهٔ نشریاتی دلنشین،‏ جذاب،‏ مفید و کاربردی به مردم بسیار شادی‌بخش است.‏ به بهره‌گیری از آخرین تکنولوژی برای پخش خبر خوش فکر کنید.‏ برای مثال با کمک سایت jw.org افراد بیشتری از راهنمایی‌هایی برخوردار می‌شوند که واقعاً در زندگی به آن نیاز دارند.‏ در تمامی این تغییرات می‌توان توجه و محبت عمیق یَهُوَه را به انسان‌ها دید.‏ اخیراً در جلسات هفتگی‌مان تغییراتی صورت گرفته است.‏ نباید حکمتی را که در پس آن است نادیده بگیریم.‏ با این تغییرات امکان پرستش خانوادگی و زمان بیشتری برای مطالعهٔ شخصی برایمان فراهم شد.‏ تغییراتی را که در برنامهٔ مجمع‌ها و کنگره‌ها داده شده است نیز نباید از نظر دور داشت.‏ اغلب به نظرمان می‌رسد که برنامه‌ها هر سال بهتر از سال قبل است!‏ قطعاً دوره‌های آموزشی بیشتری که ترتیب داده شده است نیز مایهٔ خوشحالی ماست.‏ در تمامی این تغییرات،‏ دست یَهُوَه به‌روشنی دیده می‌شود.‏ او همچنان بر زیبایی سازمانش و بهشت روحانی‌ای که حتی اکنون از آن برخورداریم،‏ می‌افزاید.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۷ ۱:‏۱۶،‏ ۱۷

اگر در شرایطی قرار می‌گیرید که نمی‌دانید چه واکنشی نشان دهید،‏ بجاست از خود بپرسید:‏ ‹عیسی در چنین شرایطی چه می‌کرد؟‏› عیسی در میان قومی زندگی می‌کرد که مردم آن از مناطق مختلف بودند،‏ از جمله جلیل،‏ یهودیه و سامره.‏ گزارش‌های کتاب مقدّس روشن می‌سازد که میان مردم این مناطق اختلافاتی وجود داشت.‏ (‏یو ۴:‏۹‏)‏ میان فَریسیان و صَدّوقیان (‏اعما ۲۳:‏۶-‏۹‏)‏ میان مردم و خراجگیران (‏مت ۹:‏۱۱‏)‏ میان آنان که شریعت را آموخته بودند و آنان که چنین نکرده بودند نیز تنش‌ها و اختلافاتی وجود داشت.‏ (‏یو ۷:‏۴۹‏)‏ در قرن اول رومیان بر اسرائیل حکمرانی می‌کردند و اسرائیلیان از آنان بیزار بودند.‏ عیسی از معیارهای حق یَهُوَه دفاع می‌کرد و می‌دانست که قوم اسرائیل قوم برگزیدهٔ خداست،‏ اما هیچ گاه به شاگردانش چنین القا نکرد که آنان برتر از دیگران هستند.‏ (‏یو ۴:‏۲۲‏)‏ بلکه آنان را ترغیب می‌کرد که همنوعان خود را دوست بدارند.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۷ ۳:‏۵

انسان با نیاز به محبت دیدن و محبت کردن آفریده شده است.‏ رویدادهای غیرمنتظره،‏ سرخوردگی‌ها،‏ بیماری و مشکلات اقتصادی یا عدم موفقیت در موعظه به راحتی می‌تواند ما انسان‌ها را دلسرد و ناامید کند.‏ اگر این احساس در ما به وجود آمد که یَهُوَه دیگر توجهی به ما ندارد،‏ باید به یاد آوریم که ما برای او باارزشیم و او آماده است که ‹دست راست ما را بگیرد› و ما را یاری کند.‏ اگر به او وفادار بمانیم،‏ او هرگز ما را فراموش نخواهد کرد.‏ (‏اشع ۴۱:‏۱۳؛‏ ۴۹:‏۱۵‏)‏ بِریجیت که پس از درگذشت همسرش دو فرزندش را به تنهایی بزرگ کرد،‏ می‌گوید:‏ «بزرگ کردن بچه در این دنیای شیطان یکی از دشوارترین کارهاست،‏ به خصوص اگر تنها باشید.‏ اما من به محبت یَهُوَه اطمینان دارم چون در سختی‌ها،‏ اشک‌ها و دلشکستگی‌های من،‏ مرا راهنمایی کرده و هیچ گاه اجازه نداده است که بیش از توانم،‏ آزموده شوم.‏»—‏۱قر ۱۰:‏۱۳‏.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۸ ۱:‏۱-‏۳

