آوریل

موجودی روحی که زمانی رابطهٔ خوبی با یَهُوَه خدا داشت،‏ خواست که انسان‌ها او را پرستش کنند.‏ او به جای این که این خواست اشتباه را از دلش بیرون کند،‏ آن را بارور کرد تا جایی که به گناه انجامید.‏ (‏یعقو ۱:‏۱۴،‏ ۱۵‏)‏ این موجود روحی همان شیطان است؛‏ کسی که «در حقیقت استوار نماند.‏» او علیه یَهُوَه سرکشی کرد و «پدر دروغ» شد.‏ (‏یو ۸:‏۴۴‏)‏ شیطان از همان زمانِ سرکشی به اثبات رساند که بزرگ‌ترین دشمنِ یَهُوَه خداست و جای شکی باقی نگذاشته است که دوست انسان‌ها هم نیست.‏ عنوانی که به این موجود روحی داده شده است،‏ عمق خباثت او را نشان می‌دهد.‏ «شیطان» به معنی «مقاومت‌کننده» است و این نام اشاره به این امر دارد که این موجود روحی شریر،‏ نه فقط در مقابل حاکمیت عالمگیر خدا سر فرود نیاورده است،‏ بلکه با غضب فراوان در مقابل آن قد علم کرده و با آن در ستیز است.‏ او از حاکمیت یَهُوَه خدا نفرت دارد و بیش از هر چیز دیگر خواهان از میان برداشته شدن آن است.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۵ ۱:‏۱،‏ ۲

مطالعهٔ کتاب مقدّس از یک سو بر ما نمایان می‌سازد که چه تغییراتی لازم است تا بتوانیم یَهُوَه خدا را بهتر خدمت و پرستش کنیم و از سوی دیگر ما را با اعمال یَهُوَه و شخصیت فوق‌العادهٔ او آشنا می‌کند.‏ بدین ترتیب محبت ما به یَهُوَه افزایش می‌یابد و در پی آن،‏ محبت او به ما نیز فزونی می‌یابد و رابطه‌مان با او قوی‌تر و نزدیک‌تر می‌شود.‏ البته برای این که به یَهُوَه نزدیک شویم باید با انگیزه و هدف درست کتاب مقدّس را مطالعه کنیم.‏ عیسی گفت:‏ «راهی که به زندگی جاودان می‌انجامد،‏ این است که تو را تنها خدای حقیقی و عیسی مسیح را که فرستاده‌ای بشناسند.‏» (‏یو ۱۷:‏۳‏)‏ انگیزه و هدف ما از مطالعه نباید فقط کسب اطلاعات باشد،‏ بلکه هدف اصلی‌مان باید این باشد که یَهُوَه خدا را بهتر بشناسیم و او برایمان واقعی‌تر شود.‏ (‏خرو ۳۳:‏۱۳؛‏ مز ۲۵:‏۴‏)‏ هنگامی که شناخت بیشتری با شخصیت یَهُوَه پیدا می‌کنیم و دوست او می‌شویم اگر در کتاب مقدّس گزارشی بخوانیم که دلیل عمل یَهُوَه را توضیح ندهد،‏ باعث پریشانی‌مان نخواهد شد.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۴ ۳:‏۶-‏۸

اخیراً از برخی پیران که در آموزش و کمک به برادران برای پذیرش مسئولیت در جماعت،‏ موفق بوده‌اند،‏ سؤال شد که چگونه عمل کرده‌اند.‏ با این که شرایط این پیران با یکدیگر بسیار متفاوت است،‏ پیشنهادهایشان مشابه بود.‏ این به چه معنی است؟‏ همچون زمان پولُس رسول،‏ آموزش بر مبنای کتاب مقدّس «در همه جا و در هر جماعتی» قابل اجراست.‏ برای آموزش باید شرایطی مساعد برای شخص فراهم کرد.‏ همان گونه که باغبان باید پیش از کاشت بذر،‏ زمین را شخم زده آماده سازد،‏ پیش از آموزشِ مهارتی جدید نیز باید دل شاگرد را آماده ساخت.‏ پس پیران چگونه می‌توانند شرایط و فضایی مساعد برای آموزش ایجاد کنند؟‏ آنان می‌توانند همچون سموئیل هنگامی که شائول را برای رهبری قوم اسرائیل آماده می‌کرد،‏ عمل کنند.‏—‏۱سمو ۹:‏۱۵-‏۲۷؛‏ ۱۰:‏۱‏.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۴ ۱:‏۱۱،‏ ۱۲

بسیاری از چیزهایی که در این دنیا رایج است با معیارهای کتاب مقدّس تناقض دارد.‏ مسلّم است که هر آنچه این دنیا عرضه می‌کند بد نیست.‏ اما باید این واقعیت را بپذیریم که شیطان از این دنیا بهره می‌گیرد تا از تمایلات ما سوءاستفاده کند.‏ او برای این که ما از پرستش یَهُوَه غفلت ورزیم،‏ تلاش می‌کند ما را به گناه بکشاند یا عشق به این دنیا را در دلمان بارور کند.‏ (‏۱یو ۲:‏۱۵،‏ ۱۶‏)‏ ظاهراً در قرن اول نیز برخی مسیحیان در دام عشق به دنیا افتادند.‏ برای مثال پولُس گفت:‏ «دیماس مرا به دلیل عشقش به دنیا ترک کرده است.‏» (‏۲تیمو ۴:‏۱۰‏)‏ در کتاب مقدّس اشاره‌ای به این امر نشده است که دیماس جلب چه چیز در دنیا شد که پولُس را ترک کرد.‏ ممکن است که عشق به مادیات در دل دیماس چنان رخنه کرد که بر عشقش به خدمت به یَهُوَه غالب شد.‏ اگر چنین بوده باشد،‏ دیماس امتیازات فوق‌العاده‌ای را در خدمت به خدا از دست داد.‏ آیا دنیا به او چیزی بهتر از فرصت همکاری با پولُس ارائه داد؟‏ خیر.‏ هیچ گاه دنیا نمی‌توانست چیزی به او عرضه کند که باارزش‌تر از برکاتی باشد که یَهُوَه در این خدمت به او می‌بخشید.‏—‏امث ۱۰:‏۲۲‏.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۵ ۲:‏۱۰،‏ ۱۱

