Το Χέρι του Ιεχωβά Δεν Είναι Ποτέ Μικρό

Λίγο καιρό αργότερα, ένας Σπουδαστής της Γραφής, όπως λέγονταν τότε οι Μάρτυρες του Ιεχωβά, χτύπησε την πόρτα μας για να μας μιλήσει για την Αγία Γραφή. Ο πατέρας μου τον ρώτησε αμέσως: «Μπορείς να μου εξηγήσεις την Τριάδα;» Όταν εκείνος απάντησε ότι δεν μπορούσε, ο πατέρας μου είπε: «Καλά το φαντάστηκα». Ο άντρας τού είπε: «Εννοώ ότι δεν μπορώ να σου εξηγήσω την Τριάδα επειδή δεν υπάρχει στην Αγία Γραφή». Ο παππούς μου τους άφησε να μιλούν όλο το βράδυ, και ο πατέρας μου πήγε το πρωί κατευθείαν στη δουλειά χωρίς να έχει κοιμηθεί.

Αφού διάβασε τα βιβλία που πήρε από τον Σπουδαστή της Γραφής, ο πατέρας μου ήταν βέβαιος πως είχε βρει την αλήθεια. Βαφτίστηκε μαζί με τη μητέρα μου, την Κάθριν, λίγο μετά τον γάμο τους. Με δίδαξαν να αγαπώ τον Ιεχωβά, και έτσι το 1945, λίγο προτού γίνω εννιά χρονών, βαφτίστηκα και εγώ.

Ακολουθώ τη Συμβουλή των Γονέων Μου

Ο πατέρας μου μού είπε κάποτε: «Όταν σου ζητούν να κάνεις κάτι καινούριο στην υπηρεσία του Ιεχωβά, ποτέ μην πεις: “Αυτό είναι κάτι που δεν ξέρω”. Καλύτερα πες: “Θέλω να μάθω και θα κάνω το καλύτερο που μπορώ”. Ο Ιεχωβά θα σε βοηθάει. Το χέρι του δεν είναι ποτέ μικρό». (Αριθμοί 11:23) Οι γονείς μου έβαζαν πάντα πρώτη τη διακονία στη ζωή τους και γι’ αυτό μετακομίσαμε στην Οκλαχόμα, όπου η ανάγκη για κήρυκες ήταν μεγαλύτερη. Το 1956 ακολούθησα το καλό παράδειγμα των γονέων μου και ξεκίνησα το τακτικό σκαπανικό.

Όταν άρχισα να ψάχνω σύντροφο, ακολούθησα τη συμβουλή των γονέων μου να βρω κάποια που υπηρετεί τον Ιεχωβά. Μια μέρα, ο πατέρας μου μού είπε: «Όταν ξεκινήσεις να βγαίνεις με κάποια κοπέλα, να τη γνωρίσεις πρώτα στη μητέρα σου. Αν η μητέρα σου τη συμπαθήσει, υπάρχουν πολλές πιθανότητες να έχετε έναν ευτυχισμένο γάμο. Αν όχι, σκέψου το καλά πριν την παντρευτείς!» Η μητέρα μου δεν έμεινε πολύ ευχαριστημένη με την πρώτη κοπέλα που της έφερα. Συμπάθησε όμως την Αρλίν.

Η Αρλίν μεγάλωσε σε φάρμα, αλλά κάποια στιγμή μετακόμισε για να είναι πιο κοντά στην Αίθουσα Βασιλείας. Δούλευε σε ένα γηροκομείο, το οποίο της παρείχε τροφή και στέγη. Υπηρετούσε πιστά τον Ιεχωβά και ξεκίνησε με ζήλο το τακτικό σκαπανικό. Το 1959 παντρευτήκαμε. Η μητέρα μου και η Αρλίν τα πήγαιναν πολύ καλά. Μάλιστα, όταν διαφωνούσαμε, η μητέρα μου πολύ συχνά έπαιρνε το μέρος της Αρλίν!

Πάντα εκτιμούσα πόσο πρόθυμη ήταν η Αρλίν να προσαρμόζεται για χάρη των καλών νέων. Για παράδειγμα, ένα καλοκαίρι ενώ υπηρετούσαμε σε μη ανατεθειμένο τομέα στο Κάνσας, δεν μπορούσαμε να βρούμε κατάλυμα. Είχαμε μια μικρή σκηνή στην οποία χωρούσαμε μόνο για να κοιμηθούμε. Τη στήσαμε λοιπόν σε ένα δημοτικό κάμπινγκ με όριο διαμονής πέντε ημερών. Όταν εξηγήσαμε στον υπεύθυνο για ποιον λόγο ήμασταν εκεί, μας είπε: «Μπορείτε να μείνετε εδώ όσο θέλετε». Ήταν μια υπέροχη εμπειρία!

