مارس

پیران دلسوز و دوراندیش تجربیاتی را که طی سال‌ها خدمت وفادارانه کسب کرده‌اند،‏ در اختیار برادران جوان می‌گذارند.‏ (‏مز ۷۱:‏۱۷،‏ ۱۸‏)‏ پیرانی که به آموزش برادران توجه می‌کنند برای جماعت برکت هستند.‏ این تلاش آنان به استحکام جماعت کمک می‌کند.‏ چگونه؟‏ چنین آموزش و توجهی برادران بیشتری را آماده می‌سازد که جماعت را تقویت بخشند و متحد نگاه دارند.‏ جماعت‌ها نه فقط اکنون،‏ بلکه به خصوص در زمان‌های سخت،‏ طی مصیبت عظیم نیاز به چنین برادرانی دارند.‏ (‏حز ۳۸:‏۱۰-‏۱۲؛‏ میکا ۵:‏۵،‏ ۶‏)‏ از این رو،‏ ای پیران عزیز،‏ اکنون در برنامهٔ خدمت خود زمانی را به آموزش برادران اختصاص دهید.‏ البته ما کاملاً از این امر آگاهیم که رسیدگی به امور ضروری جماعت،‏ برای شما پیران،‏ احتمالاً اکنون نیز زمانی باقی نمی‌گذارد.‏ پس لازم است بخشی از زمانی را که صرف امور ضروری جماعت می‌کنید،‏ به آموزش برادران اختصاص دهید.‏ (‏جا ۳:‏۱‏)‏ چنین دوراندیشی و بصیرتی،‏ فواید بسیاری برای آیندهٔ جماعت به همراه خواهد داشت.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۴ ۱:‏۸-‏۱۰

واضح است که پیام کتاب مقدّس برای تمامی انسان‌هاست.‏ اما آیا کلام یَهُوَه خدا می‌تواند شخص شما را به او نزدیک‌تر سازد؟‏ بی‌شک چنین است.‏ مرتباً کلام خدا را بخوانید و تأمّل کنید که چه احساسی نسبت به آن مطلب دارید و چگونه می‌توانید آنچه را می‌آموزید به کار بندید.‏ با این کار در واقع به سخنان یَهُوَه گوش سپرده‌اید.‏ در نتیجه او یاور و دوست صمیمی‌تان می‌شود و شما به او نزدیک‌تر خواهید شد.‏ (‏عبر ۴:‏۱۲؛‏ یعقو ۱:‏۲۳-‏۲۵‏)‏ برای مثال،‏ هنگامی که گفتهٔ عیسی را می‌خوانید که می‌گوید:‏ «دیگر گنج برای خود بر زمین میندوزید،‏» چه احساسی نسبت به آن دارید؟‏ اگر در زندگی‌تان به آنچه یَهُوَه از شما خواسته است اولویت می‌دهید،‏ با خواندن این آیه احساس خواهید کرد که یَهُوَه از شما خشنود است.‏ اما ممکن است با خواندن این آیه تشخیص دهید که لازم است زندگی‌تان را ساده‌تر کرده،‏ بیشتر بر پرستش و خدمتتان به خدا تمرکز کنید.‏ در واقع بدین گونه یَهُوَه به شما کمک می‌کند که تشخیص دهید،‏ چگونه می‌توانید به او نزدیک‌تر شوید.‏—‏مت ۶:‏۱۹،‏ ۲۰‏.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۴ ۳:‏۳-‏۵

ما نیز همچون پولُس خود را به خدمت موعظه مشغول می‌کنیم و به یَهُوَه اعتماد داریم که او ‹همهٔ چیزهای دیگر را برای ما مهیا خواهد کرد.‏› (‏مت ۶:‏۳۳‏)‏ به عنوان مبشّران پادشاهی خدا «وظیفهٔ موعظهٔ بشارت» به ما سپرده شده است و یَهُوَه ما را «همکاران» خود می‌شمارد.‏ (‏۱تسا ۲:‏۴؛‏ ۱قر ۳:‏۹‏)‏ اگر در خدمت به یَهُوَه خدا فعال باشیم،‏ برایمان آسان‌تر خواهد بود که برای گرفتن پاسخ دعاهایمان منتظر بمانیم.‏ پس باشد که از زمانی که داریم بهره جوییم و رابطه‌مان را با یَهُوَه خدا قوی سازیم.‏ هنگامی که با وضعیتی روبرو می‌شویم که ما را نگران می‌کند،‏ آن را فرصتی برای نزدیک شدن به یَهُوَه بشماریم.‏ اگر کتاب مقدّس را مرتب مطالعه و بر آن تأمّل کنیم،‏ به یَهُوَه دعا کنیم و در خدمت به او فعال باشیم،‏ می‌توانیم اطمینان داشته باشیم که یَهُوَه ما را برای تحمّل هر سختی‌ای چه اکنون و چه در آینده یاری خواهد کرد.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۴ ۴:‏۱۷،‏ ۱۸

غرور می‌تواند صلح یک جماعت را به هم بزند.‏ تکبّر و کینه در سخنان و اعمال شخص نمایان می‌شود و می‌تواند به‌شدّت دیگران را آزار دهد.‏ (‏امث ۱۲:‏۱۸‏)‏ اگر ما این ضعف را در خود می‌بینیم که خود را برتر از دیگران بدانیم باید به یاد داشته باشیم که «خداوند از هر که دلش متکبّر باشد کراهت دارد.‏» (‏امث ۱۶:‏۵‏)‏ باید دیدگاهمان را نسبت به کسانی که از کشورها،‏ فرهنگ‌ها یا نژادهای دیگر هستند،‏ بررسی کنیم.‏ اگر در دلمان نژادپرستی و ملیت‌گرایی را راه داده‌ایم،‏ این حقیقت مسلّم را نادیده می‌گیریم که خدا «از یک انسان همهٔ قوم‌ها را به وجود آورد.‏» (‏اعما ۱۷:‏۲۶‏)‏ پس تنها یک نژاد وجود دارد،‏ چون جد تمام بشر یک نفر،‏ همان آدم بوده است.‏ از این رو چقدر نامعقول خواهد بود که تصوّر کنیم برخی نژادها ذاتاً برتر یا پست‌تر از نژادهای دیگر است.‏ چنین طرز فکری باعث می‌شود که به دام شیطان بیفتیم،‏ زیرا او می‌خواهد که محبت ما مسیحیان را نسبت به هم سرد کند و اتحادمان را از هم بپاشد.‏ (‏یو ۱۳:‏۳۵‏)‏ برای این که بتوانیم در جنگ با شیطان پیروز شویم باید هر نوع غرور بی‌جا را از دلمان ریشه‌کن کنیم.‏—‏امث ۱۶:‏۱۸‏.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۵ ۲:‏۸،‏ ۹

