ژانویه

سرپرستان حوزه در سراسر دنیا متوجه شده‌اند که در بسیاری از جماعات برای آموزش برادران باید تلاش بیشتری شود.‏ برادران چه پیر و چه جوان،‏ باید آموزش ببینند تا بتوانند از گلهٔ خدا حفاظت کنند.‏ اما چرا این کار آسان نیست؟‏ اگر شما پیر جماعت هستید،‏ به‌خوبی آگاهید که آموزش یک برادر برای قبول مسئولیت بسیار اهمیت دارد.‏ می‌دانید که برای استوار ساختن جماعت‌ها و پایه‌گذاری جماعت‌های جدید به برادران تعلیم‌دیدهٔ بیشتری نیاز است.‏ (‏اشع ۶۰:‏۲۲‏)‏ شما به‌خوبی از وظیفهٔ «تعلیم دادن به دیگران» که کلام خدا بر عهده‌تان گذاشته است،‏ آگاهید.‏ با این حال شاید این کار برایتان دشوار باشد.‏ با توجه به وظایفی که بر عهده دارید،‏ رسیدگی به نیازهای خانواده،‏ امرار معاش،‏ مسئولیت‌های جماعت و دیگر امور مهم زندگی،‏ به نظر می‌رسد که دیگر زمانی برای آموزش دادن به دیگران باقی نمی‌ماند.‏ برای تقسیم کار در جماعت و قبول مسئولیت نیاز به آموزش است.‏ با انجام این کار همه فایده می‌برند.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۴ ۱:‏۲،‏ ۳

برادری که جدیداً منصوب شده است نباید تصوّر کند که به محض واگذار شدن مسئولیت به او،‏ لازم است تغییراتی اساسی در روش کار بدهد.‏ آنچه لزوم تغییر را مشخص می‌کند،‏ میل شما به تغییر نیست،‏ بلکه نیاز جماعت و راهنمایی‌هایی است که از سازمان یَهُوَه کسب می‌کنیم.‏ از این رو اگر منصوب شوید،‏ شما نیز با به کار بستن روش‌های پیران باتجربه که بر مبنای کتاب مقدّس است،‏ به آنان حرمت می‌نهید و اعتماد هم‌ایمانانتان را جلب می‌کنید.‏ با این همه بی‌گمان با کسب تجربهٔ بیشتر تغییراتی خواهید داد تا جماعت هماهنگ با سازمان یَهُوَه که همواره در راه پیشرفت است،‏ پیش رود.‏ شاید یَهُوَه شما را نیز بر آن دارد که کارهایی بزرگ‌تر از معلّم خود انجام دهید.‏—‏یو ۱۴:‏۱۲‏.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۴ ۲:‏۱۷

زمانی که با مشکلی سخت روبرو می‌شوید ممکن است احساسی همچون پولُس رسول داشته باشید که گویی باید از «دهان شیر» رها شوید.‏ (‏۲تیمو ۴:‏۱۷‏)‏ شاید در چنین موقعیت‌های دشواری توکل به یَهُوَه از هر زمانی مشکل‌تر به نظر آید،‏ اما ضروری‌ترین کار است.‏ برای نمونه،‏ فرض کنید یکی از عزیزانتان در خانواده بیماری‌ای مزمن دارد و شما باید از او پرستاری کنید.‏ شاید در دعا از یَهُوَه طلب حکمت و قدرت کرده باشید.‏ شما می‌توانید آرامش داشته باشید چون آنچه در توان دارید،‏ انجام می‌دهید و آگاهید که یَهُوَه موقعیت شما را می‌بیند و درک می‌کند.‏ او به شما یاری خواهد رساند تا آن وضعیت را متحمّل شوید و به او وفادار بمانید.‏ شاید کمک‌های یَهُوَه چندان برایتان آشکار نباشد.‏ شاید پزشکان نظرات مختلف بدهند یا خویشاوندانتان که انتظار دارید مایهٔ تسلّی‌تان باشند،‏ وضعیت را برایتان دشوارتر سازند.‏ برای کمک،‏ به یَهُوَه روی آورید.‏ همچنان به او نزدیک شوید.‏ (‏۱سمو ۳۰:‏۳،‏ ۶‏)‏ بعدها تشخیص خواهید داد که یَهُوَه چگونه به شما کمک کرده است و این امر رابطه‌تان را با او قوی‌تر خواهد ساخت.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۴ ۴:‏۱۰،‏ ۱۱

ما خادمان یَهُوَه،‏ در میان افرادی نیستیم که گمراه شده‌اند و فکر می‌کنند که شیطان وجود ندارد.‏ ما می‌دانیم که شیطان موجودی واقعیست.‏ این شیطان بود که از طریق ماری حوّا را فریفت.‏ (‏پیدا ۳:‏۱-‏۵‏)‏ شیطان بود که با یَهُوَه صحبت کرد و انگیزهٔ ایّوب را در خدمتش زیر سؤال برد.‏ (‏ایو ۱:‏۹-‏۱۲‏)‏ شیطان بود که تلاش کرد عیسی را وسوسه کند.‏ (‏مت ۴:‏۱-‏۱۰‏)‏ همچنین پس از برپا شدن پادشاهی خدا در آسمان در سال ۱۹۱۴،‏ شیطان بود که با باقی‌ماندهٔ مسح‌شدگان جنگ را آغاز کرد.‏ (‏مکا ۱۲:‏۱۷‏)‏ آتش این جنگ همچنان افروخته است،‏ چون شیطان در تلاش است که باقی‌ماندهٔ ۱۴۴٬۰۰۰ مسح‌شده و گوسفندان دیگر را نابود کند.‏ برای پیروزی در این جنگ،‏ باید در مقابل شیطان بایستیم و در ایمان قوی بمانیم.‏ شیطان موجودی بسیار مغرور است.‏ این موجود روحی شریر به خود اجازه داد که به حق بودن حاکمیت یَهُوَه را زیر سؤال برد و جای خدا بنشیند.‏ او به این ترتیب،‏ مظهر غرور و گستاخی شد.‏ از این رو،‏ یک راه ایستادگی در مقابل شیطان این است که از غرور دوری کنیم و تواضع را در خود پرورش دهیم.‏—‏۱پطر ۵:‏۵‏.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۵ ۲:‏۳،‏ ۴

