Δεκέμβριος

Οι μαθητές του Ιησού δέχτηκαν τον Λόγο του Θεού και αγωνίζονταν να τον εφαρμόζουν στη ζωή τους. (Ιωάν. 17:6) Ωστόσο, όταν ο Ιησούς πέθανε σε ξύλο βασανισμού ως εγκληματίας, μπερδεύτηκαν. Ο Ιησούς καταλάβαινε ότι δεν αμφέβαλλαν επειδή είχαν κακή καρδιά, αλλά επειδή υστερούσαν σε κατανόηση των Γραφών. (Λουκ. 9:44, 45· Ιωάν. 20:9) Γι’ αυτό, τους δίδαξε να κάνουν λογικούς συλλογισμούς με βάση τις Γραφές. Προσέξτε πώς το έκανε αυτό όταν εμφανίστηκε στους δύο μαθητές καθ’ οδόν προς το χωριό Εμμαούς. Ο Ιησούς δεν είπε αμέσως στους μαθητές ποιος ήταν. Αντίθετα, τους έκανε ερωτήσεις. Γιατί; Ίσως ήθελε να εκφράσουν αυτά που είχαν στον νου και στην καρδιά τους. Και όντως αυτό έκαναν. Του είπαν ότι ανέμεναν πως ο Ιησούς θα απελευθέρωνε τον Ισραήλ από τον ρωμαϊκό ζυγό. (Λουκ. 24:18-27) Ο Ιησούς χρησιμοποίησε τις Γραφές για να τους βοηθήσει να καταλάβουν αυτά που είχαν συμβεί. Αργότερα το ίδιο βράδυ, ο Ιησούς αφιέρωσε χρόνο για να διαβεβαιώσει τους άλλους μαθητές για αυτές τις αλήθειες.​—Λουκ. 24:33-48. w24.10 σ. 14 ¶9, 10

Ο Ιησούς μάθαινε από τον ουράνιο Πατέρα του τι να κάνει και τι να λέει. Ακολουθώντας το παράδειγμα του Ιησού, η οργάνωση του Ιεχωβά βασίζει στον Λόγο του Θεού τις ηθικές της διδασκαλίες και την κατεύθυνση που δίνει. (2 Τιμ. 3:16, 17) Λαβαίνουμε τακτικά υπενθυμίσεις να διαβάζουμε και να εφαρμόζουμε τον Λόγο του Θεού. Ωφελούμαστε πολύ όταν μελετούμε την Αγία Γραφή με τη βοήθεια των Χριστιανικών μας εκδόσεων. Λόγου χάρη, είμαστε σε θέση να παραβάλλουμε τις Βιβλικές διδασκαλίες με την κατεύθυνση που λαβαίνουμε από την οργάνωση. Όταν βλέπουμε ότι η καθοδηγία που λαβαίνουμε βασίζεται στις Γραφές, η εμπιστοσύνη μας στην οργάνωση του Ιεχωβά αυξάνεται. (Ρωμ. 12:2) Ο Ιησούς κήρυττε «τα καλά νέα της Βασιλείας του Θεού». (Λουκ. 4:43, 44) Πρόσταξε δε και τους μαθητές του να κηρύττουν για τη Βασιλεία. (Λουκ. 9:1, 2· 10:8, 9) Σήμερα, όλοι όσοι είναι συνταυτισμένοι με την οργάνωση του Ιεχωβά κηρύττουν το άγγελμα της Βασιλείας, ανεξάρτητα από το πού ζουν. w24.04 σ. 9 ¶5-7

Να διατηρείτε την εμπιστοσύνη σας στη θεοκρατική κατεύθυνση. Στον αρχαίο Ισραήλ, ο Ιεχωβά έδινε οδηγίες στον λαό του μέσω του Μωυσή και κατόπιν μέσω του Ιησού του Ναυή. (Ιησ. Ναυή 1:17) Οι Ισραηλίτες ευλογούνταν όταν έβλεπαν αυτούς τους άντρες ως εκπροσώπους του Ιεχωβά Θεού. Αιώνες αργότερα, όταν ιδρύθηκε η Χριστιανική εκκλησία, αρχικά έδιναν κατεύθυνση οι 12 απόστολοι. (Πράξ. 8:14, 15) Έπειτα συμπεριλήφθηκαν σε εκείνη την ομάδα και άλλοι πρεσβύτεροι στην Ιερουσαλήμ. Ακολουθώντας την κατεύθυνση που λάβαιναν από εκείνους τους πιστούς άντρες, «οι εκκλησίες σταθεροποιούνταν στην πίστη και αύξαναν σε αριθμό κάθε ημέρα». (Πράξ. 16:4, 5) Και στους σύγχρονους καιρούς, ευλογούμαστε όταν ακολουθούμε τη θεοκρατική κατεύθυνση από την οργάνωση του Ιεχωβά. w24.07 σ. 10 ¶10

