کتاب شمارهٔ ۱۴ ۲تواریخ

نگارنده:‏ عَزْرا

محل نگارش:‏ اورشلیم (‏ ؟‏)‏

تاریخ اتمام نگارش:‏ حدود ۴۶۰ ق.‏م.‏

شامل وقایع دوران:‏ ۱۰۳۷–‏۵۳۷ ق.‏م.‏

از آنجایی که اوّل و دوّم تواریخ در اصل یک کتاب بودند،‏ بحث‌های فصل قبل در مورد زمینه،‏ نگارش،‏ زمان نگارش،‏ اصالت و صحّت اعتبار برای هر دو کتاب صدق می‌کند.‏ بر طبق شواهد،‏ عَزْرا دوّم تواریخ را حدود سال ۴۶۰ ق.‏م.‏ و احتمالاً در اورشلیم تکمیل کرد.‏ مقصود عَزْرا حفظ مدارک تاریخی از خطر گم شدن بود.‏ عَزْرا با کمک روح‌القدس و توانایی خود در نوشتن و مرتب کردن جزئیات به عنوان یک تاریخ‌نویس توانست گزارشی دقیق و ماندگار تهیه کند.‏ او آنچه را که حقایق تاریخی می‌پنداشت برای آینده حفظ کرد.‏ کار عَزْرا بسیار به موقع بود،‏ زیرا لازم بود همهٔ نوشته‌های مقدّس عبرانی که در طول قرن‌ها نوشته شده بودند جمع‌آوری می‌شدند.‏

^۲ یهودیان زمان عَزْرا از تواریخ الهام‌شدهٔ او بسیار فایده بردند.‏ آن برای تعلیم و تشویق ایشان به صبر و بردباری نوشته شده بود.‏ ایشان با تسلّی‌ای که از خواندن آیه‌ها به دست می‌آوردند،‏ امیدوار می‌شدند.‏ آن‌ها کتاب تواریخ را به عنوان بخشی از کتاب مقدّس قبول داشتند.‏ می‌دانستند که کتاب فوق قابل اطمینان است.‏ آن‌ها می‌توانستند این کتاب را با دیگر نوشته‌های مقدّس و تواریخ دنیوی که عَزْرا به آن‌ها اشاره کرده بود،‏ مقایسه کنند.‏ آن یهودیان اجازه دادند تواریخ دنیوی غیرالهامی از بین برود،‏ ولی تواریخ الهامی را حفظ کردند.‏ مترجمان سِپتواِجینْت کتاب تواریخ را بخشی از کتاب مقدّس عبرانی کردند.‏

^۳ عیسی مسیح و نگارندگان نوشته‌های مقدّس یونانی مسیحی صحّت و الهامی بودن آن را پذیرفتند.‏ زمانی که عیسی اورشلیم را به عنوان قاتل انبیا و خادمان یَهُوَه محکوم کرد،‏ بی‌شک او دوّم تواریخ ۲۴:‏۲۱ را در فکر خود داشت.‏ (‏ مت ۲۳:‏۳۵؛‏ ۵:‏۱۲‏؛‏ ۲ توا ۳۶:‏۱۶)‏ وقتی یعقوب به ابراهیم به عنوان «دوست ‹یَهُوَه› خدا» اشاره کرد،‏ احتمالاً او به گفتهٔ عَزْرا در دوّم تواریخ ۲۰:‏۷ ارجاع می‌کرد.‏ (‏ یعقو ۲:‏۲۳‏)‏ این کتاب همچنین شامل نبوّت‌هایی است که بدون خطا تحقق یافتند.‏ —‏ ۲ توا ۲۰:‏۱۷،‏ ۲۴؛‏ ۲۱:‏۱۴-‏۱۹؛‏ ۳۴:‏۲۳-‏۲۸؛‏ ۳۶:‏۱۷-‏۲۰.‏

^۴ باستان‌شناسی هم دقت هم صحّت اعتبار دوّم تواریخ را تأیید می‌کند.‏ در حفاری بابل قدیم لوحه‌های سفالی کشف شدند که متعلّق به دورهٔ حکومت نَبُوکَدْنَصَّر بودند،‏ و بر روی یکی از آن‌ها نام «یاوکین پادشاه سرزمین یاهود» نوشته شده بود یعنی همان «یَهُویاکین پادشاه یهودا»‏a‏.‏ این نوشته با گزارش کتاب مقدّس در رابطه با به اسارت برده شدن یَهُویاکین به بابل در طول هفتمین سال سلطنت نَبُوکَدْنَصَّر،‏ مطابقت دارد.‏