ما چه امید داشته باشیم که تا ابد در آسمان زندگی کنیم چه بر زمین،‏ یَهُوَه خدا آینده‌ای فوق‌العاده و نویدبخش برای ما به تصویر کشیده است.‏ آیا می‌توانید خود را مجسم کنید که شاهد تحقق وعده‌های خدا هستید؟‏ بی‌شک تأمّل بر زمانی که وعده‌های خدا جامهٔ عمل می‌پوشد و شما در آن سهیم هستید،‏ دلتان را از شادی لبریز می‌کند.‏ شاید مجسم کنید که با دیگران همکاری کرده زمین را به بهشت مبدّل می‌کنید.‏ سالم،‏ سرحال و سرزنده هستید و نگرانی‌ای در دل ندارید.‏ هر که بر زمین است همچون شما،‏ یَهُوَه را دوست دارد.‏ آنان که بر کار شما نظارت می‌کنند خالصانه دلسوز و مراقب شما هستند و کار را برای شما دلپذیر می‌کنند.‏ به کار بستن مهارت‌ها و استعدادهایتان شما را شاد می‌سازد چون هر آنچه می‌کنید برای فایدهٔ دیگران و جلال یَهُوَه خداست.‏ برای مثال،‏ آنانی را که تازه رستاخیز یافته‌اند یاری می‌کنید که با یَهُوَه خدا آشنا شوند.‏ (‏یو ۱۷:‏۳؛‏ اعما ۲۴:‏۱۵‏)‏ تأمّل بر این امور و تجسّم آن‌ها خیال‌پردازی و رؤیا نیست.‏ این آینده‌ای است که کتاب مقدّس از آن خبر می‌دهد.‏—‏اشع ۱۱:‏۹؛‏ ۳۳:‏۲۴؛‏ ۳۵:‏۵-‏۷؛‏ ۶۵:‏۲۲‏.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۵ ۳:‏۱۵

عیسی شراب مرغوب برای بسیاری فراهم دید.‏ (‏یو ۲:‏۶-‏۱۱‏)‏ عیسی هیچ گاه از قدرت معجزه برای نفع خود استفاده نکرد.‏ برای مثال،‏ زمانی که شیطان ابلیس سعی کرد او را وسوسه کند که سنگ‌ها را به نان تبدیل کند،‏ عیسی حاضر به این کار نشد.‏ (‏مت ۴:‏۲-‏۴‏)‏ ولی او راغب بود با قدرتی که به او داده شده بود نیازهای دیگران را برطرف کند.‏ ما چگونه می‌توانیم توجه خالصانهٔ او را به دیگران سرمشق قرار دهیم؟‏ عیسی به پیروانش گفت:‏ «بخشش به دیگران را پیشهٔ خود سازید.‏» (‏لو ۶:‏۳۸‏)‏ یک راه بخشش به دیگران دعوت آنان به صرف غذا در خانه‌مان است.‏ همچنین می‌توانیم پس از جلسه برای هم‌ایمانانی که نیاز به کمک دارند وقت بگذاریم؛‏ برای مثال به تمرین گفتار برادرمان گوش دهیم یا این که می‌توانیم به برادرانمان در کار موعظه کمک کنیم.‏ وقتی با رغبت و سخاوت آنچه در توانمان است برای دیگران انجام می‌دهیم،‏ سخاوتمندی عیسی را پیشهٔ خود ساخته‌ایم.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۶ ۱:‏۳،‏ ۴،‏ ۶

اگر به خدا وفادار بمانیم،‏ شاهد بزرگ‌ترین معجزهٔ تاریخ خواهیم بود؛‏ یعنی نجات از مصیبت عظیم!‏ اندکی بعد از جنگ حارمَگِدّون معجزات بیشتری روی خواهد داد؛‏ شاهد خواهیم بود که انسان‌ها از سلامتی کامل برخوردار خواهند شد.‏ (‏اشع ۳۵:‏۵،‏ ۶؛‏ مکا ۲۱:‏۴‏)‏ تصوّر کنید که با چشمان خود خواهید دید که مردم عینک‌ها،‏ عصاها،‏ چوب‌دستی‌ها،‏ صندلی‌های چرخدار و سمعک‌های خود را دور خواهند انداخت.‏ نجات‌یافتگان حارمَگِدّون قوی و سالم خواهند بود تا بتوانند سخت کار کرده،‏ سراسر زمین را به بهشت تبدیل کنند.‏ (‏مز ۱۱۵:‏۱۶‏)‏ امروزه «گروه عظیم» با خواندن معجزات عیسی و شفای بیماران دلگرم می‌شوند و ایمانشان را به این که در آینده بیماری از میان برداشته خواهد شد،‏ تقویت می‌کند.‏ (‏مکا ۷:‏۹‏)‏ معجزات عیسی عمق محبت و احساساتی را که او برای انسان‌ها داشت،‏ به ما نشان می‌دهد.‏ (‏یو ۱۰:‏۱۱؛‏ ۱۵:‏۱۲،‏ ۱۳‏)‏ همدردی و دلسوزی عیسی همچنین حاکی از محبت و علاقهٔ عمیق یَهُوَه خدا به خادمانش است.‏—‏یو ۵:‏۱۹‏.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۶ ۲:‏۱۶،‏ ۱۷

در سال ۱۹۱۴ در اروپا جنگی در گرفت که در سراسر زمین پخش شد و بر آن تأثیر گذاشت.‏ در آن زمان مردم با قحطی شدیدی روبرو شدند و در پایان جنگ در سال ۱۹۱۸ آنفلوآنزای مرگباری همه‌گیر شد؛‏ تعداد کسانی که از این بیماری جان خود را از دست دادند از تعداد کشته‌شدگان در جنگ بیشتر بود.‏ به این ترتیب نشانه‌ای که عیسی گفته بود به تحقق رسید؛‏ نشانه‌ای که گویای حضور نادیدنی‌اش به عنوان پادشاهِ زمین در آسمان است.‏ (‏مت ۲۴:‏۳-‏۸؛‏ لو ۲۱:‏۱۰،‏ ۱۱‏)‏ در مورد بر تخت نشستن عیسی به عنوان پادشاه در سال ۱۹۱۴ شواهد بسیار در دست است.‏ کتاب مقدّس می‌گوید:‏ «تاجی به او داده شد و او همچنان پیش می‌رفت و بر دشمنانش غالب می‌آمد تا پیروزی خود را کامل کند.‏» (‏مکا ۶:‏۲‏)‏ او در جنگی با شیطان و دیوها آسمان را پاک کرد و آنان به اطراف زمین انداخته شدند.‏ از آن زمان تا به حال بشر شاهد تحقق آیهٔ الهامی امروز بوده است.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۶ ۴:‏۱۳