یَهُوَه وعدهٔ آینده‌ای فوق‌العاده را به ما داده است؛‏ فناناپذیری در آسمان برای مسح‌شدگان وفادار و زندگی ابدی بر زمین برای دیگر خادمان وفادارش.‏ (‏یو ۱۰:‏۱۶؛‏ ۱۷:‏۳؛‏ ۱قر ۱۵:‏۵۳‏)‏ در آن زمان دیگر درد و مصیبتی برای هیچ یک از ما وجود نخواهد داشت.‏ بی‌شک،‏ یَهُوَه از دردهای امروز ما آگاه است،‏ همان گونه که از درد و رنج اسرائیلیان،‏ زمان بردگی‌شان در مصر آگاه بود.‏ در واقع یَهُوَه همدرد آنان بود و «در تمامی رنجهای ایشان،‏ او نیز رنج کشید.‏» (‏اشع ۶۳:‏۹‏)‏ قرن‌ها پس از آن،‏ زمانی که اسرائیلیان معبد را بازسازی می‌کردند و هراس از دشمنان در دلشان افتاده بود،‏ یَهُوَه خدا به آنان گفت:‏ ‹هر که دست بر شما نهد،‏ بر مردمک چشم من دست نهاده است.‏› (‏زکر ۲:‏۸‏)‏ درست همان گونه که مادری به دلیل احساس لطیفی که به نوزادش دارد از او مراقبت می‌کند،‏ یَهُوَه نیز خادمانش را دوست دارد و می‌خواهد که به آنان کمک کند.‏ (‏اشع ۴۹:‏۱۵‏)‏ در واقع می‌توان گفت،‏ یَهُوَه می‌تواند خود را جای دیگران بگذارد و او این توانایی را در وجود ما نیز نهاده است.‏—‏مز ۱۰۳:‏۱۳،‏ ۱۴‏.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۵ ۴:‏۲

آیا منظور عیسی این بود که فقر همیشه بر زمین وجود خواهد داشت؟‏ خیر.‏ منظور او وجود فقر در سیستم شریر شیطان بود.‏ دنیای جدید کاملاً متفاوت خواهد بود.‏امروزه به دلیل طمع و بی‌عدالتی در حکومت‌های بشری،‏ صدها میلیون انسان در فقر زندگی می‌کنند.‏ سختی‌ها به‌زودی پایان می‌یابد!‏ (‏مز ۷۲:‏۱۶‏)‏ معجزات عیسی به ما اطمینان می‌بخشد که او میل،‏ توانایی و اختیار آن را دارد که برای فایدهٔ همهٔ ما وارد عمل شود.‏ (‏مت ۱۴:‏۱۴-‏۲۱‏)‏ حال ما که توانایی انجام معجزه را نداریم،‏ چگونه می‌توانیم عیسی را سرمشق قرار دهیم؟‏ ما می‌توانیم از وقت و انرژی خود در راه رساندن وعده‌های زیبای کلام خدا به همنوعانمان استفاده کنیم.‏ این وظیفهٔ ما شاهدان یَهُوَه است که این حقایق باارزش را به مردم بگوییم.‏ (‏روم ۱:‏۱۴،‏ ۱۵‏)‏ تعمّق بر وعده‌های خدا،‏ ما را از دل ترغیب می‌کند که خبر خوش را با اشتیاق به دیگران برسانیم.‏—‏مز ۴۵:‏۱؛‏ ۴۹:‏۳‏.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۶ ۱:‏۷،‏ ۱۰،‏ ۱۱

اگر برای دوستی‌مان با یَهُوَه ارزش بسیار قائلیم،‏ تمام سعی خود را می‌کنیم که در همهٔ جنبه‌های زندگی‌مان او را خشنود سازیم،‏ از جمله با افکارمان.‏ برای داشتن دلی طاهر،‏ لازم است که افکارمان را بر هر آنچه پاک،‏ شریف و درخور ستایش است متمرکز کنیم.‏ (‏مز ۲۴:‏۳،‏ ۴؛‏ ۵۱:‏۶؛‏ فیلیپ ۴:‏۸‏)‏ درست است که یَهُوَه می‌داند ما ناکامل هستیم و امیال نادرست سراغمان می‌آید،‏ ولی ما نمی‌خواهیم با پرورش افکار و امیال ناپاک او را غمگین سازیم.‏ از این رو تمام سعی خود را برای دور کردن چنین افکاری می‌کنیم.‏ (‏پیدا ۶:‏۵،‏ ۶‏)‏ تأمّل بر این موضوع ما را بیشتر مصمم می‌سازد که افکارمان را پاک نگاه داریم.‏ یک راه نبرد با افکار نادرست،‏ دعا به یَهُوَه است.‏ وقتی با دعا به یَهُوَه توکّل می‌کنیم،‏ او با روح‌القدسش به ما کمک می‌کند و قدرت لازم را برای پاک ماندن به ما می‌دهد.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۶ ۳:‏۴،‏ ۵

