فوریه

اگر به عنوان یک شاهد یَهُوَه تعمید گرفته‌اید،‏ شما از چیزی بسیار با ارزش برخوردارید؛‏ رابطه‌ای شخصی با یَهُوَه.‏ اما ضعف‌های ما و حملات دنیای شیطان می‌تواند این رابطهٔ باارزش را تضعیف کند.‏ از این رو همهٔ ما باید تا حد ممکن رابطه‌مان را با یَهُوَه استوار سازیم.‏ آیا یَهُوَه خدا برای شما شخصی واقعی است؟‏ آیا او را دوست خود می‌دانید؟‏ آیا می‌خواهید که رابطه‌تان را با او نزدیک‌تر سازید؟‏ در آیهٔ امروز آمده است که چه می‌توان کرد.‏ مسلّم است که رابطهٔ شما با یَهُوَه رابطه‌ای دوطرفه است.‏ اگر قدم‌هایی برای نزدیک شدن به او بردارید،‏ او نیز قدم‌هایی برای نزدیک شدن به شما بر خواهد داشت.‏ هر چه بیشتر در نزدیک شدن به یَهُوَه تلاش کنید،‏ او نیز برای شما واقعی‌تر و رابطه‌تان با او استوارتر خواهد شد؛‏ طوری که احساسی همچون عیسی خواهید داشت که گفت:‏ «به‌راستی کسی هست که مرا فرستاد و .‏ .‏ .‏ من او را می‌شناسم.‏»—‏یو ۷:‏۲۸،‏ ۲۹‏.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۴ ۳:‏۱،‏ ۲

فرض کنید یکی از خویشاوندان عزیزتان از جماعت اخراج شود.‏ با توجه به تعالیم کتاب مقدّس می‌دانید که چگونه باید با او رفتار کنید.‏ (‏۱قر ۵:‏۱۱؛‏ ۲یو ۱۰‏)‏ با این حال،‏ ممکن است برایتان بسیار دشوار یا حتی به نظرتان غیرممکن آید که مطابق آن تعالیم عمل کنید.‏ آیا می‌توانید به یَهُوَه پدر آسمانی‌تان اعتماد داشته باشید که او به شما شکیبایی و قدرت لازم را ببخشد تا همواره مصممانه به خواست او عمل کنید؟‏ آیا این وضعیت را فرصتی می‌شمارید که بتوانید به او نزدیک‌تر شوید؟‏ آیا این گفته به این معنی است که نباید به خویشاوندانمان عشق بورزیم و به آنان دلبستگی داشته باشیم؟‏ مسلّماً خیر!‏ اما یَهُوَه را باید بیش از هر کس دوست بداریم.‏ (‏مت ۲۲:‏۳۷،‏ ۳۸‏)‏ اگر چنین عشقی به یَهُوَه داشته باشیم می‌توانیم به بستگانمان چه خادم یَهُوَه باشند،‏ چه نباشند به بهترین نحو کمک کنیم.‏ اگر نگران فرد اخراج‌شده هستید به یَهُوَه دعا کنید و هر آنچه در دل دارید به او بگویید.‏—‏فیلیپ ۴:‏۶،‏ ۷‏.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۴ ۴:‏۱۴،‏ ۱۶

رضایت داشتن از کار دیگران و حتی احترام و ارزشی معقول برای خود قائل بودن،‏ بجاست.‏ از ما انتظار نمی‌رود که بابت خانواده،‏ فرهنگ یا محلّی که در آن بزرگ شده‌ایم،‏ شرمسار باشیم.‏ (‏اعما ۲۱:‏۳۹‏)‏ از سوی دیگر نوعی از غرور می‌تواند روابط با دیگران را تیره و تار کند؛‏ به خصوص رابطهٔ ما با یَهُوَه و دوستی‌مان با او.‏ چنین غروری می‌تواند باعث شود که وقتی شخص پندی می‌شنود به جای این که با تواضع آن را بپذیرد،‏ آزرده‌خاطر شده،‏ پند را رد کند.‏ (‏مز ۱۴۱:‏۵‏)‏ این نوع غرور چنین تعریف می‌شود:‏ «خودبینی و خودپسندی» یا «رفتار متکبّرانهٔ شخصی که اغلب بدون داشتن دلیلی موجه،‏ تصوّر می‌کند از دیگران برتر است.‏» یَهُوَه از چنین غرور و تکبّری متنفر است.‏ (‏حز ۳۳:‏۲۸؛‏ عا ۶:‏۸‏)‏ اما شیطان از این که مردم چنین غرور و تکبّری از خود نشان دهند،‏ شاد می‌شود،‏ چرا که چنین رفتاری انعکاس شخصیت و غرور اوست.‏ به راستی که رفتار نِمرود،‏ فرعون و اَبشالوم مایهٔ شادی شیطان شد.‏ تمامی آنان قربانی تکبّر و غرور بی‌جا شدند.‏—‏پیدا ۱۰:‏۸،‏ ۹؛‏ خرو ۵:‏۱،‏ ۲؛‏ ۲سمو ۱۵:‏۴-‏۶‏.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۵ ۲:‏۵،‏ ۶

