Βοηθήματα για την Παρεμπόδισι Απωλείας της Ακεραιότητος

1. Πόσο σπουδαίος είναι ο Λόγος του Θεού ως βοήθημα για την αποφυγή απώλειας της ακεραιότητος;

ΓΙΑΤΙ αυτές οι αθεράπευτες αποτυχίες; Στην περίπτωσι του Σαούλ είναι προφανές ότι απέτυχε να τηρήση επακριβώς τις οδηγίες του Θεού προς τους βασιλείς, όπως αναγράφονται στο Δευτερονόμιον 17:18, 19: «Και όταν καθήση επί του θρόνου της βασιλείας αυτού, θέλει γράψει δι’ εαυτόν αντίγραφον του νόμου τούτου, εις βιβλίον, ως εκείνου το οποίον είναι ενώπιον των ιερέων των Λευιτών· και τούτο θέλει είσθαι πλησίον αυτού, και θέλει αναγινώσκει εν αυτώ πάσας τας ημέρας της ζωής αυτού.» Αυτό μας δίνει να κατανοήσωμε πόσο σπουδαίο είναι να εξετάζωμε με προσευχή ένα μέρος του Λόγου της αληθείας του Θεού κάθε μέρα, έστω και αν αυτό είναι μόνο το εδάφιο της ημέρας μαζί με τα σχόλιά του που βρίσκονται στο Βιβλίο του Έτους. Αυτό θα μας φυλάξη από το να χάσωμε την εκτίμησί μας και τον φόβο μας για τον Ιεχωβά. Θα μας κρατή ταπεινούς και θα μας υπενθυμίζη πάντοτε τις περιωρισμένες δυνατότητές μας και την πλήρη μας εξάρτησι από τον ουράνιο πατέρα μας για όλα.

2. Ποιο ευεργετικό αποτέλεσμα πρέπει να έχη επάνω μας η αληθινή ταπεινοφροσύνη;

² Η ταπεινοφροσύνη θα μας εμποδίση επίσης από το να επιχειρούμε να πηγαίνουμε μόνοι, νομίζοντας ανοήτως ότι ο Ιεχωβά έχει αποκαλύψει σ’ εμάς προσωπικώς το δρόμο της ευνοίας και της ευλογίας. Το δώρον της γνώσεως όσον αφορά τους μεγαλειώδεις σκοπούς του έχει φθάσει σ’ εμάς μέσω της οργανώσεως του «δούλου» που αυτός ευαρεστείται να τιμά έτσι θαυμάσια (Ματθ. 24:45-47)· και μπορούμε να εξακολουθήσουμε να χαίρωμε στο φως της αληθείας που λάμπει σταθερά, μόνο καθώς συνταυτίζομε ταπεινά την τύχη μας με τον λαό του ονόματός του, με το να συνερχώμεθα επιμελώς μαζί του και ν’ αντλούμε από τη συντροφιά του το θάρρος και την αφοβία στο κήρυγμα που κατέστησε τους μάρτυρας του Ιεχωβά σημαίνοντας σε όλο τον παλαιό αυτόν κόσμο.

3. Ποιον ρόλο παίζει η προσευχή στη διακράτηση της ακεραιότητός μας;

³ Η προσευχή, επίσης, είναι μια άλλη φιλάγαθη προμήθεια του Θεού μας, με τη οποία μπορούμε να βοηθηθούμε να εξακολουθήσωμε βαδίζοντας «εν ακεραιότητι καρδίας». Μόνο οι ταπεινοί θα προσεύχωνται ειλικρινώς. Άλλοι θα βρουν ότι θίγει την υπερηφάνειά τους το να εξομολογηθούν έτσι την αδυναμία τους και την ανάγκη που έχουν για έναν ισχυρόν προστάτην. Εκείνοι που έχουν ευθεία καρδιά θα προσεύχωνται να γεμίση το πνεύμα του Θεού τη ζωή τους και να κρατήση την καρδιά τους υγιά και ανεπηρέαστη από τις άνομες επιρροές που εξακολουθητικά τους πολιορκούν, και θα προσεύχωνται για την ευλογία του Θεού επάνω σε όλη την οργάνωσι των δούλων του. Μπορούμε να προσευχώμεθα γι’ αυτά τα καλά πράγματα, μην αμφιβάλλοντας ποτέ ούτε για μια στιγμή για την απάντησι στην προσευχή μας, επειδή αυτά τα πράγματα είναι σύμφωνα με το θέλημα του Θεού. Το να εμμένωμε με θέρμη στην προσευχή, δηλαδή, να διατηρούμε το φρόνημα της προσευχής, θα μας βοηθήση να φυλάξωμε καλά την καρδιά μας.—Φιλιππησ. 4:6, 7· Κολ. 4:2-4.