عیسی در دعای نمونه به ما آموخت که برای ‹نان روزانه‌مان› دعا کنیم،‏ نه فقط ‹نان روزانهٔ خود.‏› ویکتور یکی از سرپرستان حوزه در آفریقا می‌گوید:‏ «من اغلب عمیقاً از یَهُوَه تشکر می‌کنم که من و همسرم نباید به فکر این باشیم که وعدهٔ بعدی غذایمان از کجا می‌رسد؛‏ یا این که نگران باشیم که چه کسی اجارهٔ محل اقامتمان را پرداخت می‌کند.‏ برادران مهربانمان هر روز از ما مراقبت می‌کنند.‏ دعای من این است که این برادران با وجود فشار اقتصادی بتوانند چرخ زندگی‌شان را بگردانند.‏» شاید ما خود غذای کافی داشته باشیم،‏ اما بسیاری از برادرانمان نیازمند یا مصیبت‌زده باشند.‏ ما باید برای آنان دعا کرده،‏ همچنین هماهنگ با دعایمان عمل کنیم.‏ برای نمونه،‏ می‌توانیم آنچه که داریم با هم‌ایمانان نیازمندمان تقسیم کنیم.‏ می‌توانیم با آگاهی از این که کمک‌های مالی‌مان برای فعالیت جهانی به بهترین نحو استفاده می‌شود،‏ مرتباً در این کار سهیم شویم.‏—‏۱یو ۳:‏۱۷‏.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۶ ۵:‏۴-‏۶

در اِشَعْیا ۶۰:‏۱۷ دگرگونی‌های شگرفی در رابطه با بخش زمینی سازمان یَهُوَه پیشگویی شده است.‏ جوانان یا آنان که سال‌های زیادی نیست که با سازمان یَهُوَه آشنا هستند،‏ در مورد این دگرگونی‌ها خوانده یا شنیده‌اند.‏ اما به راستی چه افتخاری نصیب آن گروه از برادران و خواهرانی شده است که خود این دگرگونی‌ها را تجربه کرده‌اند!‏ جای تعجب نیست که آنان اطمینان دارند که یَهُوَه از طریق پادشاه منتخبش،‏ سازمان خود را راهنمایی و هدایت می‌کند.‏ اطمینان این افراد بر شالوده‌ای محکم بنا شده است که همهٔ ما را از پشتیبانی یَهُوَه مطمئن می‌سازد.‏ زمانی که پای صحبت این افراد می‌نشینیم ایمانمان به یَهُوَه استوارتر و اعتمادمان به او تقویت می‌شود.‏ قطع‌نظر از این که چند سال است که در سازمان یَهُوَه فعال هستیم،‏ باید با دیگران در مورد آن صحبت کنیم.‏ به راستی امروزه وجود بهشت روحانی در این دنیای شریر،‏ فاسد و عاری از محبت معجزه است!‏ ب۱۵ ۱۵/‏۷ ۱:‏۱۲،‏ ۱۳

نتیجهٔ جنگ حارمَگِدّون به تکریم نام مقدّس خدا می‌انجامد.‏ در آن زمان تمامی آنان که به اصطلاح در ردهٔ بزها قرار گرفته‌اند،‏ ‹به مرگ ابدی خواهند رسید.‏› (‏مت ۲۵:‏۳۱-‏۳۳،‏ ۴۶‏)‏ سرانجام زمین از هر شرارت پاک خواهد شد و گروه عظیم بخش نهایی مصیبت عظیم را پشت سر خواهد گذاشت.‏ با توجه به این رویدادهای هیجان‌انگیزی که در انتظارمان است،‏ هر یک از ما اکنون چه باید بکند؟‏ پِطرُس رسول تحت الهام خدا چنین نوشت:‏ «پس حال که همهٔ این‌ها بدین طریق نابود خواهد شد،‏ دقت کنید که چگونه مردمانی باید باشید!‏ شما باید در رفتار خود مقدّس باشید و در اعمال خود نشان دهید که زندگی‌تان را به خدا وقف کرده‌اید.‏ همچنین برای آمدن روز یَهُوَه انتظار بکشید .‏ .‏ .‏ پس ای عزیزان،‏ چون برای این‌ها انتظار می‌کشید،‏ تمام سعی خود را بنمایید تا او شما را سرانجام بی‌لکه،‏ بی‌عیب و در صلح بیابد.‏» (‏۲پطر ۳:‏۱۱،‏ ۱۲،‏ ۱۴‏)‏ باشد که مصمم بوده پرستشمان را پاک نگاه داریم و از پادشاه صلح حمایت کنیم.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۷ ۲:‏۱۷،‏ ۱۸

سازمان یَهُوَه تلاش بسیار کرده است که بتواند هزینهٔ ساخت سالن‌هایی ساده را تأمین کرده،‏ آن‌ها را برای پرستش یهوه آماده کند.‏ طراحی،‏ ساخت یا بازسازی آن‌ها را داوطلبانی بدون دریافت مزد انجام می‌دهند.‏ از نوامبر ۱۹۹۹ بیش از ۲۸٬۰۰۰ مرکز جدید و زیبا به منظور پرستش پاک برای جماعات سراسر دنیا آماده شده است.‏ این بدین معنی است که در ۱۵ سال اخیر به طور متوسط هر روز پنج سالن جماعت جدید در دنیا ساخته شده است.‏ هر کجا که نیاز به سالن جماعت است برای ساخت آن کوشش فراوان می‌شود.‏ در این خصوص این اصل کتاب مقدّس در نظر گرفته می‌شود که از مازاد یکی،‏ کمبود دیگران جبران شود تا ‹مساوات برقرار شود.‏› (‏۲قر ۸:‏۱۳-‏۱۵‏)‏ از این طریق،‏ برای جماعاتی که توانایی مالی ساخت سالن جماعت را نداشته‌اند،‏ مراکزی زیبا برای پرستش پاک بنا شده است.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۷ ۴:‏۹-‏۱۱

تحقق نشانه‌ای که عیسی برای حضور خود داد باید برای پیروانش چنان قابل رؤیت باشد که هشدار او را به گوش گیرند و «هوشیار» بمانند.‏ (‏مت ۲۴:‏۲۷،‏ ۴۲‏)‏ از سال ۱۹۱۴ چنین بوده است.‏ از آن زمان تا کنون،‏ جنبه‌های مختلف نشانه‌ای که عیسی داد،‏ در حال تحقق است.‏ بی‌گمان،‏ ما اکنون در «دوران پایانی نظام حاضر» زندگی می‌کنیم،‏ دورانی محدود که به پایان این نظام شریر می‌انجامد.‏ (‏مت ۲۴:‏۳‏)‏ چرا ما مسیحیان باید همچنان در انتظار پایان نظام حاضر باشیم؟‏ ما به دلیل اطاعت از عیسی و تشخیص نشانهٔ حضور اوست که انتظار می‌کشیم.‏ در واقع،‏ انتظار ما از روی زودباوری و ساده‌لوحی نیست،‏ بلکه بر پایهٔ دلایل محکم از آیات کتاب مقدّس است که هوشیار و بیدار هستیم.‏ آری،‏ ما برای پایان یافتن این نظام شریر انتظار می‌کشیم.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۸ ۲:‏۸،‏ ۹