Ο Ιεχωβά αγαπούσε πολύ τον βασιλιά Δαβίδ. Μάλιστα, τον αποκάλεσε “άντρα σε αρμονία με την καρδιά του”. Αλλά ο Δαβίδ διέπραξε χονδροειδείς αμαρτίες, μεταξύ αυτών μοιχεία και φόνο. Σύμφωνα με τον Μωσαϊκό Νόμο, ο Δαβίδ ήταν άξιος θανάτου. (Λευιτ. 20:10· Αριθ. 35:31) Ωστόσο, ο Ιεχωβά παρενέβη με καλοσύνη. Έστειλε τον προφήτη του τον Νάθαν να επισκεφτεί τον βασιλιά, παρότι δεν υπήρχαν ακόμα ενδείξεις μετάνοιας από μέρους του Δαβίδ. Ο Νάθαν χρησιμοποίησε ένα στοχευμένο παράδειγμα ώστε να αγγίξει την καρδιά του Δαβίδ. Ο Δαβίδ συγκλονίστηκε και μετανόησε. (2 Σαμ. 12:1-14) Έγραψε έναν εγκάρδιο ψαλμό ο οποίος φανερώνει το μετανοημένο πνεύμα του. (Ψαλμ. 51, επιγραφή) Εκείνος ο ψαλμός έχει παρηγορήσει αμέτρητους αμαρτωλούς και τους έχει υποκινήσει να μετανοήσουν. Πόσο χαιρόμαστε που ο Ιεχωβά οδήγησε στοργικά τον αγαπημένο υπηρέτη του τον Δαβίδ σε μετάνοια! w24.08 σ. 10 ¶9

Πολλοί θα συμφωνήσουν ότι ο ρόλος του γονέα είναι εργασία πλήρους απασχόλησης. Αν έχετε μικρό παιδί, σας επαινούμε που εργάζεστε σκληρά για να το βοηθήσετε να οικοδομήσει ισχυρή πίστη. (Δευτ. 6:6, 7) Καθώς το παιδί σας μεγαλώνει, ίσως αρχίζει να κάνει σοβαρές ερωτήσεις για τις Βιβλικές πεποιθήσεις μας, μεταξύ άλλων και για τους ηθικούς κανόνες της Αγίας Γραφής. Αρχικά, οι ερωτήσεις του μπορεί να σας ανησυχήσουν. Μπορεί μάλιστα να βλέπετε τέτοιες ερωτήσεις ως ένδειξη ότι μειώνεται η πίστη του. Στην πραγματικότητα όμως, τα παιδιά καθώς μεγαλώνουν νιώθουν την ανάγκη να κάνουν ερωτήσεις προκειμένου να διαμορφώσουν τις προσωπικές τους πεποιθήσεις. (1 Κορ. 13:11) Επομένως, δεν υπάρχει λόγος να φοβάστε. Μπορείτε να βλέπετε όλες τις ειλικρινείς ερωτήσεις που κάνει το παιδί σας σχετικά με τις πεποιθήσεις μας ως ευκαιρίες για να το βοηθήσετε να αναπτύξει την ικανότητα σκέψης του. w24.12 σ. 14 ¶1, 2

Οι Εβραίοι Χριστιανοί θα χρειάζονταν ισχυρή πίστη για να επιζήσουν από την επικείμενη θλίψη στην Ιουδαία. (Εβρ. 10:37, 38) Ο Ιησούς είχε προειδοποιήσει τους ακολούθους του να φύγουν στα βουνά όταν θα έβλεπαν την Ιερουσαλήμ περικυκλωμένη από στρατεύματα. Η συμβουλή του ίσχυε για όλους τους Χριστιανούς, είτε ζούσαν μέσα σε εκείνη την πόλη είτε στην ύπαιθρο. (Λουκ. 21:20-24) Εκείνη την εποχή, όταν οι άνθρωποι απειλούνταν από έναν στρατό εισβολέων, κανονικά κατέφευγαν για προστασία σε μια περιτειχισμένη πόλη σαν την Ιερουσαλήμ. Το να καταφύγει κάποιος στα βουνά θα φαινόταν παράλογο και θα απαιτούσε μεγάλη πίστη. Οι Εβραίοι Χριστιανοί θα χρειαζόταν επίσης να εμπιστεύονται εκείνους που χρησιμοποιούσε ο Ιησούς για να κατευθύνει την εκκλησία. Εκείνοι που ασκούσαν την ηγεσία πιθανότατα έδωσαν συγκεκριμένες οδηγίες για να βοηθήσουν όλους στην εκκλησία να ακολουθήσουν την κατεύθυνση του Ιησού την κατάλληλη στιγμή και με εύτακτο τρόπο.​—Εβρ. 13:17. w24.09 σ. 10 ¶9, 10