Πηγαίνουμε στη Γαλαάδ και Μετά στη Βραζιλία

Μια μέρα, λάβαμε με το ταχυδρομείο δύο αιτήσεις για τη Σχολή Γαλαάδ. Μείναμε έκπληκτοι επειδή δεν τις είχαμε ζητήσει. Βέβαια, νιώθαμε ήδη σαν ιεραπόστολοι, επειδή μέναμε σε σκηνή. Γι’ αυτό, σκεφτήκαμε ότι θα ήταν ωραίο να περάσουμε τη Γαλαάδ και να γίνουμε πραγματικοί ιεραπόστολοι! Προσκληθήκαμε στην 38η τάξη και αποφοιτήσαμε τον Νοέμβριο του 1963. Διοριστήκαμε στη Βραζιλία!

Όταν μετά από λίγους μήνες φτάσαμε, δεν υπήρχε χώρος στους ιεραποστολικούς οίκους. Έτσι λοιπόν, μας ζήτησαν να μείνουμε προσωρινά στο γραφείο τμήματος του Ρίο ντε Τζανέιρο και να υπηρετούμε ως ιεραπόστολοι στη γύρω περιοχή. Η μεγαλύτερη δυσκολία μας ήταν να μάθουμε τη γλώσσα. Τον πρώτο μήνα, σχεδόν κάθε μέρα αφιερώναμε 11 ώρες για να μάθουμε την πορτογαλική. Τον δεύτερο μήνα, τη μισή μέρα μελετούσαμε τη γλώσσα και την άλλη μισή πηγαίναμε στο έργο. Στην αρχή, έκανα μερικά λάθη που με έφερναν σε δύσκολη θέση. Για παράδειγμα, κάποια φορά στο έργο, μια γυναίκα μάς είπε ότι ο άντρας της είχε πεθάνει. Εγώ δεν ήξερα τη λέξη που χρησιμοποίησε και απάντησα: «Χαιρόμαστε που το ακούμε αυτό». Ευτυχώς, η γυναίκα δεν μας παρεξήγησε επειδή κατάλαβε ότι ήμασταν ξένοι.

Απολαμβάνουμε την Υπηρεσία Μπέθελ

Υπηρετήσαμε λίγους μήνες ως ιεραπόστολοι στον αγρό, και μετά μου ζήτησαν να δουλεύω μία μέρα την εβδομάδα στο τυπογραφείο του Μπέθελ. Αφού κλείσαμε έναν χρόνο στη Βραζιλία, διοριστήκαμε στο Μπέθελ. Εγώ υπηρετούσα στη συντήρηση και η Αρλίν στο νοικοκυριό. Πρέπει να παραδεχτώ ότι απογοητεύτηκα λίγο όταν μας κάλεσαν στο Μπέθελ. Μας άρεσε πολύ η διακονία αγρού και ελπίζαμε κάποια μέρα να διοριστούμε στο έργο περιοχής. Παρ’ όλα αυτά, αποδεχτήκαμε την αλλαγή διορισμού και μάθαμε να αγαπάμε τη νέα μας υπηρεσία. Μετά από λίγα χρόνια, το Μπέθελ μεταφέρθηκε έξω από το Σάο Πάολο.

Καθώς περνούσαν τα χρόνια, έβλεπα ότι ο Ιεχωβά μάς βοηθούσε να καλύπτουμε την ανάγκη που υπήρχε για όλο και περισσότερα έντυπα. Για παράδειγμα, κάποια στιγμή οι αδελφοί μού ζήτησαν να βρω ένα επιπλέον πιεστήριο. Βρήκα ένα μεταχειρισμένο επίπεδο πιεστήριο σε πολύ χαμηλή τιμή και πήγα να το δω. Ρώτησα γιατί το πουλούσαν, και μου απάντησαν ότι το τροφοδοτικό χαρτιού δεν λειτουργούσε. Επειδή όμως το πιεστήριο ήταν σε καλή κατάσταση, το αγοράσαμε. Όταν το φέραμε στις εγκαταστάσεις μας, αφαίρεσα κάποια από τα μεγάλα κομμάτια και άρχισα να το περιεργάζομαι. Τελικά, είδα ότι το μόνο πρόβλημα ήταν ένα χαλασμένο σωληνάκι! Το αντικαταστήσαμε, και το πιεστήριο δούλευε χωρίς πρόβλημα για πολλά χρόνια.

Η Δύναμη της Προσευχής

Με τον καιρό, χρειάστηκε να επεκτείνουμε τις εγκαταστάσεις του τυπογραφείου μας επειδή το έργο στη Βραζιλία είχε μεγάλη αύξηση. Δίπλα από ένα κτίριο του τυπογραφείου μας υπήρχε ένα οικόπεδο. Ψάχναμε τον ιδιοκτήτη του επί έναν ολόκληρο χρόνο, αλλά δεν καταφέρναμε να τον βρούμε. Δεν ξέραμε ότι έμενε πάνω από 1.000 χιλιόμετρα μακριά, σε μια αγροτική περιοχή χωρίς τηλέφωνο και ταχυδρομείο.

