Ο Ιεχωβά μάς Βοήθησε να Παίρνουμε Σοφές Αποφάσεις

Γεννήθηκα το 1952 στο Κάρλοβι Βάρι,a μια πόλη στο πιο δυτικό άκρο της πρώην Τσεχοσλοβακίας, κοντά στα σύνορα με τη Γερμανία. Επειδή καταγόμασταν από τη Γερμανία, ο μεγαλύτερος αδελφός μου, ο Μίλαν, και εγώ αντιμετωπίσαμε κακομεταχείριση στο σχολείο. Γι’ αυτό, η οικογένειά μου μετακόμισε στη Φρανκφούρτη το 1966.

Οι γονείς μου ήταν Μάρτυρες του Ιεχωβά, αλλά η Χριστιανική εκκλησία χρειάστηκε να τους απομακρύνει όταν ήμουν ακόμα μικρός. Δυστυχώς, λοιπόν, μεγάλωσα χωρίς πνευματικούς στόχους.

Μετά από κάποιο διάστημα, οι γονείς μου επέστρεψαν στον Ιεχωβά. Ο Μίλαν δέχτηκε πρόθυμα την αλήθεια και αποφάσισε να βαφτιστεί σε μια συνέλευση στο Ανόβερο. Αποφάσισα και εγώ να βαφτιστώ την ίδια ημέρα! Τότε ήμουν 15 ετών. Λίγο μετά το βάφτισμά μου όμως, έπεισα τους γονείς μου να με αφήσουν να μετακομίσω στο Βερολίνο για να σπουδάσω καλές τέχνες.

Ενώ σπούδαζα, είχα την ευκαιρία να σκεφτώ δύο ερωτήματα που με απασχολούσαν: Υπάρχει Δημιουργός; Και είναι η Αγία Γραφή πραγματικά ο λόγος του Θεού; Στα μαθήματα που παρακολουθούσα κατάλαβα ότι η περίπλοκη σύνθεση και η αρμονία ενός πίνακα ζωγραφικής που απεικονίζει ένα φυσικό τοπίο δεν είναι τίποτα μπροστά στην ομορφιά της φύσης. Συμπέρανα ότι αν οι πίνακες έπρεπε να είχαν δημιουργηθεί από κάποιον, το ίδιο θα έπρεπε να έχει γίνει και με τα πρωτότυπα στη φύση!

Για να βρω την απάντηση στο δεύτερο ερώτημά μου, έκανα έρευνα και διαπίστωσα ότι η αρχαία ιστορία επιβεβαιώνει την ακρίβεια των Βιβλικών προφητειών. Με τον καιρό, πείστηκα πλήρως ότι η Αγία Γραφή είναι πραγματικά ο Λόγος του Θεού.—1 Θεσσαλονικείς 2:13.

Πέρα από την προσωπική μου έρευνα, έκανα μεγάλες συζητήσεις με έναν πρεσβύτερο που με είχε πάρει υπό την προστασία του. Καθώς η πίστη μου στον Ιεχωβά σταδιακά μεγάλωνε, άρχισα να βάζω την τέχνη σε δεύτερη θέση στη ζωή μου. Το 1972 ξεκίνησα το σκαπανικό στο Βερολίνο. Ήταν μία από τις καλύτερες αποφάσεις της ζωής μου! Αρχικά, ήθελα να υπηρετήσω ως σκαπανέας για τρεις μήνες.

Επεκτείνω την Υπηρεσία Μου

Το σκαπανικό στο Βερολίνο ήταν πολύ δύσκολο. Αν και τα καλά νέα κηρύττονταν στην πόλη επί σχεδόν 100 χρόνια, φαινόταν ότι υπήρχε πολύ μικρή ανταπόκριση. Όταν λοιπόν ξεκίνησα την πρώτη μου Γραφική μελέτη, μου φάνηκε σαν θαύμα! Τώρα πια ήμουν βέβαιος ότι μπορούσα να κηρύξω παντού με τη βοήθεια του Ιεχωβά. Έτσι συνέχισα το σκαπανικό.