4. Με ποιον τρόπο θα μας βοηθήση η αγάπη να σταθούμε στερεοί υπέρ της δικαιοσύνης;

⁴ Αν έχωμε γνησία αγάπη για τον Θεό και τους πλησίον μας, τότε δεν θα πέσωμε ποτέ στην πλάνη του Ουρία ώστε να φύγωμε μπροστά στις επιθέσεις του εχθρού. Μάλλον, η αγάπη για τον Θεό θα εκδιώξη τον φόβο μηδαμινών ανθρώπων και καταδικασμένων δαιμόνων. Η αγάπη για τους πλησίον μας θα μας προσηλώση στη θέσι του καθήκοντος, ώστε να δίδωμε προειδοποίησι για τον κίνδυνο και οδηγίες για διαφυγή από καταστροφή. Καλλιεργείτε, λοιπόν, την αγάπη. Να είσθε στοργικοί, φιλόφρονες, συμπαθείς και εύσπλαχνοι σε όλη τη συμπεριφορά σας προς τους άλλους. (1 Πέτρ. 3:8, 9) Η σχέσις σας προς τον αδελφό σας πρέπει να είναι τόσο προσαρμοσμένη ώστε να είναι αληθινά ευεργετική σ’ αυτόν. «Υποτασσόμενοι εις αλλήλους» είναι ο τρόπος με τον οποίον το εξέφρασε αυτό ο Παύλος εις Εφεσίους 5:21.

5. Πώς τα λόγια του Παύλου εις 2 Τιμόθεον 4:5 εφαρμόζονται σ’ εμάς σήμερα;

⁵ Αποχωρισμένοι, θα μπορούσε να λεχθή, από τις μάζες του πληθυσμού της γης, εγίναμε αποδέκται ειδικών εκ των προτέρων πληροφοριών για τους σκοπούς του Θεού, που αφορούν το τέλος του παλαιού αυτού συστήματος πραγμάτων και την έλευσι ενός νέου. Πώς θεωρούμε τη διακονία που εδόθη έτσι σ’ εμάς; Σαν κάτι με το οποίο πρέπει να ασχολούμεθα μόνο όταν εξοικονομούμε ολίγα λεπτά από άλλες υποθέσεις της ζωής αυτής, από τις διασκεδάσεις της, τις φιλοδοξίες της, τις σταδιοδρομίες της; Όχι, αν θα ηθέλαμε ν’ αποφύγωμε απώλεια ακεραιότητος! Η νουθεσία του Παύλου προς τον Τιμόθεο εφαρμόζεται πολύ κατάλληλα σ’ εμάς σήμερα: «Συ δε αγρύπνει εις πάντα, κακοπάθησον, εργάσθητι έργον ευαγγελιστού, την διακονίαν σου κάμε πλήρη.» (2 Τιμ. 4:5) Αυτό σαφώς σημαίνει ότι σήμερα πρέπει ν’ αναλάβωμε με κάθε σοβαρότητα την αποστολή μας ως κηρύκων της Βασιλείας. Το πράττομε αυτό;

ΚΑΤΑΔΕΙΞΙΣ ΑΚΕΡΑΙΟΤΗΤΟΣ

6. Ποια ειδική σχέσις με τον Θεό θα διατηρηθή από εκείνους που κρατούν ακεραιότητα;

⁶ Παρατηρήστε τώρα μερικές από τις αποδείξεις και τους καρπούς της ακεραιότητος σ’ αυτές τις τελευταίες ημέρες του παλαιού κόσμου. Οι πιστοί λάτρεις του Ιεχωβά δεν είναι ευχαριστημένοι να αποκοιμίζουν τις συνειδήσεις των με μια ψευδή αίσθησι ασφαλείας και ειρήνης με όλα τα καθησυχαστικά σχέδια των ανθρώπων. Αντί τούτου, ‘έχουν κάμει αίτησιν στον Θεόν για μια αγαθή συνείδησι’ και αυτός εχορήγησε το αίτημά τους μέσω γνώσεως και πίστεως στον Υιόν του Ιησούν Χριστόν. Και μια και έχουν αποκτήσει, μέσω της αξίας της θυσίας του Χριστού, τη συναίσθησι εκείνη της συγχωρήσεως των αμαρτιών των έναντι του Θεού, εξασκούνται να κρατούν σταθερά την αγαθή αυτή συνείδησι, δηλαδή, να εξακολουθούν να έχουν ειρήνη με τον Υπέρτατον Κυρίαρχον του σύμπαντος. Γνωρίζουν ότι αυτό μπορεί να γίνη μόνο με διακράτησι ακεραιότητος. Η ειλικρίνεια στην αγνή λατρεία του Ιεχωβά είναι το κύριο στήριγμά των.—1 Πέτρ. 3:21.