عیسی درد دیگران را حس می‌کرد،‏ هر چند که خود هیچ گاه در شرایط آنان قرار نگرفته بود.‏ برای مثال،‏ مردم از رهبران مذهبی هراس داشتند.‏ آن رهبران قوانین دست‌وپاگیرِ بسیاری که از طرف خدا نبود،‏ برای مردم وضع کرده بودند و آنان را فریب داده بودند.‏ (‏مت ۲۳:‏۴؛‏ مرق ۷:‏۱-‏۵؛‏ یو ۷:‏۱۳‏)‏ عیسی هراسی نداشت،‏ فریب هم نخورده بود،‏ اما می‌توانست مردم و احساس آنان را درک کند.‏ از این رو «وقتی مردم را می‌دید،‏ دلش به حال آنان می‌سوخت؛‏ زیرا همچون گوسفندان بدون شبان،‏ رنج‌دیده و سرگشته بودند.‏» (‏مت ۹:‏۳۶‏)‏ عیسی همچون پدرش مهربان و دلسوز بود.‏ وقتی عیسی درد و مصیبت مردم را می‌دید به آنان یاری می‌رساند،‏ چون مردم را دوست داشت.‏ او درست همچون پدرش با محبت بود.‏ برای مثال،‏ یک بار وقتی عیسی و شاگردانش برای موعظه مسافت بسیاری را پیموده بودند،‏ خسته شدند و نیاز داشتند که برای استراحت به مکانی خلوت بروند.‏ اما او مردم بسیاری را دید که منتظر او بودند.‏ با وجود خستگی برای آنان وقت گذاشت و «تعالیمی بسیار به آنان داد.‏»—‏مرق ۶:‏۳۰،‏ ۳۱،‏ ۳۴‏.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۵ ۴:‏۳،‏ ۴

عیسی مسیح که در کتاب مقدّس نخست‌زادهٔ یَهُوَه خدا نامیده شده است،‏ به کامل‌ترین شکل بازتاب حکمت بی‌کران خداست.‏ در کتاب مقدّس عیسی مظهر حکمت خدا و «معماری» در کنار او خوانده شده است.‏ هنگامی که یَهُوَه خدا «آسمانها را استوار ساخت» و «بنیان زمین را نشان گذاشت» او در کنار پدرش بود.‏ شاید بتوانیم تصوّر کنیم که او با دیدن آفرینش چقدر شاد و خشنود شد.‏ به‌خصوص در مورد انسان‌ها او گفته است:‏ «لذت من در بنی‌آدم بود.‏» (‏امث ۸:‏۲۲-‏۳۱‏)‏ آری،‏ علاقه و دلبستگی عیسی به انسان‌ها حتی به زندگی ماقبل بشری او برمی‌گردد.‏ بعدها،‏ عیسی برای اثبات محبت و وفاداری خود به پدرش و عشق عمیقش به انسان‌ها،‏ داوطلبانه آسمان را ترک کرد و «خود را خالی ساخت» و به صورت انسان به زمین آمد.‏ او جان خود را «در عوض بسیاری» داد و بدین شکل «بهای رهایی» را برای انسان‌ها فراهم کرد.‏ (‏فیلیپ ۲:‏۵-‏۸؛‏ مت ۲۰:‏۲۸‏)‏ او با این کار نشان داد که چقدر انسان‌ها را دوست دارد!‏ ب۱۵ ۱۵/‏۶ ۲:‏۱،‏ ۲

آیا از آنچه یَهُوَه برای تو کرده است قدردانی؟‏ پس بجاست که خود را به او وقف کنی و تعمید بگیری.‏ به یاد داشته باش،‏ با وقف خود به یَهُوَه،‏ خالصانه قول می‌دهی که قطع‌نظر از هر چه که پیش آید،‏ تا ابد خواست او را انجام دهی.‏ آیا باید از بستن چنین تعهدی ترسی به دل راه دهی؟‏ به هیچ وجه!‏ به یاد داشته باش که یَهُوَه بهترین را برای تو می‌خواهد و «به کسانی که از صمیم دل او را می‌جویند،‏ پاداش می‌دهد.‏» (‏عبر ۱۱:‏۶‏)‏ با وقف به یَهُوَه و تعمید،‏ زندگی تو بدتر نمی‌شود،‏ بلکه خدمت به یَهُوَه زندگی‌ات را بهتر می‌کند.‏ یَهُوَه بهترین‌ها را برای تو می‌خواهد اما توجه شیطان به تو تنها از روی خودخواهی است.‏ دنباله‌روی از او عاقبت خوشی ندارد.‏ آیا انتظار دیگری هم می‌توان داشت؟‏ پس حقیقتاً شیطان چگونه می‌تواند به تو چیزی عرضه کند که خود از آن بی‌بهره است؟‏ ب۱۶/‏۳ ۲:‏۱۶،‏ ۱۸،‏ ۱۹