‏‹مسیح قدرت خدا› نیز همچون پدرش،‏ بارها دست خود را گشود و نیازهای مردم را فراهم کرد.‏ (‏۱قر ۱:‏۲۴‏)‏ انگیزهٔ عیسی از این کار قدرت‌نمایی نبود،‏ بلکه او همیشه به فکر مردم بود.‏ به گزارش مَتّی ۱۴:‏۱۴-‏۲۱ توجه کنید.‏ جمعیتی بزرگ از شهرهای اطراف پیاده به دنبال عیسی آمده بودند.‏ (‏مت ۱۴:‏۱۳‏)‏ وقتی عصر شد شاگردان عیسی نزد او آمدند تا با او در مورد خوراک صحبت کنند.‏ احتمالاً نه فقط آنان خود گرسنه بودند،‏ بلکه نگران آن مردم گرسنه و خسته نیز بودند.‏ از این رو،‏ از عیسی خواستند که آنان را روانه کند.‏ عکس‌العمل عیسی چه بود؟‏ عیسی با پنج نان و دو ماهی علاوه بر زنان و کودکان،‏ به ۵۰۰۰ مرد خوراک داد!‏ عیسی تنها لقمه‌ای کوچک به هر یک از آنان نداد،‏ بلکه خوراک فراوان برای آنان فراهم کرد تا نیروی پیمودن راه طولانی را به خانه‌هایشان داشته باشند.‏ (‏لو ۹:‏۱۰-‏۱۷‏)‏ «همه خوردند و سیر شدند» و بعد از آن شاگردان دوازده سبد را با تکه‌های باقی‌مانده پر کردند!‏ ب۱۵ ۱۵/‏۶ ۱:‏۸،‏ ۹

امروزه امور غیراخلاقی چنان گسترده شده است که ممکن است از خود بپرسید:‏ ‹آیا داشتن زندگی‌ای پاک واقعاً ممکن است؟‏› آری،‏ با کمک یَهُوَه.‏ اما برای خشنود ساختن یَهُوَه باید از هر آنچه که او از آن نفرت دارد،‏ حذر کنیم.‏ به دلیل ناکاملی ممکن است همچون ماهی‌ای که به طعمه جلب می‌شود،‏ ما نیز جلب اعمال غیراخلاقی شویم.‏ اگر افکار ناپاک را سریع از ذهنمان دور نکنیم،‏ تمایلات نادرست چنان در ما قوی می‌شود که ممکن است زمانی که شرایط پیش آید،‏ مرتکب گناه شویم.‏ کتاب مقدّس می‌گوید:‏ ‹اگر میل بارور شود،‏ گناه را می‌زاید.‏› (‏یعقو ۱:‏۱۴،‏ ۱۵‏)‏ با تأمّل بر این که یک تمایل نادرست می‌تواند به گناهی بزرگ بینجامد،‏ به جدّیت خطر آن پی می‌بریم.‏ از سوی دیگر مایهٔ دلگرمی است که اگر اجازه ندهیم تمایل ناپاک در دلمان ریشه کند،‏ به اعمال غیراخلاقی دست نخواهیم زد و نتیجهٔ تلخ آن را نیز نخواهیم چشید!‏—‏غلا ۵:‏۱۶‏.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۶ ۳:‏۱-‏۳

حدود ۶۰۰۰ سال پیش خواست خدا کاملاً بر زمین انجام می‌شد.‏ از این رو زمانی که یَهُوَه به آنچه به بشر بخشیده بود نظر انداخت آن را «بسیار نیکو» خواند.‏ (‏پیدا ۱:‏۳۱‏)‏ سپس شیطان سرکشی‌اش را آغاز کرد.‏ ازآن زمان،‏ اکثر افراد در انجام خواست خدا بر زمین کوتاهی کرده‌اند.‏ اما امروزه ما افتخار داریم که در زمانی زندگی کنیم که حدود هشت میلیون شاهد یَهُوَه برای انجام شدن خواست خدا بر زمین دعا می‌کنند و در کنار آن می‌کوشند که هماهنگ با این دعا نیز زندگی کنند.‏ آنان با شیوهٔ زندگی‌ای که در پیش گرفته‌اند و شرکت پرشورشان در فعالیت موعظه،‏ هماهنگ با دعایشان عمل می‌کنند.‏ تا زمانی که دشمنان پادشاهی خدا از زمین نابود شوند،‏ ما همچنان برای انجام خواست خدا بر زمین دعا می‌کنیم.‏ زمانی خواهد رسید که خواست خدا حتی به صورت کامل‌تری بر زمین انجام خواهد شد و میلیون‌ها نفر در بهشت روی زمین رستاخیز خواهند یافت.‏ (‏یو ۵:‏۲۸،‏ ۲۹‏)‏ به راستی زندگی در آن زمان و دیدن عزیزانی که از دست داده‌ایم،‏ چه فوق‌العاده خواهد بود!‏ ب۱۵ ۱۵/‏۶ ۴:‏۱۵،‏ ۱۷

ما اغلب در مورد بهشت روحانی با یکدیگر صحبت می‌کنیم.‏ بهشت روحانی شرایط و وضعیت بی‌نظیری است که یَهُوَه ایجاد نموده تا با او و برادرانمان در صلح باشیم.‏ البته «بهشت روحانی» و «معبد روحانی» به یک مفهوم نیست.‏ معبد روحانی تدارکی است که یَهُوَه برای پرستش پاک برای ما فراهم کرده است.‏ بهشت روحانی به ما کمک می‌کند که به‌روشنی آنانی را که مورد تأیید یَهُوَه خدا هستند و در معبد روحانی‌اش او را خدمت می‌کنند،‏ تشخیص دهیم.‏ (‏ملا ۳:‏۱۸‏)‏ به راستی چه فوق‌العاده است که از سال ۱۹۱۹ یَهُوَه اجازه داده است برای پرورش،‏ قوّت بخشیدن و گسترش این بهشت روحانی بر زمین،‏ انسان‌های ناکامل با او فعالیت کنند!‏ آیا شما نیز در این فعالیت فوق‌العاده سهیم هستید؟‏ آیا افتخار والای همکاری با یَهُوَه،‏ شما را بر آن می‌دارد که همچنان او را بر زمین جلال دهید؟‏ ب۱۵ ۱۵/‏۷ ۱:‏۱۰،‏ ۱۱

