کتاب شمارهٔ ۶۲ ۱یوحنّا

نگارنده:‏ یوحنّای رسول

محل نگارش:‏ اَفَسُس یا در حوالی آن

تاریخ اتمام نگارش:‏ حدود ۹۸ م.‏

یوحنّا،‏ رسول محبوب مسیح عدالت را بسیار دوست می‌داشت.‏ این خصلت او باعث شد تا بینش عمیقی از طرز فکر و احساس عیسی به دست آورد.‏ بنابراین،‏ تعجب نمی‌کنیم که موضوع محبت در تمام نوشته‌های او مشهود است.‏ اما یوحنّا شخصی احساساتی نبود زیرا عیسی او را به عنوان یکی از «پسران رعد [بُوْانَرْجَسْ]» لقب داد.‏ (‏مرق ۳:‏۱۷‏)‏ او در واقع سه رسالهٔ خود را در دفاع از حقیقت و عدالت نوشت زیرا ارتدادی که پولُس پیشگویی کرده بود ظاهر شده بود.‏ آن سه رساله حقیقتاً به موقع بود زیرا به مسیحیان اوّلیه کمک کرد تا بر ضدّ تعدّی «آن مرد شریر» نبرد کنند.‏ —‏ ۲تسا ۲:‏۳،‏ ۴؛‏ ۱یو ۲:‏۱۳،‏ ۱۴؛‏ ۵:‏۱۸،‏ ۱۹‏.‏

^۲ از محتوای آن رساله‌ها می‌توان حدس زد که متعلّق به دوره‌ای بعد از انجیل متّیٰ و مَرقُس و مدت‌ها بعد از نامه‌های میسیونری پِطْرُس و پولُس می‌باشند.‏ اوضاع تغییر کرده بود.‏ دیگر به یهودیت که در بدو تأسیس جماعات تهدیدی بزرگ بود اشاره‌ای نمی‌شود؛‏ حتی یک نقل‌قول مستقیم از نوشته‌های مقدّس عبری به چشم نمی‌خورد.‏ از طرف دیگر یوحنّا از «ساعت آخر» و از ظاهر شدن «دجّالان [ضدّمسیحان] بسیار» صحبت می‌کند.‏ ‏(‏۱یو ۲:‏۱۸‏)‏ او خوانندگان رساله‌اش را با اظهاراتی همچون «فرزندان من» خطاب می‌کند و خود را «پیر» می‌خواند.‏ (‏۱یو ۲:‏۱،‏ ۱۲،‏ ۱۳،‏ ۱۸،‏ ۲۸؛‏ ۳:‏۷،‏ ۱۸؛‏ ۴:‏۴؛‏ ۵:‏۲۱؛‏ ۲یو ۱؛‏ ۳یو ۱‏)‏ همهٔ این موارد بر این دلالت دارند که نامه‌های او مدت‌ها بعد از سایر رساله‌ها و نوشته‌های مقدّس نوشته شده‌اند.‏ همچنین،‏ ۱یوحنّا ۱:‏۳،‏ ۴ اشاره به این دارد که انجیل یوحنّا تقریباً در همان زمان نگاشته شده است.‏ اعتقاد عموم بر این است که هر سه نامهٔ یوحنّا در سال ۹۸ م.‏ و در حوالی اَفَسُس نوشته شدند یعنی مدت کوتاهی قبل از مرگ این رسول.‏

^۳ نگارندهٔ رسالهٔ یوحنّا خود یوحنّای رسول می‌باشد زیرا شباهت نزدیکی به انجیل یوحنّا دارد که بدون شک به وسیلهٔ او نگاشته شده است.‏ برای مثال،‏ او این رساله را با شرح این که خود شاهد عینی است بر «کلمهٔ حیات .‏ .‏ .‏ حیات جاودانی که نزد پدر بود و بر ما ظاهر شد» آغاز می‌کند.‏ انجیل یوحنّا هم با چنین اظهارات فوق‌العاده‌ای شروع می‌شود.‏ صحّت آن به وسیلهٔ قطعهٔ موراتوری و به وسیلهٔ نویسندگان قرن دوّم همچون پولیکارپ،‏ ایرِنایوس و پاپیاس تصدیق می‌شود.‏a بنا به گفتهٔ اوزِب (‏حدود ۲۶۰ تا حدود ۳۴۰ م.‏)‏ صحّت رسالهٔ اوّل یوحنّا هرگز زیر سؤال برده نشده است.‏b اما باید توجه کرد که در بعضی از ترجمه‌های قدیمی در باب ۵ و در انتهای آیهٔ ۷ و ابتدای آیهٔ ۸ این عبارت اضافه شده‌اند:‏ «زآنرو که در آسمان سه هستند که شهادت می‌دهند پدر و کلمه و روح‌القدس و این هر سه یک هستند و سه هستند که در زمین شهادت می‌دهند.‏» (‏ترجمهٔ فاضل‌خان همدانی‏)‏ اما این آیه در هیچ کدام از نسخه‌های اوّلیهٔ یونانی وجود ندارد و مسلّماً اضافه شده است تا به عقیدهٔ تثلیث تحکّم بخشد.‏ بسیاری از ترجمه‌های امروزی متعلّق به فرقهٔ کاتولیک و پروتستان این عبارت را در متن اصلی نمی‌نویسند.‏ —‏ ۱یو ۱:‏۱،‏ ۲‏.‏c