اگر خواهان دوستی نزدیک با یَهُوَه هستید،‏ باید اطمینان داشته باشید که او دعاهای شما را می‌شنود.‏ بر این نکته تأمّل کنید.‏ عیسی پیش از آن که به زمین آید،‏ می‌دید که یَهُوَه به دعای خادمانش پاسخ می‌دهد.‏ زمانی که عیسی بر زمین آمد،‏ او با دعا با یَهُوَه،‏ پدر آسمانی‌اش ارتباط برقرار می‌کرد و افکار و احساساتش را به او می‌گفت.‏ حتی یک‌بار،‏ تمامی شب به یَهُوَه دعا کرد.‏ (‏لو ۶:‏۱۲؛‏ ۲۲:‏۴۰-‏۴۶‏)‏ اگر عیسی اطمینان نداشت که یَهُوَه واقعاً به دعای او گوش می‌دهد،‏ آیا تمام شب دعا می‌کرد؟‏ عیسی به پیروانش نیز آموخت که چگونه به یَهُوَه دعا کنند.‏ اگر او دعا را تنها تکیه‌گاهی روحی و روانی می‌دانست آیا به شاگردانش شیوهٔ دعا کردن را می‌آموخت؟‏ عیسی اطمینان داشت که یَهُوَه به دعاها گوش می‌دهد.‏ ما نیز آموخته‌ایم که چه دعایی مقبول خداست و می‌توانیم اطمینان داشته باشیم که یَهُوَه چنین دعاهایی را می‌شنود.‏—‏مز ۶۵:‏۲‏.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۴ ۳:‏۱۱،‏ ۱۳

وقتی در حضور فرزندتان با تواضع دعا می‌کنید،‏ او توکل کردن به یَهُوَه را می‌آموزد.‏ آنا در برزیل زندگی می‌کند،‏ او می‌گوید:‏ «زمانی که با مشکلی روبرو بودیم،‏ مثلاً بیماری پدربزرگ‌هایمان،‏ والدینم از یَهُوَه می‌خواستند که به آنان قدرت و حکمت دهد تا تصمیمات درست بگیرند.‏ حتی تحت فشارهای شدید نیز مشکلاتشان را به یَهُوَه می‌سپردند.‏ همین شد که من توکل کردن به یَهُوَه را آموختم.‏» زمانی که با فرزندتان دعا می‌کنید فقط برای او دعا نکنید.‏ در دعا مواردی را نیز اشاره کنید که می‌خواهید یَهُوَه به شما کمک کند؛‏ برای مثال،‏ صحبت کردن با کارفرمایتان برای گرفتن مرخصی و شرکت در کنگره،‏ برای کسب شجاعت که با همسایه‌تان صحبت کنید یا امور دیگر.‏ متواضعانه به یَهُوَه توکل کنید آنگاه فرزندتان نیز این را می‌آموزد.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۱۱ ۱:‏۷،‏ ۸

بهترین راه قوّت بخشیدن به محبتت به یَهُوَه خدا،‏ تعمّق بر بزرگ‌ترین هدیه‌ای است که او به ما بخشیده است.‏ این هدیه بهای رهایی‌ای است که او از طریق پسرش عیسی مسیح برایمان فراهم کرد.‏ (‏۲قر ۵:‏۱۴،‏ ۱۵؛‏ ۱یو ۴:‏۹،‏ ۱۹‏)‏ تأمّل بر بهای رهایی و مفهوم آن،‏ تو را به ابراز قدردانی از این هدیهٔ پرارزش برمی‌انگیزد.‏ قدردانی از بهای رهایی را می‌توان با تشبیهی بیان کرد.‏ فرض کن در شرف غرق شدن هستی و کسی به کمک تو می‌شتابد.‏ آیا پس از چنین تجربه‌ای خود را خشک می‌کنی،‏ به خانه می‌روی و آنچه بر تو گذشته است،‏ فراموش می‌کنی؟‏ بی‌شک چنین نیست.‏ تو خود را مدیون نجات‌دهندهٔ خود می‌دانی.‏ در واقع،‏ زندگی‌ات را مدیون او هستی.‏ ما به یَهُوَه خدا و عیسی مسیح بسیار بیش از این‌ها مدیونیم.‏ اما این عمل محبت‌آمیز،‏ چشم‌اندازی بی‌نظیر را برایمان فراهم کرده است،‏ این که تا ابد بر بهشت روی زمین زندگی کنیم.‏ ب۱۶/‏۳ ۲:‏۱۶،‏ ۱۷

یَهُوَه به فرزند یگانه‌اش عیسی که طی اعصار بی‌شمار به او وفادار مانده بود،‏ کاملاً اطمینان داشت.‏ به راستی عیسی تحت سخت‌ترین آزمایش‌ها وفاداری خود را به یَهُوَه خدا حفظ کرد و جانب حاکمیت او را گرفت و در نهایت به عنوان خادمی وفادار جان سپرد.‏ ما از این بابت باید بسیار قدردان باشیم که عیسی نیز آنچه برای رهایی بشر لازم بود پرداخت و راه زندگی ابدی را در دنیای جدید خدا برای ما باز کرد.‏ یوحنای رسول نوشت:‏ «بدین گونه محبت خدا بر ما آشکار شد که خدا یگانه پسر خود را به دنیا فرستاد تا ما از طریق او حیات یابیم.‏ منظور از محبت همین است؛‏ نه این که ما به خدا محبت کرده باشیم،‏ بلکه او به ما محبت کرد و پسرش را فرستاد تا قربانی کفّاره برای گناهان ما باشد.‏»—‏۱یو ۴:‏۹،‏ ۱۰‏.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۱۱ ۳:‏۱۳،‏ ۱۴

همهٔ ما نوادگان آدم،‏ گناه را به ارث برده‌ایم و محکوم به مرگیم.‏ هیچ احدی نمی‌تواند ادعا کند که نیازی به قربانی مسیح ندارد.‏ حتی وفادارترین خادمان خدا محتاج لطف او از طریق مسیح هستند.‏ همهٔ ما باید از این امر آگاه باشیم که قرض کلانی داشته‌ایم و بخشیده شده است.‏ پس محبت خدا و رحمت او باید ما را به چه کاری برانگیزد؟‏ اگر از برادر یا خواهری دلخوری و رنجشی در دل داریم باید همچون یَهُوَه آمادهٔ بخشش باشیم.‏ (‏نح ۹:‏۱۷؛‏ مز ۸۶:‏۵‏)‏ اگر از آنچه یَهُوَه خدا برای بخشش قرض هنگفت ما کرده است قدردان باشیم،‏ ما نیز بر آن می‌شویم که دیگران را از صمیم دل ببخشیم.‏ نمی‌توان از محبت و بخشش خدا برخوردار شد،‏ مگر با محبت به دیگران و بخشیدن آنان.‏ (‏مت ۶:‏۱۴،‏ ۱۵‏)‏ درست است که بخشش دیگران این واقعیت را که آنان به ما در گذشته صدمه رسانده‌اند،‏ تغییر نمی‌دهد،‏ اما آینده‌مان را شادتر می‌سازد.‏ ب۱۶/‏۱ ۲:‏۵،‏ ۱۵-‏۱۷