Όταν ο Ιησούς βρισκόταν στη γη, επιτέλεσε με τέλειο τρόπο το έργο που του είχε αναθέσει ο Πατέρας του. (Ιωάν. 17:4) Αλλά ο Ιησούς δεν ήταν της άποψης: “Αν θέλεις να γίνει κάτι σωστά, κάνε το εσύ ο ίδιος”. Εκπαίδευσε άλλους να κάνουν το έργο. Εμπιστεύτηκε στους μαθητές του την ευθύνη να φροντίζουν τα πολύτιμα πρόβατα του Ιεχωβά και να ηγούνται στο έργο κηρύγματος και διδασκαλίας. Ο Ιησούς έδωσε στους μαθητές του συμβουλές με ευθύτητα αλλά και με αγάπη. Κάποιοι από αυτούς είχαν την τάση να αμφιβάλλουν, και τους έδωσε συμβουλή σχετικά με αυτό. (Λουκ. 24:25-27· Ιωάν. 20:27) Τους εντύπωσε στον νου την ανάγκη να δίνουν μεγαλύτερη έμφαση στο έργο ποίμανσης παρά στην κοσμική τους εργασία. (Ιωάν. 21:15) Τους υπενθύμισε ότι δεν έπρεπε να τους απασχολεί υπερβολικά το ποια προνόμια θα λάβαιναν οι άλλοι. (Ιωάν. 21:20-22) Διόρθωσε ορισμένες εσφαλμένες αντιλήψεις που είχαν σχετικά με τη Βασιλεία και τους βοήθησε να εστιάσουν στο κήρυγμα των καλών νέων.​—Πράξ. 1:6-8. w24.10 σ. 15, 16 ¶13, 14

Η υπακοή οδηγεί στη ζωή. Όπως οι Ισραηλίτες ήταν στο κατώφλι της Υποσχεμένης Γης, έτσι και εμείς πρόκειται σύντομα να μπούμε στον υποσχεμένο νέο κόσμο του Θεού, όπου θα δούμε τη γη να μεταμορφώνεται σε παράδεισο. (Ησ. 35:1· Λουκ. 23:43) Ο Διάβολος και οι δαίμονές του θα έχουν βγει από τη μέση. (Αποκ. 20:2, 3) Δεν θα υπάρχει πια η ψεύτικη θρησκεία, η οποία απομακρύνει τους ανθρώπους από τον Ιεχωβά. (Αποκ. 17:16) Δεν θα υπάρχουν πια οι ανθρώπινες κυβερνήσεις, οι οποίες καταπιέζουν εκείνους που βρίσκονται υπό τη φροντίδα τους. (Αποκ. 19:19, 20) Οι στασιαστές δεν θα έχουν θέση στον Παράδεισο. (Ψαλμ. 37:10, 11) Οι άνθρωποι παντού θα υπακούν στους δίκαιους νόμους του Ιεχωβά, οι οποίοι προάγουν την ενότητα και την ειρήνη. Ως αποτέλεσμα, θα αγαπούν και θα εμπιστεύονται ο ένας τον άλλον. (Ησ. 11:9) Τι θαυμάσια προοπτική! Επιπλέον, αν υπακούμε στον Ιεχωβά, θα ζούμε στον παράδεισο στη γη, όχι μόνο για μερικές εκατοντάδες χρόνια, αλλά για όλη την αιωνιότητα.​—Ιωάν. 3:16. w24.11 σ. 9 ¶7

Η προφητεία του σημερινού εδαφίου εκπληρώνεται στις ημέρες μας όπως ποτέ προηγουμένως. Το άγγελμα της Βασιλείας είναι διαθέσιμο σε πάνω από 1.000 γλώσσες, και μέσω του ιστοτόπου jw.org η πλειονότητα του παγκόσμιου πληθυσμού έχει πρόσβαση σε αυτό. Αλλά ο Ιησούς είπε επίσης στους μαθητές του ότι “δεν θα κάλυπταν όλες τις πόλεις”, δηλαδή δεν θα κήρυτταν σε όλους, προτού έρθει εκείνος. (Ματθ. 10:23· 25:31-33) Τα λόγια του Ιησού θα αποδειχτούν αληθινά και στις μέρες μας. Εκατομμύρια άτομα σήμερα ζουν σε περιοχές όπου το έργο κηρύγματος βρίσκεται υπό αυστηρό περιορισμό. Επιπρόσθετα, εκατοντάδες μωρά γεννιούνται κάθε λεπτό. Κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε για να μεταδώσουμε τα καλά νέα σε ανθρώπους από «κάθε έθνος και φυλή και γλώσσα». (Αποκ. 14:6) Αλλά το γεγονός είναι ότι δεν θα μπορέσουμε να μεταδώσουμε τα καλά νέα σε κάθε άτομο στη γη προτού έρθει το τέλος. w24.05 σ. 10 ¶6, 7

