Νοέμβριος

Οι πρεσβύτεροι προσπαθούν να αντανακλούν τη συμπόνια του Ιεχωβά απέναντι σε κάποιον που η εκκλησία έχει απομακρύνει από ανάμεσά μας. Για παράδειγμα, στην εποχή του αρχαίου Ισραήλ, ο Ιεχωβά δεν περίμενε να κάνει ο παραστρατημένος λαός του το πρώτο βήμα. Απεναντίας, πήρε εκείνος την πρωτοβουλία να τους προσεγγίσει προτού ακόμα δείξουν εκείνοι σημάδια μετάνοιας. Ο Ιεχωβά έδειξε παραστατικά τη συμπόνια του λέγοντας στον προφήτη Ωσηέ να προτείνει συμφιλίωση στη σύζυγό του, η οποία εξακολουθούσε να αμαρτάνει. (Ωσηέ 3:1· Μαλ. 3:7) Μιμούμενοι τον Ιεχωβά, οι πρεσβύτεροι θέλουν ειλικρινά να επιστρέψει ο παραβάτης και δεν του το κάνουν δύσκολο αυτό. Στην παραβολή του Ιησού για τον άσωτο γιο, ο πατέρας «έτρεξε και αγκάλιασε [τον γιο του] και τον φίλησε τρυφερά». (Λουκ. 15:20) Προσέξτε ότι ο πατέρας δεν περίμενε ώσπου ο γιος του να ικετεύσει για συγχώρηση. Απεναντίας, πήρε την πρωτοβουλία, όπως θα έκανε κάθε στοργικός πατέρας. w24.08 σ. 28 ¶7, 8

Όπως δείχνουν τα λόγια του σημερινού εδαφίου, ο Ιεχωβά δεν κρατάει τη σοφία του για τον εαυτό του. Τη μοιράζεται γενναιόδωρα με άλλους. Προσέξτε επίσης πως, όταν ο Ιεχωβά δίνει σοφία, το κάνει αυτό «χωρίς να περιφρονεί», ή αλλιώς «χωρίς να επικρίνει». Ποτέ δεν μας κάνει να νιώθουμε άσχημα για το ότι παραδεχόμαστε ότι χρειαζόμαστε την καθοδηγία του. Μάλιστα, μας προτρέπει να τη ζητούμε. (Παρ. 2:1-6) Τι θα πούμε για εμάς; Μπορούμε να μοιραζόμαστε τη σοφία μας όπως κάνει ο Ιεχωβά; (Ψαλμ. 32:8) Οι υπηρέτες του Ιεχωβά έχουν πολλές ευκαιρίες να μοιράζονται αυτά που μαθαίνουν. Λόγου χάρη, συχνά εκπαιδεύουμε καινούρια άτομα στη διακονία. Οι πρεσβύτεροι βοηθούν υπομονετικά διακονικούς υπηρέτες και βαφτισμένους αδελφούς να μάθουν πώς να χειρίζονται τους διορισμούς τους στην εκκλησία. Και όσοι έχουν πείρα στην οικοδόμηση και στη συντήρηση βοηθούν ώστε λιγότερο έμπειρα άτομα να εκπαιδευτούν για να εργάζονται σε θεοκρατικές εγκαταστάσεις. w24.09 σ. 28, 29 ¶11, 12

Για να υπηρετήσετε ως πρεσβύτερος, πρέπει να είστε «ακατάκριτος», δηλαδή να έχετε καλή φήμη μέσα στην εκκλησία επειδή η διαγωγή σας είναι άμεμπτη. (1 Τιμ. 3:2) Επιπρόσθετα, πρέπει να έχετε καλή μαρτυρία από τους μη ομοπίστους. Βέβαια, οι μη ομόπιστοι μπορεί να σας επικρίνουν λόγω των Χριστιανικών σας πεποιθήσεων. Δεν πρέπει όμως να έχουν βάσιμο λόγο να αμφισβητήσουν την εντιμότητα ή τη διαγωγή σας. (Δαν. 6:4, 5) Αναρωτηθείτε: “Έχω καλή φήμη τόσο εντός όσο και εκτός της εκκλησίας;” Αν είστε «άτομο που αγαπάει την αγαθότητα», αναζητάτε το καλό στους άλλους και τους επαινείτε για τις θαυμάσιες ιδιότητές τους. (Τίτο 1:8) Επίσης, χαίρεστε να κάνετε το καλό στους άλλους, προχωρώντας ακόμα και πέρα από αυτά που απαιτούνται. Γιατί είναι αυτή η ιδιότητα τόσο σημαντική για τους πρεσβυτέρους; Επειδή χρησιμοποιούν πολύ από τον πολύτιμο χρόνο τους για να ποιμαίνουν την εκκλησία και να φροντίζουν για διάφορους διορισμούς. (1 Πέτρ. 5:1-3) Παρ’ όλα αυτά, η χαρά που νιώθουν υπηρετώντας τους άλλους αντισταθμίζει και με το παραπάνω οποιαδήποτε θυσία.​—Πράξ. 20:35. w24.11 σ. 20, 21 ¶3-5

Οι διακονικοί υπηρέτες επιτελούν σημαντικότατο έργο στις εκκλησίες. Ο απόστολος Παύλος προφανώς εκτιμούσε αυτούς τους όσιους άντρες. Για παράδειγμα, όταν έγραψε στους Χριστιανούς στους Φιλίππους, εκτός από τους πρεσβυτέρους, απηύθυνε συγκεκριμένα χαιρετισμό και στους διακονικούς υπηρέτες. (Φιλιπ. 1:1) Ανεξάρτητα από την ηλικία τους, πολλοί βαφτισμένοι αδελφοί βρίσκουν μεγάλη χαρά στο έργο του διακονικού υπηρέτη. Για παράδειγμα, ο Ντέβαν ήταν 18 χρονών όταν διορίστηκε. Από την άλλη πλευρά, ο Λούις διορίστηκε λίγο μετά τα 50 του. Εξέφρασε τα αισθήματα πολλών όταν είπε: «Θεωρώ μεγάλο προνόμιο το έργο του διακονικού υπηρέτη, ειδικά όταν σκέφτομαι όλη την αγάπη που μου έχει δείξει η εκκλησία!» Αν είστε βαφτισμένος αδελφός και δεν είστε ακόμα διακονικός υπηρέτης, μπορείτε να βάλετε αυτόν τον στόχο; w24.11 σ. 14 ¶1-3