^۵ گزارش دوّم تواریخ وقایع یهودا را از حکومت سلیمان،‏ در سال ۱۰۳۷ ق.‏م.‏ تا فرمان کورش در سال ۵۳۷ ق.‏م.‏ برای بازسازی معبد یَهُوَه در اورشلیم در بر می‌گیرد.‏ در این تاریخ ۵۰۰ ساله،‏ به حکومت ۱۰ طایفه‌ای تنها در ارتباط با یهودا اشاره می‌شود،‏ و نابودی حکومت شمالی در سال ۷۴۰ ق.‏م.‏ حتی ذکر هم نشده است.‏ چرا این چنین است؟‏ زیرا توجهٔ عَزْرای کاهن در مرحلهٔ اوّل به پرستش یَهُوَه در جای درست آن یعنی در خانهٔ خدا در اورشلیم بود،‏ و بعد به حکومت خاندان داود که یَهُوَه عهد آن را بسته بود.‏ بدین ترتیب عَزْرا در ارتباط با حمایت از پرستش حقیقی توجه خود را بر حکومت جنوبی متمرکز کرده بود،‏ و در انتظار حاکمی بود که از یهودا می‌آید.‏ —‏ پیدا ۴۹:‏۱۰‏.‏

^۶ عَزْرا دیدگاه والایی دارد.‏ از ۳۶ باب دوّم تواریخ،‏ اوّلین ۹ باب به حکومت سلیمان،‏ و ۶ باب به تدارکات و اهدای خانهٔ یَهُوَه اختصاص دارد.‏ در این قسمت از کتاب ارتداد سلیمان ذکر نشده است.‏ از ۲۷باب باقی‌مانده،‏ ۱۴باب در مورد ۵ پادشاه به نام‌های آسا،‏ یَهُوشافاط،‏ یوتام،‏ حِزْقِیّا،‏ و یُوشیّا است که از مثال تخصیص انحصاری داود به پرستش یَهُوَه پیروی کردند.‏ حتی در ۱۳ باب بعدی،‏ عَزْرا دقت می‌کند تا نکات خوب پادشاهان بد را ذکر کند.‏ او همیشه بر وقایع مربوط به بازسازی و حفظ پرستش حقیقی تأکید می‌کند.‏ چه برانگیزاننده!‏

چرا مفید است

^۳۴ کتاب دوّم تواریخ شهادت محکم خود را به شهاداتی که در مورد این دورهٔ پرماجرا سال‌های ۱۰۳۷-‏۵۳۷ ق.‏م.‏ وجود دارند،‏ اضافه می‌کند.‏ علاوه بر آن،‏ این کتاب اطلاعات بیشتری ارائه می‌کند که در هیچ گزارش تاریخی دیگر نوشته‌های الهامی کتاب مقدّس یافت نمی‌شود.‏ برای مثال،‏ می‌توان به دوّم تواریخ باب‌های ۱۹،‏ ۲۰‏،‏ و ۲۹ تا ۳۱ اشاره کرد.‏ عَزْرا با موضوعی که انتخاب می‌کند بر عوامل اساسی و پایدار تاریخ قوم همچون کهانت و خدمات آن،‏ معبد و عهد ملکوتی تأکید می‌کند.‏ این برای متحد نگهداشتن قوم به امید مسیح و ملکوتش مفید بود.‏

^۳۵ آخرین آیه‌های دوّم تواریخ (‏ ۳۶:‏۱۷-‏۲۳)‏ مدرک قاطعی است برای به تحقق رسیدن اِرْمیا ۲۵:‏۱۲‏،‏ و علاوه بر آن نشان می‌دهد که باید ۷۰ سال کامل از ویرانی سرزمین بگذرد تا به برقراری پرستش یَهُوَه در اورشلیم در سال ۵۳۷ ق.‏م.‏ برسد.‏ از این رو،‏ این ویرانی در سال ۶۰۷ ق.‏م.‏ آغاز می‌شود.‏b —‏ ار ۲۹:‏۱۰‏؛‏ ۲ پاد ۲۵:‏۱-‏۲۶؛‏ عز ۳:‏۱-‏۶‏.‏

^۳۶ دوّم تواریخ شامل تذکر یا هشداری شدید به کسانی است که در ایمان مسیحی سالک هستند.‏ بسیاری از پادشاهان یهودا آغاز خوبی داشتند،‏ اما بعداً شرارت ورزیدند.‏ این گزارش چقدر به طور واضح تأکید می‌کند که موفقیت بستگی به وفاداری به خدا دارد!‏ بنابراین ما به تذکر داده شده،‏ ‹از مرتدان نباشیم تا هلاک شویم،‏ بلکه از ایمانداران تا جان خود را دریابیم.‏› (‏ عبر ۱۰:‏۳۹‏)‏ حتی حِزْقِیّا،‏ پادشاه وفادار،‏ بعد از بهبودی از بیماری‌اش مغرور شد،‏ و تنها به این دلیل که زود متواضع گردید قادر شد از خشم خدا در امان بماند.‏ دوّم تواریخ صفات عالی یَهُوَه را تجلیل و نام و سلطنت او را تمجید می‌کند.‏ کل تاریخ از دیدگاه وقف انحصاری به یَهُوَه ارائه می‌شود.‏ همچنان که آن بر سِبط سلطنتی یهودا تأکید می‌کند،‏ انتظار ما را برای دیدن پرستش پاک تحت ملکوت ابدی عیسی مسیح،‏ «پسر داود» وفادار،‏ تقویت می‌بخشد.‏ —‏ مت ۱:‏۱؛‏ اعما ۱۵:‏۱۶،‏ ۱۷‏.‏

‏[پاورقی‌ها]‏