Εκάματε μια Ευπρόσδεκτη Αφιέρωσι στον Θεό;

ΚΑΘΕ χρόνο ένας μεγάλος αριθμός ταπεινών ανθρώπων σε όλο τον κόσμο μαθαίνουν για τους θαυμασίους σκοπούς του Θεού και τις δίκαιες απαιτήσεις του. Διακρίνουν την ανάγκη να υπηρετήσουν αυτόν τον μεγάλο Θεό, τον Ιεχωβά, και έπειτα ν’ αφιερώσουν τη ζωή τους σ’ αυτόν, συμβολίζοντας αυτή την αφιέρωσι με το να βαπτισθούν, ή να καταδυθούν, στο νερό. (Ματθ. 28:19, 20) Μ’ αυτόν τον τρόπο εκατοντάδες χιλιάδων ανθρώπων απ’ όλα τα στρώματα της ζωής έχουν γίνει αφιερωμένοι δούλοι του Ιεχωβά Θεού.

Εν τούτοις, κατά καιρούς εγείρονται ερωτήματα στις διάνοιες μερικών απ’ αυτούς τους αφιερωμένους δούλους του Θεού όσον αφορά την εγκυρότητα της αφιερώσεώς των και του βαπτίσματός των. Μερικοί, κατανοώντας τώρα πολύ περισσότερα για τους σκοπούς του Θεού, διερωτώνται αν η αφιέρωσις, που έκαμαν προ ετών, ήταν κατάλληλη ή όχι. Ερωτούν: Έκαμα μια ευπρόσδεκτη αφιέρωσι στον Θεό; Πώς μπορώ να διακρίνω κατά πόσον ήταν έγκυρη; Πόση γνώσι έπρεπε να είχα τότε; Αν δεν ενθυμούμαι ακριβώς την περίπτωσι της προσελεύσεώς μου στον Θεό με προσευχή και της αφιερώσεως του εαυτού μου, μήπως πρέπει να ξαναβαπτισθώ; Τι θα γίνη, αν οι ερωτήσεις, που υποβάλλονται τώρα στους υποψηφίους για βάπτισμα, δεν ετέθησαν κατά τον καιρό του βαπτίσματός μου προ ετών; Θα εσήμαινε αυτό ότι είναι ανάγκη να ξαναβαπτισθώ;

ΟΡΘΗ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑ

Άτομα, τα οποία, στο παρελθόν, υπεβλήθησαν στο εν ύδατι βάπτισμα από μάρτυρας του Ιεχωβά, δεν έχουν λόγους να καταλήξουν στη σκέψι ότι δεν κατανοούσαν τι έκαναν στον καιρό του εν ύδατι βαπτίσματός των, ή ότι δεν επληροφορήθησαν περί του τι επρόκειτο να κάνουν προτού πραγματικά να καταδυθούν στο νερό.

Υπήρξε πάντοτε τακτική της Εταιρίας Σκοπιά να δίδεται μια ομιλία επί του βαπτίσματος, στις γενικές συνελεύσεις και στις τοπικές εκκλησίες, προς τα ενδιαφερόμενα άτομα προτού λάβη χώραν το βάπτισμα. Στην ομιλία του, κάθε ομιλητής διωρισμένος από την Εταιρία Σκοπιά, ή από τις τοπικές εκκλησίες, έδινε μια εξήγησι του βαπτίσματος και της σημασίας του σύμφωνα με ό,τι είχε δημοσιευθή στα βιβλία και περιοδικά της Εταιρίας Σκοπιά ως εκείνο τον καιρό. Επιπρόσθετα, τα ενδιαφερόμενα αυτά άτομα θα είχαν διαβάσει για τον εαυτό τους τέτοια άρθρα πριν από το βάπτισμά τους.

Επειδή απλώς ένα άτομο δεν ενθυμείται καθαρά και ευδιάκριτα τις ακριβείς σκέψεις του στον καιρό του εν ύδατι βαπτίσματός του που έγινε προ ετών, τούτο δεν σημαίνει ότι δεν εγνώριζε τι εσήμαινε το βάπτισμα. Το σφάλμα της μνήμης ενός δεν αποδεικνύει τίποτε. Δεν σημαίνει ότι δεν εγνώριζε τι επρόκειτο να υποστή με το να συμβολίση την αφιέρωσί του.