عیسی با گفتن سخنان فوق به پِطرُس و دیگر شاگردان کمک کرد تا بتوانند خود را در آینده مجسم کنند،‏ زمانی که با عیسی در آسمان حکومت می‌کنند.‏ این حکومت برکات فراوانی برای انسان‌های مطیع بر زمین به همراه خواهد داشت.‏ خادمان خدا از تأمّل در مورد تحقق وعده‌های الٰهی فایده بردند.‏ هابیل وعدهٔ یَهُوَه خدا را در خصوص آینده‌ای بهتر مجسم می‌کرد.‏ این امر ایمان او را به آن وعده استوار ساخته بود و به او یاری کرد مطابق با ایمانش عمل کرده،‏ یَهُوَه را خشنود سازد.‏ ابراهیم زمانی را در ذهن مجسم می‌کرد که وعده‌های یَهُوَه در خصوص «نسل» او تحقق یابد؛‏ او در سخت‌ترین شرایط از یَهُوَه اطاعت کرد.‏ (‏پیدا ۳:‏۱۵‏)‏ موسی «به دریافت پاداش» که یَهُوَه وعده داده بود،‏ «چشم دوخته بود.‏» این امر عشق به خدا را در دل او به وجود آورد و به او کمک کرد که وفادار بماند.‏ (‏عبر ۱۱:‏۲۶‏)‏ اگر تحقق وعده‌های یَهُوَه را در ذهن مجسم کنیم ایمانمان به او استوار شده،‏ محبتمان به او افزایش می‌یابد.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۵ ۳:‏۱۷،‏ ۱۸

هماهنگ با نمونه‌ای که عیسی برای ما به جا گذاشت،‏ مسیحی‌ای که می‌خواهد رشد روحانی داشته باشد،‏ تنها به داشتن شناختی سطحی از کلام خدا اکتفا نمی‌کند.‏ شخصی که می‌خواهد به بلوغ روحانی برسد،‏ مرتباً در محتوای آن کندوکاو می‌کند،‏ چون می‌داند که «خوراک سنگین برای بالغان است.‏» (‏عبر ۵:‏۱۴‏)‏ واضح است که مسیحی بالغ می‌خواهد به «شناخت دقیق پسر خدا» برسد.‏ (‏افس ۴:‏۱۳‏)‏ آیا شما هر روز کتاب مقدّس را می‌خوانید؟‏ آیا هر هفته مطالعهٔ شخصی دارید و تمام تلاشتان را می‌کنید که هر هفته زمانی را به پرستش خانوادگی اختصاص دهید؟‏ بجاست هنگام بررسی کلام خدا به اصولی که در آن نهفته است توجه کنید تا طرز فکر و احساسات یَهُوَه خدا برایتان روشن‌تر شود.‏ سپس بکوشید اصول کتاب مقدّس را به کار بندید،‏ تصمیماتتان را بر مبنای آن‌ها بگیرید و به این ترتیب به یَهُوَه خدا بیش از پیش نزدیک شوید.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۹ ۱:‏۵،‏ ۹،‏ ۱۰

عیسی کاملاً با محیط زیست زمین آشناست.‏ او بر هر آنچه که در طبیعت است تسلّط دارد و می‌داند که چگونه از آن‌ها بهره گیرد.‏ زمانی که عیسی بر زمین بود بر نیروهای طبیعی تسلّط داشت،‏ این نیز نشان می‌دهد که او «قدرت خداست.‏» این صحنه را مجسم کنید:‏ عیسی که روزی پر مشغله را پشت سر گذاشته بود،‏ خسته در قایق خواب است.‏ ناگاه تندبادی آغاز می‌شود.‏ امواج بر قایقی که او و شاگردانش در آن هستند می‌کوبد و آب را به داخل قایق می‌پاشد.‏ اما با وجود هیاهوی توفان و تکان‌های شدیدِ قایق او همچنان خواب است.‏ سرانجام،‏ شاگردانش از ترس،‏ او را بیدار می‌کنند و می‌گویند:‏ «نزدیک است هلاک شویم!‏» (‏مت ۸:‏۲۵‏)‏ عیسی بلند می‌شود و به باد و دریا فرمان می‌دهد:‏ «ساکت شو!‏ آرام شو!‏» (‏مرق ۴:‏۳۹‏)‏ آنگاه «آرامش مطلق» برقرار می‌شود.‏ حقیقتاً که قدرت عیسی بر نیروهای طبیعی شگفت‌انگیز است!‏ ب۱۵ ۱۵/‏۶ ۱:‏۱۲-‏۱۴

منظور عیسی از نان روزانه،‏ در واقع نیازهای اولیهٔ ما بود.‏ او پس از تعلیم دعای نمونه اشاره کرد که چگونه خدا جامه‌ای زیبا بر گل صحرایی پوشانده است و گفت:‏ «ای کم‌ایمانان آیا بیشتر به فکر تأمین جامهٔ شما نخواهد بود؟‏ در آخر پند خود را چنین تکرار کرد:‏ «هرگز نگران فردا مباشید.‏» (‏مت ۶:‏۳۰-‏۳۴‏)‏ این نشان می‌دهد که به جای اهمیت دادن بیش از حد به مادیات،‏ باید به نیازهای اولیهٔ زندگی‌مان قانع باشیم؛‏ نیازهای اولیه شامل سرپناهی مناسب،‏ داشتن شغلی برای امرار معاش خانواده و حکمتی برای مقابله با مشکلات سلامتی است.‏ اما اگر فقط برای این نیازهایمان دعا کنیم،‏ نشانهٔ عدم تعادل ماست.‏ ما نیازهای روحانی نیز داریم که از اهمیت بیشتری برخوردارند.‏ عیسی گفت:‏ «زندگی انسان نه فقط به نان،‏ بلکه به هر کلمه‌ای که از دهان یَهُوَه بیرون می‌آید نیز وابسته است.‏» (‏مت ۴:‏۴‏)‏ پس باید همچنان دعا کنیم که یَهُوَه مرتباً به موقع خوراک روحانی ما را برساند.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۶ ۵:‏۴،‏ ۷،‏ ۸