حَبَقوق نبی با شکیبایی انتظار می‌کشید و در عین حال نابودی اورشلیم را موعظه می‌کرد.‏ پیامبرانِ پیش از او نیز برای سال‌ها در مورد این نابودی موعظه کرده بودند.‏ حَبَقوق شدّت شرارت را می‌دید،‏ می‌دید که ‹شریران پارسایان را احاطه می‌کنند و عدالت منحرف می‌شود.‏› او به یَهُوَه چنین التماس کرد:‏ «خداوندا،‏ تا به کی فریاد برکشم؟‏» یَهُوَه به آن پیامبر وفادار اطمینان بخشید که آن نابودیِ پیشگویی‌شده «تأخیر نخواهد کرد.‏» (‏حب ۱:‏۱-‏۴‏)‏ تصوّر کنید که حَبَقوق مأیوس می‌شد و با خود فکر می‌کرد:‏ ‹سال‌هاست که انتظار نابودی اورشلیم را می‌کشم.‏ اگر هنوز سال‌های بسیاری مانده باشد،‏ چه؟‏ به نظر نمی‌رسد که شهر به ناگاه نابود شود،‏ من کار موعظه را به دیگران می‌سپارم.‏› اگر حَبَقوق به چنین افکاری می‌پرداخت،‏ دیگر مقبول یَهُوَه نمی‌بود و احتمالاً در نابودی اورشلیم به دست بابِلیان جانش را نیز از دست می‌داد.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۸ ۲:‏۱۲،‏ ۱۳

برای این که رفتار خوب خود را فاسد نسازیم،‏ باید از معاشرت نزدیک با کسانی که اعمال بد پیشه می‌کنند،‏ پرهیز کنیم.‏ البته این امر فقط به معنی پرهیز از معاشرت با خطاکاران بی‌ایمان نیست،‏ بلکه شامل معاشرت با شخصی نیز می‌شود که خود را پرستندهٔ یَهُوَه می‌خواند،‏ اما به عمد قوانین او را زیر پا می‌گذارد.‏ اگر چنین شخصی مرتکب گناهی جدّی شود و توبه نکند،‏ باید از معاشرت با او پرهیز کرد.‏ (‏روم ۱۶:‏۱۷،‏ ۱۸‏)‏ معاشرت با کسانی که قوانین خدا را زیر پا می‌گذارند می‌تواند این تأثیر را بر ما داشته باشد که برای پذیرفته شدن نزد آنان ما نیز همرنگ آنان شویم.‏ برای مثال،‏ معاشرت با کسانی که مرتکب اعمال غیراخلاقی جنسی می‌شوند می‌تواند باعث شود که خود به چنین اعمالی دست بزنیم.‏ این تجربه‌ای است که برخی مسیحیان وقف‌شده داشته‌اند و آنان که توبه نکردند،‏ اخراج شدند.‏ (‏۱قر ۵:‏۱۱-‏۱۳‏)‏ در واقع اگر این افراد توبه نکنند وضعیتشان آن گونه که پِطرُس توضیح داد خواهد بود.‏—‏۲پطر ۲:‏۲۰-‏۲۲‏.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۸ ۴:‏۴-‏۶

