Διακράτησις Ακεραιότητος

«Αυτός είναι ο Βράχος, τα έργα αυτού είναι τέλεια· διότι πάσαι αι οδοί αυτού είναι κρίσις. Θεός πιστός, και δεν υπάρχει αδικία εν αυτώ· δίκαιος και ευθύς είναι αυτός.»—Δευτ. 32:4.

1. Τι καθιστά ευτυχείς εκείνους που γνωρίζουν τον Ιεχωβά, και τι κάνουν αυτοί;

ΠΟΣΟ ευτυχή είναι εκείνα τα πλάσματα που φθάνουν να γνωρίσουν ποιος είναι ο Ιεχωβά, ότι είναι ο Υπέρτατος Κυρίαρχος όλου του σύμπαντος, του οποίου η άψογη διαγωγή πρέπει να προκαλέση τον απόλυτον αίνον κάθε ζωντανού δημιουργήματος! Τέτοια άτομα κινούνται να ψάλλουν όπως ο ψαλμωδός των αρχαίων χρόνων: «Ψάλλετε εις αυτόν άσμα νέον· καλώς σημαίνετε τα όργανά σας εν αλαλαγμώ. Διότι ευθύς είναι ο λόγος του Ιεχωβά, και πάντα τα έργα αυτού μετά αληθείας. Αγαπά δικαιοσύνην και κρίσιν· από του ελέους του Ιεχωβά είναι πλήρης η γη.» (Ψαλμ. 33:3-5, ΑΣ) Αυτοί που δείχνουν εκτίμησι σ’ αυτόν ευφραίνονται να «αναγγέλλωσιν ότι δίκαιος είναι ο Ιεχωβά», ώστε πλήθη από τα όμοιά των πλάσματα να παρακινηθούν να υπηρετήσουν και λατρεύσουν το άγιό του όνομα για την αιώνια ευημερία των.—Ψαλμ. 92ος 15, ΑΣ.

2. Ποια είναι τα χαρακτηριστικά του Ιεχωβά, και γιατί τα νοήμονα πλάσματα έλκονται προς αυτόν;

² Σ’ ένα άλλο μέρος ο Δαβίδ επιστοποίησε: «Αγαθός και ευθύς ο Ιεχωβά.» (Ψαλμ. 25:8, ΑΣ) Τα θεόπνευστα συγγράμματά του, μαζί με όλες τις άλλες Γραφές, ενώνονται και κάνουν να αντανακλά θαυμαστά για μας το άσπιλον και οι τελειότητες του Ιεχωβά. Αποκαλύπτεται σ’ εμάς ως άγιος Θεός, απολύτως αγνός, καθαρός, αδιάφθορος, ανεπίδεκτος μολυσμού, πιστός, σταθερός, και τελείως αφοσιωμένος στη δικαιοσύνη. Η ανθρώπινη έκφρασις υστερεί πολύ από το να δώση επαρκή περιγραφή της εξοχότητός Του. Δεν είναι, λοιπόν, παράδοξο ότι οι ταπεινόφρονες άνθρωποι καταλαμβάνονται από δέος ενώπιον της ενδόξου, μολονότι αοράτου μεγαλειότητός του. Δεν είναι παράδοξο ότι εμπνέονται να πλησιάσουν στην παρουσία του με το να αγωνίζωνται να συμμορφώσουν τη ζωή τους προς τις θαυμαστές αρχές και τους νόμους που αυτός εθέσπισε για τη λειτουργία όλης της παγκοσμίου του οικογενείας. Αυτός είναι σαν ένας καταπληκτικός μαγνήτης προς τον οποίον έλκονται ακαταμάχητα όλα τα πλάσματα που έχουν όμοιο φρόνημα.

3. Από ποια σπουδαία άποψι βρίσκεται σε αντίθεσι με τους άλλους λεγόμενους «θεούς»;

³ Και πόσο διαφορετικός είναι ο Ιεχωβά από όλους τους άλλους θεούς οι οποίοι περιγράφονται από τους ανθρωπίνους λάτρεις των ως θεοί που προτιμούν να διατηρούν μια απομονωμένη, χωριστή και ιδιοτελή μεγαλειότητα και να περιβάλλουν τον εαυτό τους με μυστήριο με το να κρατούν τους λάτρεις των σε μια σεβαστή απόστασι από φόβο ότι η απάτη των θ’ ανακαλυφθή και θα εκτεθή! Αντιθέτως, ο Ιεχωβά ευφραίνεται μ’ εκείνους που κάνουν επιμελείς προσπάθειες να τον γνωρίσουν και συμμορφώνουν τις σκέψεις των και τις πράξεις των με τις δικές του. Σε όλους όσοι θα ήθελαν να είναι τέκνα του, αυτός προστάζει: «Θέλετε είσθαι άγιοι, διότι άγιος είμαι εγώ.» (Λευιτ. 11:44) Αυτό σημαίνει ότι οι αληθινοί λάτρεις του πρέπει να αγωνίζωνται να μιμούνται την ευθύτητά του· πρέπει να επιδείξουν ακεραιότητα σε όλες τις σχέσεις των μαζί του και με τα όμοιά των πλάσματα.

4. Εξηγήστε τον όρον «ακεραιότης», δείχνοντας πώς εφαρμόζεται στον Ιεχωβά και στα τέκνα του.