Οι επίμονες προσευχές μας απαντήθηκαν όταν κάποιος που επισκέφτηκε το Μπέθελ μάς είπε ότι ο υπεύθυνος ενός διπλανού καταστήματος ήξερε τον ιδιοκτήτη του οικοπέδου. Ρωτήσαμε λοιπόν τον υπεύθυνο, ο οποίος μας είπε: «Βλέπετε αυτόν που πίνει μπίρα στο απέναντι μπαρ; Αυτός είναι ο ιδιοκτήτης». Πήγαμε αμέσως να του μιλήσουμε, και εκείνος μας είπε ότι είχε χρόνια να έρθει στην πόλη! Συμφώνησε να μας πουλήσει το οικόπεδο, και έτσι ξεκινήσαμε την επέκταση του τυπογραφείου χωρίς καθυστέρηση.

Λίγο αργότερα, χωρίς να το περιμένουμε, ενημερωθήκαμε από τα παγκόσμια κεντρικά γραφεία ότι θα λαβαίναμε δύο καινούρια περιστροφικά πιεστήρια. Συνειδητοποιήσαμε, όμως, ότι δεν θα χωρούσαν στις εγκαταστάσεις μας. Στραφήκαμε και πάλι στον Ιεχωβά με προσευχή. Την επόμενη μέρα, είδαμε έναν από τους γείτονές μας να μετακινεί τον εξοπλισμό του έξω από το τυπογραφείο του. Μετακόμιζε και ήθελε να πουλήσει το κτίριό του, το οποίο βρισκόταν ακριβώς δίπλα μας και είχε το μέγεθος που χρειαζόμασταν για τα νέα μας πιεστήρια!

Στα μέσα της δεκαετίας του 1970, χρειαζόμασταν ξανά μεγαλύτερες εγκαταστάσεις. Το Κυβερνών Σώμα ζήτησε από την Επιτροπή του Τμήματος να βρει έναν χώρο στην επαρχία, όπου θα ήταν δυνατή μια μελλοντική επέκταση. Καταλήξαμε σε μια έκταση γης κοντά στο Σεζάριο Λάνζε, μια πόλη περίπου 150 χιλιόμετρα έξω από το Σάο Πάολο. Όταν στείλαμε στο Κυβερνών Σώμα τα αρχιτεκτονικά σχέδια για το νέο τυπογραφείο, μας απάντησαν: «Αυτό που σκέφτεστε είναι πολύ μικρό! Πρέπει να χτίσετε κάτι διπλάσιο!» Μάλιστα, έστειλαν τα σχέδια για ένα πολύ μεγαλύτερο τυπογραφείο, το οποίο και τελικά χτίσαμε.

Μαθήματα Ταπεινοφροσύνης

Όταν ήμουν μέλος της Επιτροπής του Τμήματος της Βραζιλίας, κάποιες φορές θεωρούσα ότι η άποψή μου ήταν η πιο σωστή. Ωστόσο, αφού συζητούσα το θέμα με άλλα μέλη της επιτροπής, διαπίστωνα ότι αυτό δεν ισχύει. Έχω δει ότι «η επιτυχία έρχεται μέσω πολλών συμβούλων».—Παροιμίες 15:22.

Μια φορά, ένας αδελφός που δούλευε στη μεταφορά εντύπων κατηγορήθηκε ότι μίλησε σκληρά σε κάποιους. Αφού άκουσα μόνο τη μία πλευρά, πρότεινα ο αδελφός να φύγει από το Μπέθελ. Σύντομα, όμως, έμαθα ότι τα πράγματα δεν έγιναν όπως ακριβώς μου είχαν πει. Αν και μου ήταν δύσκολο, παραδέχτηκα το λάθος μου, και ο αδελφός επέστρεψε στο Μπέθελ όπου συνέχισε να υπηρετεί πιστά επί πολλά χρόνια. Αυτό μου δίδαξε ένα σημαντικό μάθημα! Είδα πόσο αληθινά είναι τα λόγια στο εδάφιο Παροιμίες 18:13: «Όταν κάποιος αποκρίνεται για ένα ζήτημα προτού ακούσει τα γεγονότα, αποδεικνύεται ανόητος και ταπεινώνεται».

Όταν η Αρλίν και εγώ φτάσαμε στη Βραζιλία το 1964, υπήρχαν περίπου 28.000 ευαγγελιζόμενοι. Σήμερα υπάρχουν πάνω από 926.000! Είναι υπέροχο που είδαμε πώς ο Ιεχωβά έχει επιταχύνει το έργο! (Ησαΐας 60:22) Τώρα έχουμε περάσει τα 80, αλλά χαιρόμαστε που ξεκινήσαμε την ολοχρόνια υπηρεσία από μικροί και ήμασταν πρόθυμοι να κάνουμε ό,τι καλύτερο μπορούσαμε. Ως αποτέλεσμα, έχουμε δει ότι το χέρι του Ιεχωβά δεν είναι ποτέ μικρό.