Τι εσυμβόλιζε αυτό το εν ύδατι βάπτισμα κατενοήθη πάντοτε σαφώς και εξηγήθη από τους μάρτυρας του Ιεχωβά, αν και υπήρξε μια αλλαγή στην ομολογία. Σε περασμένους καιρούς, εκείνο που τώρα ονομάζομε «αφιέρωσι» ωνομάζετο «καθιέρωσις». Παραδείγματος χάριν, εκαλείτο καθιέρωσις στο βιβλίο του Καρόλου Ρώσσελ με τον τίτλο «Νέα Κτίσις», στο οποίον βιβλίο εξηγείται η σημασία του εν ύδατι βαπτίσματος, ιδιαιτέρως σχετικά μ’ εκείνους που αποτελούν το συμβολικό σώμα του Χριστού, εκείνους που έχουν την ελπίδα ουρανίου ζωής, Εν τούτοις, στον δέοντα καιρό, στη Σκοπιά της 15ης Αυγούστου 1952, ενεφανίσθησαν δύο άρθρα επί του θέματος τούτου. Το πρώτο μέρος του κυρίου άρθρου έφερε τον τίτλο «Αφιέρωσις στον Θεόν και Καθιέρωσις», το δεύτερο δε μέρος του άρθρου ετιτλοφορείτο «Αφιέρωσις για Ζωή στο Νέο Κόσμο». Τα άρθρα αυτά κατέδειξαν ότι εκείνο, που άλλοτε ωνομάζετο «καθιέρωσις», εκαλείτο πιο κατάλληλα «αφιέρωσις». Έκτοτε χρησιμοποιείται ο όρος «αφιέρωσις».

Η κατανόησις της συμβολικής σημασίας του εν ύδατι βαπτίσματος είχε διευρυνθή πριν από το 1952 για να περιλάβη εκείνους που είναι από την τάξι των «άλλων προβάτων», εκείνους που έχουν ελπίδες παντοτινής ζωής σε μια παραδεισιακή γη, ως επίσης και εκείνους εκ του κεχρισμένου σώματος του Χριστού. Όπως εκτίθεται στη σελίδα 677 του βιβλίου με τίτλο «‘Έπεσε Βαβυλών η Μεγάλη!’ Η Βασιλεία του Θεού Κυβερνά!» (στην Αγγλική): «Εν τούτοις, από το 1934 και εφεξής το κεχρισμένο υπόλοιπο έδειξε σαφώς ότι αυτά τα ‘άλλα πρόβατα’ πρέπει τώρα να κάμουν μια πλήρη αφιέρωσι του εαυτού των στον Θεό και να συμβολίσουν αυτή την αφιέρωσι με βάπτισμα εν ύδατι και έπειτα να γίνουν μάρτυρες του Ιεχωβά συμμαρτυρούντες με το υπόλοιπό του.​—Βλέπε Η Σκοπιά και Κήρυξ της Παρουσίας του Χριστού, όπως το τεύχος της 15ης Σεπτεμβρίου 1934, σελίς 282, παράγραφοι 31-34.» Έτσι, το βάπτισμα στο νερό επεξετάθη για να περιλάβη την τάξι των «άλλων προβάτων». Επίσης η συμβολική του σημασία συνεχίσθη να κατανοήται ορθώς.

Η Εταιρία Σκοπιά συνέχισε σε όλες της τις δημοσιεύσεις να λαμβάνη φροντίδα για να μην αφήση τα ενδιαφερόμενα άτομα σε άγνοια του γεγονότος ότι το βάπτισμα εν ύδατι εσυμβόλιζε καθιέρωσι, ή, όπως κατανοείται τώρα καλύτερα, αφιέρωσι. Στην σύντομή του έκθεσι της γενικής συνελεύσεως, που έλαβε χώραν στην Ουάσιγκτων, D.C., από 31 Μαΐου έως 3 Ιουνίου 1935, το τεύχος του περιοδικού Η Σκοπιά της 1ης Ιουλίου 1935 (στην Αγγλική) έλεγε στη σελίδα 194: «Περίπου είκοσι χιλιάδες ενδιαφερόμενοι παρηκολούθησαν, μεταξύ των οποίων ήταν ένας μεγάλος αριθμός Ιωναδαβιτών [εκείνων με τις γήινες ελπίδες] που εσυμβόλισαν την καθιέρωσί τους με κατάδυσι σε νερό.» Το επόμενο έτος, το 1936, εξεδόθη το βιβλίο Πλούτη και έλεγε στη σελίδα 151 κάτω από τον υπότιτλο «Βάπτισμα»: «Είναι αναγκαίον δι’ εκείνον ο οποίος σήμερον ομολογεί ότι είναι Ιωναδάβ ή άτομον αγαθής διαθέσεως προς τον Θεόν να βαπτισθή εις το ύδωρ; Το τοιούτον είναι μια ορθή και αναγκαία πράξις υπακοής εκ μέρους εκείνου ο οποίος έχει καθιερώσει εαυτόν . . . Τούτο είναι μία εξωτερική ομολογία ότι ο βαπτιζόμενος εις το ύδωρ έχει συμφωνήσει να πράξη το θέλημα του Θεού.»