⁴ Αλλά τι είναι ακεραιότης; Και πώς μπορούμε να επιτύχωμε και να διατηρήσωμε αυτό το ουσιώδες χαρακτηριστικό τής παγκοσμίου οικογενείας πλασμάτων του Θεού; Το Διεθνές Λεξικό του Ουέμπστερ την περιγράφει ως ευθύτητα συμπεριφοράς· ως διατήρησιν υγιών ηθικών αρχών· ως τιμιότητα, χρηστότητα, κατάστασιν του να είναι κανείς ολόκληρος, αμείωτος, αδάμαστος· ως πληρότητα. Εξετάζοντας την αντίστοιχη Αγγλική λέξι integrity, για να εμβαθύνωμε περισσότερο στο νόημα της ακεραιότητος, βλέπομε ότι είναι συνθέτη από το in, αρνητικό, και tegrity, που είναι μια μορφή του Λατινικού ρήματος tangere, που σημαίνει «εγγίζω, θίγω». Από τούτο συνάγομε ότι η ακεραιότης είναι η κατάστασις του να είναι κανείς άθικτος, αδιάφθορος, αμείωτος από διαιρετικές και διαφθείρουσες επιρροές. Πόσο θαυμάσια, λοιπόν, ο Θεός μας Ιεχωβά ίσταται ως ο Θεός της ακεραιότητος! Πόσο ουσιώδες για μας είναι το να καλλιεργούμε αυτή την ιδιότητα αν θα θέλαμε να είμεθα όμοιοι μ’ αυτόν, ν’ αποδειχθούμε άξιοι να είμεθα τέκνα του!

5. Με τι επροίκισε ο Θεός τους ανθρώπους και γιατί πρέπει κατάλληλα να εκζητούν να είναι όμοιοί του;

⁵ Όταν ο Θεός για πρώτη φορά εμελέτησε τη δημιουργία του ανθρωπίνου γένους, απεφάσισε γενναιόδωρα να προίκιση τους ανθρώπους με τις μεγαλειώδεις δυνατότητες ν’ αντανακλούν όλη τη δικαιοσύνη του, επειδή διεκήρυξε: «Ας κάμωμεν άνθρωπον κατ’ εικόνα ημών, καθ’ ομοίωσιν ημών· και ας εξουσιάζη επί των ιχθύων της θαλάσσης, και επί των πετεινών του ουρανού, και επί των κτηνών, και επί πάσης της γης, και επί παντός ερπετού, έρποντος επί της γης.» Πόσο κατάλληλο είναι, λοιπόν, ότι ο άνθρωπος στη μικρογραφική του σφαίρα εξουσίας έπρεπε να συμμορφώνη τη διαγωγή του με το τέλειο παράδειγμα του ουρανίου Πατρός, για τον οποίον αναφέρεται: «Δίκαιος ο Ιεχωβά εν πάσαις ταις οδοίς αυτού, και αγαθός εν πάσι τοις έργοις αυτού.»—Γέν. 1:26· Ψαλμ. 145:17, ΑΣ.

6. Γιατί υπάρχει τόση μεγάλη σύγχυσις και εξαχρείωσις, και ποια είναι η πηγή;

⁶ Χωρίς αυτόν τον μεγάλον και τέλειον Θεόν σταθερότητος και ακεραιότητος, φαντασθήτε σε τι σύγχυσι θα καταντούσε αυτό το σύμπαν, σε τι βόρβορο συγκρουσμένων συμφερόντων και εξαχρειωτικών επιρροών! Όπως βλέπομε, ολόκληρος αυτός ο παγκόσμιος πολιτισμός έχει τόσο άσχημα διαφθαρή και διαιρεθή στα αντικείμενα της αφοσιώσεώς του και συγχυσθή στις σκέψεις του ώστε ο ίδιος ο Κυρίαρχος Θεός της ακεραιότητος έχει τεθή κατά μέρος και οι άνθρωποι συγκεντρώνονται γύρω από σχέδια ανθρωπίνης και δαιμονικής εμπνεύσεως για να βελτιώσουν την κατάστασί τους. Όλο αυτό άρχισε όταν το πρώτο στασιαστικό πλάσμα, έχοντας επιτρέψει στην αλαζονεία και πλεονεξία που ανέπτυξε μέσα του να διαρρήξη και να διαφθείρη την κατάλληλη υποταγή του στον Ιεχωβά, εχρησιμοποίησε έναν όφιν για να πη στην τελεία Εύα με τρόπο που θα εκέρδιζε την εύνοια της: «Τω όντι είπεν ο Θεός, Μη φάγητε από παντός δένδρου του παραδείσου; . . . Δεν θέλετε βεβαίως αποθάνει· αλλ’ εξεύρει ο Θεός, ότι καθ’ ην ημέραν φάγητε απ’ αυτού, θέλουσιν ανοιχθή οι οφθαλμοί σας, και θέλετε είσθαι ως θεοί, γνωρίζοντες το καλόν και το κακόν.»—Γέν. 3:1-5.

7. Με συντομία δείξτε τον σκοπό του στασιαστικού χερούβ τόσο στην Εδέμ, όσο και στην εποχή του Ιώβ.

⁷ Εδώ σημειώνομε με προεξέχοντα τρόπο το προμελετημένο κίνημα κλονισμού της ακεραιότητος του πρώτου ζεύγους απέναντι του Δημιουργού του. Αυτό απέβλεπε στο να τους κάμη να προσέξουν μια άλλη πηγή πληροφορίας, μια άλλη «αυθεντική» φωνή, στο να διαιρέση την αφοσίωσί των και να ελαττώση την πεποίθησι και εμπιστοσύνη των στον Δημιουργό σ’ ένα κλάσμα εκείνης που ήταν άλλοτε. Θα έπιπταν μπροστά στην εξαχρειωτική επιρροή του Σατανά ή θ’ ανθίσταντο θαρραλέα σ’ αυτόν και θα διατηρούσαν την πληρότητα της αφοσιώσεώς των σ’ Εκείνον που ήταν ο Δημιουργός των και Ευεργέτης των; Το ζήτημα που ηγέρθη εκεί στην Εδέμ δεν εξέλιπε από τότε ούτε ετακτοποιήθη. Στον καιρό του Ιώβ, πριν από τριάντα πέντε περίπου αιώνες, ο αλαζονικός στασιαστής κατηγόρησε τον δίκαιον εκείνον άνθρωπον ενώπιον τον θρόνου του Ιεχωβά, ισχυριζόμενος ότι ήταν μόνο ένας εκζητητής ευνοίας, ένα άτομο που συνεμορφώνετο με τις διατάξεις του Θεού μόνο εξ αιτίας των καλών πραγμάτων που του έδωσε ο Ιεχωβά.