عیسی در انتخاب دوستان خود دقت نظر داشت.‏ او دوستانش را از میان کسانی برگزید که با وفاداری از او پیروی کرده،‏ با دلی کامل یَهُوَه را خدمت می‌کردند.‏ آیا شما نیز دوستان نزدیک خود را از میان این افراد برمی‌گزینید؟‏ چرا این امر اهمیت دارد؟‏ صمیمیت و گرمی محیط برادرانه می‌تواند شما را به بلوغ و رشد روحانی برساند.‏ اگر جوانی هستید که برای آینده‌تان تصمیم‌گیری می‌کنید،‏ عاقلانه است که با هم‌ایمانانی معاشرت کنید که در خدمت به یَهُوَه باتجربه هستند و می‌کوشند که اتحاد جماعت را حفظ کنند.‏ این افراد سردی و گرمی زندگی را چشیده‌اند و حتی ممکن است در خدمت به یَهُوَه با مشکلاتی روبرو بوده‌اند.‏ برای تصمیم‌گیری در انتخاب راه زندگی،‏ چنین مسیحیانی می‌توانند به شما جوانان یاری رسانند.‏ هم‌نشینی و معاشرتی گرم با این برادران و خواهران به شما کمک می‌کند تا در زندگی تصمیماتی عاقلانه بگیرید و به بلوغ مسیحی برسید.‏—‏عبر ۵:‏۱۴‏.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۹ ۱:‏۱۴،‏ ۱۵

عیسی با سخنان و اعمالش ایمان شاگردانش را بنا می‌کرد.‏ (‏مرق ۱۱:‏۲۰-‏۲۴‏)‏ ما نیز باید او را سرمشق قرار دهیم.‏ در واقع تقویت ایمان دیگران،‏ ایمان ما را نیز قوی می‌سازد.‏ (‏امث ۱۱:‏۲۵‏)‏ هنگام تعلیم در موعظه نشان دهید که به چه دلایلی خدا وجود دارد،‏ به ما توجه می‌کند و کتاب مقدّس کلام اوست.‏ به برادران و خواهران نیز یاری رسانید که ایمانشان را استوار سازند.‏ اگر متوجه شدید که کسی در مورد برادران مسئول شکوه و شکایت می‌کند،‏ بلافاصله از او دوری نکنید،‏ بلکه با تدبیر به او یاری رسانید که قدم‌های لازم را برای استوار ساختن ایمانش بردارد.‏ (‏یهو ۲۲،‏ ۲۳‏)‏ اگر هنوز به مدرسه می‌روید و تئوری تکامل تدریس می‌شود،‏ با شهامت از ایمانتان در مورد آفرینش دفاع کنید.‏ تأثیر مثبت سخنانتان بر دیگران می‌تواند شما را متعجب سازد.‏ یَهُوَه همهٔ ما را یاری می‌کند تا در ایمان استوار بمانیم.‏ (‏۱پطر ۵:‏۱۰‏)‏ استوار نگاه داشتن ایمان ارزش هر زحمتی را دارد،‏ چرا که پاداش آن بی‌نظیر است.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۹ ۳:‏۲۰،‏ ۲۱

امروزه ما از این برکت برخورداریم که از آفرینش یَهُوَه خدا و مقصود او شناخت فراوانی داریم.‏ دنیا تحصیلات عالی را ترویج می‌دهد.‏ اما تجربه نشان داده است که دنبال کردن چنین اهدافی اغلب باعث از دست دادن ایمان و محبت شخص به خدا می‌شود.‏ کتاب مقدّس ما را تشویق می‌کند که نه تنها کسب دانش را دوست بداریم،‏ بلکه فهم و حکمت را نیز بیاموزیم.‏ به این معنی که بیاموزیم چگونه از طریق شناخت و آگاهی‌ای که یَهُوَه خدا در اختیارمان می‌گذارد،‏ هم خود فایده ببریم و هم به دیگران فایده رسانیم.‏ (‏امث ۴:‏۵-‏۷‏)‏ یَهُوَه خدا «می‌خواهد همه گونه افراد نجات یابند و به شناخت دقیق حقیقت برسند.‏» (‏۱تیمو ۲:‏۴‏)‏ اگر افراد بیشتری را از پادشاهی خدا و مقصود او برای انسان‌ها آگاه سازیم،‏ محبتمان را به یَهُوَه خدا و همنوعانمان نشان می‌دهیم.‏—‏مز ۶۶:‏۱۶،‏ ۱۷‏.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۹ ۵:‏۱۰،‏ ۱۱