کمتر از یک قرن پس از پایه‌گذاری جماعت مسیحی ارتدادی که پیشگویی شده بود،‏ آغاز شد.‏ (‏اعما ۲۰:‏۲۸-‏۳۰؛‏ ۲تسا ۲:‏۳،‏ ۴‏)‏ از آن پس،‏ شناخت پرستندگان حقیقی مشکل‌تر و مشکل‌تر شد.‏ قرن‌ها بعد زمان آن رسید که یَهُوَه از طریق عیسی مسیح،‏ پادشاهی که منصوب کرد،‏ روشن سازد که چه کسانی در معبد روحانی یَهُوَه خدا خدمت می‌کنند.‏ سال ۱۹۱۹ آنان که مورد تأیید یَهُوَه بودند و در معبد روحانی خدمت می‌کردند به وضوح مشخص شدند.‏ آنان در پرستش خود تغییراتی دادند که خدمتشان بیش از پیش مورد تأیید یَهُوَه قرار گرفت.‏ (‏اشع ۴:‏۲،‏ ۳؛‏ ملا ۳:‏۱-‏۴‏)‏ به این ترتیب،‏ تحقق روزافزون آنچه پولُس رسول قرن‌ها پیش در رؤیایی دیده بود آغاز شد.‏ پولُس رؤیایی دید که در ۲قُرِنتیان ۱۲:‏۲-‏۴ نوشته شده است.‏ در آن رؤیا،‏ یَهُوَه به پولُس رویدادی در آینده را نمایان ساخت.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۷ ۱:‏۶-‏۸

بسیاری در جهان مسیحیت بر این عقیده‌اند که بازگشت عیسی به این معنی است که او را خواهند دید که برای حکمرانی بر زمین بازمی‌گردد و مسیحیان نیز با بدنی جسمانی از زمین ربوده خواهند شد.‏ اما کتاب مقدّس به روشنی نشان می‌دهد که «نشانهٔ پسر انسان» در آسمان آشکار خواهد شد و عیسی «بر ابرهای آسمان» خواهد آمد.‏ (‏مت ۲۴:‏۳۰‏)‏ این دو عبارت به نامرئی بودن بازگشت مسیح اشاره دارد.‏ علاوه بر این «جسم و خون نمی‌تواند وارث پادشاهی خدا شود.‏» پس آنان که به آسمان برده می‌شوند لازم است که ابتدا ‹همگی تبدیل شوند› و این امر «در یک لحظه و در یک چشم به هم زدن،‏ هنگامی که شیپور آخر نواخته می‌شود،‏ رخ خواهد داد.‏» (‏۱قر ۱۵:‏۵۰-‏۵۳‏)‏ پس باقی‌ماندهٔ مسح‌شدگان وفادار در لحظه‌ای گرد آورده خواهند شد.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۷ ۲:‏۱۴،‏ ۱۵

سالن جماعتِ هر منطقه،‏ مرکز پرستش پاک برای مردم آنجاست.‏ جلسات هفتگی در سالن جماعت،‏ از جمله تدارکاتی است که یَهُوَه برای تغذیهٔ روحانی ما دیده است.‏ در این مکان است که راهنمایی‌ها و خوراک روحانی نیروبخش را از طریق سازمان یَهُوَه دریافت می‌کنیم.‏ با این که ما همواره برای صرف خوراک بر سر «سفرهٔ یَهُوَه» دعوت شده‌ایم،‏ هیچ گاه نباید این دعوت را کوچک بشماریم.‏ (‏۱قر ۱۰:‏۲۱‏)‏ این مناسبت‌ها به این منظور است که ما خدا را پرستش کرده،‏ یکدیگر را تشویق نماییم.‏ یَهُوَه خدا به این امر بسیار اهمیت می‌دهد،‏ طوری که پولُس تحت الهام او چنین تأکید کرد:‏ «از گرد آمدن با یکدیگر دست نکشیم.‏» (‏عبر ۱۰:‏۲۴،‏ ۲۵‏)‏ اگر به دلایل غیرضروری از رفتن به جلسات کوتاهی کنیم،‏ آیا به یَهُوَه حرمت نشان داده‌ایم؟‏ مسلّماً اگر خود را برای جلسات آماده کنیم و با جان و دل در آن‌ها شرکت کنیم،‏ حاکی از قدردانی ما از یَهُوَه و این تدارک اوست.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۷ ۴:‏۳،‏ ۴

این امر که عیسی خود به ما چنین گفته است،‏ دلیلی کافی است که هوشیار و بیدار انتظار بکشیم.‏ در این خصوص،‏ سازمان یَهُوَه نمونه‌ای خوب به جا گذاشته است و در نشریات مرتباً ما را چنین ترغیب کرده است که ‹برای آمدن روز یَهُوَه انتظار بکشیم و همواره نزدیک بودن آن روز را مد نظر داشته باشیم› همچنین چشم‌انتظار تحقق وعده‌های خدا در دنیای جدید باشیم.‏ (‏۲پطر ۳:‏۱۱-‏۱۳‏)‏ اگر لازم بود که مسیحیان قرن اول برای آمدن روز یَهُوَه انتظار بکشند،‏ بی‌شک برای ما امروزه این امر بیشتر اهمیت دارد.‏ چرا؟‏ چون ما در دوران حضور مسیح به سر می‌بریم.‏ نشانهٔ حضور او از سال ۱۹۱۴ مشاهده می‌شود.‏ این نشانهٔ مرکب شامل خدمت موعظهٔ جهانی و رو به زوال رفتن شرایط دنیاست که حاکی از این امر است که ما در «دوران پایانی نظام حاضر» زندگی می‌کنیم.‏ (‏مت ۲۴:‏۳،‏ ۷-‏۱۴‏)‏ از آنجا که عیسی نگفت که این دوران چه زمانی به پایان می‌رسد،‏ ما به‌خصوص باید هوشیار و بیدار بمانیم.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۸ ۲:‏۴،‏ ۵

