Ο βασιλιάς Δαβίδ γνώριζε τον Ιεχωβά και στηριζόταν σε Αυτόν. Όταν τον καταδίωκαν οι εχθροί του, περιλαμβανομένου και του βασιλιά Σαούλ, ο Δαβίδ προσευχήθηκε στον Ιεχωβά για βοήθεια. Όταν ο Θεός απάντησε στην προσευχή του και τον έσωσε, ο Δαβίδ δήλωσε: «Ζει ο Ιεχωβά!» (Ψαλμ. 18:46) Με αυτά τα λόγια, ο Δαβίδ δεν αναγνώριζε απλώς ότι ο Θεός υπάρχει. Ένα σύγγραμμα σχολιάζει ότι ο Δαβίδ εξέφραζε πεποίθηση στον Ιεχωβά «ως έναν ζωντανό Θεό ο οποίος συνεχώς δρα υπέρ του λαού του». Ναι, ο Δαβίδ γνώριζε από προσωπική πείρα ότι ο Θεός του ήταν ζωντανός, και αυτή η πεποίθηση ανανέωνε την αποφασιστικότητά του να υπηρετεί και να αινεί τον Ιεχωβά. (Ψαλμ. 18:28, 29, 49) Αν είμαστε πεπεισμένοι ότι ο Ιεχωβά είναι ο ζωντανός Θεός, αυτό θα μας βοηθήσει να τον υπηρετούμε με ζήλο. Θα έχουμε τη δύναμη να υπομένουμε δοκιμασίες και το κίνητρο να συνεχίσουμε να εργαζόμαστε σκληρά στην υπηρεσία του. Θα είμαστε επίσης αποφασισμένοι να παραμένουμε κοντά στον Ιεχωβά. w24.06 σ. 20, 21 ¶3, 4

Τι μαθαίνουμε από τα λόγια του αποστόλου Παύλου προς τους Θεσσαλονικείς; Όταν ακούμε κάτι που δεν εναρμονίζεται με όσα έχουμε μάθει από τη Γραφή ή όταν ακούμε μια φήμη που προκαλεί αίσθηση, χρειάζεται να ασκούμε διάκριση. Στην πρώην Σοβιετική Ένωση, κάποτε οι εχθροί μας κατάφεραν να κυκλοφορήσει μεταξύ των αδελφών μια επιστολή δήθεν από τα παγκόσμια κεντρικά γραφεία. Η επιστολή έδινε την προτροπή να σχηματίσουν κάποιοι αδελφοί μια χωριστή, ανεξάρτητη οργάνωση. Η ίδια η επιστολή φαινόταν γνήσια. Αλλά οι πιστοί αδελφοί δεν ξεγελάστηκαν. Αντιλήφθηκαν ότι το μήνυμα της επιστολής δεν συμφωνούσε με αυτά που είχαν διδαχτεί. Σήμερα, οι εχθροί της αλήθειας χρησιμοποιούν μερικές φορές τη σύγχρονη τεχνολογία για να μας μπερδέψουν και να μας διαιρέσουν. Αντί να “κλονιστούμε γρήγορα από τη λογική μας”, μπορούμε να προστατευτούμε με το να σκεφτόμαστε αν αυτό που ακούμε ή διαβάζουμε είναι σε αρμονία με τις αλήθειες που έχουμε ήδη μάθει.​—2 Θεσ. 2:2· 1 Ιωάν. 4:1. w24.07 σ. 12 ¶14, 15

Η σημαντικότερη απόφαση που μπορεί να πάρει ένας άνθρωπος είναι να αφιερωθεί στον Ιεχωβά και να γίνει μέρος της οικογένειας των λάτρεών Του. Ο Ιεχωβά επιθυμεί να το κάνουν όλοι αυτό. Γιατί; Θέλει να έχουν φιλία μαζί του και να ζουν για πάντα. (Δευτ. 30:19, 20· Γαλ. 6:7, 8) Ωστόσο, ο Ιεχωβά δεν εξαναγκάζει κανέναν να τον υπηρετεί. Επιτρέπει σε κάθε άτομο να αποφασίσει τι θα κάνει. Τι γίνεται αν ένας βαφτισμένος Χριστιανός παραβιάσει τον νόμο του Θεού, διαπράττοντας σοβαρή αμαρτία; Αν δεν μετανοήσει, η εκκλησία πρέπει να τον απομακρύνει από ανάμεσά μας. (1 Κορ. 5:13) Ακόμα και τότε όμως, ο Ιεχωβά ελπίζει πραγματικά ότι ο παραβάτης θα επιστρέψει σε Εκείνον. Μάλιστα, αυτός είναι ένας σημαντικός λόγος για τον οποίο προμήθευσε το λύτρο​—να κάνει εφικτή τη συγχώρηση για τους μετανοημένους αμαρτωλούς. Ο στοργικός Θεός μας απευθύνει μια θερμή έκκληση στους παραβάτες, προτρέποντάς τους να μετανοήσουν.​—Ζαχ. 1:3· Ρωμ. 2:4· Ιακ. 4:8. w24.08 σ. 14 ¶1, 2