ایلیّا در پنج موقعیت مختلف توکل و اعتماد مطلق خود را به یَهُوَه نشان داد.‏ نخست،‏ وقتی که ایلیّا به اَخاب پادشاه گفت که یَهُوَه خدا خشکسالی بر سرزمین خواهد آورد،‏ با اطمینان کامل چنین گفت:‏ «به حیات یَهُوَه خدای اسرائیل که به حضورش ایستاده‌ام سوگند،‏ که در این سالها شبنم و باران جز به کلام من نخواهد بود.‏» (‏۱پاد ۱۷:‏۱‏)‏ دوم این که ایلیّا کاملاً مطمئن بود که یَهُوَه آنچه را او و پرستندگان دیگرش در طی خشکسالی نیاز دارند،‏ فراهم خواهد کرد.‏ (‏۱پاد ۱۷:‏۴،‏ ۵،‏ ۱۳،‏ ۱۴‏)‏ سوم این که ایلیّا اطمینان داشت که یَهُوَه می‌تواند پسر بیوه‌زن اهل صَرِفَه را زنده کند.‏ ‏(‏۱پاد ۱۷:‏۲۱‏)‏ چهارم،‏ ایلیّا هیچ شکی نداشت که آتش از سوی یَهُوَه خواهد آمد و قربانی او را بر کوه کرمِل خواهد بلعید.‏ (‏۱پاد ۱۸:‏۲۴،‏ ۳۷‏)‏ پنجم،‏ حتی پیش از آن که نشانی از بارندگی دیده شود یا قطره‌ای باران ببارد،‏ ایلیّا به اَخاب گفت:‏ «برآمده،‏ بخور و بیاشام زیرا که صدای باران شدید می‌آید.‏» (‏۱پاد ۱۸:‏۴۱‏)‏ با خواندن چنین گزارش‌هایی برانگیخته می‌شویم که ایمان خود را محک زنیم و از خود بپرسیم که آیا ایمان من همچون ایمان ایلیّا قویست؟‏ ب۱۵ ۱۵/‏۱۰ ۲:‏۴،‏ ۵

توانایی یادگیری زبان،‏ هدیه‌ای از سوی یَهُوَه خدا به ما انسان‌هاست.‏ (‏مز ۱۳۹:‏۱۴؛‏ مکا ۴:‏۱۱‏)‏ او همچنین هدیهٔ دیگری به ما داده است که ما انسان‌ها را از حیوانات متمایز می‌سازد.‏ انسان «به صورت خدا» آفریده شده است و حق انتخاب دارد.‏ ما خود می‌توانیم برگزینیم که آیا می‌خواهیم با زبانمان خدا را جلال داده او را ستایش کنیم یا نه.‏ (‏پیدا ۱:‏۲۷‏)‏ یَهُوَه خدا همچنین کلامش،‏ کتاب مقدّس را به ما داده است تا بدانیم که چگونه باید او را خدمت و ستایش کنیم.‏ کل کتاب مقدّس یا قسمت‌هایی از آن به بیش از ۲۸۰۰ زبان موجود است.‏ هنگامی که بر این نوشته‌های مقدّس تعمّق می‌کنیم،‏ ذهنمان با افکار خدا پر می‌شود و قادر خواهیم بود که مانند او فکر کنیم.‏ (‏مز ۴۰:‏۵؛‏ ۹۲:‏۵؛‏ ۱۳۹:‏۱۷‏)‏ کلام خدا همچنین به ما حکمت می‌بخشد تا بتوانیم نجات یابیم.‏ (‏۲تیمو ۳:‏۱۴-‏۱۷‏)‏ تعمّق کردن یعنی این که بر روی موضوعی،‏ چه خوب و چه بد،‏ تمرکز کنیم و در مورد آن عمیقاً و بادقت فکر کنیم.‏ (‏مز ۷۷:‏۱۲؛‏ امث ۲۴:‏۱،‏ ۲‏)‏ اگر بر روی آنچه که از یَهُوَه خدا و پسرش عیسی مسیح یاد می‌گیریم تعمّق کنیم،‏ بیشترین فایده را خواهیم برد.‏—‏یو ۱۷:‏۳‏.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۱۰ ۴:‏۲-‏۴

