کتاب شمارهٔ ۶۵ یهودا

نگارنده:‏ یهودا

محل نگارش:‏ فلسطین (‏؟‏)‏

تاریخ اتمام نگارش:‏ حدود ۶۵ م.‏

برادران مسیحی یهودا در خطر بودند!‏ در طول زمانی که از مرگ و رستاخیز عیسی مسیح سپری شده بود عوامل خارجی در جماعات مسیحی رخنه کرده بودند.‏ مقصود دشمن تضعیف ایمان بود درست همان طور که پولُس رسول حدود ۱۴ سال پیش از آن اخطار داده بود.‏ (‏۲تسا ۲:‏۳‏)‏ برادران چگونه می‌توانستند هوشیار باشند و خود را در مقابل خطر محافظت کنند؟‏ رسالهٔ یهودا با اظهارات جدّی و صریح جواب را می‌دهد.‏ یهودا در آیه‌های ۳ و ۴ موضع خود را صریحاً نشان می‌دهد:‏ ‹شوق تمام داشتم که به شما بنویسم.‏ زیرا که بعضی اشخاص در خفا درآمده‌اند که فیض خدای ما را به فجور تبدیل نموده‌اند.‏› تعالیم اصولی و اخلاقیات مسیحی در خطر بودند.‏ یهودا احساس کرد که باید برای مصلحت برادرانش مبارزه کند تا آن‌ها نیز به نوبهٔ خود برای حفظ ایمان مبارزه کنند.‏

^۲ اما یهودا چه کسی بود؟‏ در اوّلین کلمات رساله چنین می‌خوانیم:‏ ‹غلام عیسی مسیح و برادر یعقوب،‏ به خوانده‌شدگان.‏› آیا یهودا یکی از رسولان بود زیرا که دو نفر از ۱۲ رسول عیسی به این نام خوانده شدند؟‏ (‏لو ۶:‏۱۶‏)‏ یهودا خود را رسول نمی‌نامد بلکه در صحبت از رسولان از فعل جمع «گفته‌اند» استفاده می‌کند که واضح است خود را از بین آن‌ها حذف می‌کند.‏ (‏یهو ۱۷،‏ ۱۸‏)‏ علاوه بر این،‏ خود را «برادر یعقوب» می‌خواند.‏ ظاهراً منظور همان یعقوبی است که رسالهٔ یعقوب را نوشت و برادر ناتنی عیسی بود.‏ (‏آیهٔ ۱‏)‏ یعقوب به عنوان یکی از «ارکان» جماعت اورشلیم بسیار شناخته شده بود.‏ یهودا بدین شکل خود را با او می‌شناساند.‏ این موضوع نشان می‌دهد که یهودا نیز برادر ناتنی عیسی بود و نام او بین برادران ناتنی عیسی درج شده است.‏ (‏غلا ۱:‏۱۹؛‏ ۲:‏۹؛‏ مت ۱۳:‏۵۵؛‏ مرق ۶:‏۳‏)‏ اما یهودا به رابطهٔ خویشاوندی که با عیسی داشت هرگز نبالیده است بلکه با فروتنی بر رابطهٔ روحانی خود به عنوان «غلام عیسی مسیح» تأکید کرده است.‏ —‏ ۱قر ۷:‏۲۲؛‏ ۲قر ۵:‏۱۶؛‏ مت ۲۰:‏۲۷‏.‏

^۳ اعتبار این رساله به وسیله قطعهٔ موراتوری که متعلّق به قرن دوّم است و به آن اشاره می‌کند صحّت می‌یابد.‏ به علاوه،‏ کلمنت اسکندرانی (‏قرن دوّم میلادی)‏ این رساله را به عنوان بخشی از مجموعه قانونی کتب الهامی پذیرفته است.‏ اوریژن به این رساله چنین اشاره می‌کند:‏ «آن کتاب کاری است در چند خط اما پر است از کلمات صحیح از فیض آسمانی.‏»‏a تِرتولیانوس هم معتقد بود که این رساله صحیح و معتبر است.‏ هیچ شکی وجود ندارد که این رساله به دیگر نوشته‌های مقدّس تعلّق دارد.‏

^۴ یهودا خطاب به ‹خوانده‌شدگان› می‌نویسد و هیچ جماعت یا شخص به خصوصی را نام نمی‌برد.‏ بنابراین،‏ رسالهٔ وی عمومی بود و می‌بایست در بین همهٔ مسیحیان توزیع می‌شد.‏ اگرچه در رساله محلّ نگارش ذکر نشده است،‏ اما احتمال زیاد دارد که در فلسطین نوشته شده باشد.‏ تعیین زمان نگارش آن نیز دشوار است.‏ به هر حال،‏ نگارش آن باید در زمان توسعهٔ جماعت مسیحی باشد زیرا که یهودا توجه را به «آن سخنانی که رسولان خداوند ما عیسی مسیح پیش گفته‌اند» جلب می‌کند و ظاهراً از دوّم پِطْرُس ۳:‏۳ نقل‌قول می‌کند.‏ (‏یهو ۱۷،‏ ۱۸‏)‏ به علاوه،‏ شباهت زیادی بین رسالهٔ یهودا و باب ۲ دوّم پِطْرُس وجود دارد.‏ این موضوع نشان می‌دهد که رسالهٔ او و پِطْرُس در یک دورهٔ زمانی نوشته شدند و هر دو عمیقاً از خطری که در جماعت آن زمان وجود داشت نگران بودند.‏ بنابراین،‏ گفته می‌شود که تاریخ تقریبی آن سال ۶۵ م.‏ است.‏ صحّت تاریخ این رساله نیز از آنجایی معلوم می‌گردد که یهودا از سِستیوس گالوس ذکری به میان نمی‌آورد که در سال ۶۶ م.‏ بر ضدّ آشوب یهودیان اقدام کرد و در خصوص سقوط اورشلیم در سال ۷۰ م.‏ صحبتی نمی‌کند.‏ یهودا در رسالهٔ خود به داوری الٰهی علیه گناهکاران اشاره می‌کند و منطقی است که اگر اورشلیم نابود شده بود به بحث خود در مورد اجرای حکم داوری تأکید بیشتری می‌کرد،‏ مخصوصاً این که عیسی آن واقعه را پیشگویی کرده بود.‏ —‏ یهو ۵-‏۷؛‏ لو ۱۹:‏۴۱-‏۴۴‏.‏