اندکی پیش از این که باقی‌ماندهٔ ۱۴۴٬۰۰۰ مسح‌شده به آسمان برده شوند،‏ جوج به قوم خدا حمله خواهد کرد.‏ نتیجهٔ این کار چه خواهد بود؟‏ واکنش قوم خدا بر زمین چه خواهد بود؟‏ آنان به نظر بی‌دفاع می‌رسند و به فرمانی که در روزهای یِهوشافاط پادشاه داده شد،‏ عمل خواهند کرد که گفته شد:‏ «بر شما نخواهد بود که در این جنگ نبرد کنید،‏ بلکه موضع خود را نگاه داشته،‏ استوار بایستید و نجاتِ خداوند را که با شما خواهد بود،‏ مشاهده کنید.‏ ای یهودا و ای اورشلیم،‏ ترسان و هراسان مباشید.‏» (‏۲توا ۲۰:‏۱۷‏)‏ اما در آسمان واکنش دیگری خواهد بود.‏ در مکاشفه ۱۷:‏۱۴ در رابطه با زمانی که تمامی مسح‌شدگان در آسمان هستند در مورد دشمنان قوم خدا چنین آمده است:‏ «اینان با برّه به نبرد خواهند پرداخت،‏ اما چون او سَرورِ سَروران و پادشاه پادشاهان است،‏ برّه بر آنان غالب خواهد آمد.‏ همچنین برای همراهان او نیز چنین خواهد بود،‏ یعنی برای کسانی که فراخوانده شده،‏ برگزیده شده و وفادار بوده‌اند.‏» عیسی با همراهان خود یعنی با ۱۴۴٬۰۰۰ مسح‌شده که با او حکمرانی می‌کنند،‏ به نجات قوم خدا بر زمین خواهد آمد.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۷ ۲:‏۱۶

یَهُوَه خداست که ما را به این جلسات مسیحی دعوت کرده است و حرمت و احترام ما به او باید در رفتار،‏ لباس و ظاهرمان نمایان باشد.‏ ما از افراط و تفریط پرهیز می‌کنیم.‏ یَهُوَه خدا می‌خواهد که خادمان و دیگر مهمانانش در سالن جماعت احساس راحتی کنند.‏ در عین حال،‏ حضار باید در رفتارشان حرمت و احترام جلسه را حفظ کنند،‏ لباس نامناسب نپوشند،‏ از فرستادن پیام،‏ صحبت کردن طی جلسه،‏ خوردن،‏ نوشیدن و یا کارهایی از این قبیل پرهیز کنند.‏ والدین باید به فرزندانشان آموزش دهند که سالن جماعت محل دویدن و بازی کردن نیست.‏ عیسی خشمگین و برآشفته کسانی را که در معبد خدا تجارت می‌کردند،‏ بیرون انداخت.‏ (‏یو ۲:‏۱۳-‏۱۷‏)‏ سالن جماعت ما نیز مکانی برای پرستش پاک و فراگیری امور روحانی است.‏ از این رو باید در آنجا از هر گونه فعالیت تجاری پرهیز کرد.‏—‏با نِحِمیا ۱۳:‏۷،‏ ۸ مقایسه شود.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۷ ۴:‏۷،‏ ۸

در کتاب مقدّس آمده است که شرارت در «روزهای آخر» افزایش خواهد یافت.‏ (‏۲تیمو ۳:‏۱۳؛‏ مت ۲۴:‏۲۱؛‏ مکا ۱۲:‏۱۲‏)‏ پس می‌توان نتیجه گرفت،‏ با این که شرایط دنیا امروز بسیار بد است،‏ در آینده بدتر نیز خواهد شد.‏ اما آیا می‌توان گفت که «دوران پایانی نظام حاضر» به زمانی در آینده اشاره دارد که شرایط دنیا حتی از این که هست بدتر شود؟‏ شاید برخی تصوّر کنند که پیش از «مصیبت عظیم» باید در تمامی کشورها جنگ شود و اغلبِ مردم بیمار یا گرسنه باشند.‏ (‏مکا ۷:‏۱۴‏)‏ اگر چنین می‌بود در چنین شرایطی همه کس حتی آنان که در درست بودن کتاب مقدّس تردید دارند،‏ چاره‌ای جز پذیرش تحقق یافتن پیشگویی‌های کتاب مقدّس نمی‌داشتند.‏ اما عیسی گفت که در آن زمان اغلب مردم توجهی به حضور او نخواهند داشت و روال عادی زندگی‌شان را خواهند گذراند،‏ طوری که آمدن روز خداوند برایشان غیرمنتظره خواهد بود.‏ (‏مت ۲۴:‏۳۷-‏۳۹‏)‏ پس،‏ از نوشته‌های مقدّس چنین استنباط می‌شود که در روزهای آخر وضعیت چنان وخیم نخواهد شد که مردم به‌ناچار بپذیرند که پیشگویی‌های کتاب مقدّس در خصوص پایان این نظام در حال تحقق است.‏—‏لو ۱۷:‏۲۰؛‏ ۲پطر ۳:‏۳،‏ ۴‏.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۸ ۲:‏۶،‏ ۷

آیا این که خود را برای دنیای جدید آماده می‌کنیم به این معنی است که اکنون چیزی بهتر را از دست می‌دهیم؟‏ به هیچ وجه!‏ خدمت به یَهُوَه بهترین شیوهٔ زندگی است.‏ ما به اجبار یَهُوَه را خدمت نمی‌کنیم و خدمتمان فقط به دلیل نجات یافتن از مصیبت عظیم نیست.‏ با داشتن رابطهٔ نزدیک با یَهُوَه بهتر زندگی می‌کنیم و شادتر خواهیم بود.‏ در واقع او ما را برای این شیوهٔ زندگی طراحی کرده است.‏ برخورداری از راهنمایی‌های یَهُوَه و تجربه کردن محبت بی‌دریغ او،‏ از هر چیزی بهتر است.‏ (‏مز ۶۳:‏۱،‏ ۲‏)‏ البته برای کسب شادی و برکات روحانی که از خدمتی با جان و دل به یَهُوَه حاصل می‌شود،‏ لازم نیست که تا آمدن دنیای جدید منتظر بمانیم.‏ ما اکنون نیز از این برکات برخورداریم.‏ به راستی برخی از ما ده‌ها سال است که طعم چنین برکاتی را می‌چشند و تجربه ثابت کرده است که هیچ راهی در زندگی رضایت‌بخش‌تر از این راه زندگی نیست.‏—‏مز ۱:‏۱-‏۳؛‏ اشع ۵۸:‏۱۳،‏ ۱۴‏.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۸ ۳:‏۱۶