Στα 39 του χρόνια, ο βασιλιάς Εζεκίας του Ιούδα έμαθε ότι είχε μια καταληκτική ασθένεια. Ο προφήτης Ησαΐας μετέφερε το μήνυμα του Ιεχωβά ότι ο Εζεκίας επρόκειτο να πεθάνει από την ασθένειά του. (2 Βασ. 20:1) Φαινόταν ότι δεν υπήρχε καμιά ελπίδα για τον Εζεκία. Συντετριμμένος από τα νέα που έμαθε, ο Εζεκίας άρχισε να κλαίει γοερά. Προσευχήθηκε ένθερμα στον Ιεχωβά. Ο Ιεχωβά συγκινήθηκε από την ικεσία που έκανε με δάκρυα ο Εζεκίας και του είπε με καλοσύνη: «Άκουσα την προσευχή σου, είδα τα δάκρυά σου, και θα σε γιατρέψω». Μέσω του Ησαΐα, ο Ιεχωβά υποσχέθηκε με έλεος να παρατείνει τη ζωή του και να σώσει την Ιερουσαλήμ από τα χέρια των Ασσυρίων. (2 Βασ. 20:4-6) Μήπως αντιμετωπίζετε ένα πρόβλημα υγείας για το οποίο φαίνεται πως δεν υπάρχει ελπίδα; Στραφείτε στον Ιεχωβά με προσευχή, ακόμα και με δάκρυα. Η Γραφή μάς διαβεβαιώνει ότι “ο Πατέρας του τρυφερού ελέους και ο Θεός κάθε παρηγοριάς θα μας παρηγορεί σε κάθε μας δοκιμασία”.​—2 Κορ. 1:3, 4. w24.12 σ. 24 ¶15-17

Τι χαρά θα είναι να καλοδεχόμαστε τους αναστημένους καθώς θα επανέρχονται στη ζωή! Φανταστείτε επίσης με πόση ευχαρίστηση θα μαθαίνετε ολοένα και περισσότερα για τον Ιεχωβά εξερευνώντας τα πάμπολλα δημιουργικά του έργα. (Ψαλμ. 104:24· Ησ. 11:9) Και το καλύτερο από όλα, πόσο συναρπαστικό θα είναι να λατρεύετε τον Ιεχωβά χωρίς το παραμικρό αίσθημα ενοχής! Θα ανταλλάσσατε αυτές τις μελλοντικές ευλογίες με «την προσωρινή απόλαυση της αμαρτίας»; (Εβρ. 11:25) Ασφαλώς όχι! Αυτές οι ευλογίες αξίζουν οποιαδήποτε θυσία πρέπει να κάνουμε τώρα. Να θυμάστε ότι η παραδεισιακή γη δεν θα είναι πάντοτε μια μελλοντική ελπίδα. Τελικά, θα γίνει η τωρινή πραγματικότητα. Τίποτα από όλα αυτά δεν θα ήταν εφικτό αν ο Ιεχωβά δεν μας αγαπούσε τόσο πολύ ώστε να προμηθεύσει το δώρο του Γιου του! w25.01 σ. 29 ¶12

Ανάμεσα σε εκείνους που αναφέρονται ως παραδείγματα πίστης στην Επιστολή Προς τους Εβραίους, ένα εξαιρετικό παράδειγμα είναι ο Μωυσής. (Εβρ. 3:2-5· 11:23-25) Η πίστη του δεν ήταν αβάσιμη, διότι ο Θεός προμήθευσε θαυματουργικά τροφή και νερό για να συντηρεί τον λαό του στην άγονη έρημο. (Έξοδ. 15:22-25· Ψαλμ. 78:23-25) Ωστόσο, περίπου έναν χρόνο μετά τη θαυματουργική απελευθέρωση του Ισραήλ, παρά την ισχυρή του πίστη, ο Μωυσής αμφέβαλε για την ικανότητα του Ιεχωβά να δώσει κρέας στον λαό Του. Δεν μπορούσε να φανταστεί πώς ο Ιεχωβά θα προμήθευε αρκετό κρέας για να χορτάσει τους εκατομμύρια ανθρώπους που στρατοπέδευαν στην έρημο. Ο Ιεχωβά απάντησε στον Μωυσή με μια ερώτηση: «Μήπως το χέρι του Ιεχωβά είναι πολύ μικρό;» (Αριθ. 11:21-23) Στην ουσία, ο Ιεχωβά ρώτησε τον Μωυσή: “Πιστεύεις στ’ αλήθεια ότι δεν μπορώ να κάνω αυτό που λέω;” w25.03 σ. 26 ¶1, 2

Είναι σωστό να θεωρούμε την αφήγηση για τον Κατακλυσμό προφητικό τύπο; Η απάντηση είναι όχι. Γιατί; Επειδή δεν υπάρχει άμεση Βιβλική υποστήριξη για αυτό. Είναι αλήθεια ότι ο Ιησούς παρομοίασε τις ημέρες του Νώε με τον καιρό της παρουσίας του, αλλά δεν υπονόησε ότι ο Κατακλυσμός ήταν προφητικός τύπος, με κάθε άτομο και κάθε γεγονός να έχει τον αντίστοιχο αντίτυπο. Ούτε είπε πως το κλείσιμο της πόρτας της κιβωτού είχε κάποια προφητική σημασία. (Ματθ. 24:37-39) Πώς αντέδρασε ο Νώε όταν άκουσε το προειδοποιητικό άγγελμα του Ιεχωβά; Απέδειξε ότι είχε πίστη κατασκευάζοντας την κιβωτό. (Εβρ. 11:7· 1 Πέτρ. 3:20) Παρόμοια, οι άνθρωποι που ακούν τα καλά νέα για τη Βασιλεία του Θεού πρέπει να ενεργήσουν σύμφωνα με αυτά που ακούν. (Πράξ. 3:17-20) Ο Πέτρος αποκάλεσε τον Νώε «κήρυκα δικαιοσύνης». Σήμερα, εμείς παίρνουμε μέρος σε ένα παγκόσμιο έργο κηρύγματος και προσπαθούμε να συμμετέχουμε με ζήλο σε αυτό. Ωστόσο, όσο και αν προσπαθούμε, δεν είναι εφικτό να μεταδώσουμε τα καλά νέα σε κάθε άνθρωπο στη γη προτού έρθει το τέλος. w24.05 σ. 8, 9 ¶3-5