^۴ یوحنّا این رساله را برای محافظت «حبیبان» و ‹بچه‌های› خود از تعلیمات کاذب «دجّالان بسیار» یا ضدّمسیحیانی می‌نویسد که از بین آن‌ها بیرون رفتند و سعی می‌کنند «حبیبان» و «بچه‌ها» را از حقیقت منحرف نمایند.‏ (‏۲:‏۷،‏ ۱۸‏)‏ این دجّالان مرتد احتمالاً تحت‌تأثیر فلسفهٔ یونانی بودند که شامل عقیدهٔ گنوستیک می‌شود.‏ پیروان وی ادعا می‌کردند معرفت به خصوصی از یک خدای سرّی دارند.‏d یوحنّا که قاطعانه بر ضدّ این ارتداد است،‏ در مورد سه موضوع مفصلاً بحث می‌کند:‏ گناه،‏ محبت و دجّال.‏ توضیحات او در مورد گناه و حمایتش از قربانی عیسی برای گناهان نشان می‌دهد که این ضدّمسیحان خود را عادل می‌پنداشتند و ادعا می‌کردند که عاری از گناه می‌باشند و در نتیجه نیازی به قربانی فدیهٔ عیسی هم ندارند.‏ «معرفت» خودپرستانه‌شان آن‌ها را خودخواه و بی‌محبت کرده بود.‏ و یوحنّا با تأکید کردن بر محبت حقیقی مسیحی ایشان را رسوا ساخت.‏ به علاوه،‏ یوحنّا با شرح این که عیسی همان مسیح است و زندگی ماقبل انسانی داشته و به عنوان پسر خدا به زمین آمده است تا نجات را برای باایمانان بیاورد آشکارا با تعلیمات کاذب آن‌ها مبارزه می‌کرد.‏ (‏۱:‏۷-‏۱۰؛‏ ۲:‏۱،‏ ۲؛‏ ۴:‏۱۶-‏۲۱؛‏ ۲:‏۲۲؛‏ ۱:‏۱،‏ ۲؛‏ ۴:‏۲،‏ ۳،‏ ۱۴،‏ ۱۵‏)‏ یوحنّا به وضوح بر این معلّمان کاذب برچسب «دجّالان» زده و راه‌هایی را برای شناختن فرزندان خدا و فرزندان ابلیس ارائه داده است.‏ —‏ ۲:‏۱۸،‏ ۲۲؛‏ ۴:‏۳‏.‏

^۵ این رساله خطاب به جماعت خاصّی نبود،‏ پس می‌توان نتیجه گرفت که برای همهٔ مسیحیان آن زمان نوشته شد و نبودن سلام‌ها در ابتدا و انتها نیز بر همین امر دلالت می‌کند.‏ بعضی‌ها این نوشته را یک مباحثه می‌نامند تا یک رساله.‏ کاربرد کلمهٔ «شما» در سرتاسر نامه (‏که در ترجمهٔ دنیای جدید انگلیسی با حروف بزرگ نوشته شده است)‏ نشان می‌دهد که مخاطب نگارنده یک گروه بودند نه یک نفر.‏