7. Πώς ο τρόπος της ζωής του στρατιώτου εξεικονίζει την κατάλληλη πορεία για μας;

⁷ Μια άλλη ισχυρή απόδειξις ακεραιότητος σήμερα μπορεί να γίνη αντιληπτή στις ισχυρές, θαρραλέες, διαρκείς ιδιότητες «στρατείας» των δούλων εκείνων του Ιεχωβά που έχουν πάντοτε υπ’ όψιν ότι είναι ενασχολημένοι σε πόλεμο, όχι με εχθρούς από σάρκα και αίμα, αλλά με πανούργους, υπερανθρωπίνους, αοράτους εχθρούς που αγρυπνούν πάντοτε για τη στιγμή που δεν θα υπάρχη προφύλαξις. Πόσο θαυμαστά ταιριάζει η πανοπλία που προμηθεύει ο Θεός, σ’ εκείνους που έχουν πλήρη κατανόησι της επειγούσης ανάγκης, του κινδύνου και της προκλήσεως των καιρών αυτών! Οι καλοί στρατιώται παραμένουν άγρυπνοι, δεν ριψοκινδυνεύουν ανόητα, κρατούν το νου τους στη μάχη και δίνουν σ’ αυτήν κάθε τι που έχουν για να μπορέσουν να συμμετάσχουν στους καρπούς της νίκης. Οι στρατιώται του Ιεχωβά δεν είναι με κανένα τρόπο στα μετόπισθεν.

8. Ποια άλλη μέθοδος πρέπει ν’ ακολουθηθή στις προσπάθειές μας να παραμείνωμε αμόλυντοι από τον κόσμο του Σατανά;

⁸ Η ακεραιότης μπορεί, επίσης, να ανακαλυφθή στον σαφή εκείνον χωρισμό από τον παλαιόν αυτόν κόσμο που χαρακτηρίζει όλους όσοι έγιναν μέλη της κοινωνίας του Νέου Κόσμου. Πράγματι ο απόστολος Παύλος, όταν έγραφε στον Τιμόθεο (2 Τιμ. 2:20, 21), του υπέμνησε ότι μπορούμε να εξακολουθήσωμε να είμεθα ‘σκεύη καθαρά προς τιμίαν χρήσιν του Ιεχωβά στην μεγάλη και ευτυχή οικογενειακή του οργάνωσι’ με το να τηρούμεθα καθαροί από τα ακάθαρτα σκεύη τα οποία είναι κατάλληλα για να χρησιμοποιηθούν μόνο από τον διεφθαρμένο αυτόν κόσμο και να καταστραφούν μαζί του. Σημειώστε πόσο καθαρά σαλπίζει την προειδοποίησι: «Εν μεγάλη δε οικία . . . είναι. . . σκεύη . . . άλλα μεν προς χρήσιν τιμίαν, άλλα δε προς άτιμον. Εάν λοιπόν καθαρίση τις εαυτόν από τούτων, θέλει είσθαι σκεύος τιμίας χρήσεως, ηγιασμένον, και εύχρηστον εις τον δεσπότην, ητοιμασμένον εις παν έργον αγαθόν.»

9. Πώς μπορούμε να παραμείνωμε στη μακαρία κατάστασι της εμπιστευμένης σ’ εμάς υπηρεσίας των συμφερόντων του Νέου Κόσμου;

⁹ Για να παραμείνωμε σ’ αυτή την ευτυχή κατάστασι πρέπει να εξακολουθήσωμε να αγαπούμε εκείνο που είναι ορθόν και να μισούμε εκείνο που είναι εσφαλμένο. Δεν μπορούμε με κανένα τρόπο να υποστηρίζωμε, να δικαιολογούμε ή να υπερασπίζωμε, εκείνο που είναι εναντίον του θελήματος και της κατευθύνσεως του Θεού. Από εκείνους που επιμένουν στις κοσμικές συνήθειες, έθιμα και πράξεις, ο απόστολος λέγει «φεύγε!» Είμεθα μακάριοι, πράγματι, αν ποτέ δεν περιπατούμε στη βουλή των ασεβών, ποτέ δεν ακολουθούμε το δρόμο των αμαρτωλών, ποτέ δεν σμίγωμε με τη συντροφιά των χλευαστών, αλλά, αντιθέτως, βρίσκωμε χαρά στον νόμο του Ιεχωβά, μελετώντας τον σε κάθε ευκαιρία, καθώς συνιστά ο ψαλμωδός. Το να εκλέγωμε ως συντρόφους μας άλλους αφιερωμένους στην αγνή λατρεία του Ιεχωβά και άτομα καλής θελήσεως που ευφραίνονται ν’ ακούουν και να μιλούν γι’ τους σκοπούς του Θεού, θα συμβάλη πολύ στην κατοχύρωσι της ακεραιότητός μας. «Μη πλανάσθε· “Φθείρουσι τα καλά ήθη αι κακαί συναναστροφαί”.» (1 Κορ. 15:33) Εμμένετε στις καλές συνήθειες μελέτης, της προσευχής, του κηρύγματος.

