کتاب شمارهٔ ۱۵ عَزْرا

نگارنده:‏ عَزْرا

مکان نگارش:‏ اورشلیم

تاریخ اتمام نگارش:‏ ۴۶۰ ق.‏م.‏

شامل وقایع دوران:‏ ۵۳۷–‏۴۶۷ ق.‏م.‏

پایان نبوّت ۷۰ سال ویرانی اورشلیم به دست بابل نزدیک می‌شد.‏ گرچه شهرت بابل در این بود که هرگز اسیران خود را آزاد نمی‌ساخت،‏ اما کلام یَهُوَه ثابت می‌کرد که قدرتمندتر از نیروی بابل است.‏ آزادی مردم یَهُوَه نزدیک بود.‏ معبد یَهُوَه که ویران شده بود دوباره بنا می‌شد،‏ و مذبح یَهُوَه دوباره قربانی‌های کفّاره دریافت می‌کرد.‏ اورشلیم دوباره فریاد و تسبیح پرستندگان حقیقی یَهُوَه را می‌شنید.‏ اِرْمیا مدت زمان ویرانی را پیشگویی کرده بود و اِشَعْیا نحوهٔ آزادی اسیران را.‏ اِشَعْیا حتی نام کورش،‏ پادشاه فارس را به عنوان ‹شبان یَهُوَه› ذکر کرده بود،‏ که بابل مغرور را از مقامش به عنوان سوّمین قدرت جهانی تاریخ کتاب مقدّس به زیر می‌انداخت.‏ —‏ اشع ۴۴:‏۲۸؛‏ ۴۵:‏۱،‏ ۲؛‏ ار ۲۵:‏۱۲‏.‏

^۲ در شب ۵ اکتبر،‏ ۵۳۹ ق.‏م.‏ (‏ تقویم گریگوری)‏ وقتی که بَلْشصَّر پادشاه بابل همراه با اشرافیان خود به افتخار خدایان شیطانی خود می‌نوشیدند،‏ مصیبت بر بابل عارض شد.‏ آن‌ها در عیاشی بت‌پرستانهٔ خود،‏ از ظروف مقدّس معبد یَهُوَه به عنوان جام‌های نوش استفاده می‌کردند!‏ چقدر حضور کورش پشت دیوارهای بابل در آن شب به موقع بود تا پیشگویی را به انجام برساند!‏

^۳ سال ۵۳۹ ق.‏م.‏ از لحاظ تاریخی بسیار مهم است،‏ زیرا هم با تاریخ وقایع دنیا و هم با تاریخ کتاب مقدّس هماهنگ است.‏ کورش در اوّلین سال حکومتش به عنوان حاکم بابل،‏ «در تمامی ممالک خود فرمانی نافذ کرد» که به یهودیان اجازه می‌داد به اورشلیم برگردند و خانهٔ یَهُوَه را دوباره بنا کنند.‏ ظاهراً این فرمان در اواخر سال ۵۳۸ ق.‏م.‏ یا اوایل ۵۳۷ ق.‏م.‏ صادر شد.‏a باقی‌ماندگان وفادار به موقع به اورشلیم برگشتند تا مذبح را برپا کنند و اوّلین قربانی را بگذرانند و این در «ماه هفتم» (‏ تیشری مطابق با سپتامبر —‏ اکتبر)‏ سال ۵۳۷ ق.‏م.‏،‏ ۷۰ سال بعد از نابودی یهودا و اورشلیم به دست نَبُوکَدْنَصَّر بود.‏ —‏ عز ۱:‏۱-‏۳؛‏ ۳:‏۱-‏۶‏.‏

^۴ «بازسازی» موضوع اصلی کتاب عَزْرا است.‏ استفاده از ضمیر اوّل‌شخص در نقل باب ۷ آیهٔ ۲۷ تا باب ۹ به وضوح نشان می‌دهد که نگارنده عَزْرا بوده است.‏ عَزْرا به عنوان «کاتب ماهر در شریعت موسی» و مردی باایمان که «دل خود را به طلب نمودن شریعت [یَهُوَه] خداوند و به عمل آوردن آن و به تعلیم دادن .‏ .‏ .‏ مهیا ساخته بود» واجد شرایط بود این تاریخ را بنویسد همان طور که تواریخ را نوشته بود.‏ (‏ عز ۷:‏۶،‏ ۱۰‏)‏ از آنجایی که کتاب عَزْرا ادامهٔ تواریخ است،‏ عموم بر این باورند که این کتاب در همان زمان یعنی تقریباً در سال ۴۶۰ ق.‏م.‏ نوشته شده است.‏ این کتاب زمان ۷۰ سال را در بر می‌گیرد،‏ یعنی از وقتی که یهودیان قومی مغلوب و پراکنده بودند و به عنوان ‹کسانی که به موت سپرده شده بودند› مشخص شده بودند تا تکمیل معبد دوّم و پاکسازی کهانت بعد از برگشت عَزْرا به اورشلیم.‏ —‏ عز ۱:‏۱؛‏ ۷:‏۷؛‏ ۱۰:‏۱۷؛‏ مز ۱۰۲:‏۲۰‏.‏