Αναζητούμε τρόπους για να δείχνουμε καλοσύνη και σεβασμό στους φίλους του Ιεχωβά. (Ρωμ. 12:10) Πώς; Ένας τρόπος, με βάση το εδάφιο Ψαλμός 15:4, είναι ότι αυτός που φιλοξενείται στη σκηνή του Ιεχωβά «δεν παίρνει πίσω την υπόσχεσή του, ακόμη και όταν αυτό είναι κακό για τον ίδιο». Η αθέτηση των υποσχέσεών μας θα μπορούσε ασφαλώς να βλάψει τους άλλους. (Ματθ. 5:37) Για παράδειγμα, ο Ιεχωβά αναμένει από τους φιλοξενουμένους του να ζουν σύμφωνα με τη γαμήλια υπόσχεσή τους. Ευαρεστείται επίσης όταν οι γονείς κάνουν φιλότιμες προσπάθειες για να υλοποιούν τις υποσχέσεις που δίνουν στα παιδιά τους. Η αγάπη μας για τον Θεό και για τον πλησίον θα μας αναγκάζει να κάνουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε για να κρατάμε τον λόγο μας. Ένας άλλος τρόπος για να τιμούμε τους φίλους του Θεού είναι το να είμαστε φιλόξενοι και γενναιόδωροι. (Ρωμ. 12:13) Ο ελεύθερος χρόνος που περνάμε με τους αδελφούς και τις αδελφές μας ενισχύει τους δεσμούς φιλίας μεταξύ μας και με τον Ιεχωβά. Επιπλέον, όταν είμαστε φιλόξενοι, μιμούμαστε τον Ιεχωβά. w24.06 σ. 12 ¶15, 16

Ο Ιεχωβά αποκαλύπτει την αλήθεια στους ταπεινούς. (Ματθ. 11:25) Δεχτήκαμε ταπεινά βοήθεια για να μάθουμε την αλήθεια. (Πράξ. 8:30, 31) Παρ’ όλα αυτά, πρέπει να προσέχουμε να μη γίνουμε υπερήφανοι. Η υπερηφάνεια θα μπορούσε να μας κάνει να θεωρούμε τις προσωπικές μας απόψεις εξίσου έγκυρες με τις Βιβλικές αρχές και με την κατεύθυνση της οργάνωσης του Ιεχωβά. Για να διατηρούμε την ταπεινοφροσύνη μας, χρειάζεται να θυμόμαστε πόσο μικροί είμαστε σε σύγκριση με τη μεγαλοσύνη του Ιεχωβά. (Ψαλμ. 8:3, 4) Μπορούμε επίσης να προσευχόμαστε να καλλιεργήσουμε ταπεινό, ευδίδακτο πνεύμα. Ο Ιεχωβά μάς δίνει τις σκέψεις του μέσω του Λόγου του και της οργάνωσής του και θα μας βοηθάει να τις βάζουμε πάνω από τις δικές μας. Όταν διαβάζετε τη Γραφή, να αναζητάτε στοιχεία που δείχνουν ότι ο Ιεχωβά αγαπάει την ταπεινοφροσύνη και μισεί την υπερηφάνεια, την αλαζονεία και την υπεροψία. Φροντίστε δε ακόμα περισσότερο να παραμείνετε ταπεινοί αν λάβετε κάποιο προνόμιο υπηρεσίας το οποίο σας δίνει ως έναν βαθμό εξουσία ή προβολή. w24.07 σ. 10 ¶8, 9

Από το 1919, ο Ιησούς χρησιμοποιεί μια μικρή ομάδα χρισμένων αντρών για να οργανώνει το έργο κηρύγματος και να παρέχει πνευματική τροφή στους ακολούθους του. (Λουκ. 12:42) Είναι προφανές ότι ο Ιεχωβά ευλογεί το έργο αυτής της ομάδας. (Ησ. 65:13, 14) Αν δεν ήμασταν οργανωμένοι, δεν θα ήμασταν σε θέση να επιτελέσουμε το έργο που μας ανέθεσε ο Ιησούς. (Ματθ. 28:19, 20) Ας φανταστούμε, για παράδειγμα, να μην υπήρχαν διορισμοί τομέων. Τότε ο καθένας θα μπορούσε να κηρύττει όπου ήθελε. Κάποιοι τομείς ίσως να καλύπτονταν ξανά και ξανά από αρκετούς διαφορετικούς ευαγγελιζομένους, ενώ άλλοι τομείς ίσως να παραμελούνταν εντελώς. Μπορείτε να σκεφτείτε και άλλους τρόπους με τους οποίους ωφελούμαστε χάρη στο ότι είμαστε οργανωμένοι; Τα όσα έκανε ο Ιησούς στη γη αποτελούν πρότυπο για το πώς μας κρατάει οργανωμένους σήμερα. w24.04 σ. 8, 9 ¶2-4