از دعای مرتب برای وفادار ماندن به یَهُوَه دست نکشید،‏ به خصوص هنگام رویارویی با وسوسه.‏ ممکن است پیش از شناخت یَهُوَه،‏ مرتکب اعمالی می‌شدیم که از نظر او ناپسند بود و هنوز هم با تمایل به انجام آن اعمال در جنگیم.‏ حتی اگر چنین باشد،‏ یَهُوَه می‌تواند به ما یاری رساند تا تغییرات لازم را در خود به وجود آوریم و او را مطابق خواستش خدمت کنیم.‏ داوود پادشاه به‌خوبی از این موضوع آگاه بود.‏ او پس از آن که با بَتْشَبَع زنا کرد،‏ از یَهُوَه چنین استدعا کرد:‏ «دلی طاهر در من بیافرین،‏ و روحی استوار در من تازه بساز.‏» (‏مز ۵۱:‏۱۰،‏ ۱۲‏)‏ ممکن است تمایل به اعمال گناه‌آلود در ما بسیار قوی باشد،‏ اما یَهُوَه می‌تواند در ما روحی راغب برانگیزد تا او را خشنود سازیم.‏ حتی اگر تمایلات ناپاک در ما ریشه کرده و افکار ما را احاطه کرده باشد،‏ یَهُوَه می‌تواند به ما کمک کند تا از فرامین او اطاعت کنیم و هماهنگ با آن زندگی کنیم.‏ او می‌تواند ما را یاری رساند تا بدی بر ما مسلّط نشود.‏—‏مز ۱۱۹:‏۱۳۳‏.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۶ ۳:‏۵،‏ ۶

عزیزان سالخوردهٔ ما به یاد دارند که در گذشته جماعت‌ها به جای هیئت پیران،‏ تنها یک خادم جماعت داشت،‏ در دفاتر شعبه به جای کمیتهٔ شعبه که از برادران متعدد تشکیل می‌شود،‏ یک ناظر شعبه بود و به جای هیئت اداره‌کنندهٔ شاهدان یَهُوَه که وظیفهٔ راهنمایی را بر عهده داشت،‏ رئیس انجمن برج‌دیده‌بانی این مسئولیت را بر عهده داشت.‏ البته برادرانی بودند که به برادر مسئول در جماعت،‏ در دفتر شعبه و در شعبهٔ مرکزی یاری می‌رساندند،‏ با این حال در نهایت وظیفهٔ تصمیم‌گیری بر عهدهٔ آن برادر مسئول بود.‏ طی دههٔ ۱۹۷۰ تغییراتی صورت گرفت و به جای این که وظیفهٔ تصمیم‌گیری تنها بر عهدهٔ یک نفر باشد،‏ این وظیفه بر عهدهٔ گروهی از پیران گذاشته شد.‏ این تغییرات بر مبنای درک بیشتر از نوشته‌های کتاب مقدّس انجام شده است.‏ به جای این که تصمیم‌گیری‌ها تنها بر مبنای نظرات یک نفر باشد،‏ یَهُوَه مردانی همچون «عطایا» بخشیده است تا سازمان او از مجموعهٔ خصوصیات نیکوی همهٔ آن‌ها فایده ببرد.‏—‏افس ۴:‏۸‏.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۷ ۱:‏۱۴،‏ ۱۵

وفاداری و حفظ بی‌طرفی،‏ نه فقط در زمان جنگ بلکه همیشه برای مسیحیان واقعی مطرح بوده است.‏ چرا؟‏ زیرا تمام آنان که خود را به یَهُوَه خدا وقف کرده‌اند،‏ با او عهد بسته‌اند که او را دوست بدارند،‏ به او وفادار بمانند و از او اطاعت کنند.‏ (‏۱یو ۵:‏۳‏)‏ ما قطع‌نظر از محل زندگی،‏ پیشینه،‏ ملیت یا فرهنگمان،‏ می‌خواهیم که به معیارهای خدا پای‌بند بمانیم.‏ وفاداری به یَهُوَه و به پادشاهی او بیش از هر چیز در زندگی ما اهمیت دارد.‏ (‏مت ۶:‏۳۳‏)‏ لازمهٔ این وفاداری این است که مسیحیان از کشمکش‌ها و بحث و جدل‌های این دنیا دور بمانند.‏ (‏اشع ۲:‏۴؛‏ یو ۱۷:‏۱۱،‏ ۱۵،‏ ۱۶‏)‏ بسیاری از مردم دنیا به کشور،‏ قوم،‏ فرهنگ و حتی تیم ورزشی کشورشان ابراز وفاداری می‌کنند.‏ چنین طرز فکری میان انسان‌ها رقابت،‏ نفرت و دشمنی ایجاد کرده است و حتی گاه عامل کشتارها و قتل‌عام‌ها بوده است.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۷ ۳:‏۱،‏ ۲