8, 9. (α) Ποια ήταν η δοκιμασία του Ιώβ; (β) Πώς την αντιμετώπισε;

⁸ Έτσι η ακεραιότης του Ιώβ ετέθη σε δοκιμασία. Ο πλούτος του και η περιουσία του αφηρέθησαν, τα τέκνα του και οι δούλοι της οικογενείας του εσφάγησαν, μια αηδής δερματική νόσος προσέβαλε το σώμα του από κεφαλής μέχρι ποδών, η δε σύζυγός του και τρεις ψευδείς φίλοι του συνώμοσαν να τον κάμουν να αρνηθή τη λατρεία του προς τον μόνον αληθινόν Θεόν. Προφανώς ο Διάβολος χρησιμοποιούσε τα ανθρώπινα αυτά όργανα για να διασαλπίση την καταστρεπτική του προπαγάνδα: ‘Ο εύκολος τρόπος ν’ απαλλαγής από όλες τις θλίψεις σου είναι να καταρασθής τον Θεό και να πεθάνης. Εκτός τούτου, αυτός δεν είναι πραγματικά άξιος της λατρείας σου και της αφοσιώσεώς σου. Είναι ένας παράλογος δικτάτωρ χωρίς πραγματική αγάπη για τα δημιουργήματά του.’

⁹ Τι σκέπτεσθε για την ακεραιότητα του Ιώβ; Μήπως αυτός επέτρεψε να μερισθή η αφοσίωσίς του ή να διαφθαρή με αμφιβολίες και υποψίες και με την επιδέξια σοφιστεία του κόσμου τούτου και του θεού του; Όχι! Μάλλον τον ακούομε να διακηρύττη σταθερά: «Έως να εκπνεύσω, δεν θέλω απομακρύνει την ακεραιότητά μου απ’ εμού.» «Και αν με θανατόνη, εγώ θέλω ελπίζει εις αυτόν.» (Ιώβ 27:5· 13:15) Προτού η ερευνητική αυτή δοκιμασία επιβληθή στον Ιώβ, αυτός ήταν ήδη διακεκριμένος ως πιστός δούλος του Ιεχωβά. Και τώρα, νικητής στη δοκιμασία, ευλογήθηκε με αξιοσημείωτο τρόπο από τον μεγάλον Δοτήρα κάθε αγαθού και τελείου δώρου. Πράγματι ο Ιεχωβά αγαπά και γίνεται ευτυχής από εκείνους που είναι έτοιμοι να υποφέρουν χάριν του ονόματός του και της δικαιοσύνης του. Η πορεία της ακεραιότητος, αυτή η πληρότης αφοσιώσεως, εμπιστοσύνης και υπακοής στον Δημιουργό, είναι η οδός της σοφίας, η δε πατρική νουθεσία του Ιεχωβά προς τα τέκνα του είναι: «Υιέ μου, γίνου σοφός, και εύφραινε την καρδίαν μου, δια να έχω τι να αποκρίνωμαι προς τον ονειδίζοντά με.»—Παροιμ. 27:11.

10. Ποια είναι η στρατηγική του Σατανά;

¹⁰ Ο μέγας Ονειδιστής, ο Σατανάς, συνεχώς αγρυπνεί και περιμένει για την εκτροπή των πλασμάτων από την πορεία της ευθύτητος για να μπορέση να επισωρεύση πρόσθετον χλευασμό και μομφή στο όνομα του Δημιουργού. Εξεικονιζόμενος ο ίδιος από το χαμερπέστερο των πλασμάτων, ένα φίδι που γλιστράει επάνω στη γη, θα ήθελε να δελεάση όλα τα πλάσματα του Θεού και να τα απομακρύνη από την ευθεία κατάστασι της λατρείας και υπηρεσίας του Ιεχωβά. Αυτό είναι το σχέδιό του, και έτσι μεταχειρίζεται κάθε δόλιο όπλο εναντίον των δούλων του Υψίστου, γνωρίζοντας καλά ότι χρειάζεται μόνο να επιτύχη να εισαγάγη μια ελαφρή αμφιβολία στη διάνοια ενός απρόσεκτου πλάσματος, η οποία αμφιβολία θα χρησιμεύση ως η λεπτή αιχμή που μπορεί τελικά να θραύση σε δύο την πληρότητα της αφοσιώσεως του πλάσματος.

11. Πώς ο Ιεχωβά αποδεικνύεται ότι είναι στοργικός προμηθευτής για ανθρώπους ακεραιότητος;

¹¹ Εξ άλλου, ο Ιεχωβά ευχαριστείται πολύ να παρατηρή εκείνους που κρατούν ακεραιότητα και που δέχονται όλον τον ονειδισμό και τα παθήματα που μπορούν να επιφέρουν ο κόσμος αυτός και ο θεός του, και που ακόμη, σαν τον Ιώβ, περιπατούν με αμέριστη, ακηλίδωτη υποταγή στον παγκόσμιον Κυρίαρχον. Αυτός είναι ο τέλειος Πατήρ, ο οποίος δίνει το παράδειγμα της ακεραιότητος σε όλους τους υιούς του και τις θυγατέρες του. Επί πλέον, αυτός στοργικά προμηθεύει στον Λόγον του, στις Άγιες Γραφές, μια αποθήκη πληροφορίας για τις θαυμαστές του αρχές και ιδιότητες, για να είναι ο άνθρωπος του Θεού τελείως εξηρτισμένος για ν’ αποκρούση τις επιθέσεις του εχθρού και να σταθή στερεά υπέρ της ευθύτητος και της αληθείας. Και μια άλλη ακόμη θαυμάσια προμήθεια γι’ αυτόν τον σκοπό είναι το άψογο παράδειγμα σαρκός και αίματος που έδωσε ο αγαπητός του Υιός εδώ επάνω στη γη. Σημειώστε πώς η εμπιστοσύνη του Πατρός διετυπώθη τόσο σαφώς στον καιρό του μοναδικού εκείνου βαπτίσματος που ετελέσθη στην όχθη του Ιορδάνου: «Ούτος είναι ο Υιός μου ο αγαπητός, εις τον οποίον ευηρεστήθην.» (Ματθ. 3:17) Ναι, και πολλούς αιώνες πριν απ’ αυτό, η ανταμοιβή της ακεραιότητος που έχει ήδη απονεμηθή στον Ιησού Χριστό, υπηγορεύθη με όμοια εμπιστοσύνη στον ψαλμωδό: «Ηγάπησας δικαιοσύνην, και εμίσησας αδικίαν· δια τούτο έχρισέ σε ο Θεός, ο Θεός σου, έλαιον αγαλλιάσεως υπέρ τους μετόχους σου.»—Ψαλμ. 45:7.

ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΓΙΑ ΜΑΣ ΣΗΜΕΡΑ

12. Γιατί είναι σπουδαίο σήμερα να εξετάσωμε την ιστορία των αρχαίων ανδρών που διεκράτησαν ακεραιότητα;

¹² Αλλά τι σημαίνει η διακράτησις ακεραιότητος για μας σήμερα σ’ αυτό το έτος 1955; Η απάντησις σ’ αυτό το ερώτημα γίνεται σαφής καθώς εξετάζομε την ιστορία προηγουμένων ανδρών ακεραιότητος. Την ιστορία αυτή τη διεφύλαξε ειδικά ο Θεός για τη διδασκαλία μας τώρα σ’ αυτούς τους καιρούς του μεγίστου κινδύνου, οπότε ο Γωγ από τη σκοτεινή του έδρα ενεργειών που βρίσκεται στα γειτονικά μέρη της γης μας, προετοιμάζει και διευθύνει προσωπικώς μια άνευ προηγουμένου ανηλεή εκστρατεία εναντίον του λαού της ακεραιότητος προς τον Ιεχωβά Θεό και τον Βασιλέα του Ιησού Χριστό. Καθώς εξετάζομε σύντομα τις δοκιμασίες των, ας κατανοήσωμε πόσο στενά οι περιστάσεις των προσαρμόζονται σ’ εκείνες στις οποίες βρισκόμαστε σήμερα.

13. Εξηγήστε ποιο ήταν το επίμαχο ζήτημα στον καιρό του Άβελ και πώς αυτός έφθασε να έχη την εύνοια του Ιεχωβά.

¹³ Στην περίπτωσι του Άβελ μπορούμε να παρατηρήσωμε ότι διεκυβεύετο η αγνή λατρεία. Ο Άβελ εγνώριζε τι απητείτο απ’ αυτόν όσον αφορά τη θυσία που θα ήταν ευπρόσδεκτη στον Ιεχωβά Θεό. Κατόπιν ο Κάιν εγνώρισε επίσης, αλλά επροτίμησε ν’ ακολουθήση το δικό του δρόμο. Και ενώ η μητέρα του είχε τη φιλοδοξία να είναι εξίσου σοφή με τον Θεό, ο Κάιν έθεσε την κρίσι του σ’ αυτό το ζήτημα της κατάλληλης λατρείας πιο πάνω από την κρίσι του Θεού. Αλλά τι θα πούμε για τον Άβελ μέσα σ’ ένα τέτοιο οικογενειακό περιβάλλον; Η πείσμων, ανεξάρτητη στάσις του Κάιν δεν επετράπη να μολύνη την υγιά αφοσίωσί του. Ενέμεινε σταθερά στην ορθή λατρεία μολονότι αυτό του εστοίχισε τη ζωή του.—Γέν. 4:1-15.

14. Τι τονίζεται εξόχως στη διαγωγή του Ενώχ;

¹⁴ Το κήρυγμα έχει επίσης να προσφέρη την ειδική συμβολή του για τον τελικό επιτυχή λογαριασμό στον τομέα της ακεραιότητος. Αυτό το βρίσκομε στην αναγραφή για τον Ενώχ, ο οποίος, σύμφωνα με τον θεόπνευστο λόγο του Ιούδα, μίλησε τολμηρά και άφοβα εναντίον μιας ασεβούς γενεάς. Λίγο τον έμελε ότι ήταν σε ασυμφωνία με τη μεγάλη πλειονότητα του πληθυσμού της γης. Η αγάπη του για το δίκαιο και την αλήθεια απεμάκρυνε κάθε φόβο απλών πλασμάτων, και τον διατηρούσε στο έργον που του είχε αναθέσει ο Θεός. (Γέν. 5:18-24· Ιουδ. 14, 15) Κι εμείς επίσης βρίσκομε ότι είμεθα μια χλευαζόμενη και μισούμενη μειονότης, και με τον ίδιο διορισμό να κηρύττωμε.

15. Δείξτε πώς κατέδειξε ο Νώε την ακεραιότητά του και τι τον κατέστησε ικανόν να το πράξη αυτό.

¹⁵ Το να περιπατούμε ταπεινά με τον Ιεχωβά Θεό σαν μ’ ένα σεβαστό φίλο και παιδαγωγό, πρόθυμοι πάντοτε να επικοινωνούμε μαζί του και να μαθαίνουμε απ’ αυτόν τις κατευθύνσεις του, είναι μια άλλη μορφή διακρατήσεως ακεραιότητος που δεν μπορούμε να την στερηθούμε. Παρατηρήστε το παράδειγμα του Νώε, για τον οποίον μαρτυρείται ότι «περιεπάτησε μετά του Θεού». Και πόσο θαυμαστά ο Ιεχωβά αντήμειψε τον πιστόν αυτόν ο οποίος ‘ήτο τέλειος’ ανάμεσα σε όλη τη γενεά των διεφθαρμένων συγχρόνων του! Το ότι περιπατούσε με τον Θεό και εσπούδαζε επιμελώς υπό τον μέγαν Διδάσκαλον, τον εξώπλισε για να αντισταθή στην ταχεία ηθική παρέκκλισι της εποχής εκείνης, που κατέληξε σε καταστροφή με τον Κατακλυσμό.—Γέν. 6:8 έως 7:24.