Ο Κάιν ήταν ο πρώτος γιος του Αδάμ και της Εύας. Κληρονόμησε αμαρτωλές τάσεις από τους γονείς του. Επιπρόσθετα, η Αγία Γραφή λέει για αυτόν: «Τα δικά του έργα ήταν πονηρά». (1 Ιωάν. 3:12) Ίσως έτσι εξηγείται γιατί ο Ιεχωβά «δεν είδε με καμιά εύνοια τον Κάιν και τη δική του προσφορά» όταν πρόσφερε μια θυσία. Αντί να αλλάξει την πορεία του, «ο Κάιν άναψε από θυμό και κατσούφιασε». Τι έκανε κατόπιν ο Ιεχωβά; Μίλησε στον Κάιν. (Γέν. 4:3-7) Προσέξτε ότι ο Ιεχωβά προσπάθησε με καλοσύνη να λογικέψει τον Κάιν, προσφέροντάς του ελπίδα και προειδοποιώντας τον για τον κίνδυνο της αμαρτίας. Δυστυχώς, ο Κάιν αρνήθηκε να ακούσει. Δεν άφησε τον Ιεχωβά να τον οδηγήσει σε μετάνοια. Έπειτα από εκείνη την αρνητική αντίδραση, μήπως ο Ιεχωβά έπαψε να προσπαθεί να οδηγήσει άλλους αμαρτωλούς σε μετάνοια; Κάθε άλλο! w24.08 σ. 10 ¶8

Το έθνος του Ισραήλ είχε προοπτικές για ένα θαυμάσιο μέλλον. Με την ευλογία του Ιεχωβά, οι Ισραηλίτες θα ζούσαν πολύ καιρό στη γη την οποία τους είχε υποσχεθεί. Και τι όμορφη, παραγωγική γη ήταν αυτή! Ο Μωυσής τούς την περιέγραψε ως εξής: «Γη με μεγάλες και όμορφες πόλεις που δεν έχτισες, με σπίτια γεμάτα από κάθε λογής αγαθά για τα οποία δεν εργάστηκες, με λαξευτές στέρνες τις οποίες δεν έσκαψες, με αμπέλια και ελαιόδεντρα τα οποία δεν φύτεψες». (Δευτ. 6:10, 11) Ο Μωυσής έδωσε στους Ισραηλίτες και μια προειδοποίηση. Για να συνεχίσουν να ζουν στην παραγωγική γη τους, έπρεπε να υπακούν στις εντολές του Ιεχωβά. Ο Μωυσής τούς πρότρεψε να “διαλέξουν τη ζωή” με το να ακούν τον Ιεχωβά και να “μένουν προσκολλημένοι σε αυτόν”. (Δευτ. 30:20) Ωστόσο, οι Ισραηλίτες απέρριψαν τον Ιεχωβά. Γι’ αυτό, κάποια στιγμή εκείνος επέτρεψε στους Ασσυρίους και αργότερα στους Βαβυλωνίους να τους κατακτήσουν και να τους οδηγήσουν στην εξορία.​—2 Βασ. 17:6-8, 13, 14· 2 Χρον. 36:15-17, 20. w24.11 σ. 9 ¶5, 6

Πολλοί κατ’ όνομα Χριστιανοί θεωρούν ότι θα σωθούν αν απλώς πιστεύουν στον Ιησού και τον βλέπουν ως προσωπικό τους σωτήρα. (Ιωάν. 6:29) Εντούτοις, μερικοί σε ένα πλήθος που αρχικά είχαν πιστέψει στον Ιησού τον εγκατέλειψαν. Γιατί; Οι περισσότεροι στο πλήθος που έθρεψε ο Ιησούς τον ακολουθούσαν μετά χαράς όσο εκείνος προμήθευε ό,τι ήθελαν. Ενδιαφέρονταν για θαυματουργικές θεραπείες, δωρεάν φαγητό ή διδασκαλίες που ταίριαζαν στις προσδοκίες τους. Ωστόσο, ο Ιησούς έδειξε ότι από τους αληθινούς μαθητές του απαιτούνταν περισσότερα. Δεν ήρθε στη γη απλώς για να ικανοποιήσει τις σαρκικές επιθυμίες των ανθρώπων. Αυτοί έπρεπε να ανταποκριθούν στην πρόσκληση που τους απηύθυνε να “έρθουν σε αυτόν” αποδεχόμενοι όλες τις διδασκαλίες του και υπακούοντας σε αυτές.​—Ιωάν. 5:40. w24.12 σ. 12 ¶12, 13

Τι μπορεί να βοηθήσει έναν σύζυγο να υπερνικήσει την κακοποιητική και εξευτελιστική συμπεριφορά; Το να αγωνίζεται να μιμείται τον Ιησού. Ο τρόπος με τον οποίο συμπεριφερόταν εκείνος στους μαθητές του αποτελεί υπόδειγμα για το πώς πρέπει να συμπεριφέρεται ένας άντρας στη σύζυγό του. Προσέξτε τι μπορεί να μάθει ένας σύζυγος από τον τρόπο με τον οποίο συμπεριφερόταν και μιλούσε ο Ιησούς στους αποστόλους του. Τους συμπεριφερόταν με καλοσύνη και αξιοπρέπεια. Ποτέ δεν ήταν σκληρός ούτε αυταρχικός. Δεν ένιωθε την ανάγκη να επιβεβαιώνει την εξουσία του πάνω τους με επιδείξεις δύναμης. Απεναντίας, τους υπηρετούσε ταπεινά. (Ιωάν. 13:12-17) Είπε στους μαθητές του: «Μάθετε από εμένα, διότι είμαι πράος και ταπεινός στην καρδιά, και θα νιώσετε αναζωογόνηση». (Ματθ. 11:28-30) Προσέξτε ότι ο Ιησούς ήταν πράος. Ο πράος άνθρωπος δεν είναι αδύναμος. Ίσα ίσα, έχει την εσωτερική δύναμη να δείχνει αυτοσυγκράτηση. Όταν τον προκαλούν, μένει ήρεμος και διατηρεί τον έλεγχο των συναισθημάτων του. w25.01 σ. 10 ¶10, 11