ایمان خصوصیتی بسیار باارزش است.‏ همان گونه که ایمان پِطرُس او را قادر ساخت تا بر روی آب راه رود،‏ ایمان ما نیز ما را قادر می‌سازد تا کارهایی انجام دهیم که از دید انسانی غیرممکن به نظر می‌رسد.‏ (‏مت ۲۱:‏۲۱،‏ ۲۲‏)‏ برای مثال،‏ بسیاری از ما در رفتارها و عاداتمان چنان تغییراتی داده‌ایم که باعث حیرت آنانی شده است که ما را پیش از آن می‌شناختند.‏ یَهُوَه تلاش‌های ما را در این راه برکت داده است،‏ چون ما به دلیل ایمانمان به او،‏ قدم برداشتیم و چنین تغییراتی در خود ایجاد کردیم.‏ (‏کول ۳:‏۵-‏۱۰‏)‏ زمانی که ایمانمان ما را بر آن داشت که خود را به یَهُوَه وقف کنیم دوست او شدیم،‏ کاری که بدون کمک او غیرممکن می‌بود.‏ ایمان ما همواره به ما قدرت می‌بخشد و ما را قادر می‌سازد که با حملات ابلیس،‏ این دشمن قدرتمند مقابله کنیم.‏ (‏افس ۶:‏۱۶‏)‏ به علاوه اعتماد به یَهُوَه به ما قدرت می‌بخشد که در دوران سختی،‏ خود را بیش از حد نگران نکنیم.‏ یَهُوَه گفته است اگر به او اعتماد کنیم و در زندگی به پادشاهی او اولویت دهیم،‏ نیازهای ما را برآورده خواهد کرد.‏ (‏مت ۶:‏۳۰-‏۳۴‏)‏ مهم‌تر از همه،‏ یَهُوَه خدا به دلیل ایمانمان هدیه‌ای بسیار باارزش به ما می‌بخشد؛‏ هدیه‌ای که تنها او می‌تواند به ما عطا کند،‏ یعنی زندگی ابدی.‏—‏یو ۳:‏۱۶‏.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۹ ۳:‏۴،‏ ۵

چگونه یَهُوَه خدا «نخست به ما محبت کرد؟‏» پولُس رسول می‌گوید:‏ «خدا ارزش محبت خود را این گونه به ما ثابت می‌کند که وقتی هنوز گناهکار بودیم،‏ مسیح جان خود را برای ما داد.‏» (‏روم ۵:‏۸‏)‏ محبت خصوصیت غالب یَهُوَه است.‏ از این رو عیسی تأکید کرد که مهم‌ترین حکم محبت است و گفت:‏ «یَهُوَه خدای خود را با تمامی دل،‏ با تمامی جان،‏ با تمامی ذهن و با تمامی قوّت خود دوست بدار.‏» (‏مرق ۱۲:‏۳۰‏)‏ از گفتهٔ عیسی می‌آموزیم که محبت ما به خدا از دل ریشه می‌گیرد.‏ یَهُوَه زمانی از ما خشنود خواهد بود که با تمام دلمان به او محبت ورزیم.‏ اما اگر در دلمان کسی یا چیزی دیگر را به او ترجیح دهیم،‏ از ما می‌رنجد.‏ محبت ما به یَهُوَه باید با تمامی جان،‏ ذهن و قوّتمان نیز باشد.‏ این نشان می‌دهد که محبت به خدا تنها احساسی در دلمان نیست.‏ افزون بر این،‏ اعمال و افکار ما نیز باید حاکی از محبتمان به خدا باشد.‏ میکاه نبی نیز تأکید کرد که این همان چیزی است که یَهُوَه از ما می‌خواهد.‏—‏میکا ۶:‏۸‏.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۹ ۵:‏۱-‏۳

گاه ممکن است دست یَهُوَه را به روشنی در زندگی‌مان حس نکنیم.‏ مشکلات زندگی می‌تواند ما را چنان احاطه کند که فراموش کنیم یَهُوَه تا چه حد در گذشته به ما یاری رسانده است.‏ زمانی که ایزابلِ ملکه،‏ ایلیّای نبی را تهدید به مرگ کرد،‏ حتی آن پیامبر نیز برای مدتی فراموش کرد که یَهُوَه برایش چه کرده بود.‏ در کتاب مقدّس آمده است که ایلیّا به یَهُوَه خدا گفت:‏ «جان مرا بگیر.‏» (‏۱پاد ۱۹:‏۱-‏۴‏)‏ چه چیز می‌توانست به ایلیّا کمک کند و به او شهامت بخشد؟‏ او برای دلگرمی و قوّت‌قلب باید از یَهُوَه خدا کمک می‌خواست.‏ (‏۱پاد ۱۹:‏۱۴-‏۱۸‏)‏ ایّوب چنان بر مشکلات و نگرانی‌های خود تمرکز کرده بود که نمی‌توانست وضعیت را از دید یَهُوَه ببیند.‏ (‏ایو ۴۲:‏۳-‏۶‏)‏ اما ایّوب نگرش خود را اصلاح کرد.‏ همچون ایّوب،‏ شاید ما نیز باید برای دیدن خدا تلاش بیشتری بکنیم.‏ چگونه می‌توانیم آنچه یَهُوَه برایمان انجام می‌دهد،‏ ببینیم؟‏ با بررسی و تأمّل بر آنچه کتاب مقدّس در مورد مشکل ما گفته است،‏ پشتیبانی یَهُوَه را حس خواهیم کرد و یَهُوَه خدا برایمان واقعی‌تر خواهد شد.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۱۰ ۱:‏۱۵،‏ ۱۶