Στο έτος 1939 εξεδόθη το βιβλίο Σωτηρία και στις σελίδες 287, 288 και 290 και κάτω από τον υπότιτλο «Βάπτισμα» λέγει: «Βάπτισμα ή κατάδυσις εν τω ύδατι μαρτυρούν ότι το ούτω καταδυόμενον άτομον παρέδωκε την ιδιοτελή του θέλησιν να πράξη το θέλημα του Θεού. . . . Το βάπτισμα, όθεν, συμβολικώς και εξωτερικώς μαρτυρεί συμφωνίαν να πράξη τις το θέλημα του Θεού . . . Το βάπτισμα απαιτείται, διότι είναι πράξις υπακοής· πάντες δε όσοι θέλουν να ευαρεστήσουν εις τον Θεόν πρέπει να είναι ευπειθείς.»

Στην αφήγησι της Σκοπιάς περί της συνελεύσεως των μαρτύρων του Ιεχωβά που έλαβε χώραν στο Σαίντ Λούις, Μιζούρι, το 1941, το τεύχος της 15ης Σεπτεμβρίου 1941, λέγει στη σελίδα 287 (στην Αγγλική): «Ουδέποτε από της Πεντηκοστής του 33 μ.Χ. υπήρξε ένας τόσο μεγάλος αριθμός βαπτισθέντων την ίδια μέρα και στο ίδιο μέρος, για συμβολισμό της καθιερώσεώς των στον Ιεχωβά μέσω του Ιησού Χριστού για να πράξουν το θείο θέλημα. Εχρειάσθησαν δύο ώρες για να εκτελεσθή αυτή η πράξις της πίστεως και υπακοής, τόσο μεγάλος ήταν ο αριθμός εκείνων που παρουσιάσθηκαν.» Στην ομιλία του βαπτίσματος προς όλους αυτούς τους υποψηφίους, ο ομιλητής, επί τη ευκαιρία, ετόνισε ότι το εν ύδατι βάπτισμα εσυμβόλιζε καθιέρωσι, ή, καθώς το γνωρίζομε τώρα ότι είναι, αφιέρωσι. Εβαπτίσθησαν 3.903 άτομα.

Έτσι, λοιπόν, δια μέσου των ετών μέχρι σήμερα υπήρξε ένας συνεχής και σταθερός επανατονισμός του γεγονότος ότι το εν ύδατι βάπτισμα εσυμβόλιζε την απόφασι ενός να αφιερώση τον εαυτό του από τότε για πάντα στον Ιεχωβά Θεό μέσω του Ιησού Χριστού. Ως εκ τούτου, μπορεί κανείς να δη ότι από πολύ ενωρίς η σπουδαιότης της αφιερώσεως και του εν ύδατι βαπτίσματος κατενοήθη σαφώς και εξετέθη προς χάριν όλων εκείνων που ήθελαν να υπηρετήσουν τον Θεό με κατάλληλο τρόπο. Η αλλαγή στην ορολογία από «καθιέρωσις» σε «αφιέρωσι» δεν επηρέασε με κανένα τρόπο την έννοια και την κατανόησι του τι είναι μια ευχή ή υπόσχεσις που έγινε από έναν προς τον Θεό για να πράξη το θέλημά του.

ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΟΜΙΛΙΑ ΒΑΠΤΙΣΜΑΤΟΣ

Πιθανόν σε μερικές περιπτώσεις βαπτίσματος κατά τα περασμένα χρόνια να μην υπεβάλλοντο ειδικές ερωτήσεις στους υποψηφίους για βάπτισμα σχετικά με την πίστι, υπακοή και αφιέρωσί των, στις οποίες ερωτήσεις θα μπορούσαν ν’ απαντήσουν εις επήκοον άλλων.a Όμως, η αποτυχία του ομιλητού επί του βαπτίσματος να διατυπώση τέτοιες ερωτήσεις, και η ως εκ τούτου έλλειψις ευκαιρίας των υποψηφίων για βάπτισμα ν’ απαντήσουν καταφατικά και εις επήκοον άλλων σε τέτοιες ερωτήσεις, δεν εξασθενίζει το κύρος του βαπτίσματος που ετελέσθη σε τέτοια περίπτωσι. Το αποφασιστικό στοιχείο επί του ζητήματος είναι ότι ο ομιλητής παρουσίασε ορθώς τη σημασία τού εν ύδατι βαπτίσματος στα ενδιαφερόμενα άτομα και αυτά κατενόησαν το ζήτημα, για τον λόγο δε αυτόν μετέβησαν στον τόπο της καταδύσεως, αφήρεσαν τα ενδύματά τους και υπεβλήθησαν σε βύθισι κάτω από τα νερά.