Καθώς το τέλος του παρόντος συστήματος πραγμάτων πλησιάζει ολοένα και περισσότερο, μπορούμε να αναμένουμε ότι οι οικονομικές συνθήκες θα χειροτερέψουν. Πολιτικές αναταραχές, ένοπλες συγκρούσεις, φυσικές καταστροφές ή νέες πανδημίες μπορεί να οδηγήσουν σε απρόσμενα έξοδα ή στην απώλεια της δουλειάς μας, των αποκτημάτων μας ή του σπιτιού μας. Τι θα μας βοηθήσει να πάρουμε αποφάσεις που θα δείξουν ότι έχουμε εμπιστοσύνη στο χέρι του Ιεχωβά; Ένα βασικό και αποτελεσματικό βήμα είναι να θέσετε τις ανησυχίες σας στον Ιεχωβά. Ζητήστε του την αναγκαία σοφία για να πάρετε καλές αποφάσεις και ήρεμη καρδιά ώστε να «μην αγωνιάτε» για την κατάστασή σας. (Λουκ. 12:29-31) Ικετέψτε τον να σας βοηθήσει να μάθετε να μένετε ικανοποιημένοι με τα αναγκαία. (1 Τιμ. 6:7, 8) Κάντε έρευνα στις εκδόσεις μας σχετικά με το πώς να αντεπεξέλθετε στα οικονομικά προβλήματα. Πολλοί έχουν ωφεληθεί από ύλη σχετικά με τα οικονομικά προβλήματα η οποία είναι διαθέσιμη στον ιστότοπο jw.org. w25.03 σ. 28, 29 ¶10, 11

Είχε έρθει ο καιρός να γίνουν μέρος του λαού του Θεού και απερίτμητοι Εθνικοί. Ο απόστολος Πέτρος διορίστηκε να κηρύξει σε έναν Εθνικό, τον Κορνήλιο, ο οποίος θα ήταν από τα πρώτα μέλη αυτής της καινούριας ομάδας πιστών. Οι Ιουδαίοι είχαν ελάχιστες επαφές με τους Εθνικούς, οπότε δεν είναι παράξενο που ο Πέτρος χρειάστηκε βοήθεια για να προετοιμαστεί για τον διορισμό του. Όταν διέκρινε το θέλημα του Θεού σε αυτό το ζήτημα, προσάρμοσε την άποψή του. Ως αποτέλεσμα, πήγε «χωρίς αντίρρηση» όταν τον κάλεσαν. (Πράξ. 10:28, 29) Κήρυξε στον Κορνήλιο και στο σπιτικό του, και εκείνοι βαφτίστηκαν. (Πράξ. 10:21-23, 34, 35, 44-48) Χρόνια αργότερα, ο Πέτρος παρότρυνε τους συγχριστιανούς του “να σκέφτονται όλοι αρμονικά”. (1 Πέτρ. 3:8, υποσ.) Ως υπηρέτες του Ιεχωβά, μπορούμε να σκεφτόμαστε όλοι αρμονικά μιμούμενοι τον τρόπο σκέψης του Ιεχωβά όπως αποκαλύπτεται στον Λόγο του. w25.03 σ. 9 ¶7, 8

Οι αντιλήψεις του κόσμου απομακρύνονται ολοένα και περισσότερο από την τέλεια άποψη του Θεού για τα διάφορα ζητήματα. (Παρ. 17:15) Γι’ αυτό, πρέπει να γινόμαστε ολοένα και πιο ικανοί να εντοπίζουμε και να απορρίπτουμε τις αντιλήψεις που χρησιμοποιούν οι εναντιούμενοι προσπαθώντας να μας αποθαρρύνουν ή και να μας παρασύρουν. Πρέπει να παίρνουμε στα σοβαρά τη συμβουλή που έδωσε ο απόστολος Παύλος στους Εβραίους Χριστιανούς να οδεύουν εντατικά προς την πνευματική ωριμότητα. Αυτό περιλαμβάνει το να αποκτούμε βαθιά γνώση της αλήθειας και να υιοθετούμε τον τρόπο σκέψης του Ιεχωβά. Αυτή η διαδικασία συνεχίζεται ακόμα και μετά την αφιέρωση και το βάφτισμα. Όσα χρόνια και αν είμαστε στην αλήθεια, όλοι πρέπει να διαβάζουμε και να μελετούμε τον Λόγο του Θεού τακτικά. (Ψαλμ. 1:2) Ένα καλό πρόγραμμα προσωπικής μελέτης θα μας βοηθάει να ενισχύουμε μια ιδιότητα που τόνισε ο Παύλος στην επιστολή του προς τους Εβραίους: την πίστη.​—Εβρ. 11:1, 6. w24.09 σ. 10 ¶7, 8

Αν ο Ιεχωβά είναι πραγματικός για εμάς, θα μας είναι πιο εύκολο να μένουμε πιστοί σε αυτόν. Αυτό συνέβη στην περίπτωση του Ιωσήφ. Εκείνος αρνήθηκε κατηγορηματικά να διαπράξει ανηθικότητα. Ο Θεός ήταν πραγματικός για αυτόν και δεν ήθελε να τον δυσαρεστήσει. (Γέν. 39:9) Προκειμένου να είναι ο Ιεχωβά πραγματικός για εμάς, πρέπει να αφιερώνουμε χρόνο για να προσευχόμαστε σε αυτόν και να μελετούμε τον Λόγο του. Έτσι, η φιλία μας μαζί του θα δυναμώνει. Αν, όπως ο Ιωσήφ, έχουμε στενή φιλία με τον Ιεχωβά, δεν θα θέλουμε να κάνουμε τίποτα που θα τον δυσαρεστήσει. Εκείνοι που ξεχνούν ότι ο Ιεχωβά είναι ο ζωντανός Θεός μπορούν εύκολα να αποτραβηχτούν από αυτόν. Εξετάστε τι συνέβη στους Ισραηλίτες ενόσω βρίσκονταν στην έρημο. Ήξεραν ότι ο Ιεχωβά υπάρχει, αλλά άρχισαν να αμφιβάλλουν ότι θα τους προμήθευε τα αναγκαία. (Έξοδ. 17:2, 7) Έπειτα, στασίασαν ενάντια στον Θεό. Ασφαλώς, δεν θέλουμε να ακολουθήσουμε την ανυπάκουη πορεία τους, η οποία αποτελεί προειδοποιητικό παράδειγμα για εμάς.​—Εβρ. 3:12. w24.06 σ. 24 ¶14, 15