در دنیای جدید برای لذّت بردن از زندگی هر آنچه نیاز داریم به وفور خواهیم داشت.‏ اما شادی اصلی‌مان به دلیل رابطهٔ نزدیکمان با یَهُوَه خواهد بود.‏ (‏مت ۵:‏۳‏)‏ در آن زمان خدمت به یَهُوَه برایمان در زندگی اولویت خواهد داشت و از آن لذّت فراوان خواهیم برد.‏ (‏مز ۳۷:‏۴‏)‏ اگر اکنون در هر جنبه از زندگی به خواست یَهُوَه اولویت دهیم خود را برای زندگی واقعی در دنیای جدید آماده می‌کنیم.‏ (‏مت ۶:‏۱۹-‏۲۱‏)‏ چگونه می‌توانیم شادی‌مان را در خدمت به یَهُوَه افزایش دهیم؟‏ یک راه آن داشتن هدف است.‏ اگر جوان هستید و می‌خواهید که زندگی‌تان را در راه خدمت به یَهُوَه صرف کنید،‏ می‌توانید در نشریاتمان جستجو کرده،‏ شیوه‌های مختلف خدمت تمام وقت را بررسی کنید و یکی از آن‌ها را هدف خود سازید.‏ شاید بتوانید با کسی که سال‌ها در خدمت تمام‌وقت بوده است،‏ صحبت کنید.‏ اگر بخواهید خدمت به یَهُوَه را راه زندگی خود سازید،‏ آموزش‌های فوق‌العاده‌ای دریافت خواهید کرد.‏ این تجربیات شما را برای زندگی در دنیای جدید آماده می‌کند.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۸ ۳:‏۱۳،‏ ۱۴

خصوصیاتی دیگر ثمرهٔ روح همچون ملایمت،‏ خویشتنداری و بردباری نیز برای یک مسیحی بالغ بسیار اهمیت دارد.‏ (‏غلا ۵:‏۲۳‏)‏ این خصوصیات،‏ مسیحی بالغ را یاری می‌کند تا در شرایط دلسردکننده و سخت آزرده و خشمگین نشود و همواره با مد نظر داشتن امیدش،‏ آن شرایط را تحمّل کند.‏ مسیحی بالغ در برنامهٔ مطالعهٔ شخصی‌اش همواره برای تشخیص درست از نادرست در پی اصول کتاب مقدّس است و تصمیماتش حاکی از بلوغ و پختگی اوست.‏ برای مثال،‏ او هنگام تصمیم‌گیری به ندای وجدان تعلیم‌یافته‌اش گوش می‌دهد.‏ مسیحی بالغ فردی متواضع است و به‌خوبی آگاه است که معیارها و راه‌های یَهُوَه همیشه بسیار فراتر و بهتر از راه‌های اوست.‏ او با شور و شوق موعظه می‌کند و در حفظ اتحاد جماعت می‌کوشد.‏ قطع‌نظر از مدت زمانی که به خدمت یَهُوَه مشغولیم هر یک از ما می‌تواند از خود بپرسد:‏ ‹آیا برای رشد شخصیت مسیحی‌ام باید در برخی جنبه‌ها عیسی را بهتر سرمشق خود قرار دهم؟‏› ب۱۵ ۱۵/‏۹ ۱:‏۶،‏ ۷

رسولان چشمشان به عیسی می‌افتد که بر روی دریای جلیل راه می‌رود.‏ پِطرُس به عیسی می‌گوید که او نیز می‌خواهد بر روی آب قدم بردارد و نزد او برود.‏ عیسی پاسخ می‌دهد:‏ «بیا!‏» پِطرُس از قایق خارج می‌شود و بر روی امواج متلاطم به سمت عیسی قدم برمی‌دارد.‏ اما لحظاتی بعد در آب فرو می‌رود.‏ چرا چنین شد؟‏ او به توفان نگاه کرد و ترس بر او چیره شد.‏ پِطرُس فریادزنان از عیسی کمک می‌خواهد و عیسی سریع او را می‌گیرد و گفتهٔ آیهٔ امروز را بیان می‌کند.‏ (‏مت ۱۴:‏۲۴-‏۳۲‏)‏ پِطرُس از قایق بیرون آمد تا بر روی آب راه رود،‏ این کار پِطرُس نشانهٔ ایمان قوی او بود.‏ عیسی پِطرُس را به سوی خود خواند.‏ پِطرُس اطمینان داشت،‏ همان گونه که قدرت یَهُوَه به عیسی توانایی این کار خارق‌العاده را داده بود،‏ به او نیز این توانایی را خواهد داد.‏ عیسی ما را نیز فراخواند که پیرو او شویم و تا حد ممکن در جای پای او گام برداریم.‏ ما از روی ایمان خود را به یَهُوَه وقف کردیم و تعمید گرفتیم.‏ دلیل آن ایمانمان به یَهُوَه خدا و عیسی مسیح و اطمینانمان از این امر بود که آنان به طرق مختلف از ما حمایت خواهند کرد.‏—‏یو ۱۴:‏۱؛‏ ۱پطر ۲:‏۲۱‏.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۹ ۳:‏۱،‏ ۳

مسلماً برای پدری مهربان محافظت از خانواده‌اش در مقابل هر گونه آسیب یا خطر جدّی بسیار اهمیت دارد.‏ یَهُوَه پدر آسمانی ما نیز جز این نیست.‏ برای درک این امر که قوم یَهُوَه چقدر برای او باارزشند،‏ بر ارزشی که خود برای چشمانتان قائلید تأمّل کنید.‏ یَهُوَه گفته است که او نیز چنین احساسی به قومش دارد.‏ (‏زکر ۲:‏۸‏)‏ خادمانش در نظر او بسیار باارزشند.‏ البته،‏ گاه یَهُوَه اجازه داده است که دشمنان جان برخی از خادمانش را بگیرند،‏ مثل استیفان.‏ اما با هشدارهای بجا در مورد ترفندهای شیطان،‏ در کل از قومش محافظت کرده است.‏ (‏افس ۶:‏۱۰-‏۱۲‏)‏ کتاب مقدّس و نشریاتی که سازمان یَهُوَه خدا بر مبنای این کتاب تهیه می‌کند،‏ چشم ما را به خطر مادیات،‏ مسائل غیر اخلاقی،‏ تفریحات خشونت‌آمیز و سوءاستفاده از اینترنت و اموری از این قبیل باز کرده است.‏ واضح است که یَهُوَه همچون پدری مهربان به امنیت و رفاه قومش توجه دارد.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۹ ۴:‏۱۵،‏ ۱۷