Δεν υπάρχει λόγος για ωρισμένα άτομα σήμερα να νομίζουν ότι, επειδή έχουν δυσκολία στο να ενθυμηθούν ό,τι συνέβη πριν από ολίγα ή πολλά έτη, δεν εγνώριζαν τι έκαναν στην περίπτωσι του βαπτίσματός των. Όλες των οι ενέργειες συνηγορούν ότι πράγματι κατενόησαν και υπέστησαν νοημόνως βάπτισμα εν ύδατι σε συμβολισμό της αφιερώσεως που απεφάσισαν να κάμουν στον Ιεχωβά Θεό μέσω πίστεως στον Κύριον Ιησού Χριστό.

Στο τεύχος της Σκοπιάς της 1ης Οκτωβρίου 1942, στις σελίδες 300 έως 302 (στην Αγγλική), εδημοσιεύθη ένα άρθρο με τίτλο «Βάπτισμα» και το άρθρο αυτό τελειώνει με τις ακόλουθες δηλώσεις: «Προτού προβήτε στο βάπτισμά σας είναι κατάλληλο, εν πρώτοις, ν’ απαντήσετε καταφατικά σ’ αυτές τις ερωτήσεις για να δείξετε ότι κάνετε αυτό το βήμα με Γραφική κατανόησι τούτου και ότι είσθε κατάλληλος για βάπτισμα ως ένας αφιερωμένος δούλος του Κυρίου, με πλήρη ευθύνη έναντι Αυτού: (1) Πιστεύετε στον Ιεχωβά Θεό τον Πατέρα, ότι ‘η σωτηρία ανήκει στον Ιεχωβά’, και ότι ο Χριστός Ιησούς είναι ο Υιός του, με το αίμα του οποίου καθαρίζονται οι αμαρτίες σας και δια του οποίου έρχεται σε σας σωτηρία από τον Θεό; (2) Συνεπώς, έχετε ομολογήσει στον Θεό τις αμαρτίες σας και παρεκαλέσατε να καθαρισθήτε δια του Χριστού Ιησού, και έχετε, συνεπώς, αποστραφή την αμαρτία και τον κόσμο, και καθιερώσατε τον εαυτό σας χωρίς επιφύλαξι στον Θεό για να κάμετε το θέλημά του; Αν η απάντησίς σας, είναι Ναι, αποτελεί μαρτυρία ότι είσθε άξιος και στη γραμμή για το εν ύδατι βάπτισμα με υπακοή στο θέλημα του Θεού.»

Το επόμενο τεύχος του περιοδικού Η Σκοπιά, της 15ης Οκτωβρίου 1942 (στην Αγγλική), στην αφήγησι της συνελεύσεως των μαρτύρων του Ιεχωβά στο Κλήβελαντ, Οχάιο, στις 18-20 Σεπτεμβρίου 1942, λέγει στη σελίδα 319 σχετικά με το πρωινό πρόγραμμα της Κυριακής, 20ής Σεπτεμβρίου: «Η ημέρα άρχισε με μια ομιλία επί του ‘Βαπτίσματος’ στις 8 π.μ., και 459 άτομα παρουσιάσθησαν για κατάδυσι στο νερό σε συμβολισμό της πλήρους καθιερώσεώς των εις τον Κύριον· ήταν μια ευχαρίστησις να παρατηρή κανείς τόσο πολλά νεαρά άτομα τα οποία έτσι ‘ενεθυμούντο τον Πλάστη των εις τας ημέρας της νεότητός των’. Τα άτομα αυτά, αμέσως μετά το βάπτισμα, ενώθηκαν με τους άλλους συντρόφους των στη δράσι του αγρού.»

Οι ερωτήσεις που πρέπει να υποβάλλωνται στους υποψηφίους για βάπτισμα προτού να γίνουν δεκτοί για την εν ύδατι κατάδυσι ανεδημοσιεύθησαν σε μια αναθεωρημένη μορφή στο τεύχος της Σκοπιάς της 1ης Φεβρουαρίου 1945 (στην Αγγλική), μετά το κύριο άρθρο επί του θέματος «Βάπτισμα​—Γιατί;» δηλαδή, στη σελίδα 44, κάτω από την επικεφαλίδα «Ερωτήσεις». Οι τυπωμένες εκεί ερωτήσεις είναι ουσιωδώς οι ίδιες ερωτήσεις που υποβάλλονται στον παρόντα καιρό προς τους υποψηφίους για βάπτισμα και στις οποίες αναμένεται απ’ αυτούς να απαντήσουν καταφατικά με ακουστό τρόπο προτού γίνουν δεκτοί για κατάδυσι. Ωστόσο, επειδή τέτοιες ερωτήσεις, που έπρεπε να τύχουν απαντήσεως με ακουστό τρόπο, πιθανόν να έχουν παραλειφθή σε μια ομιλία περί βαπτίσματος του παρελθόντος, τούτο δεν σημαίνει ότι η πληροφορία που παρουσιάσθη δεν κατετόπισε επακριβώς τα ενδιαφερόμενα άτομα σχετικά με το τι έπρατταν. Οι εκδόσεις της Εταιρίας Σκοπιά είχαν επί πολύν καιρό καταστήσει το ζήτημα σαφές και εκείνοι που αντιπροσώπευαν την Εταιρία, που έδιδαν τις ομιλίες βαπτίσματος, είχαν κατανοήσει πλήρως περί τίνος επρόκειτο και το καθιστούσαν σαφές στους ακροατάς των.

ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΚΑΤ’ ΙΔΙΑΝ

Μερικοί λέγουν ότι δεν ενθυμούνται να είπαν μια ειδική, κατ’ ιδίαν προσευχή στον καιρό της αφιερώσεώς των και απορούν μήπως τέτοια παράλειψις καθιστά το βάπτισμά των άκυρο.

Δέον να εκτιμηθή ότι δεν είναι ανάγκη όλες οι προσευχές, που απευθύνονται στον Ιεχωβά Θεό, ν’ αναπέμπωνται σε γονυκλινή στάσι μέσα στον ιδιαίτερο χώρο του προσωπικού δωματίου στο σπίτι ενός ατόμου. Η προσευχή μπορεί να απευθυνθή στον Ιεχωβά σιωπηρά από την καρδιά και χωρίς να είναι αντιληπτή από τους έξω, ακόμη και όταν ένας βαδίζη στο δρόμο ή ενόσω στέκεται ενώπιον άλλου προσώπου, όπως στην περίπτωσι του Νεεμία, που ήταν ο οινοχόος του βασιλέως και εστέκετο ενώπιον του βασιλέως καθ’ ον χρόνον προσηύχετο. (Νεεμ. 2:3-5) Συνεπώς, επειδή απλώς ένας δεν μπορεί να ενθυμηθή μια ειδική στιγμή, που έλαβε απόφασι να είναι από τότε και πέραν και για πάντα του Ιεχωβά Θεού και αν την έλαβε σε μια ειδική, κατ’ ιδίαν προσευχή, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έκαμε μια κατ’ ευθείαν αφιέρωσι του εαυτού του στον Ύψιστο Θεό προτού να καταδυθή στο νερό.

Ασφαλώς, ένα άτομο, πριν καταδυθή στο νερό προς συμβολισμό αφιερώσεως, θα έπρεπε να κάμη μια απόφασι να υποβληθή σε τέτοια κατάδυσι. Ο λόγος, αυτός καθ’ εαυτόν, που έκαμε τέτοια απόφασι, θ’ απεδείκνυε ότι κατενόησε το τι εσυμβόλιζε η κατάδυσις στο νερό ως επίσης και ότι αντελήφθη τις υποχρεώσεις, κάτω από τις οποίες ευρίσκετο ο ίδιος απ’ εκεί και πέραν, λόγω του ότι έλαβε τέτοια απόφασι να βαπτισθή. Κανένα άτομο δεν βαδίζει στα τυφλά προς ένα εν ύδατι βάπτισμα των μαρτύρων του Ιεχωβά, επειδή απλώς έτυχε να ευρεθή μέσα στο πλήθος των υποψηφίων, παρασυρόμενος από συγκίνησι μαζί με το πλήθος μέσα στο νερό και στα χέρια του βαπτιστού.

Ακόμη κι ενόσω το άτομο αλλάσσει τα ενδύματά του και προετοιμάζεται για να μπη στο νερό για να καταδυθή, φανερώνει στον εαυτό του και σε όλους τους θεατάς ότι έχει κάμει την απόφασι να είναι από τότε κι ύστερα για πάντα αφιερωμένος στον Ιεχωβά Θεό μέσω του Ιησού Χριστού. Τέτοια απόφασις είναι ένα ιεροπρεπές πράγμα και προφανώς γίνεται εν πνεύματι προσευχής, με τις σκέψεις ενός εστραμμένες προς τον Θεό που μπορεί να διαβάση την καρδιά. Συνεπώς, είτε πολύ πριν του πραγματικού βαπτίσματος στο νερό έκαμε ένας τέτοια απόφασι αφιερώσεως, είτε αυτή έγινε στη διάρκεια της ομιλίας βαπτίσματος ή κατόπιν, παραμένει το αναμφισβήτητο γεγονός ότι το άτομο έκαμε από την καρδιά του αφιέρωσι του εαυτού του παρουσία του Υψίστου Θεού, και αυτό είναι το πράγμα που έχει πρωταρχική σπουδαιότητα.