16. Τι σχέσιν έχει η υπακοή με την ακεραιότητα όπως το βλέπομε στις πείρες του Αβραάμ;

¹⁶ Η υπακοή είναι ένα άλλο πρέπει για κείνους που κρατούν ακεραιότητα. Ο Αβραάμ λάμπει στη διάνοια ως ένα εξέχον παράδειγμα στον τομέα αυτόν. Ασυζητητί αρνήθηκε στον εαυτό του τις πολυτέλειες και τις τέρψεις της πολυάνθρωπης Ουρ στη γη της Χαλδαίας. Αλλ’ αυτό ήταν μόνον η αρχή. Τα επόμενα ταξίδια του ήσαν όλα σύμφωνα με το δρομολόγιο που του ανεκοίνωσε ο Θεός. Τον έφεραν σε συνεχή επαφή με άθεες φυλές και ειδωλολατρικά βασίλεια. Ποτέ όμως δεν εταλαντεύθη από την υπακοή στον Θεό του· ποτέ δεν παρουσίασε την παραμικρή ένδειξι ότι είχε επηρεασθή αντίθετα προς την ακεραιότητά του. Και η υπερτάτη δοκιμασία εχρησίμευσε μόνο για ν’ αποδείξη πέρα από κάθε αμφισβήτησι το υγιές του φρόνημα απέναντι του Θεού. Εστάθηκε πρόθυμος να σφάξη τον μόνον εκείνον υιόν στον οποίον συνεκεντρώνετο όλη η ευσεβής πατρική του αγάπη, αναγνωρίζοντας ταπεινά ότι είναι προνόμιον και εξουσία του Θεού το να δίδη όσο και το να αφαιρή ζωή, καθώς και το ν’ ανασταίνη τους νεκρούς για να ζήσουν αιωνίως.—Εβρ. 11:19· Γέν. 22:1-19.

17. Ποιον ρόλο έπαιξε η Σάρρα στο μεγάλο δράμα της ακεραιότητος;

¹⁷ Το παράδειγμα της Σάρρας επιδεικνύει επίσης μια άλλη σπινθηροβόλο πλευρά του πολυτίμου λίθου της ακεραιότητος. Ναι, εγέλασε όταν εδόθη για πρώτη φορά η επαγγελία γεννήσεως τέκνου στην προχωρημένη ηλικία της. Αλλ’ ο θεόπνευστος συγγραφεύς μαρτυρεί γι’ αυτήν ότι πάντοτε διατηρούσε την κατάλληλη υποταγή στον σύζυγο της, και, όταν της έγινε υπόμνησις ότι ο λόγος του Υπερτάτου Κυριάρχου περιελαμβάνετο στην επαγγελία, «εφοβήθη». Αυτή είχε φόβο Θεού, και ο φόβος αυτός αποτελούσε τη βάσι αληθινής σοφίας. Η ανθρώπινη σοφία και λογίκευσις κατετροπώθη. Η πίστις της έγινε μέσα της νικητήριος δύναμις η οποία εθριάμβευσε κατά της στειρώσεως του γήρατος.—Γέν. 18:1-15· 21:1-7· 1 Πέτρ. 3:6.

18. Ποια μορφή διακρατήσεως ακεραιότητος ετόνισε ο Ιάκωβος στο κεφ. 5:10, 11 της επιστολής του;

¹⁸ Μια άλλη μορφή ακεραιότητος είναι η υπομονή. Πόσο κατάλληλα υπογραμμίζεται αυτό από τον Ιάκωβο στην επιστολή του προς τους ομοίους του Χριστιανούς όταν λέγη: «Λάβετε, αδελφοί μου, παράδειγμα της κακοπαθείας και της μακροθυμίας τους προφήτας, οίτινες ελάλησαν εν τω ονόματι του Ιεχωβά. . . . ηκούσατε την υπομονήν του Ιώβ.» (Ιάκ. 5:10, 11, ΜΝΚ) Μπορούμε δε εμείς να διαγνώσωμε την πηγή της δυνάμεως που έκαμε τον Ιώβ να υπομείνη; Από τι άλλο απέρρεε η υπομονή του παρά από την ισχυρή ελπίδα που διατηρούσε στην εκπλήρωσι των πλουσίων επαγγελιών του Θεού; Μελετήστε, λόγου χάριν, αυτή την έκφρασι που βγήκε από τα χείλη ενός ανθρώπου ο οποίος υπέφερε βασανιστικές αγωνίες: «Είθε να με έκρυπτες εν τω τάφω, να με εσκέπαζες εωσού παρέλθη η οργή σου, να προσδιώριζες εις εμέ προθεσμίαν, και τότε να με ενθυμηθής! Εάν αποθάνη ο άνθρωπος, θέλει αναζήσει;» (Ιώβ 14:13, 14) Η βέβαιη προσδοκία του για ζωή μέσω αναστάσεως παρήγαγε υπομονή, και η επιτυχής υπομονή του, εξ άλλου, ενίσχυσε την ελπίδα του. Θα κάμωμε καλά να τον λάβωμε ως το επιδοκιμασμένο από τον Θεό παράδειγμά μας.