در دنیای جدید دنباله‌روی از علایق شخصی و تفریح جای خود را خواهد داشت.‏ یَهُوَه ما را چنین آفریده است که علایقی داشته باشیم،‏ دست‌آوردهایمان مایهٔ لذّت ما باشد و از تفریحات سالم لذّت ببریم.‏ از آنجا که او ما را چنین خلق کرده است،‏ می‌توانیم اطمینان داشته باشیم که این عطش ما را نیز به تمامی سیراب خواهد کرد.‏ (‏جا ۲:‏۲۴‏)‏ در این خصوص و زمینه‌های دیگر نیز یَهُوَه همیشه ‹آرزوی هر موجود زنده را برآورده خواهد ساخت.‏› تفریح و استراحت جای خود را دارند،‏ با این همه از این‌ها لذّت بیشتری خواهیم برد،‏ اگر پیش از این‌ها به رابطه‌مان با خدا اولویت دهیم.‏ در بهشت روی زمین نیز چنین خواهد بود.‏ پس عاقلانه است که اکنون بیاموزیم که در زندگی علایق شخصی‌مان را در جای درست قرار داده،‏ به پادشاهی خدا اولویت دهیم و بر برکات روحانی‌ای که اکنون قوم خدا از آن بهره می‌برند،‏ تمرکز کنیم.‏ (‏مت ۶:‏۳۳‏)‏ در بهشتی که پیش رو داریم،‏ از چنان شادی‌ای برخوردار خواهیم شد که پیش از آن تجربه نکرده‌ایم.‏ باشد که با آماده کردن خود برای «زندگی واقعی» خواست و میل قلبی‌مان را برای زندگی در دنیای جدید نشان دهیم.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۸ ۳:‏۱۷،‏ ۱۸

عیسی بر زمین انسانی کامل بود که در میان انسان‌هایی ناکامل زندگی می‌کرد.‏ والدینی ناکامل او را بزرگ کردند و بقیهٔ اعضای خانواده‌اش نیز ناکامل بودند.‏ حتی نزدیک‌ترین پیروانش نیز روحیهٔ جاه‌طلبی و خودپسندی از خود نشان می‌دادند.‏ برای مثال شب پیش از اعدام عیسی «بحثی شدید نیز میانشان درگرفت که کدام یک از همه بزرگ‌تر محسوب می‌شود.‏» (‏لو ۲۲:‏۲۴‏)‏ اما عیسی اطمینان داشت که پیروانش با وجود ناکاملی‌شان می‌توانند از لحاظ روحانی رشد کرده،‏ جماعتی متحد پایه‌گذاری کنند.‏ همان شب عیسی برای اتحاد رسولانش دعا کرد و از پدر آسمانی‌اش چنین خواست:‏ «همه یک باشند و همان گونه که ای پدر،‏ تو در اتحاد با من هستی و من در اتحاد با تو،‏ آنان نیز در اتحاد با ما باشند .‏ .‏ .‏ تا همان گونه که ما یک هستیم،‏ آنان نیز یک باشند.‏»—‏یو ۱۷:‏۲۱،‏ ۲۲‏.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۹ ۱:‏۱۰،‏ ۱۱

مشکلات و وسوسه‌هایی که ما خادمان وقف‌شدهٔ یَهُوَه امروز با آن روبرو هستیم،‏ همچون توفان و موجی است که پِطرُس را هنگام راه رفتن بر روی آب احاطه کرده بود.‏ هر چقدر هم که این مشکلات شدید باشد ما می‌توانیم با پشتیبانی یَهُوَه پایدار بمانیم.‏ توجه کنید که بادی شدید یا موجی عظیم نبود که پِطرُس را در آب فرو برد.‏ کتاب مقدّس در مورد او می‌گوید:‏ «وقتی توفان را دید،‏ ترسید.‏» (‏مت ۱۴:‏۲۴-‏۳۲‏)‏ پِطرُس چشم از عیسی برداشت و بر قدرت توفان تمرکز کرد و همین باعث شد که ایمانش متزلزل شود.‏ مشابهاً اگر ما نیز بر توفانِ مشکلاتمان تمرکز کنیم،‏ به حمایت و پشتیبانی یَهُوَه شک خواهیم کرد.‏ هر یک از ما می‌تواند ایمانش را از دست بدهد و این خطری جدّی است.‏ کتاب مقدّس به گناهی اشاره کرده است که «به‌راحتی به دست و پای ما می‌پیچد؛‏» این گناه همان ضعیف شدن یا از دست دادن ایمان است.‏ (‏عبر ۱۲:‏۱‏)‏ همان طور که تجربهٔ پِطرُس نشان می‌دهد،‏ اگر بر چیزی اشتباه تمرکز کنیم،‏ ایمان ما می‌تواند خیلی سریع ضعیف شود.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۹ ۳:‏۱،‏ ۶،‏ ۷

قاعدتاً وقتی کسی هدیه‌ای به شما می‌دهد،‏ آن را بدیهی نمی‌شمارید و به شکلی قدردانی‌تان را بابت آن نشان می‌دهید.‏ همچنین،‏ چون برای آن هدیه ارزش قائلید از آن استفاده می‌کنید.‏ یَهُوَه همیشه هر آنچه ما برای زندگی و لذّت بردن از آن نیاز داریم به ما می‌بخشد.‏ آیا همین امر ما را بر نمی‌انگیزد که محبت‌مان را به او ابراز کنیم؟‏ یَهُوَه برای صدها سال از اسرائیلیان مراقبت و نگهداری کرد و برکات فراوان،‏ چه مادی چه روحانی به آنان بخشید.‏ (‏تث ۴:‏۷،‏ ۸‏)‏ البته آنان اگر از قوانین یَهُوَه اطاعت می‌کردند،‏ می‌توانستند همچنان از برکات او برخوردار شوند.‏ از جمله قوانین یَهُوَه این بود که آنان باید از «بهترین نوبر زمین خود» به او می‌بخشیدند.‏ (‏خرو ۲۳:‏۱۹‏)‏ اسرائیلیان با به گوش گرفتن فرامین او نشان می‌دادند که محبت او و برکاتی را که یَهُوَه به آنان می‌بخشید،‏ بدیهی نمی‌شمارند و برای آن ارزش قائلند.‏—‏تث ۸:‏۷-‏۱۱‏.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۹ ۵:‏۵،‏ ۶