Ο Ιησούς χρησιμοποιούσε τα λόγια του για να παρηγορεί και να αναζωογονεί τους άλλους. Δεν μιλούσε στους ακολούθους του με σκληρότητα. (Λουκ. 8:47, 48) Τι θαυμάσιο παράδειγμα για τους Χριστιανούς συζύγους! Ο Ιησούς έδωσε στους άντρες την εντολή να μένουν πιστοί στη σύζυγό τους. Παρέθεσε τα λόγια του Πατέρα του, ο οποίος είπε πως ο άντρας πρέπει να «προσκολληθεί στη γυναίκα του». (Ματθ. 19:4-6) Το ρήμα που χρησιμοποιείται εδώ στο πρωτότυπο ελληνικό κείμενο κυριολεκτικά σημαίνει «ενώνω με κόλλα». Επομένως, ο γαμήλιος δεσμός ανάμεσα σε έναν άντρα και σε μία γυναίκα πρέπει να είναι τόσο ισχυρός σαν να είναι οι δυο τους ενωμένοι με κόλλα. Αυτός ο δεσμός δεν μπορεί να διασπαστεί χωρίς να υποστούν βλάβη και οι δύο. Ένας άντρας που αναπτύσσει τέτοιον δεσμό με τη σύζυγό του θα απορρίπτει όλες τις μορφές πορνογραφίας. Θα στρέφει αμέσως τα μάτια του αλλού ώστε να «μην κοιτάζουν τίποτα άχρηστο». (Ψαλμ. 119:37) Στην ουσία, κάνει συμβόλαιο με τα μάτια του να μην κοιτάζουν με πόθο οποιαδήποτε άλλη γυναίκα εκτός από τη σύζυγό του.​—Ιώβ 31:1. w25.01 σ. 10 ¶12, 13

Η συγχώρηση που δίνουν οι άνθρωποι μπορεί να είναι περίπλοκη. Ο τρόπος με τον οποίο συγχωρεί ο Ιεχωβά εμάς τους ατελείς ανθρώπους διαφέρει πολύ από τον τρόπο με τον οποίο συγχωρούμε εμείς ο ένας τον άλλον. Η συγχώρηση που δίνει ο Ιεχωβά είναι μοναδική. Ο ψαλμωδός είπε για τον Ιεχωβά: «Εσύ συγχωρείς αληθινά, ώστε να νιώθουν δέος για εσένα». (Ψαλμ. 130:4) Ναι, ο Ιεχωβά “συγχωρεί αληθινά”. Εκείνος θέτει το απόλυτο πρότυπο του τι σημαίνει πραγματικά συγχώρηση. Στις Εβραϊκές Γραφές, οι συγγραφείς χρησιμοποίησαν κάποιες φορές μια εβραϊκή λέξη που αποδίδεται «συγχώρηση» και η οποία δεν χρησιμοποιείται ποτέ για να περιγράψει την ανθρώπινη συγχώρηση. Όταν ο Ιεχωβά συγχωρεί κάποιον, η αμαρτία αυτού του ατόμου εξαλείφεται. Η σχέση που έχει υποστεί βλάβη αποκαθίσταται στο ακέραιο. Η συγχώρηση του Ιεχωβά είναι εκπληκτικά πλήρης και γενναιόδωρη. w25.02 σ. 8 ¶1-3

Η επιτυχία μας στη διακονία δεν εξαρτάται από τα αποτελέσματα. Γιατί; Επειδή έχουμε κάνει αυτό που θέλουν ο Ιεχωβά και ο Γιος του να κάνουμε​—έχουμε δώσει μαρτυρία. Ακόμα και όταν δεν βρίσκουμε κανέναν να μιλήσουμε ή όταν οι άνθρωποι απορρίπτουν το άγγελμά μας, μπορούμε να έχουμε χαρά επειδή ξέρουμε ότι ευαρεστούμε τον ουράνιο Πατέρα μας. (Παρ. 27:11) Μπορούμε επίσης να χαιρόμαστε όταν ένας άλλος ευαγγελιζόμενος βρίσκει κάποιο ενδιαφερόμενο άτομο στον τομέα. Η Σκοπιά έχει παρομοιάσει το έργο μας με την αναζήτηση για ένα χαμένο παιδί. Πολλοί συμμετέχουν στην αναζήτηση, καλύπτοντας τη μια περιοχή μετά την άλλη. Όταν το παιδί βρίσκεται, όλοι έχουν λόγο να χαίρονται, και όχι μόνο το άτομο που το βρήκε. Παρόμοια, το έργο μαθήτευσης είναι ομαδική προσπάθεια. Όλοι χρειάζονται για να καλυφτεί ο τομέας και όλοι χαίρονται όταν ένα καινούριο άτομο αρχίζει να παρακολουθεί τις συναθροίσεις. w24.04 σ. 18 ¶13, 14