Ζούμε βαθιά στις τελευταίες ημέρες και αναμένουμε ότι οι αιτίες για δάκρυα θα αυξάνονται. Ο Ιεχωβά βλέπει τα δάκρυα που χύνουμε και συγκινείται βαθιά από αυτά. Τα δάκρυά μας είναι όντως πολύτιμα για αυτόν. Όταν λοιπόν αντιμετωπίζουμε οδυνηρές καταστάσεις, πρέπει οπωσδήποτε να ανοίγουμε την καρδιά μας στον Ιεχωβά με προσευχή. Ας μην απομονωνόμαστε ποτέ από τους στοργικούς αδελφούς και αδελφές μας στην εκκλησία. Και ας συνεχίσουμε να βρίσκουμε παρηγοριά στα καθησυχαστικά λόγια που είναι καταγραμμένα στην Αγία Γραφή. Μπορούμε να είμαστε βέβαιοι ότι, αν συνεχίσουμε να υπομένουμε πιστά, ο Ιεχωβά θα μας ανταμείψει. Αυτό περιλαμβάνει την υπέροχη υπόσχεση ότι στο μέλλον θα εξαλείψει κάθε δάκρυ λύπης, προδοσίας και απόγνωσης από τα μάτια μας. (Αποκ. 21:4) Τότε θα χύνουμε μόνο δάκρυα χαράς. w24.12 σ. 20 ¶3· σ. 25 ¶19

Ο Ιεχωβά μάς έχει διορίσει Μάρτυρές του και υπόσχεται να μας δίνει θάρρος. (Ησ. 43:10, 11) Σκεφτείτε τέσσερις μόνο από τους τρόπους με τους οποίους το κάνει αυτό. Πρώτον, ο Ιησούς είναι μαζί μας κάθε φορά που κηρύττουμε τα καλά νέα. (Ματθ. 28:18-20) Δεύτερον, ο Ιεχωβά έχει διορίσει αγγέλους να μας βοηθούν. (Αποκ. 14:6) Τρίτον, ο Ιεχωβά μάς έχει δώσει το άγιο πνεύμα του ως βοηθό για να επαναφέρει στη μνήμη μας τα πράγματα που έχουμε μάθει. (Ιωάν. 14:25, 26) Τέταρτον, ο Ιεχωβά έχει δώσει αδελφούς και αδελφές για να μας συνοδεύουν. Με τη βοήθειά του και τη στήριξη της στοργικής μας αδελφότητας, έχουμε ό,τι χρειαζόμαστε για να τα καταφέρουμε. Αλλά αν αποθαρρύνεστε όταν βρίσκετε ελάχιστους ανθρώπους στο σπίτι, αναρωτηθείτε: “Πού βρίσκονται αυτή τη στιγμή οι άνθρωποι του τομέα μου;” (Πράξ. 16:13) “Μήπως είναι στη δουλειά ή για ψώνια;” Αν ισχύει κάτι τέτοιο, μήπως θα μπορούσατε να βρείτε περισσότερους ανθρώπους κάνοντας έργο δρόμου; w24.04 σ. 17 ¶10, 11

Αν είστε σύζυγος και θέλετε να υπηρετήσετε ως πρεσβύτερος, η φήμη της οικογένειάς σας θα επηρεάσει τα προσόντα σας. Συνεπώς, χρειάζεται να είστε «άντρας που προΐσταται στο σπιτικό του με καλό τρόπο». Χρειάζεται να είστε γνωστός ως στοργικός και υπεύθυνος οικογενειάρχης. Αυτό περιλαμβάνει το να ηγείστε σε όλες τις πτυχές της λατρείας μας. Αν είστε πατέρας, πρέπει να έχετε τα ανήλικα «παιδιά [σας] σε υποταγή με κάθε σοβαρότητα». (1 Τιμ. 3:4) Χρειάζεται να τα διδάσκετε και να τα εκπαιδεύετε με αγάπη. Βέβαια, θα τους αρέσουν τα γέλια και το παιχνίδι, όπως σε όλα τα παιδιά. Αλλά χάρη στην καλή εκπαίδευση που τους παρέχετε, θα είναι υπάκουα, θα δείχνουν σεβασμό και θα συμπεριφέρονται καλά. Επίσης, πρέπει να κάνετε το καλύτερο που μπορείτε για να βοηθήσετε τα παιδιά σας να αναπτύξουν καλή σχέση με τον Ιεχωβά, να ζουν σύμφωνα με τις Βιβλικές αρχές και να προοδεύσουν ως το βάφτισμα. w24.11 σ. 22 ¶10, 11

Όσο περισσότερο συμμετέχουμε στην υπηρεσία του Ιεχωβά, τόσο περισσότερο γευόμαστε τη στήριξή του και, ως αποτέλεσμα, η εμπιστοσύνη μας σε αυτόν γίνεται ισχυρότερη. (1 Κορ. 3:9) Να θυμάστε όμως ότι ο Ιεχωβά δεν συγκρίνει αυτά που δίνετε εσείς με αυτά που δίνουν οι άλλοι. Βλέπει τι έχετε μέσα στην καρδιά σας. Ευαρεστείται όταν παρατηρεί την εγκάρδια ευγνωμοσύνη σας για το πολύτιμο δώρο του, το λύτρο. (1 Σαμ. 16:7· Μάρκ. 12:41-44) Μόνο χάρη στο λύτρο έχουμε συγχώρηση των αμαρτιών μας, φιλία με τον Ιεχωβά και την προοπτική της αιώνιας ζωής. Ας δείχνουμε πάντα την ευγνωμοσύνη μας για την αγάπη του Ιεχωβά, η οποία τον ώθησε να κάνει αυτές τις ευλογίες διαθέσιμες σε εμάς. (1 Ιωάν. 4:19) Ας δείχνουμε επίσης την εκτίμησή μας για τον Ιησού, ο οποίος μας αγάπησε τόσο πολύ ώστε έδωσε την ανθρώπινη ζωή του για χάρη μας! w25.01 σ. 31 ¶16-18