Την ημέρα της Πεντηκοστής, όταν ο απόστολος Πέτρος είπε τι να κάνουν στους Ιουδαίους, οι οποίοι είχαν λυπηθή κατάκαρδα από τα λόγια που τους εκήρυξε, εκείνοι ακολούθησαν τη συμβουλή του, μετενόησαν κι εβαπτίσθησαν εκείνη την ημέρα. (Πράξ. 2:37-41) Ελάχιστο χρόνο είχαν μπροστά τους πριν από το πραγματικό βάπτισμά τους στο νερό για να κάμουν την απόφασι ν’ ακολουθήσουν στα βήματα του Κυρίου Ιησού. Δεν έκαμαν αυτή την απόφασι με λυγισμένα τα γόνατα σε προσευχή μέσα στον ιδιαίτερο χώρο των σπιτιών τους, που ευρίσκοντο σε διασκορπισμένα σημεία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ακόμη δε και έξω απ’ αυτή. Έκαμαν την απόφασί τους πριν ακριβώς από το εν ύδατι βάπτισμα, που τους ενεθάρρυνε ο Πέτρος να υποστούν. Προφανώς, έλαβαν την απόφασί τους ιστάμενοι όρθιοι ενώπιον των αποστόλων, επί των οποίων το άγιο πνεύμα είχε εκχυθή εκείνη την ημέρα.

Συνεπώς, η φυσική στάσις ενός, ή το μέρος που αυτός ευρίσκετο στον καιρό κατά τον οποίον έκαμε την απόφασι της αφιερώσεως, ή το κατά πόσον έγινε με μια καλά διατηρούμενη στη μνήμη ειδική προσευχή, δεν καθορίζει το κύρος της ευχής της αφιερώσεως που έχει γίνει μ’ αυτόν τον τρόπο. Το ουσιώδες πράγμα είναι ότι η αφιέρωσις πρέπει να κατενοήθη ότι έγινε προς τον Ύψιστον Θεό μέσω του Υιού του, Ιησού Χριστού, του Σωτήρος μας.

ΖΩΝΤΑΣ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΦΙΕΡΩΣΙ

Όταν ένας αφιερώνεται στον Ιεχωβά Θεό, κάνει μια ιεροπρεπή ευχή, ή υπόσχεσι, να πράττη το θέλημα του Θεού για πάντα. Συνεπώς, στο βάπτισμα, συμβολίζει αυτή την ευχή ή υπόσχεσι να προοδεύη στη Χριστιανική οδό. Η ευθύνη του να συνεχίζη αυτό τον τρόπο ζωής επικάθηται σε κάθε ένα που αφιερώνει τη ζωή του στον Θεό. Πρέπει να ζη σύμφωνα μ’ αυτή την αφιέρωσι κάνοντας ό,τι ο Θεός έχει περιγράψει στον Λόγο του. «Θυσίασον εις τον Θεόν θυσίαν αινέσεως, και απόδος εις τον Ύψιστον τας ευχάς σου.»​—Ψαλμ. 50:14.

Εν τούτοις, επειδή ένα πρόσωπο δεν διάγει ζωή σύμφωνα με την αφιέρωσί του, αυτό δεν σημαίνει ότι η αφιέρωσίς του ήταν άκυρη. Εκείνο που πράγματι σημαίνει, είναι απλώς ότι αυτός δεν ζη σύμφωνα με την αφιέρωσι αυτή! Φανερώνει αποτυχία να εκπληρώση την ευχή του, την υπόσχεσί του, και όχι αποτυχία να κάμη πρωτίστως μια σωστή αφιέρωσι και ένα σωστό βάπτισμα. Το πόσο σοβαρό είναι αυτό, γίνεται φανερό από τον Λόγο του Θεού: «Όταν ευχηθής ευχήν εις τον Θεόν, μη βραδύνης να αποδώσης αυτήν· διότι δεν ευαρεστείται εις τους άφρονας· απόδος ό,τι ηυχήθης.»​—Εκκλησ. 5:4.

Έτσι, όταν ένας απεμακρύνθη κατά έναν ωρισμένο βαθμό από την πίστι, ή πιθανόν ακόμη έχη διαπράξει μια θλιβερή αμαρτία, αφού εβαπτίσθη, αυτό δεν πρέπει να ληφθή ως ένδειξις ότι το βάπτισμά του πρέπει να ήταν άκυρο και ως εκ τούτου πρέπει να ξαναβαπτισθή. Κατά πάσαν πιθανότητα δεν ήταν η αφιέρωσίς του και το βάπτισμά του εκείνα που ήσαν εσφαλμένα. Το ανησυχητικό σημείο είναι η αποτυχία του να ζη σύμφωνα με την υπόσχεσί του να πράττη το θέλημα του Θεού.