چرا مفید است

^۱۱ امروزه هم درست مثل سال‌های پایانی قرن اوّل میلادی «دجّالان بسیار» وجود دارند و مسیحیان باید هوشیار باشند.‏ مسیحیان حقیقی باید متمسّک باشند به ‹پیغامی که از اوّل شنیدند که یکدیگر را محبت نمایند› و در خدا و تعلیم صحیح باقی بمانند و عدالت را با دلیری به جا آورند.‏ (‏۲:‏۱۸؛‏ ۳:‏۱۱؛‏ ۲:‏۲۷-‏۲۹‏)‏ اخطار در مورد «شهوت جسم و خواهش چشم و غرور زندگانی» نیز بسیار مهم است زیرا شرارت‌ها و امیال مادی‌گرایانهٔ این دنیا بسیاری را که ادعای مسیحی بودن می‌کنند در خود فرو برده است.‏ مسیحیان حقیقی از دنیا و شهوات آن اجتناب می‌کنند و می‌دانند «کسی که به ارادهٔ خدا عمل می‌کند،‏ تا به ابد باقی می‌ماند.‏» در این عصر که تمایلات دنیوی،‏ فرقه‌گرایی و نفرت همه جا را فرا گرفته است بسیار حیاتی است که با مطالعهٔ کتاب مقدّس ارادهٔ خدا را دریابیم و به آن عمل کنیم!‏ —‏ ۲:‏۱۵-‏۱۷‏.‏

^۱۲ رسالهٔ اوّل یوحنّا به تضاد مواردی می‌پردازد که توجه به آن‌ها به نفع ما است.‏ تضاد بین نوری که از پدر است و ظلمت ویرانگری که از شریر می‌باشد،‏ تضاد بین تعلیمات حیات‌بخشی که از خداست و دروغ‌های فریبندهٔ دجّال،‏ تضاد بین محبتی که در تمام جماعت آنانی وجود دارد که با پسر در پدر ساکن هستند و تنفر قائن‌گونه‌ای که در آنانی است که «از ما بیرون شدند .‏ .‏ .‏ تا ظاهر شود که همهٔ ایشان از ما نیستند.‏» (‏۲:‏۱۹؛‏ ۱:‏۵-‏۷؛‏ ۲:‏۸-‏۱۱،‏ ۲۲-‏۲۵؛‏ ۳:‏۲۳،‏ ۲۴،‏ ۱۱،‏ ۱۲‏)‏ داشتن چنین درکی باید ما را برآن دارد که ‹بر دنیا غلبه یابیم.‏› چگونه می‌توانیم به این هدف نایل شویم؟‏ با داشتن ایمان قوی و «محبت خدا» که به معنی انجام احکام او می‌باشد.‏ —‏ ۵:‏۳،‏ ۴‏.‏

^۱۳ در سرتاسر رساله «محبت خدا،‏» این نیروی محرکه،‏ چه عالی برجسته شده است!‏ در باب ۲ تضاد بین دوستی با دنیا و محبت خدا را می‌بینیم.‏ سپس رساله توجه ما را به این نکته جلب می‌کند که «خدا محبت است.‏» (‏۴:‏۸،‏ ۱۶‏)‏ و واقعاً که این محبت را در عمل می‌توان دید!‏ عالی‌ترین وجه ابراز این محبت وقتی بود که «پدر پسر را فرستاد تا نجات‌دهنده جهان بشود.‏» (‏۴:‏۱۴‏)‏ این کار پدر باید در ما قلبی سرشار از محبت و قدردانی و دلیری ایجاد کند تا هماهنگ با این کلام رسول باشد:‏ «ما او را محبت می‌نماییم زیرا که او اوّل ما را محبت نمود.‏» (‏۴:‏۱۹‏)‏ محبت ما باید همچون محبت پدر و پسر باشد یعنی محبتی فعال و فداکارانه.‏ درست همان طور که عیسی جان خود را در راه ما فدا کرد «ما باید جان خود را در راه برادران بنهیم.‏» بلی،‏ باید درِ رحمت را به روی برادران خود بگشایم،‏ نه تنها در کلام بلکه «در عمل و راستی.‏» (‏۳:‏۱۶-‏۱۸‏)‏ همان طور که رسالهٔ یوحنّا به وضوح نشان می‌دهد این محبت همراه با معرفت حقیقی خدا بین آنانی که با خدا راه می‌روند و پدر و پسر اتحادی ناگسستنی به وجود می‌آورد.‏ (‏۲:‏۵،‏ ۶‏)‏ با توجه به چنین محبت متبارکی یوحنّا به وارثان ملکوت می‌گوید:‏ «ما با خدای حقیقی و با پسر او عیسی مسیح متحد هستیم.‏ این است خدای حقیقی و این است حیات جاودانی.‏» —‏ ۵:‏۲۰‏،‏ انجیل شریف.‏

‏[پاورقی‌ها]‏