Τι συναρπαστικές προοπτικές έχουμε μπροστά μας! Με την ευλογία του Ιεχωβά, ελπίζουμε να δούμε πολλούς ακόμα ανθρώπους να δέχονται την αλήθεια προτού αρχίσει η μεγάλη θλίψη. Επίσης, μας ενθουσιάζει η πιθανότητα ότι, ακόμα και κατά τη μεγάλη θλίψη, μπορεί να δούμε και άλλους ανθρώπους να εγκαταλείπουν τον ετοιμοθάνατο κόσμο του Σατανά και να αρχίζουν να αινούν τον Ιεχωβά μαζί μας! Στο μεταξύ, έχουμε έργο να κάνουμε. Έχουμε το προνόμιο να συμμετέχουμε σε ένα έργο που δεν θα επαναληφθεί ποτέ​—το κήρυγμα των καλών νέων της Βασιλείας του Θεού σε όλη τη γη. Ταυτόχρονα, πρέπει να συνεχίσουμε να απευθύνουμε την προειδοποίηση. Οι άνθρωποι χρειάζεται να μάθουν ότι το τέλος αυτού του πονηρού συστήματος πραγμάτων πλησιάζει γοργά. Υποκινούμενοι από αγάπη​—αγάπη για τα καλά νέα, αγάπη για τους ανθρώπους και, πάνω από όλα, αγάπη για τον Ιεχωβά Θεό και το όνομά του​—θα συνεχίσουμε να κηρύττουμε με προθυμία, με το αίσθημα του επείγοντος και με ζήλο ώσπου ο Ιεχωβά να πει: «Αρκεί!» w24.05 σ. 19 ¶14-16

Το βράδυ προτού θανατωθεί, ο Ιησούς δίδαξε στον Πέτρο και στους υπόλοιπους αποστόλους ένα σημαντικό μάθημα ταπεινοφροσύνης. Οι απόστολοί του έμειναν κατάπληκτοι βλέποντάς τον να κάνει κάτι που κανονικά θα έκανε ένας υπηρέτης. Ο Ιησούς έβγαλε τα εξωτερικά του ρούχα, έδεσε μια πετσέτα γύρω από τη μέση του, έβαλε νερό μέσα στη λεκάνη και άρχισε να πλένει τα πόδια τους. (Ιωάν. 13:4, 5) Λογικά, θα χρειάστηκε αρκετή ώρα για να πλύνει τα πόδια και των 12 αποστόλων, περιλαμβανομένου και του Ιούδα, ο οποίος επρόκειτο να τον προδώσει. Ωστόσο, ο Ιησούς ολοκλήρωσε ταπεινά εκείνη την εργασία. Κατόπιν, εξήγησε μακρόθυμα: «Καταλαβαίνετε τι έκανα σε εσάς; Εσείς με αποκαλείτε “Δάσκαλο” και “Κύριο”, και μιλάτε σωστά, γιατί είμαι. Αν λοιπόν εγώ, ο Κύριος και Δάσκαλος, έπλυνα τα πόδια σας, και εσείς οφείλετε να πλένετε ο ένας τα πόδια του άλλου».​—Ιωάν. 13:12-14. w25.03 σ. 10 ¶9-11

Ο κόσμος μάς το κάνει δύσκολο να παραμένουμε κοντά στον Ιεχωβά. Πολλοί απορρίπτουν την ιδέα ότι υπάρχει Θεός. Συχνά, εκείνοι που αψηφούν τις απαιτήσεις του Θεού φαίνεται να ευημερούν. Όταν βλέπουμε να συμβαίνει αυτό, η πίστη μας μπορεί να δοκιμαστεί. Ενώ δεν θα αρνούμασταν την ύπαρξη του Θεού, θα μπορούσαμε να αρχίσουμε να αναρωτιόμαστε αν όντως θα ενεργήσει για χάρη μας. Ο συγγραφέας του 73ου Ψαλμού αναρωτήθηκε για αυτό. Έβλεπε τους γύρω του να αψηφούν τους νόμους του Θεού και όμως να απολαμβάνουν τη ζωή τους. Ως αποτέλεσμα, άρχισε να αμφιβάλλει για το αν άξιζε να υπηρετεί τον Θεό. (Ψαλμ. 73:11-13) Τι βοήθησε τελικά τον ψαλμωδό να διορθώσει την άποψή του; Έκανε στοχασμούς γύρω από το τι θα συμβεί σε εκείνους που ξεχνούν τον Ιεχωβά. (Ψαλμ. 73:18, 19, 27) Σκέφτηκε επίσης τις ευλογίες που απορρέουν από το να υπηρετούμε τον Θεό. Και εμείς επίσης μπορούμε να στοχαζόμαστε τις ευλογίες που μας έχει δώσει ο Ιεχωβά. w24.06 σ. 25 ¶16, 17

Στους Βιβλικούς χρόνους, μερικοί εκμεταλλεύονταν τους φτωχούς αδελφούς τους χρεώνοντας τόκο για τα χρήματα που τους δάνειζαν. Επίσης, μερικοί κριτές δωροδοκούνταν και κατόπιν έκριναν άδικα τα αθώα θύματα. Τέτοιες πράξεις είναι απεχθείς στον Ιεχωβά. (Ιεζ. 22:12) Είναι καλό να αξιολογούμε την προσωπική μας στάση απέναντι στα χρήματα. Αναρωτηθείτε: “Μήπως πιάνω συχνά τον εαυτό μου να σκέφτεται τα χρήματα και τι μπορώ να αγοράσω με αυτά; Αν δανειστώ χρήματα, μήπως αργώ να τα επιστρέψω, θεωρώντας ότι το άτομο που μου τα δάνεισε δεν τα χρειάζεται; Αν έχω χρήματα, μήπως αυτό με κάνει να νιώθω σπουδαίος και με δυσκολεύει να είμαι γενναιόδωρος; Μήπως θεωρώ τους αδελφούς και τις αδελφές μου υλιστές απλώς και μόνο επειδή έχουν χρήματα; Μήπως καλλιεργώ φιλίες με τους πλούσιους και δεν δείχνω ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τους φτωχούς;” Μπορούμε να περιφρουρήσουμε τη φιλία μας με τον Θεό κρατώντας τη ζωή μας απαλλαγμένη από τη φιλαργυρία. Αν το κάνουμε αυτό, ο Ιεχωβά δεν θα μας εγκαταλείψει ποτέ! w24.06 σ. 12 ¶17, 18