Εξετάστε πώς ένιωθε ο συγγραφέας του 73ου Ψαλμού. Εκείνος έβλεπε άλλους να απολαμβάνουν μια ζωή που φαινόταν όλο υγεία και ευημερία, και χωρίς καθόλου άγχος. (Ψαλμ. 73:3-5, 12) Καθώς παρατηρούσε εκείνους και τη φαινομενική τους επιτυχία, ένιωθε ότι οι προσπάθειές του να υπηρετεί τον Ιεχωβά ήταν μάταιες. “Βασανιζόταν όλη την ημέρα” με αυτή την αποθαρρυντική σκέψη. (Ψαλμ. 73:13, 14) Πώς διαχειρίστηκε αυτά τα αισθήματα που τον βασάνιζαν; Ο ψαλμωδός πήγε στο αγιαστήριο του Ιεχωβά. (Ψαλμ. 73:16-18) Σε εκείνο το γαλήνιο περιβάλλον, μπόρεσε να σκεφτεί καθαρά. Διέκρινε πως, μολονότι η ζωή κάποιων ίσως φαινόταν εύκολη, το μακροπρόθεσμο μέλλον τους ήταν δυσοίωνο. Έχοντας αυτή την κατανόηση, βρήκε ειρήνη διάνοιας γνωρίζοντας ότι η επιδίωξη πνευματικών πραγμάτων ήταν η καλύτερη επιλογή. Ως αποτέλεσμα, ένιωσε και πάλι αποφασισμένος να συνεχίσει να υπηρετεί τον Ιεχωβά.​—Ψαλμ. 73:23-28. w24.10 σ. 26, 27 ¶11, 12

Ο Ιεχωβά μάς έχει καλέσει για να είμαστε «μάρτυρές» του. (Ησ. 43:10-12) Πριν από μερικά χρόνια, μια επιστολή από το Κυβερνών Σώμα δήλωσε: «Η μεγαλύτερη τιμή την οποία μπορεί να απολαμβάνει οποιοσδήποτε από εμάς είναι να αποκαλείται Μάρτυρας του Ιεχωβά». Γιατί; Προσέξτε ένα παράδειγμα. Αν χρειαζόταν να καλέσετε κάποιον ως μάρτυρα υπεράσπισης σε μια δίκη, θα επιλέγατε κάποιον που γνωρίζετε και εμπιστεύεστε, κάποιον που έχει τόσο καλή υπόληψη ώστε η μαρτυρία του να θεωρείται αξιόπιστη. Επιλέγοντάς μας για να είμαστε Μάρτυρές του, ο Ιεχωβά δείχνει ότι μας γνωρίζει καλά και ότι μας εμπιστεύεται, ότι είναι βέβαιος πως θα καταθέσουμε ότι είναι ο μόνος αληθινός Θεός. Το θεωρούμε τόσο μεγάλη τιμή να είμαστε Μάρτυρές του ώστε αξιοποιούμε κάθε ευκαιρία για να γνωστοποιούμε το όνομά του και να αντικρούουμε τα πολλά ψέματα που έχουν ειπωθεί σχετικά με εκείνον. Ενεργώντας έτσι, ζούμε σύμφωνα με το όνομα που είμαστε τόσο περήφανοι να φέρουμε, Μάρτυρες του Ιεχωβά!​—Ρωμ. 10:13-15. w24.05 σ. 18 ¶13

Ο Ιησούς χαιρόταν πολύ να υπηρετεί τους άλλους. Σε μια περίπτωση που δίδαξε ένα πλήθος, δεν περιορίστηκε σε αυτό, αλλά φρόντισε και για τις υλικές τους ανάγκες. Προμήθευσε θαυματουργικά τροφή και κατόπιν έβαλε τους μαθητές του να τη μοιράσουν. (Μάρκ. 6:41) Με αυτόν τον τρόπο, δίδαξε τους μαθητές του πώς να υπηρετούν άλλους. Τους έδειξε επίσης ότι οι πρακτικές υπηρεσίες είναι σημαντικές. Φανταστείτε τη χαρά που ένιωσαν οι απόστολοι όταν συμμετείχαν μαζί με τον Ιησού σε αυτή τη θαυματουργική διανομή τροφής, ώσπου «έφαγαν . . . όλοι και χόρτασαν»! (Μάρκ. 6:42) Βέβαια, αυτή δεν ήταν η μόνη φορά που ο Ιησούς έβαλε τις ανάγκες των άλλων πάνω από τις δικές του. Χρησιμοποίησε ολόκληρη την επίγεια ζωή του για να υπηρετήσει τους ανθρώπους. (Ματθ. 4:23) Έβρισκε χαρά και ικανοποίηση διδάσκοντας άλλους και φροντίζοντας ταπεινά για τις ανάγκες τους. w24.11 σ. 16 ¶10, 11

Καθώς οι συνθήκες «στις τελευταίες ημέρες» χειροτερεύουν, αναμφίβολα θα έχουμε περισσότερες ευκαιρίες να βοηθάμε ο ένας τον άλλον. Επίσης, μπορούμε να παρέχουμε συναισθηματικό και πνευματικό καταφύγιο στους αδελφούς μας. Ένας τρόπος είναι με το να τους κάνουμε να νιώθουν ευπρόσδεκτοι στην Αίθουσα Βασιλείας. Όταν λοιπόν οι αδελφοί και οι αδελφές μας παρακολουθούν τις συναθροίσεις, πρέπει να κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε για να βρίσκουν εκεί αγάπη, αναζωογόνηση και ασφάλεια. Οι πρεσβύτεροι μπορούν να γίνουν καταφύγιο για τα άτομα της εκκλησίας που περνούν κυριολεκτικές ή μεταφορικές θύελλες. Σε καταστροφές και έκτακτα ιατρικά περιστατικά, οι πρεσβύτεροι παίρνουν την πρωτοβουλία να οργανώσουν την παροχή πρακτικής βοήθειας. Επίσης, προσφέρουν πνευματική βοήθεια. Οι αδελφοί και οι αδελφές θα νιώθουν άνετα να πλησιάσουν έναν πρεσβύτερο αν είναι γνωστός για την καλοσύνη του, τη συμπόνια του και την προθυμία του να ακούει. Τέτοιες ιδιότητες βοηθούν τους άλλους να νιώθουν ότι ο πρεσβύτερος νοιάζεται για αυτούς. Έτσι θα τους είναι ευκολότερο να εφαρμόσουν οποιαδήποτε Βιβλική κατεύθυνση τους δώσει.​—1 Θεσ. 2:7, 8, 11. w24.06 σ. 29 ¶12, 13