Αν μερικοί σήμερα βρίσκουν τον εαυτό τους να πράττη εκείνο που είναι κακό, ή υπέπεσαν σε κάποια κακή πράξι μετά την αφιέρωσί τους, δεν πρέπει αυτομάτως να αποβλέπουν στο αναβάπτισμα για να διορθώσουν την κατάστασι. Ο τρόπος να ευθυγραμμισθή κανείς με τον Ιεχωβά είναι να ομολογήση την αδικοπραγία του με προσευχή στον Ιεχωβά κι επίσης στην επιτροπή κρίσεως της εκκλησίας, της οποίας τα μέλη θα χειρισθούν το ζήτημα με προσευχή και Γραφικώς. (1 Ιωάν. 1:9· Ιάκ. 5:16) Οποιοσδήποτε χειρισμός προς διόρθωσιν γίνη, θ’ αποβή σε καλό εκείνου που ωμολόγησε την αδικοπραγία του, ως επίσης και σε καλό ολοκλήρου της εκκλησίας.

Εν τούτοις, διαφέρει το ζήτημα, αν ένα άτομο διέπραττε σοβαρή αδικοπραγία στον καιρό της «αφιερώσεως» και του βαπτίσματός του, ακόμη δε και μετά από αυτό. Αν ένας αμάρτανε κατά συνήθειαν, διαπράττοντας σοβαρό κακό στη διάρκεια αυτής της περιόδου, ακόμη και αν σταματήση την κακή πορεία επί τινα χρόνον μετά το βάπτισμά του και σημειώση πρόοδο στην υπηρεσία του Ιεχωβά, ήταν σε ακάθαρτη κατάστασι ενώπιον του Θεού στον καιρό του βαπτίσματός του. Ένα τέτοιο βάπτισμα, εφόσον δεν ακολούθησε μια αληθινή αφιέρωσι, θα ήταν άκυρο. Αν ένα τέτοιο άτομο έχη εγκαταλείψει τώρα εκείνη τη συνήθεια της αμαρτίας, έχη μετανοήσει και έχη κάμει ειλικρινή αφιέρωσι του εαυτού του στον Ιεχωβά Θεό, πρέπει να ξαναβαπτισθή.

Συνεπώς, αν ένα άτομο, που θέλει να βαπτισθή ως Χριστιανός, διάγη μια ζωή, η οποία, αν ήταν ήδη αφιερωμένος, θα κατέληγε στην αποκοπή του από τη Χριστιανική εκκλησία, δεν είναι έτοιμο για βάπτισμα. Εν πρώτοις, πρέπει να καθαρίση τη ζωή του σύμφωνα με τις δίκαιες απαιτήσεις του Θεού προτού παρουσιασθή στον Ύψιστο για αφιέρωσι και βάπτισμα.​—1 Κορ. 6:9-11.

ΠΡΕΠΕΙ Ν’ ΑΝΑΜΕΝΕΤΑΙ ΑΥΞΗΣΙΣ Σ’ ΕΚΤΙΜΗΣΙ

Απ’ όλα τα προηγούμενα μπορεί να γίνη φανερό ότι η κοινωνία του Νέου Κόσμου των μαρτύρων του Ιεχωβά υπήρξε πολύ προσεκτική στο να κάμη όλους τους υποψηφίους για βάπτισμα να κατανοήσουν ότι κατεδύοντο στο νερό, μόνον διότι είχαν προηγουμένως​—πριν από λίγο ή από πολύν καιρό—​αποφασίσει να ανήκουν στον Ιεχωβά Θεό και κατά συνέπειαν κατόπιν σκέψεως και με κατανόησι είχαν αφιερωθή στον Θεό μέσω πίστεως στον Ιησού Χριστό.

Συνεπώς, δεν πρέπει ένας να αμφιταλαντεύεται μέσα στη διάνοιά του εν σχέσει με το κατά πόσον είχε ορθή κατανόησι του ζητήματος όταν κατεδύθη. Κατά πάσαν πιθανότητα, αν παρουσιάσθη για βάπτισμα μεταξύ των υποψηφίων, πιθανώς είχε αρκετή γνώσι για να γνωρίζη τι έκανε, πράγμα που θα εσήμαινε ότι η αφιέρωσις και το βάπτισμά του ήσαν έγκυρα.

