کتاب شمارهٔ ۶۳ ۲یوحنّا

نگارنده:‏ یوحنّای رسول

محل نگارش:‏ اَفَسُس یا در حوالی آن

تاریخ اتمام نگارش:‏ حدود ۹۸ م.‏

رسالهٔ دوّم یوحنّا کوتاه است و احتمالاً بر روی یک برگهٔ پاپیروس نوشته شده است.‏ با این حال،‏ بسیار پرمعناست.‏ مخاطب رساله «خاتون برگزیده و فرزندانش» هستند.‏ از آنجایی که معادل کلمهٔ «خانم» در زبانی یونانی «کیریا» است و در آن زمان به عنوان اسم خاص به کار می‌رفت بعضی از محققان کتاب مقدّس احساس می‌کنند که این رساله خطاب به یک شخص با همان اسم بوده است.‏ از طرف دیگر،‏ به نظر بعضی‌ها یوحنّا نامه‌اش را خطاب به یک جماعت مسیحی نوشته است و از عنوان «خاتون» برای اشاره به آن استفاده می‌کند.‏ شاید دلیل این کار او این بوده است تا آزاردهندگان را سردرگم و آشفته سازد.‏ در آن صورت سلام‌های «فرزندانِ خواهر» که در آخرین آیه ذکر شده‌اند به اعضای جماعت دیگری اشاره دارد.‏ بنابراین،‏ نامهٔ دوّم به عمومیت نامهٔ اوّل نبود زیرا یا به یک شخص یا به جماعت به خصوصی نوشته شد.‏ آیهٔ ۱‏.‏

^۲ هیچ شک و تردیدی وجود ندارد که یوحنّا این نامه را نوشته است.‏ نگارنده خود را «پیر» می‌خواند.‏ مطمئناً این اظهار برای یوحنّا مناسب بود چون نه تنها سالخورده بود بلکه به عنوان یکی از «ارکان» به حساب می‌آمد.‏ (‏غلا ۲:‏۹‏)‏ و چون تنها رسول زنده بود واقعاً در جماعت مسیحی «پیر» بود.‏ او به خوبی شناخته شده بود و نیازی نبود به خوانندگانش بیشتر معرفی گردد.‏ همچنین سبک نگارش او با اوّلین رساله و انجیلش مطابقت دارد.‏ همانند رسالهٔ اوّل،‏ رسالهٔ دوّم ظاهراً در اَفَسُس یا حوالی آن در حدود سال ۹۸ م.‏ نوشته شده است.‏ در مورد رساله‌های دوّم و سوّم یوحنّا «فرهنگ مَک‌کْلینتاک و اِسترانگ» (‏انگل‍.‏)‏ اظهار می‌دارد:‏ «از شباهت‌های کلّی آن‌ها می‌توانیم حدس بزنیم که هر دو رساله مدت کمی بعد از رسالهٔ اوّل در اَفَسُس نوشته شده‌اند.‏ در هر دوی این رساله به موارد کاربرد اصولی اشاره شده است که در رسالهٔ اوّل به طور کامل ذکر شده‌اند.‏a در تأیید از صحّت این رساله ایرِنایوس در قرن دوّم از آن نقل‌قول کرده است و کلمنت اسکندرانی معاصر با ایرِنایوس آن را پذیرفته است.‏b همچنین نامه‌های یوحنّا در قطعهٔ موراتوری ذکر شده‌اند.‏

^۳ علّت نگارش این رساله حملهٔ بی‌امان معلّمان کاذب به ایمان مسیحی بود.‏ این مسئله در مورد رسالهٔ اوّل یوحنّا نیز صدق می‌کرد.‏ یوحنّا به خوانندگان خود در مورد چنین اشخاصی اخطار می‌دهد تا بتوانند آن‌ها را بشناسند و از آن‌ها دوری کنند و با محبت متقابل در حقیقت سلوک نمایند.‏

چرا مفید است

^۵ به نظر می‌رسد که در روزگار یوحنّا همانند امروز بعضی‌ها با تعلیمات ساده مسیح قانع نبودند.‏ بلکه به دنبال چیزی بودند که بتوانند با آن خودنمایی کنند،‏ به خود جلال دهند،‏ در طبقهٔ فیلسوفان دنیوی قرار گیرند و برای رسیدن به چنین تمایلات خودخواهانه‌ای،‏ برایشان اصلاً مهم نبود که جماعت مسیحی را آلوده و منقسم کنند.‏ یوحنّا اتحاد و هماهنگی جماعت را که در محبت و تعلیم درست در اتحاد با پدر و پسر به وجود می‌آید قدر می‌دانست.‏ امروزه ما باید از اتحاد و هماهنگی جماعت حفظ و حراست نماییم.‏ حتی از معاشرت با مرتدان و سلام دادن به کسانی که ورای نوشته‌های الهامی تعلیم می‌دهند اجتناب کنیم.‏ اگر همچنان مطابق با فرامین خدا و در خوشی کاملی که در معاشرت مسیحیان حقیقی یافت می‌شود سلوک نماییم،‏ می‌توانیم مطمئن باشیم که «فیض و رحمت و سلامتی از جانب خدای پدر و عیسی مسیح خداوند و پسر پدر در راستی و محبت با ما خواهد بود.‏» (‏آیهٔ ۳‏)‏ در رسالهٔ دوّم یوحنّا برکت چنین اتحاد مسیحی‌ای به طور برجسته نشان داده شده است.‏

‏[پاورقی‌ها]‏