Ας μη νομίζουμε ότι επειδή ο Θεός είναι παντοδύναμος δεν έχει και αισθήματα! Εμείς είμαστε πλασμένοι κατά την εικόνα του, δημιουργημένοι με την ικανότητα να έχουμε αισθήματα. Άρα είναι λογικό ότι και ο Ιεχωβά έχει αισθήματα. Η Γραφή αναφέρει ότι σε κάποιες περιπτώσεις «τον λύπησαν» και «τον στενοχώρησαν». (Ψαλμ. 78:40, 41) Ο Ιεχωβά πρέπει να στενοχωριόταν καθώς έβλεπε τον Γιο του να βασανίζεται φρικτά μέχρι θανάτου από ασεβείς ανθρώπους! Το λύτρο μάς διδάσκει ότι κανένας δεν μας αγαπάει όσο ο Ιεχωβά​—ούτε ο πιο αγαπημένος μας συγγενής ή ο καλύτερός μας φίλος. (Ρωμ. 8:32, 38, 39) Αναμφίβολα, ο Ιεχωβά μάς αγαπάει περισσότερο από όσο αγαπάμε εμείς τον εαυτό μας. Θέλετε να ζήσετε για πάντα; Ο Ιεχωβά το θέλει περισσότερο από εσάς. Θέλετε να συγχωρηθούν οι αμαρτίες σας; Ο Ιεχωβά θέλει ακόμα περισσότερο να τις συγχωρήσει. Το μόνο που ζητάει είναι να δεχτούμε το δώρο που μας πρόσφερε με τόση καλοσύνη εκδηλώνοντας πίστη και υπακοή. Το λύτρο είναι πραγματικά μια βαθιά έκφραση της αγάπης του Θεού.​—Εκκλ. 3:11. w25.01 σ. 22 ¶8, 9

Όλοι παίρνουμε κάποιες αποφάσεις με βάση τα όσα αντιλαμβανόμαστε με τις αισθήσεις μας. Οι αισθήσεις μας, όμως, μπορεί μερικές φορές να μας εξαπατήσουν. Ακόμα και όταν δεν συμβαίνει αυτό, αν περπατάμε μόνο μέσω όρασης, μπορεί να αγνοήσουμε το θέλημα ή τις συμβουλές του Θεού. (Εκκλ. 11:9· Ματθ. 24:37-39) Αν όμως περπατάμε μέσω πίστης, θα έχουμε μεγαλύτερες πιθανότητες να παίρνουμε αποφάσεις που είναι “ευπρόσδεκτες στον Κύριο”. Αν ακολουθούμε τις συμβουλές του Θεού, θα έχουμε εσωτερική ειρήνη και αληθινή ευτυχία. (Ψαλμ. 16:8, 9· Ησ. 48:17, 18) Και αν συνεχίσουμε να περπατάμε μέσω πίστης, θα έχουμε αιώνιο μέλλον. (2 Κορ. 4:18) Πώς θα καταλάβουμε αν περπατάμε μέσω πίστης ή μέσω όρασης; Βασικά, το κριτήριο είναι το εξής: Ποιοι παράγοντες επηρεάζουν τις αποφάσεις μας; Βασιζόμαστε μόνο σε αυτά που βλέπουμε ή καθοδηγούμαστε από την εμπιστοσύνη μας στον Ιεχωβά και από τις δικές του συμβουλές; w25.03 σ. 20, 21 ¶3, 4

Ο καθένας από εμάς έχει έναν σημαντικό ρόλο να παίξει στο να κάνουμε τον πνευματικό παράδεισο ελκυστικό στους άλλους. Μπορούμε να εκπληρώνουμε αυτόν τον ρόλο αν μιμούμαστε τον Ιεχωβά. Εκείνος δεν φέρνει ανθρώπους στην οργάνωσή του με το ζόρι. Απεναντίας, τους “ελκύει” με καλοσύνη κοντά του. (Ιωάν. 6:44· Ιερ. 31:3) Οι καλόκαρδοι άνθρωποι που μαθαίνουν για τις στοργικές ιδιότητες του Ιεχωβά και την ελκυστική προσωπικότητά του νιώθουν την ακατανίκητη επιθυμία να τον πλησιάσουν. Πώς μπορούμε εμείς, με τις καλές ιδιότητές μας και τη θαυμάσια διαγωγή μας, να ελκύουμε ανθρώπους στον πνευματικό παράδεισο; Ένας τρόπος είναι με το να φερόμαστε στους συλλάτρεις μας με αγάπη και καλοσύνη. Όταν καινούρια άτομα παρακολουθούν τις συναθροίσεις μας, θέλουμε να καταλήγουν στο ίδιο συμπέρασμα με τους απίστους που πιθανότατα παρακολουθούσαν τις συναθροίσεις στην αρχαία Κόρινθο. Εκείνοι δήλωναν: «Ο Θεός είναι όντως ανάμεσά σας». (1 Κορ. 14:24, 25· Ζαχ. 8:23) Επομένως, πρέπει να εφαρμόζουμε συνεχώς τη συμβουλή του σημερινού εδαφίου. w24.04 σ. 23, 24 ¶16, 17