19. Ποια ειδική στάσις του Μωυσέως αξίζει ειδική προσοχή σχετικά με το ζήτημα που εξετάζομε;

¹⁹ Πόσο εύκολο το καθιστά ο Διάβολος για τους δούλους του Ιεχωβά να κάμουν απλώς έναν ελαφρό συμβιβασμό ή να μαλακώσουν τον τόνο τους και το άγγελμά τους! Αλλά δεν το έκαμε αυτό ο Μωυσής. Παρά τον κίνδυνο και τον ονειδισμό αρνήθηκε ν’ αποφύγη ή να παραμερίση τις ευθύνες του. Εγκατέλειψε την αυλή του Φαραώ με όλα τα θαμβωτικά θέλγητρά της, θεωρώντας ότι με το να παραμένη εκεί διέπραττε ψεύδος, υποστηρίζοντας εξωτερικά την πολιτική και τις πράξεις του Φαραώ, ενώ εσωτερικά ανήκε στην περιφρονημένη και μισημένη Εβραϊκή μειονότητα. Αργότερα, όταν απεστάλη για να παρουσιασθή στον σκληρόν μονάρχην με το άγγελμα του Θεού, δεν είπε ‘μασσημένα’ πράγματα, δεν εχαμήλωσε τον τόνο, αλλά μάλλον έδειξε ασυμβίβαστη πιστότητα στον Θεό και στην αποστολή του. Διετήρησε μια σταθερή στάσι για ό,τι ήταν δίκαιο. Εξακολούθησε ανεπηρέαστος από τις διεφθαρμένες επιρροές της Αιγύπτου.—Εβρ. 11:23-29.

20, 21. (α) Εκθέσατε πώς ο Ιησούς έφθασε να είναι προεξέχων ανήρ ακεραιότητος. (β) Ποιοι αληθινά έμαθαν απ’ αυτόν, και με ποιο αποτέλεσμα;

²⁰ Με το καθένα από τα προηγούμενα παραδείγματα ανθρώπων που εκράτησαν ακεραιότητα, κάποιο ιδιαίτερο γνώρισμα ή χαρακτηριστικό λάμπει σαν για να επισύρη την προσοχή μας και να τονίση χτυπητά τις πολλές ιδιότητες που απαιτούνται από εκείνον που θα ήθελε να σταθή στερεά υπέρ της δικαιοσύνης και εναντίον της ανομίας. Αλλά τώρα σημειώστε πώς όλες ενώνονται στο θαυμαστό παράδειγμα του Υιού του Θεού, ο οποίος δεν παρεδέχθη άλλη λατρεία από τη λατρεία του Ιεχωβά, εκήρυττε σταθερά και άφοβα, παρέμενε πάντοτε ο ταπεινός Απεσταλμένος του Πατρός του, υπήκουε στις οδηγίες του Πατρός του συνεχώς ως τον ατιμωτικόν θάνατον επάνω στο ξύλο, επέδειξε ακατανίκητη πίστι στη δύναμι του Πατρός του και υπέμεινε τα πάντα, χωρίς να συμβιβασθή ούτε για μια στιγμή με το μέρος του Διαβόλου στο ζήτημα της ακεραιότητος. Γι’ αυτό ακριβώς ‘εχρίσθη με έλαιον αγαλλιάσεως υπέρ τους μετόχους του’.—Εβρ. 1:8, 9.

²¹ Και εκείνοι που αληθινά έμαθαν απ’ αυτόν όταν περιπατούσε επάνω στη γη, κατέδειξαν το ίδιο φρόνημα. Αντί να εγκαταλείψουν την ακεραιότητα, ήσαν μάλλον έτοιμοι να παραιτηθούν από ανέσεις, περιουσίες, τα πάντα, ναι, και από αυτή τη ζωή τους. Αυτό ακριβώς μας υπενθυμίζει ο Παύλος εις Εβραίους 10:34: «Διότι εδείξατε συμπάθειαν εις τα δεσμά μου, και εδέχθητε μετά χαράς την αρπαγήν των υπαρχόντων σας, εξεύροντες ότι έχετε εις εαυτούς περιουσίαν εν ουρανοίς καλητέραν και διαμένουσαν.» Και ο Παύλος ο ίδιος εμαρτύρησε ότι, για ν’ αποδειχθή άξιος να ονομάζεται ακόλουθος του Χριστού, «Εζημιώθην τα πάντα, και λογίζομαι ότι είναι σκύβαλα.» (Φιλιππησ. 3:8) Η «μέριμνα πασών των εκκλησιών» περιελάμβανε γι’ αυτόν μια συνεχή μάχη εναντίον των διαιρετικών και μολυντικών επιρροών που ήσαν ήδη σε ενέργεια για να συντρίψουν την ακεραιότητα της Χριστιανικής οργανώσεως στη νηπιακή της ηλικία.—2 Κορ. 11:28.

22. Πώς η διακράτησις ακεραιότητος εξέπληξε τον κόσμο του πρώτου αιώνος;

²² Ο Θεός ευλόγησε πλουσίως τους ανιδιοτελείς κόπους του Παύλου και των ομοίων του αποστόλων. Χιλιάδες πράων ατόμων λόγω αγάπης για τη δικαιοσύνη ειλκύσθησαν από την άφοβη διακήρυξι της Βασιλείας στον πρώτον εκείνον αιώνα της Χριστιανικής περιόδου. Εμελετούσαν επιμελώς τις Γραφές, εγνώρισαν τον Ιεχωβά, ωρίμασαν στην πίστι και έγιναν δραστήριοι στην εκστρατεία του κηρύγματος. Τι θέαμα αποτελούσαν για τη διεφθαρμένη και ακόλαστη γενεά της εποχής εκείνης! Ατρόμητα, αντιμετώπιζαν άγρια θηρία και θηριώδεις ανθρωπίνους διώκτας, πολλοί δίνοντας με τη ζωή τους απόδειξι ακλόνητης υποταγής στον Θεό της ακεραιότητος. Η πληρότης της αφοσιώσεώς των, ενώ ήταν πάρα πολύ αινιγματώδες φαινόμενον στους κοσμικούς ανθρώπους, ήταν πηγή εκπλήξεως για όλους όσοι την έβλεπαν.