سالن جماعت باید پاکیزه و مرتب بوده،‏ منعکس کنندهٔ شخصیت و خصوصیات خدایمان باشد؛‏ خدایی که خدای نظم است.‏ (‏۱قر ۱۴:‏۳۳‏)‏ در واقع اگر می‌خواهیم مورد پذیرش یَهُوَه خدا باشیم،‏ نه تنها باید در حفظ پرستش پاک و پاکی فکر و اعمالمان بکوشیم،‏ بلکه باید به پاکیزگی ظاهرمان نیز توجه کنیم.‏ (‏مکا ۱۹:‏۸‏)‏ رعایت این اصول و پاکیزه و مرتب نگاه داشتن سالن جماعت باعث می‌شود که علاقه‌مندان را با آسودگی‌خاطر به جلساتمان دعوت کنیم.‏ همچنین خواهند دید که ما به‌راستی به آنچه در مورد دنیای جدید و پاک موعظه می‌کنیم،‏ عمل می‌کنیم.‏ آنان می‌بینند که ما خدایی را می‌پرستیم که مقدّس است و به زودی زمین را به بهشتی زیبا مبدّل خواهد کرد.‏ (‏اشع ۶:‏۱-‏۳؛‏ مکا ۱۱:‏۱۸‏)‏ در هر کجا که زندگی کنیم و قطع‌نظر از طرز فکر مردم منطقه‌مان در خصوص پاکیزگی،‏ باید سالن جماعتمان را پاکیزه و مرتب نگاه داریم.‏ آنجا مکان پرستش یَهُوَه است.‏—‏تث ۲۳:‏۱۴‏.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۷ ۴:‏۱۳-‏۱۵

زمانی که پیروان عیسی تشخیص دادند که حضور او از سال ۱۹۱۴ آغاز شده است،‏ دانستند که پایان،‏ در هر زمانی ممکن است برسد.‏ آنان با افزایش خدمت موعظهٔ پادشاهی خدا،‏ خود را برای آن زمان آماده کردند.‏ عیسی اشاره کرد که ممکن است او دیرتر به اصطلاح «سحرگاه یا صبح زود» بیاید.‏ اگر چنین باشد،‏ خادمانش باید چه کنند؟‏ او گفت:‏ «هوشیار بمانید.‏» پس حتی اگر تصوّر کنیم که برای مدتی طولانی است که انتظار می‌کشیم،‏ به این معنی نیست که پایان در آینده‌ای دور می‌آید یا در زمان حیات ما صورت نمی‌گیرد.‏ در دنیای جدید هستید.‏ در آن زمان هر آنچه در مورد پایان این نظام گفته شده بود،‏ مطابق گفتهٔ یَهُوَه،‏ به تحقق رسیده است.‏ با تأمّل بر چگونگی وقوع رویدادها اعتمادتان به یَهُوَه و اطمینانتان به تحقق وعده‌های دیگر او بیش از پیش خواهد بود.‏ (‏یوش ۲۳:‏۱۴‏)‏ بی‌گمان در آن زمان از یَهُوَه خدا سپاسگزار خواهیم بود چون او،‏ کسی که اختیاردار ‹زمان‌ها و ایّام› است،‏ ما را ترغیب کرد که در زمانی که ‹پایان همه چیز نزدیک بود› هوشیار بمانیم.‏—‏اعما ۱:‏۷؛‏ ۱پطر ۴:‏۷‏.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۸ ۲:‏۱۰،‏ ۱۱،‏ ۱۴

مردم امروزه تفریحاتی را برمی‌گزینند که از دید کتاب مقدّس خشونت‌آمیز،‏ غیراخلاقی،‏ مرتبط با سحر و جادو یا از جهاتی دیگر بد و ناشایست است.‏ برای مثال در اینترنت،‏ برنامه‌های تلویزیون،‏ فیلم‌های سینمایی،‏ رمان‌ها و مجلّات به خشونت و اعمال غیراخلاقی جنبه‌ای مثبت داده می‌شود.‏ رفتارهایی که زمانی پذیرفته نبود،‏ اکنون در برخی مناطق قانونی شده است.‏ اما این امر به این معنی نیست که آن اعمال نزد یَهُوَه پذیرفته است.‏ (‏روم ۱:‏۲۸-‏۳۲‏)‏ پیروان عیسی در قرن اول از تفریحات و سرگرمی‌های ناشایست دوری می‌کردند.‏ از این رو و همچنین به دلیل این که آنان مطابق معیارهای خدا رفتار می‌کردند از مردم دنیا آزار می‌دیدند و دشنام می‌شنیدند.‏ پِطرُس رسول خطاب به این مسیحیان چنین گفت:‏ «آنان از این که شما دیگر ایشان را در همان بی‌بندوباری‌های مفرط همراهی نمی‌کنید،‏ متحیّرند و به همین خاطر شما را دشنام می‌دهند.‏»—‏۱پطر ۴:‏۴‏.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۸ ۴:‏۲،‏ ۳

مسیحی بالغ در جماعت،‏ اتحاد و یگانگی به وجود می‌آورد.‏ (‏افس ۴:‏۱-‏۶،‏ ۱۵‏)‏ هدف ما خادمان خدا این است که ‹با هماهنگی به هم بپیوندیم› و در اتحاد با یکدیگر همکاری کنیم.‏ مطابق کلام یَهُوَه لازمهٔ رسیدن به این اتحاد،‏ تواضع است.‏ برادر و خواهری که از لحاظ روحانی رشد کرده است،‏ حتی هنگامی که با ناکاملی دیگران روبرو می‌شود،‏ تا آن حد تواضع دارد که در جهت اتحاد جماعت بکوشد.‏ واکنش شما در مقابل ناکاملی و خطاهای برادران و خواهرانتان در جماعت،‏ چیست؟‏ یا اگر کسی شما را برنجاند،‏ چطور؟‏ آیا بر آن می‌شوید که به اصطلاح دیواری میان خود و او بکشید؟‏ یا می‌کوشید بر روی شکاف‌ها پلی بسازید؟‏ مسیحی بالغ می‌خواهد و می‌کوشد که پل بسازد،‏ نه دیوار.‏ آیا شما نیز در جهت حفظ اتحاد جماعت تلاش می‌کنید؟‏ ب۱۵ ۱۵/‏۹ ۱:‏۱۲،‏ ۱۳