10. Αναφέρατε μερικές από τις καθημερινές σχέσεις που απαιτούν εξάσκησι ακεραιότητος.

¹⁰ Οι καρποί της ακεραιότητος μπορούν να παρατηρηθούν στις σχέσεις μας με τον όλον οίκον της πίστεως. Αν είμεθα υπηρέται, θα βρεθούμε επιμένοντας στο έργο τού να επιμελούμεθα, να ενισχύωμε και να εκπαιδεύωμε το πλήθος των προβατοειδών ατόμων που ο Καλός Ποιμήν μάς έδωσε να έχωμε την εποπτεία τους. Απογοητεύσεις, αποτυχίες, φαίνομενικώς ανυπέρβλητα εμπόδια ποτέ δεν θα μας κλονίσουν από το να εξακολουθήσωμε υπομονητικά να πράττωμε το καλόν. ‘Προσέχετε εις το ποίμνιον!’ και ‘Ποιμάνατε την εκκλησίαν του Θεού’ είναι οι εντολές που θα ευφραινώμεθα να υπακούωμε σ’ αυτές. (Πράξ. 20:28· 1 Πέτρ. 5:2) Αν είμεθα ευαγγελιζόμενοι στην εκκλησία, η ακεραιότης μας εκδηλώνεται στην προθυμία με την οποία κοπιάζομε για να βοηθήσωμε τους αδυνάτους, και γενικά να λάβωμε την πορεία εκείνη της ενεργείας που θα προαγάγη την ενότητα και την ειρήνη και την ευημερία της εκκλησίας.—1 Θεσ. 5:14, 15.

11. Σε ποιες ποικίλες θέσεις στη ζωή μπορεί να εκδηλωθή η ακεραιότης;

¹¹ Και κατόπιν η ακεραιότης εκδηλώνεται σ’ ένα πλήθος άλλων σχέσεων της ζωής. Γίνεται αντιληπτή στη σοφία τού ευσεβούς συζύγου, ο οποίος με συμμόρφωσι προς τις αληθινές Χριστιανικές αρχές κερδίζει τον σεβασμό και τη στοργή της συζύγου του και της οικογενείας του· στη σύζυγο που αγωνίζεται, να δώση πλήρη απόδειξι της θέσεως της ως βοηθού του ανδρός της και υποτάσσεται με προθυμία στη θέσι του ως κεφαλής του οίκου· στον γονέα που απέχει από το να ερεθίζη τα τέκνα, αλλ’ ο οποίος ζητεί να τα εκπαιδεύση με αγαθότητα και σταθερότητα επάνω στη βάσι της αυθεντικής συμβουλής του Ιεχωβά· στο τέκνον που, παρά την αμηχανία στην οποία το εμβάλλουν οι απαιτήσεις των γονέων του, ενθυμείται ταπεινά την μακρότερη πείρα των και την ωριμότερη κρίσι των και υποτάσσεται στην εξουσία των. Αλλά είτε κατέχομε τη θέσι συζύγων ή τέκνου ή κυρίου ή υπηρέτου, όλοι απολαμβάνομε την κοινή κατάστασι τού κηρύγματος. Σ’ αυτή τη θέσι, ακολουθώντας την καλά σταθμισμένη απόφασί μας ν’ αφιερώσωμε τη ζωή μας στην υπηρεσία του Ιεχωβά, έχομε λάβει μια υψηλή τιμή. Εδώ ακριβώς η ακεραιότης μας λάμπει στην πιο μεγάλη της έντασι! Σ’ αυτήν ακριβώς την υπηρεσία καλούμεθα να υπομείνωμε πιστά το μίσος, τη βία, τον χλευασμό και τα ασεβή επιχειρήματα ενός ολοκλήρου κόσμου που είναι εναντίον του Θεού μας. Αλλ’ όπως και ο Ηγέτης και Αρχηγός μας Ιησούς Χριστός, δεν πρέπει ποτέ να λησμονούμε τη χαρά που ετέθη ενώπιον μας, την αμοιβή της δοκιμασμένης και ακλόνητης ακεραιότητος.—Εβρ. 12:2, 3· Ησ. 55:4.