23. Ποια διερευνητικά ερωτήματα αντιμετωπίζομε σ’ αυτούς τους κινδυνώδεις καιρούς;

²³ Ομοίως σήμερα οι αληθινοί λάτρεις του Ιεχωβά είναι ανάμεσα σε μια εχθρική γενεά, μια γενεά διεφθαρμένη και εκφαυλισμένη από τον θεό του κόσμου τούτου. Σήμερα επίσης εκείνοι που περιπατούν με ακεραιότητα καρδιάς ενώπιον του Ιεχωβά είναι ένας λαός που δημιουργεί απορία, που παρεξηγείται, που αντιμετωπίζει γεμάτη μίσος εναντίωσι, που καταδιώκεται και που βρίσκεται υπό απειλήν θανάτου σε μερικά μέρη της γης. Είσθε ένας απ’ αυτούς με απλόν ισχυρισμό μόνο, ή λόγω προσωπικής πορείας ακεραιότητος που σας προσδιορίζει ως έναν απ’ αυτούς; Θυμηθήτε ότι η ακεραιότης είναι ζήτημα διανοίας και καρδιάς. Είναι η διάνοιά σας αποκλειστικά αφωσιωμένη στον Θεό και τη δικαιοσύνη; Είναι η καρδιά σας ισχυρή και καθαρή ώστε να αντλή σταθερά μέσω του εσωτέρου εαυτού σας την ουράνια σοφία που γίνεται ανεξάντλητη πηγή αιωνίου ζωής; Αν ναι, τότε θα αριθμηθήτε με χαρά μεταξύ των ανθρώπων του Θεού που διεκράτησαν ακεραιότητα.

ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΑΠΟΤΥΧΟΜΕ ΝΑ ΤΗΝ ΔΙΑΚΡΑΤΗΣΩΜΕ

24. Εξηγήστε πώς μερικοί απέτυχαν να διατηρήσουν ευθύτητα.

²⁴ Η αποτυχία διακρατήσεως ακεραιότητος, εξ άλλου, έχει τα προειδοποιητικά της παραδείγματα που αναγράφονται επίσης στις Γραφές. Σε κάθε περίπτωσι θα γίνη αντιληπτό ότι η αποτυχία προέκυπτε από την έλλειψι στο πλάσμα ενδιαφέροντος για την ενότητα και την ευημερία όλων των άλλων μελών της παγκοσμίου οργανώσεως των πλασμάτων του Θεού. Η προσοχή εστρέφετο προς τα μέσα στο εγώ. Η στενή βασική σχέσις μεταξύ των λέξεων αποτυχία και απάτη υπογραμμίζει το γεγονός ότι κάθε διεφθαρμένος απατούσε τον εαυτό του να φρονή υψηλότερα από ό,τι έπρεπε για τον εαυτό του, και συνεπώς να υπολογίζη ολιγώτερο από ό,τι έπρεπε τον Δημιουργό του και τα όμοιά του πλάσματα. Μια και μπήκε στην πορεία της αυταπάτης, το επόμενο βήμα ήταν να απατήση όμοιά του πλάσματα.

25. Ποια ήταν η πρώτη αποτυχία, και γιατί;

²⁵ Οι αυλές του ουρανού είδαν την πρώτη αποτυχία όταν η άμετρη φιλοδοξία ενός ισχυρού χερούβ το υπεκίνησε να υπερβή τα ασφαλή όρια της ελευθερίας και της πολύτιμης ευθύνης με την οποία το είχε περιβάλει ο Δημιουργός του. Δεν το έμελε ότι η πορεία αυτή θα συνέτριβε την ακεραιότητα της παγκοσμίου οικογενείας. Δεν ήταν μήπως ευφυές και ωραίο και προικισμένο με μεγάλη δύναμι και κύρος; Γιατί να μη γίνη μεγαλύτερο; Γιατί να μη γίνη ο μέγιστος στο σύμπαν; Η αυταπάτη ενίσχυσε την άνομη επιθυμία του, και η επιθυμία με τη σειρά της το έσυρε έξω στο πεδίον της παράνομης ενεργείας. Έγινε ένοχο προδοσίας και συνωμοσίας για την εκτόπισι του Υπερτάτου Κυριάρχου.—Ιεζ. 28:13-18.

26. Ποια ήταν η στάσις του Αδάμ και της Εύας στο ζήτημα της ακεραιότητος;

²⁶ Στην Εδέμ ο ίδιος αποστάτης προήγαγε μοχθηρά περισσότερη αποτυχία διακρατήσεως ακεραιότητος. Στην ανόητη προθυμία της Εύας να προσέξη τη συκοφαντία εναντίον Ενός ο οποίος την είχε σταθερά ευλογήσει με καλά δώρα, προσετέθη η εκούσια ένωσις του Αδάμ στις παραβάσεις. Και τα δύο αυτά τέλεια ανθρώπινα κτίσματα υπεχώρησαν στην οδυνηρή επιρροή του Διαβόλου καθώς αυτός εσκεμμένως επεδόθη στο να τους αποχωρίση από την ευτυχή οργάνωσι του Θεού και να διαφθείρη την κατεύθυνσι των σκέψεών των. Ανόμοια με τον πιστόν Αβραάμ, ο προνομιούχος αυτός «προπάτωρ» του ανθρωπίνου γένους ήθελε να λαμβάνη όλα τα καλά πράγματα από τον μεγάλον Ευεργέτην του, αλλά να μη δίδη τίποτε. Πόσο διεφθαρμένοι πρέπει έτσι να ήσαν, ώστε να λησμονήσουν τόσο γρήγορα την αδιάφθορη δόξα του ουρανίου Πατρός των!—Γέν. 3:1-12· Ησ. 43:27.