Για να φυλαγόμαστε από τον πειρασμό, χρειάζεται να καλλιεργούμε σωστές επιθυμίες. Αν μάθουμε “να μισούμε το κακό και να αγαπάμε το καλό”, θα είμαστε ολοένα και πιο αποφασισμένοι να κάνουμε το σωστό. (Αμώς 5:15) Επίσης, οι κατάλληλες επιθυμίες θα μας δώσουν τη δύναμη να μείνουμε σταθεροί αν βρεθούμε σε μια κατάσταση η οποία μας βάζει σε πειρασμό. Πρέπει να είμαστε απορροφημένοι σε πνευματικές δραστηριότητες όσο το δυνατόν περισσότερο. Όταν βρισκόμαστε στις συναθροίσεις ή στη διακονία, ενισχύουμε την επιθυμία μας να ευαρεστούμε τον Ιεχωβά. (Ματθ. 28:19, 20· Εβρ. 10:24, 25) Όταν διαβάζουμε και μελετάμε τον Λόγο του Θεού και κάνουμε στοχασμούς γύρω από αυτόν, ενισχύουμε την αγάπη μας για το καλό και το μίσος μας για το κακό. (Ιησ. Ναυή 1:8· Ψαλμ. 1:2, 3· 119:97) Να θυμάστε, ο Ιησούς είπε στους μαθητές του: «Να προσεύχεστε, για να μην μπείτε σε πειρασμό». (Ματθ. 26:41) Με αυτόν τον τρόπο, αξιοποιούμε τη βοήθεια του Ιεχωβά και ενισχύουμε την αποφασιστικότητά μας να τον ευαρεστούμε.​—Ιακ. 4:8. w24.07 σ. 17 ¶14-16

Εκείνοι που παρέχουν εκπαίδευση είναι καλό να μιμούνται τον τρόπο με τον οποίο ο Ιεχωβά μοιράζεται τη σοφία του. Να θυμάστε ότι ο Ιεχωβά δίνει σοφία γενναιόδωρα. Παρόμοια, και εμείς μοιραζόμαστε ανεπιφύλακτα τη γνώση μας και την πείρα μας με εκείνους που τώρα μαθαίνουν. Δεν αποφεύγουμε να μοιραζόμαστε κάποιες από τις γνώσεις μας από φόβο ότι ο εκπαιδευόμενος μπορεί αργότερα να μας αντικαταστήσει. Ούτε έχουμε την άποψη: “Εμένα κανείς δεν με εκπαίδευσε! Ας τα μάθει μόνος του”. Τέτοια νοοτροπία δεν έχει θέση στον λαό του Ιεχωβά. Απεναντίας, προσφέρουμε μετά χαράς, όχι μόνο τη γνώση μας, «αλλά και τον ίδιο μας τον εαυτό» σε εκείνους που εκπαιδεύουμε. (1 Θεσ. 2:8) Ελπίζουμε ότι και εκείνοι «κατόπιν θα έχουν επαρκή προσόντα για να διδάξουν και άλλους». (2 Τιμ. 2:1, 2) Με αυτή την έννοια, μπορούμε να είμαστε μέρος ενός συνεχιζόμενου κύκλου γενναιοδωρίας ο οποίος οδηγεί σε έναν κύκλο ευτυχίας. w24.09 σ. 29 ¶12, 13

Αν νομίζετε ότι δεν έχετε καμιά εξαιρετική ικανότητα, μην αποθαρρύνεστε. Αναμφίβολα έχετε ιδιότητες που μπορούν να σας κάνουν χρήσιμο στην εκκλησία. Ίσως ωφεληθείτε αν διαβάσετε με προσευχή το σκεπτικό που αναπτύσσει ο Παύλος στα εδάφια 1 Κορινθίους 12:12-30. Τα λόγια του Παύλου δείχνουν καθαρά ότι, όπως όλοι οι υπηρέτες του Ιεχωβά, έτσι και εσείς έχετε να παίξετε έναν απαραίτητο και πολύτιμο ρόλο στην εκκλησία. Να κάνετε ό,τι μπορείτε για να είστε χρήσιμοι στον Ιεχωβά και στους αδελφούς σας. Να είστε βέβαιοι ότι οι πρεσβύτεροι θα λάβουν υπόψη τους τις ικανότητές σας σε σχέση με οποιουσδήποτε διορισμούς ίσως σας δώσουν. (Ρωμ. 12:4-8) Όλοι οι Χριστιανοί πρέπει να πλησιάζουν τον Ιεχωβά, να γεύονται χαρά δίνοντας και να θέτουν καλό παράδειγμα Χριστιανικής ζωής. w24.11 σ. 17 ¶12, 13