عیسی اطمینان داشت که کتاب مقدّس کلام خداست و بهترین راهنما برای زندگی است.‏ برای سرمشق قرار دادن عیسی،‏ ما باید هر روز کتاب مقدّس را بخوانیم،‏ آن را بررسی و در آن تعمّق کنیم.‏ همچنین باید در پی پاسخ پرسش‌هایمان باشیم.‏ برای مثال،‏ آیا اعتقاد راسخ دارید که ما در روزهای آخر زندگی می‌کنیم؟‏ با مطالعهٔ پیشگویی‌هایی که ثابت می‌کند ما در روزهای آخر زندگی می‌کنیم،‏ ایمانتان را به نزدیک بودن پایان این نظام قوّت می‌بخشید.‏ آیا می‌خواهید ایمانتان را به وعده‌های خدا در خصوص آینده قوی سازید؟‏ می‌توانید پیشگویی‌های کتاب مقدّس را که به تحقق پیوسته است مطالعه کنید.‏ آیا معتقدید که کتاب مقدّس برای زندگی امروز مفید است؟‏ می‌توانید شرح‌حال برادران و خواهرانی را بخوانید که با کمک کتاب مقدّس زندگی‌شان را بهبود بخشیده‌اند.‏ (‏۱تسا ۲:‏۱۳‏)‏ شما نیز با تأمّل بر وعده‌های زیبایی که یَهُوَه خدا به شما داده است،‏ عیسی را سرمشق قرار می‌دهید.‏ (‏عبر ۱۲:‏۲‏)‏ فقط بر مقصود خدا برای کل بشر تأمّل نکنید،‏ بلکه بر آنچه به شخص شما وعده داده شده است،‏ بیندیشید.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۹ ۳:‏۱۶،‏ ۱۷

از چه طرقی می‌توانیم چنین کنیم؟‏ واضح است که یک راه آن کمک مالی به جماعت یا فعالیت جهانی است.‏ توان مالی ما هر چه که باشد،‏ می‌توانیم از این طریق از پیشبرد منافع پادشاهی خدا پشتیبانی کنیم و محبت‌مان را به یَهُوَه نشان دهیم.‏ (‏۲قر ۸:‏۱۲‏)‏ البته،‏ شیوه‌های دیگری نیز وجود دارد که می‌توانیم محبت‌مان را به یَهُوَه ابراز کنیم.‏ به یاد داشته باشید که عیسی به پیروانش گفت که هرگز نگران غذا و پوشاک خود نباشند،‏ بلکه پیش از هر چیز در پی پادشاهی خدا باشند.‏ او گفت که پدر آسمانی ما به خوبی از نیازهای ما آگاه است.‏ (‏مت ۶:‏۳۱-‏۳۳‏)‏ هر چه عمق محبت‌مان به یَهُوَه بیشتر باشد،‏ اعتمادمان به این که او به این وعده‌اش عمل می‌کند،‏ بیشتر خواهد بود.‏ در واقع،‏ اعتماد و محبت با یکدیگر رابطهٔ مستقیم دارند.‏ واضح است که نمی‌توانیم کسی را که به او اعتماد نداریم،‏ دوست داشته باشیم.‏ (‏مز ۱۴۳:‏۸‏)‏ بجاست از خود بپرسیم:‏ ‹آیا روش زندگی من و اهدافی که در زندگی دنبال می‌کنم،‏ نشانهٔ محبتم به یَهُوَه خداست؟‏ آیا اعمالم حاکی از توکل و اعتمادم به این امر است که یَهُوَه نیازهای مرا برطرف می‌سازد؟‏› ب۱۵ ۱۵/‏۹ ۵:‏۷،‏ ۸

آیا هرگز با خودتان فکر کرده‌اید که در میان کسانی باشید که یَهُوَه آنان را از مصیبت عظیم نجات خواهد داد و وارد دنیای جدید خواهد کرد؟‏ یک شرط لازم و مهم آن پرورش ایمانی قوی است.‏ وقتی پِطرُس رسول از ایمان «آزموده» صحبت کرد،‏ می‌خواست به اهمیت داشتن ایمان خالص اشاره کند.‏ (‏۱پطر ۱:‏۷‏)‏ از آنجا که مصیبت عظیم بسیار نزدیک است می‌خواهیم در میان کسانی باشیم که «ایمان دارند؛‏ ایمانی که به حیات می‌انجامد.‏» (‏عبر ۱۰:‏۳۹‏)‏ از این رو باید سخت تلاش کنیم که ایمانی قوی در خود پرورش دهیم تا زمانی که پادشاهمان عیسی مسیح ظهور می‌کند از جمله کسانی باشیم که ایمانشان را تحسین می‌کند.‏ پس بیاییم همچون مردی که عاجزانه برای قوی‌تر شدن ایمانش به عیسی التماس کرد،‏ ما نیز درخواست کنیم:‏ «کمکم کن تا ایمانم قوی‌تر شود.‏» (‏مرق ۹:‏۲۴‏)‏ یا این که همچون رسولان عیسی بگوییم:‏ «به ایمان ما بیفزا.‏»—‏لو ۱۷:‏۵‏.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۱۰ ۲:‏۱،‏ ۲