Με την πάροδο του χρόνου αναμένεται από τους Χριστιανούς ν’ αυξάνουν σε γνώσι και κατανόησι των σκοπών του Θεού και των απαιτήσεών του. Είναι, λοιπόν, φυσικό, στον καιρό του εν ύδατι βαπτίσματος να μην είχε ένας τη γνώσι και την κατανόησι των ζητημάτων, που θ’ αποκτούσε έπειτα από μερικά χρόνια προόδου προς τη Χριστιανική ωριμότητα. Ακόμη και ο Κύριος Ιησούς, μετά το βάπτισμά του στον Ιορδάνη Ποταμό και αφού έλαβε το άγιο πνεύμα από τον ουρανό, μετέβη στην έρημο της Ιουδαίας κι εδαπάνησε εκεί σαράντα ημέρες για να αυξήση την κατανόησί του σχετικά με το τι απαιτούσε πράγματι απ’ αυτόν η αφιέρωσίς του στον Θεό, που είχε συμβολισθή με το εν ύδατι βάπτισμα. Αλλά το γεγονός ότι κατενόησε το ζήτημα της αφιερώσεώς του καλύτερα προς το τέλος των σαράντα ημερών, δεν σημαίνει ότι δεν έκαμε μια έγκυρη αφιέρωσι του εαυτού του στον Ιεχωβά Θεό. Όταν ο Ιησούς άφησε το εργαστήριο του ξυλουργού στη Ναζαρέτ και πήγε στον Ιωάννη τον Βαπτιστή στον Ιορδάνη Ποταμό για να συμβολίση την αφιέρωσί του, εγνώριζε τι έκαμε. Πλην, όμως, ηύξησε σε γνώσι και κατανόησι με την πάροδο του χρόνου.

Πρέπει να είμαστε ευγνώμονες για την επέκτασι της αναπτύξεως και της κατανοήσεως που ο Θεός προμηθεύει μέσω του πνεύματός του, του Λόγου του και της οργανώσεώς του. Μας βοηθεί να φέρωμε εις πέρας την αφιέρωσί μας με πιστότητα. Αλλ’ επειδή απλώς ήμεθα σχετικώς πτωχοί σε κατανόησι κι εκτίμησι του τι εσήμαινε η αφιέρωσις στον καιρό του βαπτίσματός μας, δεν πρέπει εμείς, που κατέχομε τώρα μια πληρέστερη και ακριβέστερη κατανόησι της αφιερώσεως και του βαπτίσματος, να θεωρούμε αναγκαίο το να ξαναβαπτισθούμε. Πρέπει, με διανοητική ισορροπία, να ενθυμούμεθα όλες τις πληροφορίες, που σε έντυπη και προφορική μορφή, επί πολλές δεκάδες ετών, παρουσίασαν το ζήτημα σαφώς και δεν πρέπει ν’ αφήνωμε τις ψευδείς αναμνήσεις μας να δημιουργούν μέσα μας μια ανήσυχη κατάστασι διανοίας και καρδιάς.

Εκείνο, που πρέπει να εκτιμούμε όλο και περισσότερο με την πάροδο του χρόνου, είναι η σοβαρή ευθύνη κάτω από την οποία έχομε έλθει με το ν’ αφιερώσωμε τη ζωή μας στον Θεό. Πρέπει, οπωσδήποτε, με ειλικρίνεια και προθυμία ν’ ανανεώνωμε την απόφασί μας να ζούμε σύμφωνα μ’ αυτή την αφιέρωσι προς τον Ύψιστο Θεό Ιεχωβά, και με τον τρόπο αυτό να μιμούμεθα τον πιστό του Υιό, Ιησού Χριστό.​—1 Πέτρ. 2:21

[Υποσημειώσεις]

«(1) Έχετε μετανοήσει από την αμαρτία με αποκατάστασι ανάλογο προς την ικανότητά σας, και εμπιστεύεσθε στην αξία της θυσίας του Χριστού για τη συγχώρησι των αμαρτιών σας και τη βάσι της δικαιώσεώς σας;

»(2) Έχετε κάμει πλήρη καθιέρωσι του εαυτού σας με όλες τις δυνάμεις που κατέχετε​—προσόντα, χρήμα, χρόνο, επιρροή—​όλα για τον Κύριο, για να χρησιμοποιηθούν πιστά στην υπηρεσία Του, ακόμη και μέχρι θανάτου;»

Αφού οι υποψήφιοι είχαν απαντήσει καταφατικά, έλεγε: «Επί τη βάσει αυτών των ομολογιών, σας αναγνωρίζομε ως ένα μέλος του Οίκου της Πίστεως, και ως τοιούτον σας προσφέρομε την δεξιάν χείρα της συναδελφότητος, όχι εν ονόματι οιασδήποτε αιρέσεως ή ομίλου ή συμβόλου πίστεως, αλλ’ εν ονόματι του Λυτρωτού, του δοξασμένου Κυρίου μας, και των πιστών ακολούθων Του.»​—Βλέπε Η Σκοπιά και Κήρυξ της Παρουσίας του Χριστού, τεύχος της 15ης Μαΐου 1913, στήλη 2, υπό τον τίτλο «Ελεύθερες Ερωτήσεις Άσχετες με Δόγματα» (στην Αγγλική).

Άλλοι ομιληταί επί του βαπτίσματος ακολουθούσαν αυτό το υπόδειγμα σχετικά με υποψηφίους για κατάδυσι στο νερό