ما چگونه می‌توانیم دست یَهُوَه را در زندگی خود ببینیم؟‏ در زیر چند نمونه ذکر می‌شود.‏ شاید به گونه‌ای با حقیقت آشنا شده باشید که حس کنید به وضوح دست یَهُوَه در کار بوده است.‏ آیا برایتان پیش آمده است که به جلسات جماعت بروید و با شنیدن برنامه‌ای در جماعت با خود بگویید که این همان چیزی بود که احتیاج داشتم؟‏ یا شاید تجربه کرده باشید که یَهُوَه دعای شما را پاسخ گفته است.‏ شاید برای خود هدف گذاشته بوده‌اید که خدمت موعظه‌تان را افزایش دهید و پشتیبانی یَهُوَه را برای رسیدن به هدفتان دیده باشید.‏ یا شاید به دلیل درکتان از تعالیم کتاب مقدّس از شغل یا کاری دست کشیدید و حقیقتِ این وعدهٔ خدا را تجربه کرده باشید که می‌گوید:‏ «من هرگز تو را ترک نخواهم کرد.‏» (‏عبر ۱۳:‏۵‏)‏ اگر از نظر روحانی هوشیار بوده و از دلی پاک برخوردار باشید،‏ دست یاری‌بخش یَهُوَه خدا را در زندگی‌تان به وضوح می‌بینید.‏ چگونه می‌توانیم «دلی پاک» داشته باشیم؟‏ باید افکارمان را پاک نگاه داریم و از انجام هر آنچه نادرست و بد است دوری کنیم.‏ (‏۲قر ۴:‏۲‏)‏ پس برای این که خدا را ببینیم باید رابطه‌مان را با او قوی سازیم.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۱۰ ۱:‏۱۷،‏ ۱۹

در میان جمعیتی که به اورشلیم آمده بود،‏ تعدادی نوکیش یونانی بودند که تحت تأثیر اعمال عیسی قرار گرفتند و از فیلیپُس خواهش کردند که عیسی را ببینند.‏ ولی عیسی نمی‌خواست که میان مردم محبوبیت کسب کند تا از حمایت آن‌ها برخوردار شود و به دست دشمنان خدا کشته نشود.‏ او بر امور مهم‌تری که در پیش داشت تمرکز کرد.‏ عیسی به فیلیپُس و آندریاس گفت که به زودی کشته خواهد شد و سپس به آنان یادآوری کرد:‏ «کسی که جان خود را دوست بدارد،‏ آن را تباه خواهد ساخت،‏ اما کسی که در این دنیا از جان خود نفرت داشته باشد،‏ آن را برای زندگی جاودان حفظ خواهد کرد.‏» او آنان را مطابق آیهٔ امروز به پیروی از الگوی خود ترغیب کرد.‏ فیلیپُس نیز می‌توانست این پیام را با آن نوکیشان در میان بگذارد.‏ (‏یو ۱۲:‏۲۰-‏۲۵‏)‏ با این که تمرکز عیسی در زندگی بر موعظهٔ خبر خوش بود،‏ به امور دیگری نیز می‌پرداخت.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۱۰ ۳:‏۱۳،‏ ۱۴

شاگردان عیسی بارها در مورد این که کدام یک از آنان بزرگ‌تر است با هم مشاجره می‌کردند،‏ عیسی این مشکل را نادیده نگرفت.‏ حتی اگر پند او را به گوش نگرفتند او در تعلیم آنان کوتاهی نکرد.‏ بلکه بارها و بارها با مهربانی و نرمی در زمان و محل مناسب تلاش کرد طرز فکر اشتباه آنان را اصلاح کند.‏ (‏مرق ۹:‏۳۳-‏۳۷‏)‏ با تأدیب و اصلاحِ فرزندتان محبتتان را به او نشان دهید.‏ گاه تنها کافی است که برایش توضیح دهید که چرا کاری درست یا نادرست است.‏ شاید فرزندتان به آنچه شما می‌گویید،‏ عمل نکند.‏ (‏امث ۲۲:‏۱۵‏)‏ در این صورت،‏ همچون عیسی رفتار کنید.‏ در محل و زمان مناسب با مهربانی و نرمی صبورانه او را آموزش دهید،‏ راهنمایی و اصلاح کنید.‏ اِلِین خواهری از آفریقای جنوبی روشی را که والدینش برای تأدیب او به کار می‌بستند به یاد می‌آورد.‏ او می‌گوید:‏ «تأدیب آنان هیچ گاه با عصبانیت همراه نبود و همیشه دلیل آن را برایم می‌گفتند.‏ از این رو احساس امنیت می‌کردم.‏ حد و حدود خودم را می‌دانستم و می‌دانستم که آنان از من چه انتظاری دارند.‏» ب۱۵ ۱۵/‏۱۱ ۱:‏۵،‏ ۶