Η Άννα αντιμετώπιζε αρκετά προβλήματα που την έκαναν να χύνει δάκρυα λύπης. Ένα από αυτά ήταν ότι ο άντρας της είχε και άλλη μια σύζυγο, τη Φενίννα, η οποία την καταφρονούσε. Σαν να μην έφτανε αυτό, η Άννα ήταν άτεκνη ενώ η Φενίννα είχε αρκετά παιδιά. (1 Σαμ. 1:1, 2) Η Φενίννα περιγελούσε ασταμάτητα την Άννα για τη στειρότητά της. Η Άννα αναστατωνόταν τόσο πολύ ώστε «έκλαιγε και δεν έτρωγε» και ήταν «τρομερά πικραμένη» στην καρδιά. (1 Σαμ. 1:6, 7, 10) Πώς βρήκε παρηγοριά; Κάτι που τη βοήθησε ήταν το ότι πήγε στο κέντρο της αληθινής λατρείας, στη σκηνή της μαρτυρίας. Εκεί, ικέτευσε τον Ιεχωβά: “Πρόσεξε την ταλαιπωρία της υπηρέτριάς σου και θυμήσου με”. (1 Σαμ. 1:11) Ο Ιεχωβά είδε τη στενοχώρια της, άκουσε την κραυγή της και αργότερα την ευλόγησε επιτρέποντάς της να συλλάβει.​—1 Σαμ. 1:19, 20· 2:21. w24.12 σ. 21 ¶5-7

Το λύτρο μάς διδάσκει ότι ο Ιησούς νοιάζεται βαθιά για τους ανθρώπους, ιδιαίτερα για τους μαθητές του. (Ιωάν. 13:1) Για παράδειγμα, ο Ιησούς ήξερε ότι μερικές πτυχές της επίγειας διακονίας του θα ήταν πολύ δύσκολες, ιδίως ο οδυνηρός θάνατός του. Ωστόσο, δεν επιτελούσε τον διορισμό του στη γη τυπικά, διεκπεραιωτικά. Απεναντίας, ο Ιησούς κήρυττε, δίδασκε και υπηρετούσε τους άλλους με όλη του την καρδιά. Ακόμα και την ημέρα του θανάτου του, ο Ιησούς αφιέρωσε χρόνο για να πλύνει τα πόδια των αποστόλων του και για να τους πει πολλά αποχαιρετιστήρια λόγια παρηγοριάς και διδασκαλίας. (Ιωάν. 13:12-15) Έπειτα, ενώ ήταν πάνω στο ξύλο, ο Ιησούς αφιέρωσε λίγες στιγμές για να δώσει ελπίδα σε έναν ετοιμοθάνατο εγκληματία και για να διευθετήσει τη φροντίδα της μητέρας του. (Λουκ. 23:42, 43· Ιωάν. 19:26, 27) Συνεπώς, η βαθιά αγάπη του Ιησού εκφράστηκε, όχι μόνο με τον θάνατό του, αλλά και με ολόκληρη την πορεία της ζωής του στη γη. w25.01 σ. 23 ¶11

Η Αγία Γραφή χρησιμοποιεί μια λεκτική εικόνα για να μας βοηθήσει να κατανοήσουμε την ελευθερία που έρχεται από την αληθινή συγχώρηση. Λόγω της αμαρτωλής μας φύσης και των αμαρτωλών μας τάσεων, η Γραφή μάς παρομοιάζει με “δούλους της αμαρτίας”. Αλλά επειδή ο Ιεχωβά μάς συγχωρεί, είμαστε σαν δούλοι που “ελευθερώθηκαν από την αμαρτία”. (Ρωμ. 6:17, 18· Αποκ. 1:5) Ναι, χάρη στη συγχώρηση του Ιεχωβά, είμαστε πανευτυχείς σαν δούλοι που ελευθερώθηκαν. Χάρη στη λυτρωτική θυσία που προμήθευσε ο Ιεχωβά μέσω του Γιου του, λέγεται μεταφορικά ότι γιατρευτήκαμε. (1 Πέτρ. 2:24) Το λύτρο καθιστά εφικτή την πλήρη αποκατάσταση της σχέσης μας με τον Ιεχωβά, η οποία έχει υποστεί βλάβη λόγω πνευματικής ασθένειας. Όπως ένα άτομο που έχει γιατρευτεί από μια σοβαρή αρρώστια νιώθει μεγάλη χαρά, έτσι και εμείς χαιρόμαστε όταν γιατρευόμαστε πνευματικά και ανακτούμε την εύνοια του Ιεχωβά ως αποτέλεσμα της συγχώρησής του. w25.02 σ. 11 ¶16, 17