حقیقت دیگری که ثابت می‌کند دست پرقدرت یَهُوَه پشتیبان شاهدان اوست،‏ موفقیت آنان در «دفاع از فعالیت بشارت و به ثبت رساندن قانونی آن» است.‏ (‏فیلیپ ۱:‏۷‏)‏ برخی دولت‌ها تلاش کرده‌اند تا کار قوم خدا را کاملاً متوقف سازند.‏ اما با نگاهی به گذشته،‏ می‌بینیم که حداقل ۲۶۸ مورد رأی دادگاه‌های عالی به نفع شاهدان یَهُوَه بوده است.‏ از این تعداد ۲۴ مورد به بعد از سال ۲۰۰۰ مربوط می‌شود که دادگاه حقوق بشر اروپا به نفع شاهدان یَهُوَه رأی داده است.‏ این امر به‌روشنی نشان می‌دهد که هیچ کس قادر نیست در مقابل دست پر قدرت خدا بایستد.‏ (‏اشع ۵۴:‏۱۷‏)‏ موعظهٔ جهانی در سراسر زمین نیز اثباتی است بر پشتیبانی یَهُوَه خدا.‏ (‏مت ۲۴:‏۱۴؛‏ اعما ۱:‏۸‏)‏ علاوه بر این،‏ اتحاد خادمان یَهُوَه از تمامی قوم‌ها نیز تنها از طریق کمک یَهُوَه ممکن بوده است.‏ حقیقتاً چنین اتحادی بی‌نظیر است!‏ حتی کسانی که یَهُوَه را نمی‌پرستند اذعان کرده‌اند که «به‌راستی خدا در میان شماست.‏» (‏۱قر ۱۴:‏۲۵‏)‏ دلایل بی‌شماری وجود دارد که پشتیبانی و حمایت یَهُوَه را از قومش نشان می‌دهد.‏—‏اشع ۶۶:‏۱۴‏.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۱۰ ۱:‏۱۳،‏ ۱۴

کتاب مقدّس به ما هشدار می‌دهد که بیش از حد از این دنیا بهره نبریم زیرا خطرناک است.‏ (‏۱قر ۷:‏۲۹-‏۳۱‏)‏ کارهایی که به خودی خود عیبی ندارند،‏ مانند سرگرمی‌ها،‏ خواندنِ تفریحی،‏ تماشای تلویزیون،‏ گردش در جاهای دیدنی و در مکان‌های خرید،‏ در جستجوی جدیدترین یا لوکس‌ترین وسایل الکترونیکی بودن و غیره،‏ می‌تواند سبب اتلاف وقتِ مسیحیان شود.‏ کارهای دیگری که می‌تواند وقت بسیاری را از ما برباید شامل چت در شبکه‌های اینترنتی،‏ فرستادن پیامک،‏ ایمیل،‏ پیگیری مرتبِ اخبار و آخرین نتایج مسابقه‌های ورزشی است.‏ ذهن برخی به حدّی مشغول این کارها می‌شود که در آنان نوعی اعتیاد به وجود می‌آید.‏ (‏جا ۳:‏۱،‏ ۶‏)‏ اگر زمان زیادی را صرف کارهای غیرضروری کنیم،‏ از مهم‌ترین فعالیتمان یعنی پرستش یَهُوَه غافل می‌شویم.‏ (‏افس ۵:‏۱۵-‏۱۷‏)‏ شیطان این دنیا را طوری طراحی کرده است که مردم را به آن جذب و از امور مهم‌تر منحرف سازد.‏ این موضوع در قرن اول حقیقت داشت و امروزه حتی بیشتر صدق می‌کند.‏ (‏۲تیمو ۴:‏۱۰‏)‏ از این روست که باید به هشداری که در آیهٔ فوق آمده توجه کنیم.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۱۰ ۳:‏۷،‏ ۸

مانوح و همسرش در شُرف داشتن یک فرزند پسر بودند.‏ بدون شک مانوخ از شنیدن این خبر شاد شد،‏ اما از سوی دیگر می‌دانست که مسئولیت بزرگی نیز بر دوش خواهد داشت.‏ چگونه او و همسرش می‌توانستند در میان قومی بدکار و خطاکار محبت یَهُوَه و میل خدمت به او را در دل پسرشان جای دهند؟‏ از این رو،‏ مانوخ به درگاه خداوند چنین التماس کرد:‏ «ای خداوند،‏ تمنا دارم رخصت دهی آن مرد خدا [آن فرشته‌ای] که فرستادی،‏ بار دیگر نزد ما بیاید و به ما بیاموزد با فرزندی که زاده خواهد شد،‏ چگونه عمل کنیم.‏» (‏داو ۱۳:‏۱-‏۸‏)‏ بی‌شک شما پدران و مادران وضعیت مانوخ و التماس او را به خدا درک می‌کنید.‏ شما نیز مسئولیت سنگینی بر دوش دارید که بتوانید فرزندتان را با یَهُوَه آشنا کنید و مهر او را در دلش بگذارید.‏ (‏امث ۱:‏۸‏)‏ برای این منظور والدین مسیحی برنامهٔ پرستش خانوادگی‌شان را چنان ترتیب می‌دهند که برای فرزندشان پر مفهوم باشد و موجب پیشرفت او شود.‏ البته برای این که فرزندتان حقیقت را درک کند تنها مطالعهٔ هفتگی با خانواده کافی نیست.‏ (‏تث ۶:‏۶-‏۹‏)‏ چگونه می‌توانید حقیقت را ملکهٔ ذهن فرزندتان کنید؟‏ ب۱۵ ۱۵/‏۱۱ ۱:‏۱،‏ ۲