تصوّرش را بکنید اگر خدا محبتی به انسان‌ها نداشت،‏ زندگی چگونه می‌بود؟‏ تنها نظری بر تاریخ سیاه بشر در این دنیا کافی است که پاسخ را بدانیم؛‏ دنیایی که تحت حکومت‌های انسانی زیر سایهٔ شوم خدای بی‌مهر و خشمگین آن،‏ شیطان ابلیس می‌چرخد.‏ (‏۲قر ۴:‏۴؛‏ ۱یو ۵:‏۱۹؛‏ مکا ۱۲:‏۹،‏ ۱۲‏)‏ این خود از آیندهٔ تیره‌ای خبر می‌دهد که اگر خدا به انسان‌ها محبت نداشت،‏ بشر در آن گرفتار می‌شد.‏ شیطان علیه حکمرانی خدا سرکشی کرد و به حق و شایسته بودن حکمرانی عالمگیر خدا را زیر سؤال برد.‏ در واقع او ادعا کرد که حکمرانی او بهتر از حکمرانی آفریدگار است.‏ (‏پیدا ۳:‏۱-‏۵‏)‏ یَهُوَه به شیطان اجازه داد تا ادعای خود را ثابت کند،‏ اما این امری موقتی بود.‏ یَهُوَه خدای حکیم،‏ اجازه داد که زمان کافی بگذرد تا به روشنی نالایقی و بی‌کفایتی حکمرانی‌ها و به حق بودن حکمرانی او ثابت شود.‏ تاریخ بشر نشان می‌دهد که نه انسان و نه شیطان قادر نیستند حکومتی مناسب و شایسته برای انسان‌ها به وجود آورند.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۱۱ ۳:‏۳،‏ ۴

قوم یَهُوَه با تواضع مطابق این اصل اخلاقی‌ای که عیسی به آن اشاره کرد،‏ رفتار می‌کنند:‏ «شنیده‌اید که گفته شده بود:‏ ‹همسایه‌ات را محبت کن و از دشمنت نفرت داشته باش.‏› اما من به شما می‌گویم،‏ دشمنان خود را محبت نمایید و برای کسانی که آزارتان می‌دهند،‏ دعا کنید تا فرزندان پدر آسمانی خود باشید؛‏ زیرا او آفتابش را بر انسان‌های بد و خوب می‌تاباند و بارانش را بر انسان‌های درستکار و بدکار می‌باراند.‏» (‏مت ۵:‏۴۳-‏۴۵‏)‏ آری،‏ ما خادمان خدا باید بیاموزیم که قطع‌نظر از رفتار دشمنانمان به آنان محبت نماییم.‏ طرز فکر و عمل ما به عنوان قوم خدا،‏ در تمامی جنبه‌های زندگی،‏ باید حاکی از محبتمان به یَهُوَه خدا و همنوعمان باشد.‏ برای نمونه،‏ حتی اگر مخالفانمان را نیازمند ببینیم،‏ به آنان محبت می‌کنیم.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۱۱ ۴:‏۱۷،‏ ۱۹،‏ ۲۰

قوم خدا از توانایی سخن گفتن،‏ یعنی استفاده از زبان‌های مختلف برای جلال دادن یَهُوَه و آشنا کردن دیگران با خواست او استفاده کرده است.‏ اخیراً،‏ قوم خدا برای گسترش پرستش پاک،‏ از این توانایی برای ترجمهٔ کتاب مقدّس بهره جسته است.‏ هزاران ترجمه از کتاب مقدّس موجود است،‏ اما برخی در رساندن پیام متن اصلی امانتدارتر بوده‌اند.‏ در دههٔ ۱۹۴۰ کمیتهٔ ترجمهٔ کتاب مقدّس دنیای جدید اصولی را برای ترجمهٔ کتاب مقدّس وضع کرد که بیش از ۱۳۰ زبان از آن پیروی کرده‌اند.‏ این اصول از این قرارند:‏ ۱)‏ تقدیس نام خدا و بازگرداندن آن در جای درست در آیات.‏ (‏مت ۶:‏۹‏)‏ ۲)‏ تا جای ممکن ترجمهٔ پیام الهامی به صورت تحت‌اللفظی انجام شود،‏ اما چنانچه مفهوم اشتباه برداشت شود،‏ به جای ترجمهٔ کلمه‌به‌کلمه،‏ مفهوم صحیح ترجمه شود.‏ ۳)‏ استفاده از زبانی که به راحتی خوانده و درک شود.‏—‏نح ۸:‏۸‏.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۱۲ ۲:‏۱،‏ ۲

اگر صدای شیپور واضح و درست نباشد می‌تواند برای یک لشکر به معنی فاجعه باشد!‏ به همین صورت اگر کلماتمان را واضح و روشن بیان نکنیم،‏ ممکن است باعث سوءتفاهم شود و شخص متوجه حقیقت امر نشود.‏ (‏۱قر ۱۴:‏۹‏)‏ از این رو،‏ می‌خواهیم در انتخاب کلمات دقت کنیم و واضح و روشن صحبت کنیم،‏ اما در عین حال نمی‌خواهیم سخنان صریح و روشن ما این حس را در دیگران ایجاد کند که به آنان بی‌احترامی شده است.‏ در مَتّی باب‌های ۵ تا ۷ عیسی برای ما نمونه‌ای عالی از انتخاب کلمات مناسب بجا گذاشت.‏ او سعی نکرد که با کلماتی دشوار و نامفهوم مردم را تحت تأثیر قرار دهد.‏ گفته‌های او احساسات دیگران را جریحه‌دار نکرد.‏ در عین حال که تعالیم او بسیار مهم،‏ پرمفهوم و عمیق بود،‏ کلماتش ساده و برای مردم قابل فهم بود.‏ برای مثال،‏ وقتی عیسی می‌خواست شاگردانش را مطمئن سازد که نگران خوراک روزانهٔ خود نباشند،‏ به پرندگان آسمان اشاره کرد که یَهُوَه همیشه خوراکشان را فراهم می‌کند.‏ سپس از آنان پرسید:‏ «آیا ارزش شما بیش از آن‌ها نیست؟‏» (‏مت ۶:‏۲۶‏)‏ عیسی با این کلمات ساده به شاگردانش کمک کرد تا درسی مهم را درک کنند و دلگرمی یابند.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۱۲ ۳:‏۱۳،‏ ۱۴