Περίπου έναν χρόνο αργότερα, το γραφείο τμήματος με ρώτησε αν ήμουν πρόθυμος να μάθω τη σερβοκροατικήb για να κηρύξω σε Γιουγκοσλάβους που δούλευαν στη Γερμανία. Δέχτηκα με χαρά, και σύντομα με διόρισαν στη Φρανκφούρτη. Εκεί έμαθα τη γλώσσα με τον Χανς και τη Σόνια Σμόντε, οι οποίοι μόλις είχαν αποφοιτήσει από τη Σχολή Γαλαάδ. Μετά από τρεις μήνες, διορίστηκα ειδικός σκαπανέας στη Στουτγάρδη. Τα επόμενα δύο χρόνια, από το 1973 έως το 1975, μετακόμισα αρκετές φορές και είχα πέντε διαφορετικούς συνεργάτες.

Αργότερα, διορίστηκα σε έναν όμιλο της σερβοκροατικής στην Καρλσρούη. Εκεί γνώρισα μια φιλόπονη ειδική σκαπάνισσα, τη Λένκα, και την ερωτεύτηκα αμέσως. Παντρευτήκαμε και έτσι έγινε η συνεργάτιδα της ζωής μου. Λίγο αργότερα, το 1978, προσκληθήκαμε στο έργο περιοχής στον γιουγκοσλαβικό αγρό.

Παίρνουμε μια Δύσκολη Απόφαση

Επί περίπου 10 χρόνια, ταξιδεύαμε σε όλη την Ευρώπη για να επισκεφτούμε ομίλους και εκκλησίες. Απολαμβάναμε τον διορισμό μας, αλλά με το πέρασμα των ετών μάς κούρασε πολύ. Η Λένκα υπέφερε από ολοκληρωτική εξάντληση, αλλά πίεζε τον εαυτό της ακόμα περισσότερο για να συνεχίσει. Τώρα καταλαβαίνουμε ότι αυτό δεν ήταν σοφό, αλλά τότε δεν ξέραμε τι άλλο να κάνουμε. Προσευχόμασταν ένθερμα για κατεύθυνση.

Οι προσευχές μας απαντήθηκαν όταν επισκεφτήκαμε έναν γιατρό. Με καλοσύνη ο γιατρός μάς βοήθησε να καταλάβουμε ότι χρειαζόταν να αναγνωρίζουμε τους σωματικούς και συναισθηματικούς μας περιορισμούς. (Μιχαίας 6:8) Συνειδητοποιήσαμε ότι, αν και δεν το θέλαμε, έπρεπε να σταματήσουμε το έργο περιοδεύοντα επισκόπου. Συζητήσαμε την κατάστασή μας με κάποιους έμπειρους επισκόπους στο Μπέθελ. Προς έκπληξή μας, μας πρότειναν να συνεχίσουμε στην ολοχρόνια υπηρεσία ως μεταφραστές της σερβοκροατικής στο γραφείο τμήματος της Αυστρίας. Μετά από αυτή την αλλαγή, η Λένκα άρχισε σιγά σιγά να νιώθει καλύτερα. Ο Ιεχωβά προμήθευσε σοφούς συμβούλους και μας βοήθησε να μην πάρουμε μια βιαστική απόφαση.—Παροιμίες 15:22.

Παίρνουμε Δύσκολες Αποφάσεις σε Καιρό Πολέμου

Υπηρετήσαμε δύο χρόνια στη Βιέννη και στη συνέχεια μεταφερθήκαμε στο γραφείο τμήματος του Ζάγκρεμπ στην Κροατία, το οποίο επέβλεπε το έργο στην τότε Γιουγκοσλαβία. Οι περισσότεροι Γιουγκοσλάβοι, αν και ανήκαν σε διαφορετικούς πολιτισμούς και θρησκείες, ζούσαν μαζί ειρηνικά μέχρι που ξέσπασε ο εμφύλιος πόλεμος το 1991. Λίγους μήνες πριν από αυτό, η Επιτροπή της Χώρας έκανε ετοιμασίες για μια διεθνή συνέλευση στην οποία θα έρχονταν Μάρτυρες από όλα τα μέρη της Γιουγκοσλαβίας.