طی خدمت عیسی اتفاقات گوناگونی برای او رخ داد،‏ ولی او نگذاشت که چنین اموری سبب حواس‌پرتی او از هدفش شود.‏ برای مثال،‏ کمی پس از شروع خدمت موعظه‌اش،‏ عیسی در شهر کَفَرناحوم به مردم تعلیم داد و معجزاتی برایشان کرد.‏ مردم آنجا از او تمنا کردند که نزدشان بماند،‏ ولی واکنش عیسی چه بود؟‏ او گفت:‏ «من در شهرهای دیگر نیز باید بشارت پادشاهی خدا را اعلام کنم؛‏ زیرا برای همین فرستاده شده‌ام.‏» (‏لو ۴:‏۴۲-‏۴۴‏)‏ بلی،‏ عیسی مسافت‌های بسیاری را پیمود تا خبر خوش را به مردم بسیاری موعظه کند.‏ او مردی کامل بود،‏ ولی زحمتی که در راه خدمت به خدا می‌کشید او را گاه خیلی خسته می‌ساخت و از این رو،‏ او نیز به استراحت نیاز داشت.‏ (‏لو ۸:‏۲۳؛‏ یو ۴:‏۶‏)‏ زمانی دیگر،‏ وقتی عیسی به شاگردانش در مورد روبرو شدن با مخالفت تعلیم می‌داد،‏ مردی سخنان او را قطع کرد و گفت:‏ «استاد،‏ به برادرم بگو ارث پدر را با من تقسیم کند.‏» ولی عیسی نخواست خود را در آن ماجرا دخالت دهد.‏—‏لو ۱۲:‏۱۳-‏۱۵‏.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۱۰ ۳:‏۱۰،‏ ۱۱

محبت خصوصیت غالب خداست،‏ اصلی‌ترین خصوصیت او.‏ یَهُوَه خدا مظهر محبت است.‏ به راستی بسیار دلگرم‌کننده و شادی‌بخش است که می‌دانیم هستی‌بخش عالم و تمامی موجودات زندهٔ آن،‏ خدای محبت است و تمامی اعمال او از محبتش بر می‌خیزد.‏ مهر و علاقهٔ خدا به مخلوقاتش اطمینانی است بر این که آنچه برای خانوادهٔ بشری قصد کرده است به بهترین شکل به تحقق خواهد رسید و در پی آن برکتی بی‌نظیر شامل حال تابعین حکومتش خواهد شد.‏ برای مثال،‏ یَهُوَه خدا از روی محبتش «روزی را تعیین نموده است» که «تمام مردم زمین را به عدالت داوری خواهد کرد؛‏» او برای این منظور عیسی مسیح را منصوب کرده است.‏ (‏اعما ۱۷:‏۳۱‏)‏ ما می‌توانیم اطمینان داشته باشیم که این خواست او انجام خواهد شد.‏ در این داوری نصیب انسان‌های مطیعی که دلی پذیرا دارند،‏ آینده‌ای پربرکت خواهد بود که انتهایی برای آن نیست.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۱۱ ۳:‏۱،‏ ۲

در خدمت موعظه با واکنش‌های گوناگون روبرو می‌شویم،‏ برخی با شنیدن پیام ما دوستانه و برخی خصمانه رفتار می‌کنند.‏ خدا در کلامش روشن ساخته است که خادمان او،‏ قطع‌نظر از عکس‌العمل مردم،‏ چه معیاری را در رفتارشان باید پیش بگیرند.‏ اگر از ایمانمان دفاع می‌کنیم می‌خواهیم که همواره «با خویی ملایم و احترامی عمیق» باشد،‏ چون انگیزهٔ ما محبت به همسایه است.‏ (‏۱پطر ۳:‏۱۵‏)‏ حتی اگر پیام ما پذیرفته نشود و مخاطبمان با عصبانیت به ما پرخاش کند،‏ ما محبت نشان می‌دهیم.‏ به این ترتیب عیسی را سرمشق خود می‌سازیم که «وقتی به او ناسزا می‌گفتند،‏ در پاسخ ناسزا نمی‌گفت.‏ وقتی رنج می‌کشید،‏ تهدید نمی‌کرد،‏ بلکه خود را به دست کسی [یَهُوَه] سپرد که عادلانه داوری می‌کند.‏» (‏۱پطر ۲:‏۲۳‏)‏ ما همواره تواضع نشان می‌دهیم،‏ چه در رفتار با هم‌ایمانانمان،‏ چه با دیگران و این پند کتاب مقدّس را به گوش می‌گیریم که «بدی را با بدی و ناسزا را با ناسزا پاسخ مگویید،‏ بلکه به جای آن،‏ برکت بطلبید.‏»—‏۱پطر ۳:‏۸،‏ ۹‏.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۱۱ ۴:‏۱۷،‏ ۱۸