^۵ عَزْرا در عبری به معنی «کمک» می‌باشد.‏ کتاب‌های عَزْرا و نَحَمِیا در اصل یک طومار بودند.‏ (‏ نح ۳:‏۳۲‏،‏ پاورقی دج )‏ بعداً یهودیان این طومار را تقسیم کردند و آن را اوّل و دوّم عَزْرا نامیدند.‏ کتاب مقدّس‌های عبری امروزه این دو کتاب را عَزْرا و نَحَمِیا می‌نامند،‏ همان طور که سایر کتاب مقدّس‌های امروزی به زبان‌های دیگر نیز آنان را به همین دو اسم می‌نامند.‏ بخشی از کتاب عَزْرا (‏ ۴:‏۸ تا ۶:‏۱۸ و ۷:‏۱۲-‏۲۶‏)‏ به زبان آرامی و بقیه به زبان عبری نوشته شد.‏ عَزْرا بر هر دو زبان تسلّط داشت.‏

^۶ امروزه اکثر محققان صحّت کتاب عَزْرا را پذیرفته‌اند.‏ در مورد اینکه کتاب عَزْرا از مجموعهٔ کتاب‌های الهامی است،‏ دبلیو.‏ اِف.‏ آلبرایت در رسالهٔ خود به نام «کتاب مقدّس بعد از ۲۰ سال باستان‌شناسی» (‏ انگل‍.‏)‏ می‌نویسد:‏ «اطلاعات باستان‌شناسی نشان می‌دهند که کتاب‌های اِرْمیا و حِزْقِیال،‏ عَزْرا و نَحَمِیا بدون شک معتبر هستند؛‏ آن‌ها تصاویر وقایع تاریخی را به ترتیب تأیید می‌کنند.‏»‏

^۷ اگرچه نویسندگان نوشته‌های یونانی مسیحی مستقیماً از کتاب عَزْرا نقل‌قول نکرده‌اند یا به آن ارجاع نداده‌اند،‏ اما هیچ تردیدی مبنی بر اینکه این کتاب متعلّق به مجموعهٔ نوشته‌های الهامی است وجود ندارد.‏ این کتاب گزارش رفتار یَهُوَه با یهودیان را تا زمان جمع‌آوری مجموعهٔ کتاب‌های عبری در بر دارد،‏ که مطابق با روایت یهودیان،‏ بیشترین کار تدوین آن مجموعه را عَزْرا انجام داده است.‏ علاوه بر آن کتاب عَزْرا تمامی نبوّت‌ها در مورد بازسازی را تأیید می‌کند.‏ بدین ترتیب ثابت می‌شود که کتاب عَزْرا بخشی مهم از نوشته‌های الهامی است و با آن هماهنگی کامل دارد.‏ به علاوه،‏ پرستش پاک را محترم می‌شمارد و نام یَهُوَه خدا را تقدیس می‌کند.‏

چرا مفید است

^۱۴ فایدهٔ کتاب عَزْرا در وهلهٔ اوّل این است که دقت تحقق یافتن نبوّت‌های یَهُوَه را نشان می‌دهد.‏ اِرْمیا،‏ که به این دقت نابودی اورشلیم را پیشگویی کرد بازسازی آن را بعد از ۷۰ سال نیز پیشگویی کرد.‏ (‏ ار ۲۹:‏۱۰‏)‏ درست به موقع،‏ یَهُوَه لطف محبت‌آمیز خود را با برگرداندن باقی‌ماندگان وفادار به سرزمین موعود برای پرستش حقیقی نشان داد.‏