شما نمی‌توانید مثل عیسی دل افراد را بخوانید،‏ اما با کمک خدا می‌توانید بصیرت به خرج دهید.‏ آیا از بصیرت خود برای یافتن خصوصیات خوب فرزند نوجوانتان بهره می‌گیرید؟‏ حتی اگر پسر یا دخترتان شما را دلسرد کرد،‏ هیچ گاه او را پردردسر نخوانید و هرگز چه در بیان،‏ چه در افکارتان برچسب «نوجوان سرکش» یا «بچهٔ پردردسر» به او نزنید،‏ بلکه به او یادآور شوید که از خصوصیات خوبش آگاهید و اطمینان دارید که او می‌خواهد درست عمل کند.‏ نشانه‌های رشد و پیشرفت را در او ببینید و او را بابت آن‌ها تحسین کنید.‏ در صورت امکان با دادن مسئولیت به او یاری‌اش کنید که در توانایی‌هایش پیشرفت کند.‏ عیسی با شاگردانش اینچنین رفتار می‌کرد.‏ حدود یک سال و نیم بعد از دیدار نَتَنائیل عیسی او را به عنوان یکی از رسولانش انتخاب کرد و آن شاگرد نیز ثابت کرد که مسیحی‌ای غیور است.‏ (‏لو ۶:‏۱۳،‏ ۱۴؛‏ اعما ۱:‏۱۳،‏ ۱۴‏)‏ تشویق و دلگرمی‌های شما به فرزندتان در او این حس را به وجود می‌آورد که مسیحی‌ای تواناست و می‌تواند توانایی‌هایش را در خدمت به یَهُوَه به کار گیرد و تصوّر نکند که نمی‌تواند کاری را درست انجام دهد.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۱۱ ۲:‏۱۵،‏ ۱۶

در سال ۱۹۱۴،‏ زمانی که روزهای آخر آغاز شد،‏ در سراسر دنیا تنها چند هزار خادم یَهُوَه بود.‏ اما گروهی کوچک از باقی‌ماندگان مسح‌شده از روی محبت به «همسایه» و با پشتیبانی روح خدا،‏ در موعظهٔ پادشاهی خدا پشتکار نشان دادند.‏ به این ترتیب امروزه گروه عظیم که امید دارند تا ابد بر زمین زندگی کنند،‏ جمع‌آوری می‌شوند.‏ شمار ما شاهدان یَهُوَه در سراسر دنیا حدود ۸٬۰۰۰٬۰۰۰ است که در بیش از ۱۱۵٬۴۰۰ جماعت گرد هم‌می‌آییم و این تعداد همچنان رو به افزایش است.‏ برای مثال،‏ بیش از ۲۷۵٬۵۰۰ شاهد یَهُوَه در سال خدمتی ۲۰۱۴ تعمید گرفتند،‏ یعنی حدود ۵۳۰۰ نفر هر هفته.‏ رشدی که اکنون شاهد آن هستیم نتیجهٔ ایمان به خدا و پذیرش کامل کلام الهامی خدا،‏ کتاب مقدّس بوده است.‏ (‏۱تسا ۲:‏۱۳‏)‏ آنچه به‌خصوص چشمگیر است،‏ شکوفایی وضعیت روحانی قوم خدا با وجود نفرت و مخالفت شیطان «خدای این نظام حاضر» است.‏—‏۲قر ۴:‏۴‏.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۱۱ ۴:‏۱۲،‏ ۱۴،‏ ۱۶

هزاران دست‌نوشته و تکه دست‌نوشته‌ها و ترجمهٔ باستانی کتاب مقدّس را با یکدیگر مقایسه و با دقت و موشکافی بررسی کرده‌اند و متوجه شدند که تنها در چند آیه تفاوت‌هایی جزئی وجود دارد.‏ این تفاوت‌های جزئی بر پیام کتاب مقدّس تأثیری نداشته است.‏ تحقیق در نسخه‌های باستانی کتاب مقدّس به شاگردان صادق این کتاب اطمینان می‌بخشد که آنان آنچه یَهُوَه خدا به نویسندگان کتاب مقدّس الهام کرد،‏ در دست دارند.‏ با وجود مخالفت‌های شدید و بی‌رحمانهٔ دشمنان،‏ یَهُوَه کاری کرد که کلامش بیش از هر کتاب دیگری در تاریخ بشر ترجمه شود.‏ حتی اکنون که بسیاری ایمانی به خدا ندارند،‏ کتاب مقدّس پرفروش‌ترین کتاب باقی مانده است و اکنون کل یا بخش‌هایی از آن به بیش از ۲۸۰۰ زبان ترجمه شده است.‏ هر چند برخی ترجمه‌های کتاب مقدّس در مقایسه با ترجمه‌های دیگر چندان روشن و قابل اعتماد نیست.‏ اما با این حال می‌توان پیام امیدبخش و نجات‌دهندهٔ کتاب مقدّس را از هر ترجمه‌ای دریافت.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۱۲ ۱:‏۱۳،‏ ۱۴

سخنان ما می‌تواند باعث دلگرمی دیگران شود یا احساسات آنان را جریحه‌دار کند.‏ در این دنیای شریر اغلبِ مردم با سخنانشان دیگران را می‌رنجانند.‏ فیلم‌ها و برنامه‌های تلویزیونی مردم را برمی‌انگیزد که ‹زبان خود را چون شمشیر تیز کنند،‏ و سخنان تلخ را چون تیر بر زه نهند.‏› (‏مز ۶۴:‏۳‏)‏ مسیحیان باید از این نوع سخن گفتن پرهیز کنند.‏ برای مثال،‏ یک نوع از «سخنان تلخ» طعنه زدن است که باعث تحقیر دیگران می‌شود و آنان را می‌رنجاند؛‏ حتی اگر به شوخی باشد.‏ شوخ‌طبعی خوب است و سخنان ما را دلنشین می‌کند.‏ اما هرگز نباید برای تفریح با طعنه زدن و با تمسخر،‏ به دیگران توهین کنیم و آنان را برنجانیم.‏ کتاب مقدّس در این مورد به ما می‌گوید که «سخنان تلخ» را ترک کنیم.‏ همچنین در کتاب مقدّس آمده است:‏ «باشد که سخنی بد از دهانتان بیرون نیاید،‏ بلکه فقط سخنی نیکو برای بنای دیگران به زبان آورید؛‏ سخنی که نیازی را برآورده سازد تا به شنوندگان فایده رساند.‏»—‏افس ۴:‏۲۹،‏ ۳۱‏.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۱۲ ۳:‏۱۰