عیسی از این که در کلام به شاگردانش ابراز محبت کند،‏ کوتاهی نمی‌کرد.‏ (‏یو ۱۵:‏۹‏)‏ همچنین او مرتباً با شاگردانش وقت می‌گذراند.‏ (‏مرق ۶:‏۳۱،‏ ۳۲؛‏ یو ۲:‏۲؛‏ ۲۱:‏۱۲،‏ ۱۳‏)‏ شما هم به فرزندتان بگویید که دوستش دارید و به او نشان دهید که چه قدر برایتان عزیز است و به او اهمیت می‌دهید.‏ (‏مت ۳:‏۱۷‏)‏ سموئیل در استرالیا زندگی می‌کند،‏ او می‌گوید:‏ «وقتی خیلی کوچک بودم پدرم هر شب برایم کتاب من از داستان‌های کتاب مقدّس را می‌خواند،‏ به سؤالاتم پاسخ می‌داد،‏ مرا در آغوش می‌گرفت و با بوسه‌ای به من شب‌بخیر می‌گفت.‏ بعدها وقتی فهمیدم که پدرم در خانواده‌ای بزرگ نشده بود که یکدیگر را در آغوش بگیرند و ببوسند،‏ خیلی تعجب کردم.‏ اما،‏ او واقعاً تلاش کرد که مهر و محبتش را به من ابراز کند.‏ همین باعث شد که رابطهٔ نزدیک و محکمی بین ما ایجاد شود و من احساس امنیت و رضایت بکنم.‏» شما نیز چنین احساسی در فرزندتان به وجود آورید و مرتباً به او یادآور شوید که دوستش دارید.‏ عواطف و احساساتتان را به او نشان دهید.‏ با او صحبت کنید،‏ غذا بخورید و بازی کنید.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۱۱ ۱:‏۳،‏ ۴

در سال ۱۹۱۹ گروهی کوچک از شاگردان فعال کتاب مقدّس به عنوان «غلام امین و دانا» منصوب شدند.‏ در آن زمان بیشتر ارتباط آنان با قوم خدا به زبان انگلیسی بود.‏ آن «غلام» تلاش کرده است تا غذای روحانی را به زبان‌های بیشتر و بیشتری تهیه کند،‏ تا جایی که امروزه به بیش از ۷۰۰ زبان در دسترس است.‏ همچنین نیاز به ترجمه‌ای به زبان امروزی بود که با دقت منظور نوشته‌های مقدّس را برساند.‏ کمیتهٔ ترجمهٔ کتاب مقدّس دنیای جدید شکل گرفت و طی ۱۰ سال از سال۱۹۵۰ تا ۱۹۶۰ ترجمهٔ دنیای جدید به زبان انگلیسی در شش جلد انتشار یافت.‏ در ۲ اوت ۱۹۵۰ در کنگره‌ای نخستین جلد آن توزیع شد،‏ در آن روز برادر ناتان نُر امید داشت که ترجمهٔ دنیای جدید نیاز روحانی میلیون‌ها انسان را برآورده سازد.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۱۲ ۱:‏۱۵،‏ ۱۷

آیا یافتن «کلمات پسندیده» اغلب برای شما دشوار است؟‏ اگر اینچنین است،‏ شاید لازم باشد که گنجینهٔ لغات خود را افزایش دهید.‏ برای انجام این کار می‌توانید به واژه‌هایی که در کتاب مقدّس و نشریات مسیحی‌مان به کار رفته است،‏ توجه کنید و مفهوم عبارات ناآشنا را بیاموزید.‏ مهم‌تر از همه،‏ بیاموزید که چگونه از کلمات برای یاری رساندن به دیگران استفاده کنید.‏ کتاب مقدّس در مورد رابطهٔ یَهُوَه خدا با نخست‌زاده‌اش می‌گوید:‏ «یهوه زبانِ شاگرد به من [عیسی] بخشیده است تا بدانم چگونه خستگان را به کلام تقویت دهم.‏» (‏اشع ۵۰:‏۴‏)‏ بهتر است که از پیش وقت بگذاریم و بر روی آنچه می‌خواهیم بگوییم و تأثیر آن بر دیگران،‏ خوب فکر کنیم.‏ (‏یعقو ۱:‏۱۹‏)‏ می‌توانیم از خود بپرسیم:‏ ‹آیا آنچه می‌خواهم بگویم،‏ منظورم را می‌رساند؟‏ او با شنیدن این سخنان چه احساسی خواهد داشت؟‏› ب۱۵ ۱۵/‏۱۲ ۳:‏۱۲

عیسی پیشگویی کرده بود که ‹سپاهیان در اطراف اورشلیم اردو می‌زدند و آن را محاصره می‌کردند.‏› در آن زمان مسیجیان ساکن یهودیه به خصوص آنانی که در اورشلیم بودند باید قاطعانه عمل می‌کردند.‏ عیسی هشدار داده بود که به محض مشاهدهٔ شروع این وقایع باید از آنجا بگریزند.‏ (‏لو ۲۱:‏۲۱-‏۲۴‏)‏ مسیحیان وفادار یهودی در اسرائیل طی این ۲۸ سالی که از این پیشگویی عیسی می‌گذشت،‏ مخالفت‌ها و آزار و اذیت‌های بسیاری را با سربلندی پشت سر گذاشته بودند.‏ (‏عبر ۱۰:‏۳۲-‏۳۴‏)‏ پولُس می‌دانست که آنان اندکی بعد با یکی از دشوارترین آزمایش‌های ایمان روبرو می‌شدند.‏ (‏مت ۲۴:‏۲۰،‏ ۲۱؛‏ عبر ۱۲:‏۴‏)‏ او می‌خواست که آنان برای هر آنچه که در پیش بود،‏ آماده باشند.‏ آنان بیش از هر زمان به پایداری و ایمانی استوار نیاز داشتند؛‏ چنان استوار که جانشان را نجات بخشد.‏ (‏عبر ۱۰:‏۳۶-‏۳۹‏)‏ روح یَهُوَه خدا پولُس را برانگیخت تا به آن برادران و خواهران عزیز نامه‌ای بنویسد که پاسخگوی نیاز آنان باشد.‏ این نامه اکنون به کتاب عبرانیان معروف است.‏ ب۱۶/‏۱ ۱:‏۱،‏ ۲