Συζητήσαμε με προσευχή την κατάσταση και αποφασίσαμε να συνεχίσουμε τις προετοιμασίες της συνέλευσης. Επίσης, συνεργαστήκαμε στενά με τις τοπικές αρχές για να βεβαιωθούμε ότι οι εκπρόσωποι που θα έρχονταν από όλο τον κόσμο θα ήταν ασφαλείς. Χαρήκαμε πάρα πολύ που ήρθαν πέντε μέλη του Κυβερνώντος Σώματος! Η συνέλευση ήταν ακριβώς αυτό που χρειάζονταν οι αδελφοί μας.

Περίπου έναν χρόνο μετά το ξέσπασμα του πολέμου, η Επιτροπή της Χώρας έμαθε ότι οι αδελφοί στο Σεράγεβο και σε άλλα μέρη της Βοσνίας δεν είχαν αρκετό φαγητό, καυσόξυλα και φάρμακα. Σερβικά στρατεύματα πολιορκούσαν τις πόλεις, και δεν μπορούσε να περάσει καμιά βοήθεια. Προσευχόμασταν ένθερμα στον Ιεχωβά για να μας δείξει τι μπορούσαμε να κάνουμε.

Με την κατεύθυνση του γραφείου τμήματος της Αυστρίας κάναμε διευθετήσεις για αποστολή βοήθειας, αν και αυτό ήταν επικίνδυνο. Στις 26 Οκτωβρίου 1993, έφυγαν από τη Βιέννη φορτηγά με 16 τόνους προμήθειες για τους ομοπίστους μας στη Βοσνία.c

Καθώς διασχίζαμε περιοχές όπου γίνονταν μάχες, είδαμε με τα ίδια μας τα μάτια ότι «το χέρι του Ιεχωβά δεν είναι τόσο μικρό ώστε να μην μπορεί να σώσει». (Ησαΐας 59:1) Δεν θα ξεχάσουμε ποτέ την επικίνδυνη διαδρομή από τη Ζένιτσα στο Σεράγεβο. Ήμασταν 40 χιλιόμετρα έξω από το Σεράγεβο, όταν χρειάστηκε να κάνουμε μια παράκαμψη 140 χιλιομέτρων μέσα από τα δάση.

Όταν πλησιάσαμε την πολιορκημένη πόλη, ζήτησα να μιλήσω με κάποιον υπεύθυνο του στρατοπέδου, ο οποίος αργότερα έμαθα ότι ήταν στρατηγός. Εκείνος δεν πίστευε ότι θα καταφέρναμε να παραδώσουμε τις προμήθειες. Όταν άκουσε όμως ότι ήμασταν Μάρτυρες του Ιεχωβά, με ρώτησε αν ήξερα έναν αδελφό που λεγόταν Χαϊρουντίν. Απάντησα ότι ήταν φίλος μας. Ο στρατηγός είπε: «Είναι και δικός μου φίλος. Πηγαίναμε μαζί σχολείο. Από τότε που έγινε Μάρτυρας, τον εκτιμώ ακόμη περισσότερο».

Αφού μας έκανε περισσότερες ερωτήσεις για τα πιστεύω μας, ο στρατηγός μάς επέτρεψε να χρησιμοποιήσουμε ένα κρυφό, στενό τούνελ για να μεταφέρουμε τις προμήθειες στους αδελφούς μας στο Σεράγεβο. Μάλιστα, σταμάτησε τις μεταφορές στρατιωτικού εξοπλισμού για δύο νύχτες ώστε να κουβαλήσουν οι στρατιώτες του τα δέματα. Κάθε δέμα ζύγιζε περίπου 27 κιλά. Δεν θα τα καταφέρναμε ποτέ μόνοι μας!

Στην άλλη άκρη του τούνελ, οι στρατιώτες βοήθησαν τους αδελφούς μας να κουβαλήσουν τα δέματα σε ασφαλές μέρος και να μοιράσουν τρόφιμα στους τοπικούς αδελφούς και στους γείτονές τους. Κάποιοι γείτονες συγκινήθηκαν τόσο πολύ από την παροχή βοήθειας, ώστε γονάτισαν με τους τοπικούς αδελφούς για να ευχαριστήσουν τον Ιεχωβά με προσευχή.—2 Κορινθίους 9:13.