عبارت «سلامتی با شما باد» به مفهوم خداحافظی است و به ما یادآور می‌شود که تمایل به داشتن سلامتی برای خدمت به یَهُوَه بسیار منطقی است.‏ تا زمانی که این نظام برقرار است و ما ناکاملیم،‏ از بیماری گریزی نیست.‏ همچنین نمی‌توانیم اکنون انتظار داشته باشیم که با معجزه‌ای شفا یابیم.‏ اما در مکاشفه ۲۲:‏۱،‏ ۲ به زمانی اشاره شده است که ما از سلامتی کامل برخوردار خواهیم شد.‏ یوحنای رسول در رؤیا «رودخانه‌ای از آب حیات» دید و «درختان حیات» را دید که برگ‌های آن‌ها برای شفای قوم‌ها بود.‏ این آیات به هیچ نسخهٔ گیاهی،‏ چه اکنون و چه در آینده اشاره ندارد.‏ بلکه به تدارک یَهُوَه برای بخشیدن زندگی ابدی به انسان‌های مطیع اشاره دارد که از طریق عیسی میسر می‌شود.‏ به راستی این آینده‌ای زیباست که می‌توان چشم‌انتظارش بود.‏—‏اشع ۳۵:‏۵،‏ ۶‏.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۱۲ ۴:‏۱۷،‏ ۱۸

یَهُوَه خدا در مورد زمان ما چنین پیشگویی کرد:‏ «در آن روزها،‏ ده تن از همهٔ زبانها و قومها دست به دامن یک یهودی شده،‏ خواهند گفت:‏ ‹بگذارید همراه شما بیاییم،‏ زیرا شنیده‌ایم که خدا با شماست.‏›» (‏زکر ۸:‏۲۳‏)‏ در اینجا «یک یهودی» به صورت مجازی به آنانی اشاره دارد که به روح مسح شده‌اند.‏ در کتاب مقدّس این افراد «اسرائیل خدا» نیز خوانده شده‌اند.‏ (‏غلا ۶:‏۱۶‏)‏ منظور از «ده تن» که ‹دست به دامن یک یهودی شده‌اند› افرادی هستند که امید دارند تا ابد بر زمین زندگی کنند.‏ برای این افراد پرستش یَهُوَه در اتحاد با مسح‌شدگان یا «اسرائیل خدا» افتخار بزرگی است،‏ چون می‌دانند که برکات یَهُوَه خدا با آنان است.‏ همچون زَکریا،‏ عیسی نیز اتحاد قوم خدا را برجسته ساخت.‏ در تشبیهی عیسی پیروانش را به دو گروه تقسیم کرد،‏ «گلهٔ کوچک» و «گوسفندان دیگر.‏» همچنین گفت که آنان «یک گله» خواهند شد و «یک شبان» خواهند داشت.‏—‏لو ۱۲:‏۳۲؛‏ یو ۱۰:‏۱۶‏.‏ ب۱۶/‏۱ ۴:‏۱،‏ ۲

ما باید خود را از لحاظ روحانی،‏ یعنی رابطه‌مان را با یَهُوَه خدا،‏ حفظ کنیم.‏ از آنجا که ناکامل هستیم و در دنیایی زندگی می‌کنیم که شیطان بر آن تسلّط دارد،‏ خیلی آسان ممکن است تحت تأثیر طرز فکر و رفتار نادرست دنیا قرار گیریم.‏ وضعیت ما همچون کسی است که در جریان آب رودخانه‌ای قرار دارد که آب او را در جهتی که نمی‌خواهد می‌برد.‏ برای این که بتواند در جهتی که می‌خواهد پیش رود باید با تمام قوا خلاف جهت آب شنا کند.‏ مشابهاً برای این که ما نیز در جهت روحیهٔ این دنیا پیش نرویم،‏ باید تلاش کنیم.‏ موعظه چگونه به ما در این راه کمک می‌کند؟‏ هنگام موعظه در مورد یَهُوَه خدا و کتاب مقدّس بر موضوعاتی تمرکز می‌کنیم که مهم و مفیدند،‏ نه بر موضوعاتی که ایمان ما را ضعیف می‌کند.‏ موعظه ایمان ما را تقویت می‌کند،‏ چون در موعظه وعده‌های خدا و معیارهای پرمهر او به ما یادآوری می‌شود.‏ همچنین موعظه به ما یاری می‌کند که لباس رزم روحانی را بر تن نگاه داریم.‏ (‏افس ۶:‏۱۴-‏۱۷‏)‏ خدمت موعظه و دیگر فعالیت‌های مسیحی ما را حفظ می‌کند،‏ چون دیگر زمانی باقی نمی‌ماند که بیش از حد نگران مشکلاتمان باشیم.‏ ب۱۶/‏۱ ۵:‏۱۲،‏ ۱۳

محبت روت برای یَهُوَه خدا بود.‏ بعدها بُوعَز روت را تحسین کرد که زیر بال‌های یَهُوَه خدا پناه گرفته است.‏ (‏روت ۲:‏۱۲‏)‏ شاید این گفته تصویر جوجهٔ پرنده‌ای را در ذهن تداعی کند که زیر بال‌های پرقدرت و محافظ پدر یا مادرش پناه می‌گیرد.‏ (‏مز ۳۶:‏۷؛‏ ۹۱:‏۱-‏۴‏)‏ یَهُوَه چنین پدری برای روت شد،‏ به دلیل ایمانش او را پاداش داد و روت هیچ گاه از تصمیمی که گرفت پشیمان نشد.‏ امروزه بسیاری با شخصیت یَهُوَه آشنا شده‌اند،‏ اما به او پناه نیاورده‌اند؛‏ خود را به او وقف نکرده‌اند و خادم تعمیدیافتهٔ او نیستند.‏ اگر شما نیز در وقفتان به یَهُوَه تردید دارید،‏ از خود بپرسید که دلیل آن چیست.‏ در واقع هر انسانی خواه‌ناخواه خدایی را خدمت می‌کند.‏ (‏یوش ۲۴:‏۱۵‏)‏ پس چرا به یَهُوَه،‏ تنها خدایی که شایستهٔ خدمت است پناه نیاوریم و او را خدمت نکنیم؟‏ وقف به خدا بهترین راه برای ابراز ایمانمان به اوست.‏ یَهُوَه به شما یاری خواهد کرد که با هر مشکلی که روبرو می‌شوید،‏ مقابله کنید و هماهنگ با وقفتان زندگی کنید.‏ خدا برای روت چنین کرد.‏ ب۱۶/‏۲ ۲:‏۶،‏ ۷