در واقع برای این که محبت خدا شامل حالمان شود،‏ موظفیم که به برادرانمان محبت ورزیم.‏ (‏۱یو ۳:‏۱۶‏)‏ از چه طرقی می‌توانیم این محبت را به آنان ابراز کنیم؟‏ به عیسی طی خدمت زمینی‌اش فکر کنید.‏ او به افراد ضعیف توجه خاصّی داشت.‏ بیماران،‏ لنگان،‏ نابینایان،‏ ناشنوایان و افرادی را که قادر به سخن گفتن نبودند،‏ شفا می‌داد.‏ (‏مت ۱۱:‏۴،‏ ۵‏)‏ عیسی لذّت می‌برد به آنانی که تشنهٔ امور روحانی بودند،‏ تعلیم دهد،‏ کسانی که علمای مذهبی یهودی آنان را «مردمی لعنت‌شده» می‌دانستند.‏ (‏یو ۷:‏۴۹‏)‏ او این افراد متواضع را دوست می‌داشت و در خدمت به آنان سخت تلاش می‌کرد.‏ (‏مت ۲۰:‏۲۸‏)‏ آیا می‌توانید به برادران و خواهرانتان در جماعت توجه نشان دهید؟‏ بدون شک،‏ برخی از محبت‌های شما فایده می‌برند.‏ شاید برادران و خواهران مسنی در جماعتتان باشند که نیاز به کمک دارند.‏ ما باید بگذاریم که محبت خدا ما را به محبت به برادرانمان برانگیزد.‏ ب۱۶/‏۱ ۲:‏۱۲-‏۱۴

آیا «گوسفندان دیگر» لازم است نام تمام مسح‌شدگانی که بر زمینند بدانند؟‏ خیر.‏ چرا چنین می‌گوییم؟‏ درست است که شخص مسح می‌شود و در دعوت آسمانی شریک است،‏ اما این دعوت تضمینی برای دریافت پاداش نیست.‏ شیطان از این امر آگاه است و از «پیامبران کاذب» استفاده می‌کند تا این افراد «اگر ممکن باشد،‏ برگزیدگان را نیز گمراه کنند.‏» (‏مت ۲۴:‏۲۴‏)‏ یَهُوَه است که شایستگی فرد مسح‌شده را برای دریافت پاداش آسمانی،‏ داوری می‌کند و تا آن زمان،‏ حتی شخص مسح‌شده نیز نمی‌تواند از دریافت این پاداش اطمینان داشته باشد.‏ یَهُوَه خود مُهر نهایی را به مسح‌شدگان وفادار می‌زند و این مُهر شدن پیش از مرگ شخص یا پیش از آغاز «مصیبت عظیم» انجام می‌شود.‏ (‏مکا ۲:‏۱۰؛‏ ۷:‏۳،‏ ۱۴‏)‏ از این رو،‏ هر گونه تلاش برای دانستن این که در آینده چه کسی در میان ۱۴۴٬۰۰۰ نفر خواهد بود،‏ بیهوده است.‏ ب۱۶/‏۱ ۴:‏۲،‏ ۳

تأمّل کنید که چگونه موعظهٔ خبر خوش با مقصود پرمهر خدا برای بشر مرتبط است.‏ خدا قصد کرده است که انسان‌ها از حیات ابدی بر زمین برخوردار شوند.‏ با وجود گناه آدم،‏ یَهُوَه خدا در مقصود خود تغییری ایجاد نکرد.‏ بلکه تدارکی دید که انسان‌ها از محکومیت گناه و مرگ رهایی یابند.‏ عیسی برای این مقصود یَهُوَه،‏ به زمین آمد و جان خود را برای انسان‌های مطیع فدا کرد.‏ اما انسان زمانی می‌تواند مطیع باشد که خواست خدا را بیاموزد.‏ عیسی خواست خدا را به مردم آموخت و به شاگردانش نیز فرمان داد که آنان نیز چنین کنند.‏ ما مستقیماً با خدا همکاری می‌کنیم چون به مردم یاری می‌رسانیم که با تدارک پرمهر او برای رهایی انسان‌ها از گناه و مرگ آشنا شوند و با خدا آشتی کنند.‏ همکاری ما با خدا همچنین نشانهٔ محبت ما به مردم و به اوست که «می‌خواهد همه گونه افراد نجات یابند و به شناخت دقیق حقیقت برسند.‏»—‏۱تیمو ۲:‏۴‏.‏ ب۱۶/‏۱ ۵:‏۱۵،‏ ۱۶

حِزْقیا،‏ پسر آحاز،‏ به سادگی می‌توانست مثل یک شخص تندخو و خشمگین بزرگ شود و به یَهُوَه خدا پشت کند.‏ برخی که سختی‌های بسیار کمتری متحمّل شده‌اند در دلشان نسبت به یَهُوَه خدا خشمگین شده‌اند یا نسبت به سازمانش غیظ و کینه به دل راه داده‌اند.‏ (‏امث ۱۹:‏۳‏)‏ برخی نیز معتقدند چون خانواده‌ای ناهنجار داشته‌اند به زندگی‌ای بد محکومند و حتی شاید تصوّر کنند جز تکرار اشتباهات والدینشان راه دیگری در زندگی ندارند.‏ (‏حز ۱۸:‏۲،‏ ۳‏)‏ آیا چنین اعتقاداتی صحیح است؟‏ به هیچ وجه!‏ شرح‌حال حِزْقیا این امر را ثابت می‌کند.‏ از آنجا که بی‌عدالتی و شرارت این دنیای فاسد از طرف خدا نیست،‏ پس هیچ دلیل موجهی نیز برای خشم و دلخوری از خدا وجود ندارد.‏ (‏ایو ۳۴:‏۱۰‏)‏ درست است که والدین می‌توانند بر زندگی فرزندانشان،‏ چه در جهت خوب و چه بد،‏ تأثیر بسیاری داشته باشند.‏ (‏امث ۲۲:‏۶؛‏ کول ۳:‏۲۱‏)‏ اما نباید تصوّر کرد که پیشینهٔ خانوادگی یک شخص تعیین‌کنندهٔ شیوهٔ زندگی اوست.‏ برعکس،‏ یَهُوَه به همهٔ ما هدیه‌ای بسیار باارزش داده است و آن حق انتخاب است.‏ ما آزادیم که خود بین خوب و بد هر آنچه اراده کنیم،‏ برگزینیم و شخصیت خود را شکل دهیم.‏—‏تث ۳۰:‏۱۹‏.‏ ب۱۶/‏۲ ۲:‏۸-‏۱۰