ابراز محبت برادرانه به چه مفهوم است؟‏ پولُس از واژهٔ یونانی فیلادِلفیه استفاده کرد که مفهوم لغوی آن «دلبستگی به برادر» است.‏ محبت برادرانه احساس خاصّی است که دلبستگی شخصی،‏ صمیمی و عمیق را در بر دارد،‏ همچون دلبستگی و الفتی که میان اعضای خانواده یا دوستان نزدیک است.‏ (‏یو ۱۱:‏۳۶‏)‏ ما تظاهر نمی‌کنیم که برادر و خواهر هستیم،‏ ما به‌راستی برادر و خواهر هستیم.‏ (‏مت ۲۳:‏۸‏)‏ پولُس گفت:‏ «با محبت برادرانه یکدیگر را از صمیم دل دوست داشته باشید.‏ در حرمت گذاشتن به یکدیگر پیشقدم شوید.‏» (‏روم ۱۲:‏۱۰‏)‏ این محبت برادرانه،‏ در کنار محبت اصولی آگاپه،‏ قوم خدا را به یکدیگر نزدیک و متحد می‌سازد.‏ مسیحیان قطع‌نظر از ملیت هر شخص هر کس را که ایمان آوَرَد،‏ می‌پذیرند.‏ (‏روم ۱۰:‏۱۲‏)‏ یَهُوَه به ما آموخته است که یکدیگر را همچون برادر دوست بداریم.‏—‏۱تسا ۴:‏۹‏.‏ ب۱۶/‏۱ ۱:‏۵،‏ ۶

محبت به عیسی ما را برمی‌انگیزد که با جان و دل در خدمت موعظه و شاگردسازی فعال باشیم.‏ (‏مت ۲۸:‏۱۹،‏ ۲۰؛‏ لو ۴:‏۴۳‏)‏ طی ایّام مراسم یادبود،‏ این فرصت را خواهیم داشت که ۳۰ یا ۵۰ ساعت موعظه کنیم و به عنوان پیشگام کمکی خدمت کنیم.‏ آیا برایتان ممکن است که برنامه‌هایتان را طوری تنظیم کنید که بتوانید به این خدمت بپردازید؟‏ برادری که ۸۴ سال دارد و همسرش را از دست داده است به دلیل سن بالا و مشکلات سلامتی تصوّر نمی‌کرد که بتواند پیشگام کمکی شود.‏ اما پیشگامان آن منطقه به او کمک کردند.‏ ترتیب رفت و آمد او را می‌دادند و مناطقی را برای موعظه انتخاب می‌کردند که او قادر باشد در آن موعظه کند و بتواند به هدفش برسد و ۳۰ ساعت موعظه کند.‏ آیا شما نیز می‌توانید وارد عمل شوید و به کسی یاری رسانید که او نیز طی ایّام مراسم یادبود از شادی خدمت پیشگامی برخوردار شود؟‏ مسلّم است که شرایط هر شخص ایجاب نمی‌کند که پیشگام کمکی شود.‏ حتی اگر چنین است می‌توانیم از هر زمان و نیرویی که داریم بهره گیریم و یَهُوَه خدا را جلال دهیم.‏ این چنین نشان می‌دهیم که همچون پولُس محبت مسیح ما را نیز به عمل برانگیخته است.‏ ب۱۶/‏۱ ۲:‏۷،‏ ۱۱

شاید برای برخی این پرسش مطرح شود که اگر «گوسفندان دیگر» نام تمامی آنانی را که «اسرائیل خدا» را تشکیل می‌دهند ندانند،‏ چگونه می‌توانند آنان را همراهی کنند؟‏ در پیشگویی زَکریا به صورت مجازی به «ده تن» اشاره می‌شود که «دست به دامن یک یهودی شده،‏ خواهند گفت:‏ ‹بگذارید همراه شما بیاییم،‏ زیرا شنیده‌ایم که خدا با شماست.‏›» هر چند که در اینجا تنها به یک یهودی اشاره شده است،‏ در زبان اصلی در این آیه،‏ ضمیر «شما» به صورت جمع است و به بیش از یک نفر اشاره دارد.‏ پس در این آیه «یک یهودی» مظهر گروه مسح‌شدگان است نه یک شخص.‏ «گوسفندان دیگر» از این امر آگاهند و آنان در کنار این گروه،‏ یَهُوَه خدا را خدمت می‌کنند.‏ آنان نیاز ندارند که نام هر یک از اعضای این گروه را بدانند تا از آن شخص دنباله‌روی کنند.‏ کتاب مقدّس به هیچ وجه پیروی از یک شخص را تعلیم نمی‌دهد،‏ بلکه می‌گوید که پیشوای ما عیسی مسیح است و باید فقط از او پیروی کنیم.‏—‏مت ۲۳:‏۱۰‏.‏ ب۱۶/‏۱ ۴:‏۴

بزرگ‌ترین نیاز انسان از گهواره تا گور محبت است.‏ انسان محتاج و خواهان محبت است و البته منظور فقط رابطهٔ عاشقانه نیست.‏ ما محتاج ایجاد ارتباط و دوستی با دیگران هستیم.‏ اما نوعی از محبت هست که بیش از هر محبت دیگری به آن محتاجیم و آن محبت یَهُوَه خداست.‏ برای بسیاری غیر قابل تصوّر است که انسان‌ها بتوانند با خدای قادر مطلق دوستی‌ای بر پایهٔ محبت ایجاد کنند.‏ آیا برای ما نیز چنین است؟‏ به هیچ وجه!‏ در کلام خدا نمونه‌هایی از انسان‌های ناکامل ذکر شده است که دوست خدا بوده‌اند.‏ تأمّل بر این نمونه‌ها بسیار اهمیت دارد،‏ چرا که بهترین و باارزش‌ترین هدفی که ما می‌توانیم در زندگی دنبال کنیم،‏ ایجاد رابطهٔ دوستی با یَهُوَه خداست.‏ دوستی ابراهیم با یَهُوَه خدا نمونهٔ فوق‌العاده‌ای برای ماست که در کتاب مقدّس آمده است.‏ (‏یعقو ۲:‏۲۳‏.‏)‏ چگونه ابراهیم چنین رابطهٔ نزدیکی با خدا ایجاد کرد؟‏ عامل اصلی آن ایمانش بود.‏ در واقع،‏ در کتاب مقدّس ابراهیم «پدر همهٔ کسانی» خوانده شده است که ایمان دارند.‏—‏روم ۴:‏۱۱‏.‏ ب۱۶/‏۲ ۱:‏۱،‏ ۲