زمانی که اَبیشای به کشتن شائول فکر کرد،‏ در واقع می‌خواست وفاداری‌اش را به داوود ثابت کند.‏ اما داوود او را از این کار بازداشت،‏ چون می‌دانست دراز کردن «دست خویش بر مسیح خداوند» خطاست.‏ (‏۱سمو ۲۶:‏۸-‏۱۱‏)‏ از این گزارش درسی مهم می‌آموزیم.‏ زمانی که در شرایطی قرار می‌گیریم که باید تشخیص دهیم وفاداری به چه کسی اولویت دارد،‏ اصول کتاب مقدّس ما را یاری می‌کند.‏ وفاداری از دل برمی‌خیزد،‏ اما دل انسان فریبنده است.‏ (‏ار ۱۷:‏۹‏)‏ به دلیل ناکاملی،‏ ممکن است خادم وفادار خدا به آسانی بخواهد که وفاداری‌اش را به دوستی نزدیک یا عضوی از خانواده‌اش که خطایی مرتکب شده است،‏ حفظ کند.‏ به‌خصوص وقتی شخصی که به ما نزدیک است حقیقت را ترک می‌کند،‏ باید در حفظ وفاداری اولویت‌ها را حفظ کنیم و همواره به یاد داشته باشیم که وفاداری به یَهُوَه بر هر چیز و هر کس ارجحیت دارد.‏—‏مت ۲۲:‏۳۷‏.‏ ب۱۶/‏۲ ۴:‏۵،‏ ۶

چرا مسیحیان روم نیاز به این توصیه داشتند و باید از آنچه پذیرفته بودند اطمینان می‌یافتند و آن را برای خود ثابت می‌کردند؟‏ به نمونه‌ای از کتاب مقدّس توجه کنید.‏ تیموتائوس نوشته‌های مقدّس را خوب می‌شناخت.‏ مادر و مادربزرگش از «طفولیت» به او آموزش داده بودند.‏ با این همه پولُس او را چنین ترغیب کرد:‏ «آنچه از دیگران آموختی و با دلیل و برهان به آن متقاعد شدی،‏ دنبال کن.‏» (‏۲تیمو ۳:‏۱۴،‏ ۱۵‏)‏ در کتابی مرجع آمده است که در زبان اصلی واژه‌ای که در اینجا «متقاعد شدن» ترجمه شده است،‏ به مفهوم «اطمینان یافتن از حقیقت چیزی» است.‏ تیموتائوس اطمینان داشت که حقیقت را یافته است.‏ او صرفاً به دلیل گفته‌های مادر یا مادربزرگش حقیقت را نپذیرفت،‏ بلکه با دلیل و برهان خود را متقاعد ساخت و آن را دنبال کرد.‏ (‏روم ۱۲:‏۱‏)‏ به همین شکل با مطالعهٔ مستمر کتاب مقدّس می‌توانی پاسخ پرسش‌هایت را بیابی و شک و تردیدها را حل کنی و اطمینان به اعتقاداتت را قوّت بخشی.‏—‏اعما ۱۷:‏۱۱‏.‏ ب۱۶/‏۳ ۲:‏۳،‏ ۴،‏ ۷

اسرائیلیان را در زمان قدیم مجسم کنید که در معبد یَهُوَه در اورشلیم در عیدی یَهُوَه خدا را پرستش می‌کردند.‏ پیش از آن خود را برای سفر آماده می‌کردند،‏ طی سفر به نیازهای یکدیگر می‌رسیدند و یَهُوَه خدا را در معبدش متحد پرستش می‌کردند.‏ برای انجام تمامی این‌ها نیاز به همکاری بود.‏ ما نیز همچنان که در سفرمان به سوی دنیای جدید پیش می‌رویم نیاز به همبستگی و همکاری داریم.‏ به برکاتی فکر کنید که در انتظارمان است.‏ البته اکنون نیز ما تفرقه و آشفتگی‌ای که در نظام شیطان است،‏ پشت سر نهاده‌ایم.‏ اکنون شاهد تحقق پیشگویی اِشَعْیا و میکاه هستیم که هر دو گفته بودند،‏ قوم خدا متحد به «کوه خداوند» می‌روند.‏ (‏اشع ۲:‏۲-‏۴؛‏ میکا ۴:‏۲-‏۴‏)‏ به‌راستی پرستش ما در این «ایام آخر» بسیار والا و برجسته است.‏ اما به‌راستی روزی که تمامی مردم زمین با هماهنگی به هم بپیوندند و در پرستش یَهُوَه خدا متحد شوند،‏ چه قدر شادی‌بخش خواهد بود!‏ ب۱۶/‏۳ ۳:‏۱۶،‏ ۱۷

برای برخی پیران اختصاص دادن زمانی برای آموزش برادران مشکل است.‏ یکی از دلایل آن می‌تواند این باشد که آنان با خود چنین استدلال می‌کنند:‏ ‹هر چند که آموزش دیگران اهمیت دارد،‏ امور دیگری در جماعت است که بسیار ضروری‌ترند و نمی‌توان آن‌ها را به تعویق انداخت،‏ اما اگر آموزش دیگران را به فرصتی دیگر موکول کنیم،‏ فعالیت جماعت مختل نمی‌شود.‏› بی‌گمان یک پیر جماعت باید به برخی امور در جماعت سریعاً رسیدگی کند،‏ با این همه به تأخیر انداختن آموزش برادران نیز به سلامت روحانی جماعت آسیب می‌رساند.‏ کارهای ضروری بسیاری است که پیران جماعت باید در اسرع وقت به آن رسیدگی کنند.‏ اگر پیران این آموزش ضروری را مرتباً به تعویق بیندازند،‏ دیر یا زود جماعت صدمه خواهد دید،‏ چون در جماعت برای رسیدگی به تمامی امور به تعداد کافی برادر واجد شرایط نیست.‏ پس نباید تصوّر کرد که آموزش برادران برای قبول مسئولیت از اهمیت کمی برخوردار است.‏ پیرانی که به آیندهٔ جماعت فکر می‌کنند و برای آموزش برادرانی که تجربهٔ کمتری دارند وقت می‌گذارند،‏ حکیمانه عمل می‌کنند.‏ این پیران کارگزاران یا خدمتگزارانی نیکو و برکتی برای کل جماعت هستند.‏—‏۱پطر ۴:‏۱۰‏.‏ ب۱۵ ۱۵/‏۴ ۱:‏۴،‏ ۶،‏ ۷