اَبنیر به شائول که کمر به قتل داوود بسته بود،‏ یاری رساند،‏ هر چند می‌دانست که خدا داوود را به عنوان پادشاه اسرائیل برگزیده است.‏ (‏۱سمو ۲۶:‏۱-‏۵‏)‏ پس از مرگ شائول،‏ اَبنیر می‌توانست تواضع نشان دهد و با حمایت از داوود وفاداری‌اش را به یَهُوَه خدا حفظ کند،‏ اما او در عوض از پسر شائول ایشبوشِت پشتیبانی کرد.‏ ممکن است اَبنیر بعدها فکر تصاحب تاج و تخت را در سر می‌پروراند،‏ از این رو با یکی از مُتَعِه‌های پادشاه رابطهٔ جنسی برقرار کرد.‏ (‏۲سمو ۲:‏۸-‏۱۰؛‏ ۳:‏۶-‏۱۱‏)‏ همین طور عدم تواضع مانعی بر وفاداری اَبشالوم،‏ پسر داوود به یَهُوَه خدا گشت.‏ «اَبشالوم برای خود ارابه و اسبان فراهم آورد و نیز پنجاه مرد تا پیش روی او بدوند.‏» (‏۲سمو ۱۵:‏۱‏)‏ او سعی کرد دل اسرائیلیان را به دست آورد.‏ همچون اَبنیر،‏ اَبشالوم نیز قصد جان داوود را داشت با این که می‌دانست یَهُوَه او را به عنوان پادشاه اسرائیل برگزیده است.‏ (‏۲سمو ۱۵:‏۱۳،‏ ۱۴؛‏ ۱۷:‏۱-‏۴‏)‏ شرح حال اَبنیر و اَبشالوم روشن می‌سازد که وفاداری به خدا برای کسی که تواضع نداشته باشد و در پی جاه‌طلبی و اختیارات بیشتر باشد،‏ مشکل است.‏ قطعاً،‏ هیچ یک از خادمان وفادار یَهُوَه خدا در پی چنین اعمال شریرانه‌ای نیستند.‏ ب۱۶/‏۲ ۴:‏۹-‏۱۱

کسی که به اعتقاداتش اطمینان کامل داشته باشد،‏ قاعدتاً اعمالش نیز گویای آن خواهد بود.‏ جوانان همچنین «باید در رفتار خود مقدّس» باشند.‏ (‏۲پطر ۳:‏۱۱‏)‏ برای داشتن رفتاری مقدّس باید از نظر اخلاقی پاک بود.‏ رفتار تو چگونه است؟‏ برای مثال به شش ماه گذشته فکر کن.‏ آیا اعمالت نشانگر این بوده است که «قدرت تشخیص» تو پرورش یافته و خوب را از بد تشخیص می‌دهی؟‏ (‏عبر ۵:‏۱۴‏)‏ آیا موقعیتی خاص را به خاطر داری که با وسوسه یا فشار اطرافیان مقابله کرده باشی؟‏ آیا رفتارت در مدرسه برای دیگران نمونه بوده است؟‏ در محیط مدرسه به یَهُوَه وفادار می‌مانی یا برای این که مورد تمسخر و آزار قرار نگیری همرنگ همکلاسی‌هایت می‌شوی؟‏ (‏۱پطر ۴:‏۳،‏ ۴‏)‏ مسلّم است که هیچ کس کامل نیست.‏ حتی شاید برای کسانی که سال‌ها یَهُوَه را خدمت کرده‌اند نیز گاه دفاع از ایمانشان در حضور جمع دشوار باشد.‏ اما،‏ کسی که خود را به یَهُوَه خدا وقف کرده است افتخار می‌کند که شاهد یَهُوَه است و رفتار پاکش نیز حاکی از این امر است.‏ ب۱۶/‏۳ ۲:‏۱۰،‏ ۱۱

در طول تاریخ یَهُوَه راهنمایی‌ها و دستورالعمل‌های مشخصی داده است.‏ برای مثال،‏ در باغ عدن،‏ او دستوراتی روشن داد که بشر را به سعادت و زندگی جاودان هدایت می‌کرد.‏ (‏پیدا ۲:‏۱۵-‏۱۷‏)‏ اگر آدم و حوّا آن را به گوش می‌گرفتند،‏ می‌توانستند از نتایج اسفباری که سرپیچی از آن در پی داشت در امان مانند،‏ یعنی از درد و رنج و زندگی‌ای بدون امید که به مرگ منتهی می‌شد.‏ اما حوّا به جای اطاعت از یَهُوَه به گفته‌ای عمل کرد که به نظر می‌رسید از دهان حیوانی حقیر بیرون آمد.‏ آدم نیز گفتهٔ حوّا را به گوش گرفت،‏ گفتهٔ موجودی فانی.‏ هر دوی آنان راهنمایی یَهُوَه پدر آسمانی مهربانشان را نادیده گرفتند.‏ در نتیجه بشر در مسیر مرگ و نیستی قرار گرفت.‏ امروز یَهُوَه خود پیش روی مردمش ایستاده است،‏ آنان را از خطر دور نگاه می‌دارد و به زندگی جاودان هدایت می‌کند.‏ یَهُوَه خدا همچون شبانی مهربان هشدار و راهنمایی لازم را به گله‌اش می‌دهد تا از قدم گذاشتن در مسیرهای خطرناک دوری کنند.‏ ب۱۶/‏۳ ۴:‏۲،‏ ۳