Σε πολλές περιπτώσεις που χρειάστηκε να περάσουμε από στρατιωτικά σημεία ελέγχου, φορούσαμε κονκάρδες για να δείξουμε ότι είμαστε Μάρτυρες του Ιεχωβά. Αυτό μας προστάτευε επειδή ήμασταν γνωστοί για την ουδέτερη στάση μας. Αλλά η ουδετερότητά μας περιλάμβανε περισσότερα από το να φοράμε απλώς μια κονκάρδα: έπρεπε να προσπαθούμε σκληρά να παραμένουμε ουδέτεροι στις σκέψεις και στα αισθήματά μας. Αποφασίσαμε να μην ακούμε συχνά ειδήσεις, γνωρίζοντας ότι τα τρομακτικά νέα που έλεγε η κάθε πλευρά θα μπορούσαν να δημιουργήσουν μέσα μας προκατάληψη ή ακόμα και μίσος.

Από τη δεκαετία του 1990, υπηρέτησα ως μέλος της Επιτροπής του Τμήματος στην Κροατία και τώρα υπηρετώ στο γραφείο τμήματος της Τσεχίας-Σλοβακίας. Τι με έχουν διδάξει οι διάφοροι διορισμοί μου για τη λήψη αποφάσεων; Πρώτα από όλα, έμαθα ότι ο Ιεχωβά μπορεί να χρησιμοποιήσει οποιονδήποτε, ακόμα και έναν στρατιωτικό διοικητή, για να λύσει ένα πρόβλημα! Επίσης, έμαθα να μη βασίζομαι υπερβολικά στη δική μου πείρα, αλλά να στηρίζομαι στην κατεύθυνση που δίνει ο Ιεχωβά μέσω της οργάνωσής του.

Αντιμετωπίζω ένα Ξαφνικό Πρόβλημα Υγείας

Το 2023 έκανα γενικές εξετάσεις και διαγνώστηκα με μια επιθετική μορφή καρκίνου. Επειδή ποτέ προηγουμένως δεν είχα αρρωστήσει σοβαρά, μας κυρίευσε ο φόβος για το άγνωστο. Η Λένκα και εγώ ζητούσαμε συνεχώς τη βοήθεια του Ιεχωβά για να πάρουμε σοφές αποφάσεις. Παράλληλα, ενεργούσαμε σε αρμονία με τις προσευχές μας, καθώς κάναμε έρευνα και συμβουλευόμασταν διάφορους γιατρούς. Όταν αποφασίσαμε ποια θεραπεία θα ακολουθούσα, νιώσαμε και οι δύο πολύ πιο ήρεμοι.

Επίσης, αποφασίσαμε να μην ανησυχούμε υπερβολικά για το αύριο. (Ματθαίος 6:34) Έχουμε τόσο πολλούς λόγους να παραμένουμε θετικοί! Για παράδειγμα, όταν χρειάστηκε να πάμε στη Γερμανία για θεραπεία, στείλαμε ένα γράμμα στην οικογένεια Μπέθελ της Μπρατισλάβας, στη Σλοβακία, για να εξηγήσουμε τις καινούριες περιστάσεις μας. Λάβαμε πολλά μηνύματα από τους αγαπητούς μας φίλους που προσεύχονταν για εμάς και μας διαβεβαίωναν για την αγάπη τους. Ο Ιεχωβά μάς στήριξε μέσω των συλλάτρεών μας και μας έδωσε ειρήνη που «υπερβαίνει κάθε κατανόηση».—Φιλιππησίους 4:7.

Ρεαλιστικά μιλώντας, κανείς μας δεν ξέρει πότε μπορεί να αντιμετωπίσει μια σοβαρή ασθένεια ή ακόμα και να χάσει τη ζωή του. (Εκκλησιαστής 9:11· Ιακώβου 4:14) Γι’ αυτό, είμαι ευγνώμων στον Ιεχωβά που με βοήθησε να πάρω από μικρή ηλικία τη σοφή απόφαση να τον υπηρετώ με όλες μου τις δυνάμεις. Τίποτα δεν θα μπορούσε να έχει δώσει στη ζωή μου περισσότερο νόημα!d