با این که حِزْقیا پسر یکی از بدترین پادشاهان یهودا بود،‏ او خود یکی از بهترین آنان شد.‏ (‏۲پاد ۱۸:‏۶‏)‏ حِزْقیا بر آن شد تا اعمال و خطاهای بزرگی را که پدرش مرتکب شده بود،‏ اصلاح کند.‏ او معبد را پاک ساخت،‏ برای گناهان قوم قربانی گذراند و بت‌پرستی را قاطعانه و به شکلی گسترده از میان برداشت.‏ (‏۲توا ۲۹:‏۱-‏۱۱،‏ ۱۸-‏۲۴؛‏ ۳۱:‏۱‏)‏ زمانی که حِزْقیا با مشکلات بزرگ و هراس‌آوری همچون تهدید حملهٔ سِنحاریب،‏ پادشاه آشور به اورشلیم روبرو شد،‏ شجاعت و ایمانی قوی از خود نشان داد.‏ او برای نجات به یَهُوَه خدا توکّل کرد و قومش را در حرف و عمل قوّت بخشید.‏ (‏۲توا ۳۲:‏۷،‏ ۸‏)‏ بعدها زمانی که حِزْقیا به دلیل غرورش نیاز به اصلاح داشت،‏ خود را متواضع ساخت و توبه کرد.‏ (‏۲توا ۳۲:‏۲۴-‏۲۶‏)‏ پس می‌توان دید که حِزْقیا اجازه نداد که گذشتهٔ او زندگی‌اش را تباه سازد و از آینده‌ای روشن محروم شود.‏ حِزْقیا ثابت کرد که دوست یَهُوَه خداست و نمونه‌ای که می‌توان از او سرمشق گرفت.‏ ب۱۶/‏۲ ۲:‏۱۱

شما می‌توانید در وهلهٔ اول به خدا وفادار بمانید و در عین حال با مهربانی‌تان به دیگران،‏ وفاداری‌تان به آنان را نیز حفظ کنید.‏ برای مثال،‏ ممکن است از گناه هم‌ایمانی باخبر شوید.‏ شاید وفاداری به او برایتان اهمیت داشته باشد،‏ به خصوص اگر دوست نزدیک یا از خویشاوندانتان باشد.‏ اما اگر گناه او را بپوشانید،‏ به خدا وفادار نبوده‌اید.‏ بی‌شک وفاداری به یَهُوَه در اولویت قرار دارد.‏ قاطع،‏ اما با مهربانی عمل کنید.‏ از دوست یا خویشاوندتان بخواهید که برای دریافت کمک نزد پیران جماعت برود.‏ اگر پس از این که زمانی کافی به او دادید چنین نکرد،‏ وفاداری شما به خدا،‏ باید شما را برانگیزد که با پیران جماعت در مورد آن صحبت کنید.‏ بدین سان به یَهُوَه وفادار بوده‌اید و در عین حال با برادر یا خواهرتان نیز با مهربانی عمل کرده‌اید،‏ چون پیران می‌توانند به او کمک کنند که دوباره به یَهُوَه نزدیک شود.‏ پیران بامهربانی و ملایمت او را اصلاح خواهند کرد.‏—‏لاو ۵:‏۱‏.‏ ب۱۶/‏۲ ۴:‏۱۴

منظور از اعمال «مقدّس» چیست؟‏ این اعمال شامل فعالیت‌های تو در جماعت همچون شرکت در جلسات و خدمت موعظه است.‏ همچنین دیگر فعالیت‌های مسیحی را نیز شامل می‌شود که از چشم دیگران به دور است،‏ همچون دعاهای تو در خلوت و مطالعهٔ شخصی‌ات.‏ کسی که زندگی خود را به یَهُوَه خدا وقف کرده است،‏ این فعالیت‌ها را باری در زندگی‌اش نمی‌داند،‏ بلکه روحیه‌ای همچون داوود پادشاه دارد که گفت:‏ «آرزویم،‏ ای خدایم،‏ انجام ارادهٔ توست؛‏ شریعت تو در دل من است.‏» (‏مز ۴۰:‏۸‏)‏ به یاد داشته باش که به عنوان مسیحی‌ای وقف‌شده و تعمیدگرفته،‏ تو خود از رابطه‌ای شخصی با یَهُوَه خدا برخورداری.‏ پس،‏ آنچه تو برای یَهُوَه انجام می‌دهی نباید وابسته به دیگران حتی والدینت باشد.‏ پیش گرفتن رفتاری مقدّس و انجام اعمالی که نشانگر وقف توست،‏ بیانگر این امر است که اطمینان داری حقیقت را یافته‌ای و می‌خواهی که معیارهای خدا را دنبال کنی.‏ به این ترتیب،‏ خیلی زود واجد شرایط تعمید می‌شوی.‏ ب۱۶/‏۳ ۲:‏۱۰،‏ ۱۲،‏ ۱۵

شریعت موسی اسرائیلیان را از اعمال غیراخلاقی و ادیان کاذب قوم‌های اطرافشان حفظ می‌کرد.‏ زمانی که اسرائیلیان راهنمایی‌های خدا را به گوش می‌گرفتند،‏ از برکت یَهُوَه برخوردار می‌شدند و اگر راهنمایی‌های او را نادیده می‌گرفتند عواقب تلخ آن را می‌چشیدند.‏ (‏تث ۲۸:‏۱،‏ ۲،‏ ۱۵‏)‏ به دلیل دیگری نیز راهنمایی‌های جدید نیاز بود.‏ شریعت اسرائیلیان را برای واقعهٔ مهمی که خواست یَهُوَه بود آماده می‌ساخت،‏ یعنی آمدن عیسی مسیح.‏ شریعت بیش از هر زمان روشن ساخت که اسرائیلیان ناکامل هستند و نیاز به فدیه یعنی قربانی‌ای کامل دارند که گناهان را به صورت کامل بپوشاند.‏ (‏غلا ۳:‏۱۹؛‏ عبر ۱۰:‏۱-‏۱۰‏)‏ افزون بر این،‏ شریعت موجب می‌شد که خاندان و تباری که مسیح از آن زاده می‌شد،‏ حفظ شود و شناخت او را در زمان ظهورش ممکن می‌ساخت.‏ آری،‏ شریعت همچون حافظ یا مراقبی موقتی عمل کرد که مردم را به سوی مسیح هدایت می‌کرد.‏ ب۱۶/‏۳ ۴:‏۶،‏ ۷