چرا مفید است

^۸ یهودا نوشته‌های مقدّس الهامی را برای اخطار،‏ ترغیب،‏ تشویق،‏ تعلیم و تذکر دادن به «حبیبان» مفید دانسته است.‏ برای نشان دادن گناه بزرگ متخلّفان بی‌دین از مثال‌های نوشته‌های عبری استفاده کرد مانند اسرائیلیانی که مرتد شدند،‏ فرشتگانی که گناه کردند و ساکنان سُدُوم و غَمورَه که زناکار شدند.‏ بدین ترتیب نشان داد آنانی که مرتکب چنین اَعمال فاسدی می‌شوند همان داوری بر ایشان خواهد آمد.‏ او مردمان فاسد را با حیوانات بی‌فهم مقایسه کرده،‏ می‌گوید که آن‌ها به راه قائن رفتند،‏ در خطای بَلْعام افتادند و مثل قُورَح با سخنان یاغی‌گرایانه هلاک شدند.‏ همچنین تصویر روشنی از طبیعت ترسیم می‌کند.‏ رسالهٔ صریح یهودا بخشی از «تمامی کتب» شد که همراه با دیگر نوشته‌ها رفتار درست را «در ایّام آخر» تذکر می‌دهد و باید مطالعه شود.‏ —‏ یهو ۱۷،‏ ۱۸،‏ ۵-‏۷،‏ ۱۱-‏۱۳؛‏ اعد ۱۴:‏۳۵-‏۳۷؛‏ پیدا ۶:‏۴؛‏ ۱۸:‏۲۰،‏ ۲۱؛‏ ۱۹:‏۴،‏ ۵،‏ ۲۴،‏ ۲۵؛‏ ۴:‏۴،‏ ۵،‏ ۸؛‏ اعد ۲۲:‏۲-‏۷،‏ ۲۱؛‏ ۳۱:‏۸؛‏ ۱۶:‏۱-‏۷،‏ ۳۱-‏۳۵‏.‏

^۹ مخالفت‌ها و آزمایش‌ها مانع رشد مسیحیت نشد.‏ اما برادران در خطر فساد از درون جماعت بودند.‏ در جماعت اشخاصی رخنه کرده بودند که مانند صخره‌های مخفی زیر آب که کشتی را تهدید می‌کند کل جماعت را تهدید می‌کردند.‏ یهودا با درک این که چنین خطری ممکن است حتی مخرّب‌تر باشد شدیداً از ‹مجاهدهٔ ایمان› صحبت می‌کند.‏ نامهٔ او همچون گذشته برای جماعات ایّام حاضر به موقع است.‏ هنوز باید برای ایمان مجاهده و آن را حفظ کرد،‏ غیراخلاقیات باید ریشه‌کن شوند و در صورت امکان افراد شکاک و دودل با رحمت کمک شوند و ‹از آتش بیرون کشیده» رها شوند.‏ امروزه مسیحیان برای حفظ کمال اخلاقی،‏ هوشیاری روحانی و پرستش حقیقی باید ایمان مقدّس را بنا کنند.‏ آن‌ها باید اصول صحیح را نگاه دارند و با دعا به خدا نزدیک شوند.‏ همچنین باید احترامی بجا برای «خداوندی» داشته باشند یعنی به اشخاص مقتدری که خدا در جماعت مسیحی مقرّر داشته است احترام بگذارند.‏ —‏ یهو ۳،‏ ۲۳،‏ ۸‏.‏

^۱۰ کسانی که ‹نَفْسانی هستند و روح را ندارند› هرگز داخل ملکوت خدا نخواهند شد و دیگران را که در راه حیات جاودانی هستند به خطر خواهند انداخت.‏ (‏یهو ۱۹؛‏ غلا ۵:‏۱۹-‏۲۱‏)‏ جماعت باید در خصوص آن‌ها هوشیار باشد و آن‌ها را بیرون کند!‏ به این ترتیب،‏ «رحمت و سلامتی و محبت» به حبیبان افزوده خواهد گردید و در محبت خدا نگه داشته می‌شوند و ‹منتظر رحمت خداوند ما عیسی مسیح برای حیات جاودانی› خواهند بود.‏ خدای نجات‌دهنده وارثان ملکوت را ‹ در حضور جلال خود بی‌عیب به فرحی عظیم قائم خواهد فرمود.‏› مطمئناً چنین اشخاصی همراه با یهودا و به وسیلهٔ عیسی مسیح به خدا «جلال و عظمت و توانایی و قدرت» نسبت می‌دهند.‏ —‏ یهو ۲،‏ ۲۱،‏ ۲۴،‏ ۲۵‏.‏

‏[پاورقی]‏