عیسی در حرف و عمل شاگردانش را تعلیم داد که متواضعانه به دیگران خدمت کنند.‏ (‏لو ۲۲:‏۲۷‏)‏ او به رسولانش آموخت که در خدمت به یَهُوَه و رفتار با هم‌ایمانانشان ازخودگذشته باشند.‏ فرزند شما از نمونه‌ای که برای او به جا می‌گذارید،‏ درس تواضع و ازخودگذشتگی را می‌آموزد.‏ دِبی،‏ مادر دو فرزند است،‏ او می‌گوید:‏ «همسرم پیر جماعت است،‏ من هیچ گاه از این که او برای دیگران وقت بگذارد،‏ دلگیر نشدم.‏ اطمینان داشتم که اگر خانوادهٔ ما نیاز به توجه داشته باشد،‏ او کوتاهی نخواهد کرد.‏» پراناس،‏ شوهر او نیز می‌گوید:‏ «بعدها،‏ فرزندان ما تمایل داشتند که در مجمع‌ها و دیگر فعالیت‌های مسیحی همکاری کنند.‏ آنان رشد کردند،‏ دوستانی یافتند و می‌خواستند که در جمع برادران و خواهران هم‌ایمانشان باشند.‏» اکنون تمامی اعضای این خانواده در خدمت تمام‌وقت به یَهُوَه مشغولند.‏ فرزندانتان راه خدمت به دیگران را از تواضع و ازخودگذشتگی شما می‌آموزند.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۱۱ ۱:‏۹

یَهُوَه محبتش را به طرق مختلف نمایان ساخته است.‏ برای نمونه،‏ به شکوه عالم فکر کنید.‏ میلیاردها کهکشان وجود دارد و هر کهکشان در خود میلیاردها ستاره و سیّاره جای داده است.‏ یکی از ستارگان کهکشان راه شیری،‏ خورشید ماست.‏ بدون این ستاره نمی‌توانست گونه‌های مختلف حیات بر زمین وجود داشته باشد.‏ وجود تمامی این مخلوقات گواهی است بر هستی‌بخش بودن یَهُوَه خدا و خصوصیات او مثل،‏ قدرت،‏ حکمت و محبت او.‏ یَهُوَه خدا زمین را به خصوص برای حیات آفرید و هر آنچه در آن است را برای فایدهٔ انسان‌ها و حیوانات طراحی کرد.‏ او برای انسان‌ها باغی زیبا آفرید و برای این که از زندگی ابدی برخوردار شوند به آنان ذهن و بدنی کامل بخشید.‏ (‏مکا ۴:‏۱۱‏)‏ همچنین او روزی‌رسان است و «همهٔ جانداران را خوراک می‌دهد،‏ زیرا که محبت او جاودانه است.‏»—‏مز ۱۳۶:‏۲۵‏.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۱۱ ۳:‏۷،‏ ۸

طی سال‌ها پادشاه ما،‏ عیسی مسیح برای آماده کردن دل میلیون‌ها نفر برای دریافت پیام پادشاهی،‏ ابزارهایی در اختیار ما گذاشته است.‏ برخی از این ابزارها برای مدتی کوتاه استفاده شد و از برخی دیگر همچنان استفاده می‌شود.‏ با این همه،‏ هر یک از این ابزارها ما را قادر ساخته است که از جهتی مهارت‌هایمان را به عنوان مبشّر بالا ببریم.‏ یکی از این ابزارها که به بسیاری برای شروع خدمت موعظه‌شان یاری رساند کارت‌های وعظ بود که سال ۱۹۳۳ مبشّران استفاده از آن را آغاز کردند.‏ روی این کارت‌پیامی از کتاب مقدّس نوشته شده بود.‏ بر این کارت یک پیام کوتاه از کتاب مقدّس نوشته شده بود.‏ کارت وعظ از جنبه‌های دیگری نیز مفید بود.‏ برخی مبشّران بسیار تمایل داشتند در فعالیت موعظه شرکت کنند،‏ اما کمرو بودند و نمی‌دانستند چه بگویند.‏ در مقابل،‏ برخی دیگر حرف برای گفتن بسیار داشتند،‏ آنان تنها در چند دقیقه هر چه می‌دانستند به مخاطبشان می‌گفتند.‏ به این ترتیب کارت وعظ با انتخاب کلماتی مناسب در چند جملهٔ مختصر به مبشّران کمک می‌کرد که پیام را ساده و روشن به مردم برسانند.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۱۱ ۵:‏۳-‏۶