^۱۵ معبد بازسازی‌شده باعث تجلیل دوبارهٔ پرستش یَهُوَه در میان مردم شد،‏ و گواه بر این شد که خدا به طور شگفت‌انگیز و با رحمت به کسانی که با میل به پرستش حقیقی به سوی او برمی‌گردند برکت می‌دهد.‏ اگرچه معبد جدید جلال معبد سلیمان را نداشت،‏ ولی خواست الٰهی به انجام می‌رسید.‏ شکوه و عظمت سابق را نداشت،‏ و همچنین خزاین روحانی آن کمتر از معبد قبلی و جای تابوت عهد خالی بود.‏b و حتی افتتاحیه معبد زَرُبّابل با افتتاح معبد سلیمان غیر قابل قیاس بود.‏ قربانی‌های گوساله و گوسفند یک درصد قربانی‌های معبد سلیمان هم نبود.‏ نه جلال ابرمانند خانه را پر کرد،‏ طوری که خانهٔ اوّل را پر کرده بود،‏ و نه آتش از آسمان نازل شد تا قربانی‌های سوختنی را بسوزاند.‏ اما،‏ هر دو معبد،‏ مقصود مهم تجلیل پرستش یَهُوَه خدای حقیقی را در بر داشتند.‏

^۱۶ معبدی که زَرُبّابل بنا کرد،‏ خیمه‌ای که موسی ساخت،‏ و معابدی که سلیمان و هیرودیس ساختند،‏ با تمام ویژگی‌هایشان نمونه یا منقوش بودند.‏ این‌ها مظهر ‹خیمهٔ حقیقی بودند که [یَهُوَه] خداوند آن را برپا نمود،‏ نه انسان.‏› (‏ عبر ۸:‏۲‏)‏ این معبد روحانی ترتیباتی است برای نزدیک شدن به یَهُوَه از طریق پرستشی که بر اساس قربانی فدیهٔ مسیح است.‏ (‏ عبر ۹:‏۲-‏۱۰،‏ ۲۳‏)‏ معبد عظیم روحانی یَهُوَه از نظر جلال عالی،‏ و از نظر زیبایی و مطلوبیت غیر قابل مقایسه است؛‏ شکوه آن غیرفانی و بالاتر از هر ساختمان یا بنایی است.‏

^۱۷ کتاب عَزْرا شامل درس‌هایی است که برای مسیحیان امروزی ارزشی والا دارند.‏ در این کتاب می‌خوانیم که مردم یَهُوَه هدایای داوطلبانه برای کار خدا می‌دهند.‏ (‏ عز ۲:‏۶۸‏؛‏ ۲ قر ۹:‏۷)‏ تدارک شکست‌ناپذیر یَهُوَه و برکتش برای‌گردهمایی‌ها تا او را تسبیح بخوانند باعث تشویق ما می‌شود.‏ (‏ عز ۶:‏۱۶،‏ ۲۲‏)‏ نمونهٔ خوبی در نَتینیم و غریبان ایماندار می‌بینیم که با باقی‌ماندگان می‌روند تا از صمیم قلب از پرستش یَهُوَه حمایت کنند.‏ ‏(‏ ۲:‏۴۳‏،‏ ۵۵‏)‏ همچنین توبهٔ متواضعانهٔ مردم را می‌بینیم وقتی که به آن‌ها در مورد طریق نادرست مصاهرَت یعنی وصلت با همسایگان بت‌پرست تذکر داده شد.‏ (‏ ۱۰:‏۲-‏۴‏)‏ معاشرات بد ناخوشنودی خدا را به همراه دارد.‏ (‏ ۹:‏۱۴،‏ ۱۵‏)‏ غیرت همراه با شادی برای کار خدا لطف و برکت او را در بر دارد.‏ —‏ ۶:‏۱۴‏،‏ ۲۱،‏ ۲۲‏.‏

^۱۸ اگرچه هیچ پادشاهی بر تخت یَهُوَه در اورشلیم ننشست،‏ بازسازی این انتظار را برانگیخت که یَهُوَه در وقت مناسب پادشاه موعود را از دودمان داود خواهد آورد.‏ قوم باز آورده شده اکنون در وضعیتی بود که از اعلانات مقدّس و پرستش خدا تا آمدن مسیح حمایت کنند.‏ اگر این باقی‌ماندگان باایمان به سرزمینشان برنمی‌گشتند،‏ مسیح برای چه کسی می‌آمد؟‏ حقیقتاً،‏ وقایع کتاب عَزْرا بخش مهمی از تاریخ است تا ظهور مسیح و پادشاه!‏ این کتاب امروزه برای مطالعهٔ ما بسیار مفید است.‏

‏[پاورقی‌ها]‏