Η ΑΜΟΙΒΗ ΤΗΣ ΔΙΑΚΡΑΤΗΣΕΩΣ ΤΗΣ

12, 13. Πώς παριστάνεται στις Γραφές η αμοιβή της ακεραιότητος, και τι σημαίνει αυτό;

¹² Και ποια είναι αυτή η αμοιβή; Είναι εκείνη που παριστάνεται με την ανάβασι στο όρος του Ιεχωβά και με την παραμονή εκεί στον ιερό ναό του. Σήμερα, όπως διεκήρυξε ο απόστολος, «δεν προσήλθετε εις όρος [Σινά] ψηλαφώμενον, και καιόμενον με πυρ» και στο οποίον κανένα ζωντανό πλάσμα δεν θα μπορούσε να πλησιάση ασφαλώς χωρίς την επιδοκιμασία και εύνοια του Ιεχωβά. Μάλλον «προσήλθετε εις όρος Σιών, και εις πόλιν Θεού ζώντος, την επουράνιον Ιερουσαλήμ, και εις μυριάδας αγγέλων, εις πανήγυριν.» (Εβρ. 12:18, 22, 23) Εδώ προσδιορίζεται η ένδοξη παγκόσμια οργάνωσις του Ιεχωβά· και, εξόχως εκτεθειμένος εκεί και κατέχοντας το κύριο υπερέχον σημείο, μπορεί να θεαθή ο ‘άγιος ναός δια τον Ιεχωβά . . . κατοικητήριον του Θεού δια του πνεύματος.’ Αληθινά ένα ιερό και αιώνιο αγιαστήριο.—Εφεσ. 2:21, 22, ΜΝΚ.

¹³ Έτσι, αναβαίνοντας στο όρος του Ιεχωβά και παραμένοντας εκεί στον ιερό του ναό, είμεθα πολύ κοντά στο ν’ αποδείξωμε την αξιότητά μας για να μπούμε και να ζήσωμε στον Νέο Κόσμο για πάντα. Έναν κόσμο που θα παραστή μάρτυς της εκπληρώσεως του αρχαίου εκείνου σκοπού του μεγάλου Θεού της ακεραιότητος, του παγκοσμίου Ολοκληρωτού, όπως διετυπώθη εις Εφεσίους 1:8-10: «Κατά την ευδοκίαν αυτού, την οποίαν προέθετο εν εαυτώ, εις οικονομίαν του πληρώματος των καιρών, να συγκεφαλαιώση τα πάντα εν τω Χριστώ, και τα εν τοις ουρανοίς και τα επί της γης.» Η τελική αυτή ολοκλήρωσις θα περιέχη μόνο υγιή, καθαρά, αδιάφθορα πλάσματα που είναι τελείως αφωσιωμένα στη δικαιοσύνη και στον Ιεχωβά, την πηγή κάθε καλού και αγνού πράγματος.

14. Ποια ευτυχισμένη μερίδα είναι δική μας αν εμμένωμε σταθερά στην ακεραιότητα μας;

¹⁴ Ευτυχισμένη, αληθινά, είναι η μερίδα μας αν μπορούμε να προσευχώμεθα ειλικρινώς από την καρδιά μας όπως και ο Δαβίδ: «Κρίνον με, Ιεχωβά· διότι εγώ περιεπάτησα εν ακεραιότητί μου· και επί τον Ιεχωβά ήλπισα, και δεν θέλω σαλευθή. Εξέτασόν με, Ιεχωβά, και δοκίμασόν με· δοκίμασον τους νεφρούς μου και την καρδίαν μου. Αλλ’ εγώ θέλω περιπατεί εν ακεραιότητί μου· λύτρωσόν με, και ελέησόν με.» (Ψαλμ. 26:1, 2, 11, ΑΣ) Τότε μπορούμε να ελπίζωμε αληθινά στον Ιεχωβά και να διατηρούμε μια βέβαιη προσδοκία ότι θα κατοικήσωμε για πάντα στον νέο του κόσμο μαζί μ’ ένα πλήθος ομοίου φρονήματος ανθρώπων ακεραιότητος. «Κρατείτε ακεραιότητα!» είναι η συμβουλή προς όλους μας σήμερα· και, πράττοντας τούτο, θα διαμένωμε με ευτυχία και για πάντα στην παγκόσμια οικογένεια του αγνού και αγίου Θεού, Ιεχωβά.