پولُس بر امور «پراهمیت‌تر» تمرکز کرد.‏ او در راه خدمت به خدا زحمت فراوان کشید و در سوریه،‏ آسیای صغیر،‏ مقدونیه و یهودیه به سفرهای میسیونری پرداخت.‏ پولُس رسول در رابطه با زندگی ابدی در آسمان یعنی پاداشی که در انتظارش بود،‏ نوشت:‏ «باید چیزهای گذشته را فراموش کرد و خود را با تمام قوا به سوی آنچه در پیش روست،‏ به پیش کشاند.‏ من برای رسیدن به هدفم سخت تلاش می‌کنم تا جایزه را به دست آورم.‏» (‏فیلیپ ۱:‏۱۰؛‏ ۳:‏۸،‏ ۱۳،‏ ۱۴‏)‏ او مجرّد بود و از آن فرصت به خوبی استفاده کرد تا ‹به سَرور بپیوندد و بدون دغدغهٔ خاطر خدمت کند.‏› (‏۱قر ۷:‏۳۲-‏۳۵‏)‏ مانند پولُس رسول،‏ برخی از خادمان خدا مجرّد بودن را ترجیح داده‌اند تا مسئولیت‌های خانوادگی زیادی نداشته باشند و بر خدمت موعظه تمرکز کنند.‏ (‏مت ۱۹:‏۱۱،‏ ۱۲‏)‏ خادمان خدا که متأهل هستند،‏ اغلب مسئولیت‌های خانوادگی بسیاری دارند.‏ حال،‏ چه مجرّد و چه متأهل باشیم،‏ همهٔ ما می‌توانیم «هر بار سنگین» را از خود دور کنیم تا خدا را بدون حواس‌پرتی خدمت کنیم.‏ برای رسیدن به این هدف شاید لازم باشد که از پرداختن به سرگرمی‌هایی که وقت زیاد می‌گیرد،‏ خودداری کنیم و برای افزایش خدمتمان اهدافی برای خود قرار دهیم.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۱۰ ۳:‏۱۵،‏ ۱۶

تاریخ جای هیچ شکی در مورد حقیقت این گفتهٔ کتاب مقدّس نگذاشته است که «ای خداوند،‏ می‌دانم که راه انسان از آنِ او نیست،‏ و آدمی که راه می‌رود،‏ قادر به هدایت قدمهای خویش نمی‌باشد.‏» (‏ار ۱۰:‏۲۳‏)‏ بلی،‏ یَهُوَه انسان را وابسته به خود آفریده است و حق یا قابلیت حکمرانی به او نبخشیده است.‏ زمان محدودی که یَهُوَه خدا اجازهٔ وجود شرارت را داد،‏ نالایقی حکمرانی بشر را به اثبات رساند.‏ همچنین این دوران،‏ خود گواه محکمی است بر این که تنها حکمرانی خدا بشر را سعادتمند خواهد کرد.‏ در نهایت یَهُوَه خدا شرارت و عاملین آن را کاملاً نابود خواهد ساخت.‏ حال اگر پس از آن بار دیگر کسی حکمرانی محبت‌آمیز او را زیر سؤال برد،‏ دیگر نیازی نیست که خدا برای اثبات نادرستی آن،‏ فرصتی دوباره دهد و بار دیگر شرارت پا گیرد.‏ بلکه او با استناد به آنچه بر بشر گذشته است،‏ سریع آن سرکش را نابود خواهد کرد.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۱۱ ۳:‏۵،‏ ۶

صحبت در مورد پادشاهی خدا برای عیسی لذّت‌بخش بود.‏ بر طبق گزارشات کتاب مقدّس او بیش از هر موضوعی دیگر در مورد پادشاهی خدا صحبت کرد و طی خدمتش بیش از ۱۰۰ بار به آن اشاره کرده است.‏ حقیقتاً پادشاهی خدا برای او بسیار پر اهمیت بود.‏ (‏مت ۱۲:‏۳۴‏)‏ عیسی کمی پس از رستاخیزش بر بیش از ۵۰۰ نفر ظاهر شد؛‏ احتمالاً این عده بعدها از جمله مبشّران پادشاهی شدند.‏ (‏۱قر ۱۵:‏۶‏)‏ چه بسا در همان زمان بود که عیسی فرمان رساندن پیام پادشاهی به مردمِ «همهٔ قوم‌ها» را داد؛‏ فرمانی که می‌توان گفت در آن زمان کاری عظیم بود.‏ همان گونه که عیسی پیشگویی کرد این فعالیت تا «پایان نظام حاضر» ادامه می‌یافت که اینچنین نیز بوده است.‏ به احتمال قوی شما نیز در اجرای این فرمان و تحقق این پیشگویی سهیم هستید.‏ (‏مت ۲۸:‏۱۹،‏ ۲۰‏)‏ و خدای ما،‏ ما را «با هر آنچه نیکوست» مجهز ساخته تا بتوانیم مأموریتی را که به ما محوّل کرده به انجام رسانیم.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۱۱ ۵:‏۱-‏۳

آنان که دست‌نوشته‌های باستانی کتاب مقدّس به زبان عبری را بررسی کرده‌اند به کرّات با نام خدا مواجه شده‌اند؛‏ از جمله این دست‌نوشته‌ها طومار دریای مرده (‏طومار بحرالمیّت)‏ است.‏ در عبری نام خدا با چهار حرف نوشته می‌شود،‏ این چهار حرف به تتراگراماتُن معروف است.‏ نام الٰهی نه تنها در این دست‌نوشته‌های کهن موجود است،‏ بلکه در برخی نسخه‌ها از ترجمهٔ یونانی هفتادی (‏ترجمهٔ سَبْعینی)‏ نیز دیده می‌شود.‏ قدمت این نسخه‌ها به۲۰۰ سال قبل از مسیح تا ۱۰۰ سال بعد از او برمی‌گردد.‏ برخلاف شواهد روشنی که ثابت می‌کنند باید نام خدا در کتاب مقدّس ذکر شود،‏ در بسیاری از ترجمه‌ها،‏ این نام مقدّس کاملاً حذف شده است.‏ در سال ۱۹۵۲ ترجمهٔ آمریکن استاندارد ورژن مربوط به سال ۱۹۰۱،‏ ویرایش شد و به چاپ رسید.‏ نام خدا در ویرایش ۱۹۰۱ این ترجمه ذکر شده است،‏ اما در ویرایش جدید این نام حذف شد.‏ چرا؟‏ در پیشگفتار این ویرایش جدید آمده است:‏ «برای ایمانداران در کلیساهای مسیحی استفاده از هر نام خاصّی برای خداوند یکتا و واحد کاملاً نابجاست.‏» در ترجمه‌های مختلف،‏ چه به زبان انگلیسی چه به زبان‌های دیگر همین روند پیش گرفته شده است.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۱۲ ۲:‏۳-‏۵