آیات بی‌شماری از کتاب مقدّس حاکی از اهمیت این نام خدا و تقدّس آن است.‏ (‏خرو ۳:‏۱۵؛‏ مز ۸۳:‏۱۸؛‏ اشع ۴۲:‏۸؛‏ ۴۳:‏۱۰؛‏ یو ۱۷:‏۶،‏ ۲۶؛‏ اعما ۱۵:‏۱۴‏)‏ آنان که کلام یَهُوَه خدا را به قلم آوردند،‏ تحت الهام او بر آن شدند که این نام را بارها ذکر کنند.‏ از این رو،‏ این نام هزاران بار در نسخه‌های باستانی دیده می‌شود.‏ (‏حِز ۳۸:‏۲۳‏)‏ در واقع حذف این نام نشانهٔ بی‌حرمتی به نویسندهٔ آن است.‏ امروزه شواهد بیشتری برای حفظ نام خدا در کتاب مقدّس در دست داریم.‏ در ترجمهٔ دنیای جدید ویرایش ۲۰۱۳ نام خدا ۷۲۱۶ مرتبه آمده است که شش بار بیش از ویرایش ۱۹۸۴ است.‏ پنج مورد آن در آیات اول سموئیل ۲:‏۲۵؛‏ ۶:‏۳؛‏ ۱۰:‏۲۶؛‏ ۲۳:‏۱۴،‏ ۱۶ است.‏ دلیل اصلی ذکر نام خدا در ترجمهٔ این آیات این است که این نام در طومارهای دریای مرده آمده نوشته شده است.‏ مورد ششم در داوران ۱۹:‏۱۸ است که نام خدا در این ویرایش ذکر شده است و مبنای آن تحقیقات بیشتر در نسخه‌های باستانی است.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۱۲ ۲:‏۵،‏ ۶

اکنون زمان آن است که چنین محبتی را با برادرانمان استوارتر سازیم.‏ این محبت ما را در تمامی آزمایش‌ها و مصیبت‌هایی که در آینده با آن روبرو خواهیم شد،‏ یاری می‌کند.‏ حتی اکنون نیز پیش از آغاز مصیبت عظیم ما به محبت برادرانه نیاز داریم.‏ بسیاری از برادرانمان با مصیبت‌هایی همچون زلزله،‏ سیل،‏ توفان،‏ سونامی و دیگر بلایای طبیعی روبرو بوده‌اند.‏ برخی با مخالفت و اذیت و آزار روبرویند.‏ (‏مت ۲۴:‏۶-‏۹‏)‏ افزون بر همهٔ این‌ها،‏ در این دنیای فاسد،‏ روزانه ما با مشکلات اقتصادی دست و پنجه نرم می‌کنیم.‏ (‏مکا ۶:‏۵،‏ ۶‏)‏ با افزایش این سختی‌ها،‏ ما نیز فرصت‌های بیشتری می‌یابیم که عمق دلبستگی و محبتمان را به برادرانمان ابراز کنیم.‏ حتی در دورانی که «محبت اکثر مردم به سردی خواهد گرایید،‏» ما باید نشان دهیم که محبت برادرانه همچنان برقرار می‌ماند.‏—‏مت ۲۴:‏۱۲‏.‏ ب۱۶/‏۱ ۱:‏۸،‏ ۹