27. Περιεπλάκησαν πνευματικά πλάσματα σ’ αυτό το ζήτημα, και υπό ποιες περιστάσεις:

²⁷ Κατόπιν ενθυμούμεθα ότι στον καιρό του Νώε περισσότεροι αγγελικοί υιοί του Θεού απέτυχαν να διακρατήσουν ακεραιότητα. Εγκατέλειψαν την κατάλληλη θέσι των υπηρεσίας στις ουράνιες αυλές για να επισκεφθούν τη γη και να εντρυφήσουν σε αθέμιτες σχέσεις με τις θυγατέρες των ανθρώπων. Οι ιδιοτελείς των επιθυμίες έφθασαν να είναι γι’ αυτούς πιο σπουδαίες από τα καθήκοντα που τους είχαν ανατεθή στην ουράνια οργάνωσι. Πιθανώς, επίσης, βρήκαν κάποιο είδος αυτοδικαιώσεως στην ιδέα ότι θα μπορούσαν να κάμουν περισσότερα για να ανυψώσουν το ανθρώπινο γένος και να σταματήσουν την εκφυλιστική πορεία του. Θα ήταν ασφαλώς κατάλληλο για τον σκοπό του Σατανά να θέση ένα τέτοιο φαινομενικώς δίκαιο ελατήριο μπροστά στις διάνοιές των. Επακολούθησε ένα βασίλειο τρόμου και βίας επάνω στη γη. Το γένος των από μιξογενή πλάσματα, θρασείς γίγαντας, εκυριάρχησε στην επίγεια σκηνή και προήγαγε κάθε είδος ασεβούς διαγωγής. Ο Ιεχωβά ελεημόνως εξήλειψε την εφιαλτική εκείνη εποχή μέσω του Κατακλυσμού, και εξώρισε τους θιασώτας εκείνους της αδικίας στο σκότος του κόσμου του Σατανά. Τι ένδοξη κληρονομία απέρριψαν με την πορεία της διαγωγής των που αποτελούσε διάρρηξι της ακεραιότητος!—Γέν. 6:1-6· 2 Πέτρ. 2:4, 5· Ιούδ. 6.

28. Τι επροξένησε την πτώσι του Σαούλ;

²⁸ Ένα άλλο εξέχον παράδειγμα χαμένης ακεραιότητος ήταν η περίπτωσις του Σαούλ. Εφ’ όσον αυτός παρέμενε μικρός και ταπεινός στα μάτια του, τον ευνοούσε πολύ ο Θεός. Ήλθε, όμως, καιρός που φρονούσε πολύ υψηλά για τον εαυτό του. Έλαβε το θάρρος να θέση την κρίσι του πιο πάνω από την κρίσι του Ιεχωβά, ετόλμησε να παραβλέψη τον σαφή λόγον του Θεού που διηύθυνε τη διαγωγή του ως βασιλέως και αρχηγού των στρατευμάτων του Ισραήλ, και κατόπιν προσπάθησε ανειλικρινώς να δικαιολογήση τις πράξεις του. Η ετυμηγορία που διετυπώθη σ’ αυτόν από τον αγγελιαφόρον του Ιεχωβά ήταν: «Επειδή συ απέρριψας τον λόγον του Ιεχωβά, δια τούτο και αυτός απέρριψε σε από του να ήσαι βασιλεύς.» (1 Σαμ. 15:23, ΑΣ) Η σαφής κρίσις του δικαίου Θεού της αληθείας εσάρωσε τελείως τις υπεκφυγές του Σαούλ και έθεσε το ζήτημα τετραγωνικά ενώπιον του και ενώπιον εκείνων που τον υπεστήριζαν. Η καταστρεπτική επαφή της σατανικής επιρροής είχε φθείρει τον πρώτον ανθρώπινον βασιλέα του Ισραήλ.

29. Ποιο παράδειγμα αποτυχίας έχομε στην εποχή Ιερεμία;

²⁹ Ένας από τους συγχρόνους του Ιερεμία, ο προφήτης Ουρίας, συμμετέσχε στο ειδικό έργον της αναγγελίας της καταδίκης της Ιερουσαλήμ και του ανόμου της βασιλικού οίκου. Όταν άρχισαν να διαδίδωνται έξω απειλές αντεκδικήσεως εναντίον του, μήπως ο Ουρίας στάθηκε στερεός και άφοβος με τη δύναμι του Θεού του; Μήπως εξεδήλωσε το ίδιο αδάμαστο θάρρος που εξεδήλωσε και ο Ιερεμίας; Όχι. Εταλαντεύθη. Επέτρεψε ο φόβος τον ανθρώπου να υποσκάψη την ακεραιότητά του. Έφυγε στην Αίγυπτο. Αλλά κι εκεί ακόμη δεν ήταν ασφαλής, επειδή οι εχθροί του τον εξέδωσαν και κατόπιν τον υπέβαλαν σε οικτρό θάνατο. Ο φόβος σήμερα μπορεί να έχη το ίδιο αποτέλεσμα σε πλάσματα που υπηρετούν με τη δική των δύναμι και παραλείπουν να φορέσουν την πανοπλία που ο Θεός προμηθεύει για την ασφάλειά των.—Ιερεμ. 26:20-24.

30. Ποια αξία υπάρχει στο ιστορικό του Ιούδα και του τέλους του;

³⁰ Ο Ιούδας ήταν ένα άλλο χτυπητό παράδειγμα εκείνων που λαμβάνουν όλα τα καλά πράγματα του Ιεχωβά Θεού—στην περίπτωσί του το πολύτιμο προνόμιο συνδέσμου με τον Κύριον Ιησούν—και όμως αποδεικνύονται όχι μόνον αγνώμονες, αλλά, ακόμη χειρότερο, προδόται απέναντι Εκείνου που είναι καθ’ ολοκληρίαν αγαθός και ελεήμων. Χωρίς αμφιβολία ο Σατανάς ανερρίπισε σε μια φλόγα μίσους κάθε ιδιοτελή ροπή του Ιούδα, για να μπορέση έτσι να επιτεθή εναντίον του Πρωτίστου από τους ανθρώπους του Ιεχωβά που διεκράτησαν ακεραιότητα. Το ζοφερό τέλος του, με σβησμένη κάθε ελπίδα, στέκει στο θείο υπόμνημα σαν μια δυνατή προειδοποίησις για το «μετά πάσης φυλάξεως φύλαττε την καρδίαν σου· διότι εκ ταύτης προέρχονται αι εκβάσεις της ζωής.»—Παροιμ. 4:23· Ματθ. 27:3-10.