کتاب شمارهٔ ۶۴ ۳یوحنّا

نگارنده:‏ یوحنّای رسول

محل نگارش:‏ اَفَسُس یا در حوالی آن

تاریخ اتمام نگارش:‏ حدود ۹۸ م.‏

این رساله خطاب به غایوس که مسیحی باایمانی بود نوشته شده است که یوحنّا واقعاً به او محبت داشت.‏ نام غایوس در دوران جماعت اوّلیه یک نام معمولی و عام بود.‏ در بخش‌های دیگر نوشته‌های یونانی چهار بار این اسم ظاهر می‌شود و حداقل به سه و احتمالاً به چهار مرد نسبت داده شده است.‏ (‏اعما ۱۹:‏۲۹؛‏ ۲۰:‏۴؛‏ روم ۱۶:‏۲۳؛‏ ۱قر ۱:‏۱۴‏)‏ هیچ اطلاعی در دسترس نیست تا به طور حتم مشخص کند غایوسی که یوحنّا به او نامه نوشت کدام یک از آن چهار نفر می‌باشد.‏ آنچه که ما از غایوس می‌دانیم این است که او عضوی از جماعت مسیحی و دوست خاص یوحنّا بود و رساله خطاب به او نوشته شده بود چرا که در رساله همیشه ضمیر مفرد «تو» به کار می‌رود.‏

^۲ از آنجایی که سبک سلام‌ها در آغاز و انتهای رساله همانند رسالهٔ دوّم یوحنّا است و نگارنده دوباره خود را «پیر» می‌خواند شکی نیست که یوحنّای رسول این رساله را نیز نوشته است.‏ (‏۲یو ۱‏)‏ شباهت مضمون این رساله با دو رسالهٔ دیگر یوحنّا حاکی از آن است که همانند آن دو رساله در شهر اَفَسُس یا در حوالی آن و در حدود سال ۹۸ م.‏ نوشته شده است.‏ به دلیل کوتاه بودن این رساله،‏ نویسندگان قرون اوّل کمتر از آن نقل‌قول کرده‌اند.‏ اما این رساله به همراه رسالهٔ دوّم یوحنّا در مجموعه نوشته‌های الهامی اوّلیه قرار دارد.‏a

^۳ در این رساله،‏ یوحنّا از غایوس برای مهمان‌نوازی‌ای که از برادران سیّار کرده بود قدردانی می‌کند و مشکلاتی را در رابطه با دِیوتْرِفیس جاه‌طلب بیان می‌کند.‏ شخصی به نام دیمتریوس که در این رساله به او اشاره شده به نظر می‌رسد همان کسی است که نامهٔ غایوس را رسانید.‏ بنابراین،‏ احتمالاً یوحنّا دیمتریوس را فرستاده بود و او کسی را نیاز داشت که ازش پذیرایی کند.‏ و این رساله موقعیت را برای دیمتریوس فراهم می‌ساخت.‏ شناخت ما از غایوس،‏ دِیوتْرِفیس و دیمتریوس به جز آنچه در این رساله نوشته شده است چیز دیگری نیست.‏ اما،‏ رساله تصویر جالبی از برادری بین‌المللی مسیحیان اوّلیه به دست می‌دهد.‏ و علاوه بر آن نشان می‌دهد از برادران سیّاری که «به جهت اسم» سفر می‌کردند پذایریی می‌شد،‏ اگرچه میزبانان آن‌ها را نمی‌شناختند.‏ آیهٔ ۷‏.‏

چرا مفید است

^۵ این رساله نشان می‌دهد که یوحنّای رسول سرپرستی نمونه بوده و غیورانه جماعت را از عوامل فاسدکننده محافظت می‌کرده است.‏ روحیهٔ محبت و مهمان‌نوازی رایج در جماعت قابل‌تحسین بود و بر آن‌ها واجب بود تا این وضعیت شاد را حفظ کنند تا برادران محلّی و «غریبان» (‏اشخاصی که میزبانان مسیحی آن‌ها را نمی‌شناختند)‏ که بین آن‌ها می‌آمدند با هم «شریک راستی» می‌شدند.‏ (‏آیه‌های ۵‏،‏ ۸‏)‏ اما دِیوتْرِفیس چشمانی متکبّرانه داشت،‏ حالتی که در نظر یَهُوَه منفور است.‏ او به ترتیبات تئوکراتیک نیز احترام نمی‌گذاشت و حتی شریرانه پشت سر یوحنّا سخن می‌گفت.‏ (‏امث ۶:‏۱۶،‏ ۱۷‏)‏ او مانع مهمان‌نوازی جماعت می‌شد.‏ تعجبی ندارد که یوحنّا با این صراحت علیه این مرد شریر صحبت و از محبت خالصانهٔ مسیحیان در جماعت حمایت کرده است.‏ امروزه،‏ ما هم باید غیورانه تلاش کنیم تا فروتن باشیم،‏ در راستی سلوک نماییم و محبت خدایی و سخاوت را به جا آوریم؛‏ همراه با این اصلی که یوحنّا اظهار کرد:‏ «نیکوکردار از خداست و بدکردار خدا را ندیده است.‏» —‏ ۳یو ۱۱‏.‏

‏[پاورقی]‏