Στην παραβολή για τα τάλαντα, ο Ιησούς μίλησε για δύο δούλους οι οποίοι ήταν πιστοί στον κύριό τους και για έναν που δεν ήταν. (Ματθ. 25:14-30) Οι δύο πιστοί δούλοι αντιπροσωπεύουν τους πιστούς χρισμένους Χριστιανούς. Ο Κύριος, ο Ιησούς, τους προσκαλεί να “μπουν στη χαρά του κυρίου τους”. Λαβαίνουν την ουράνια ανταμοιβή τους, την πρώτη ανάσταση. (Ματθ. 25:21, 23· Αποκ. 20:5β) Από την άλλη πλευρά, το κακό παράδειγμα του οκνηρού δούλου αποτελεί προειδοποίηση για τους χρισμένους. Με ποια έννοια; Πρέπει να αποδειχτούν εργατικοί και επιμελείς. Όπως στην παραβολή για τις παρθένες, έτσι και στην παραβολή για τα τάλαντα ο Ιησούς δεν προείπε ότι οι χρισμένοι θα γίνονταν οκνηροί. Σκοπός του ήταν να εξηγήσει τι θα συνέβαινε αν ποτέ έχαναν τον ζήλο τους. Το αποτέλεσμα θα ήταν να μην “καταστήσουν βέβαιη για τον εαυτό τους την κλήση και την εκλογή τους”, και δεν θα τους επιτρεπόταν να μπουν στην ουράνια Βασιλεία. w24.09 σ. 23 ¶10, 12, 13

Όλοι θέλουμε να είμαστε σε θέση να καλύπτουμε τις ανάγκες μας και τις ανάγκες της οικογένειάς μας. (Εκκλ. 7:12· 1 Τιμ. 5:8) Όταν πρέπει να αποφασίσουμε αν θα δεχτούμε μια δουλειά, είναι λογικό να σκεφτούμε πόσα χρήματα θα βγάζουμε. Ωστόσο, αν αυτός είναι ο μοναδικός παράγοντας που λαβαίνει κάποιος υπόψη, τότε ίσως περπατάει κυρίως μέσω όρασης. Αν περπατάμε μέσω πίστης, θα σκεφτούμε επίσης πώς θα μπορούσε η συγκεκριμένη δουλειά να επηρεάσει τη φιλία μας με τον Ιεχωβά. Θα μπορούσαμε να αναρωτηθούμε: “Μήπως αυτή η δουλειά απαιτεί να κάνω πράγματα που μισεί ο Ιεχωβά;” (Παρ. 6:16-19) “Θα μπορούσε να σταθεί εμπόδιο στη λατρεία μου; Μήπως θα με κρατάει μακριά από την οικογένειά μου για μεγάλα χρονικά διαστήματα;” Αν η απάντηση σε τέτοια ερωτήματα είναι ναι, θα ήταν σοφό να μη δεχτούμε τη συγκεκριμένη θέση, ακόμα και αν οι δουλειές είναι δυσεύρετες. Επειδή περπατάμε μέσω πίστης, παίρνουμε αποφάσεις που φανερώνουν τη βεβαιότητά μας ότι ο Ιεχωβά με κάποιον τρόπο θα καλύψει τις ανάγκες μας.​—Ματθ. 6:33· Εβρ. 13:5. w25.03 σ. 21 ¶5, 6

Πρέπει πάντα να προσπαθούμε να βλέπουμε τους αδελφούς και τις αδελφές μας όπως τους βλέπει ο Ιεχωβά. Το κάνουμε αυτό εστιάζοντας στις θετικές τους ιδιότητες και όχι στις ατέλειές τους, οι οποίες τελικά θα εξαφανιστούν. Μπορούμε να λύνουμε οποιεσδήποτε διαφορές μεταξύ μας με πνεύμα αγάπης. Τότε ο πνευματικός παράδεισος θα ελκύει ανθρώπους που θέλουν να τους φέρονται οι άλλοι με παρόμοιο τρόπο. Ας είμαστε αιώνια ευγνώμονες για τον παράδεισο που δημιούργησε ο Ιεχωβά για εμάς. Οποιοσδήποτε θέλει να είναι αναζωογονημένος, ικανοποιημένος, ήρεμος και ασφαλής πρέπει να μπει στον πνευματικό παράδεισο και να μη φύγει ποτέ! Να προσέχετε όμως επειδή ο Σατανάς κάνει ό,τι μπορεί για να μας δελεάσει ώστε να φύγουμε. (1 Πέτρ. 5:8· Αποκ. 12:9) Δεν πρέπει να τον αφήσουμε να τα καταφέρει. Ας προστατεύουμε σθεναρά την ομορφιά, την αγνότητα και την ειρήνη του πνευματικού παραδείσου. w24.04 σ. 24, 25 ¶18, 19

Γονείς, μπορείτε να ενσταλάξετε στα παιδιά σας ζήλο για τη λατρεία του Ιεχωβά. Διδάξτε τα με τα λόγια σας και με το παράδειγμά σας ότι τα πνευματικά ζητήματα​—όπως η μελέτη της Γραφής, η παρακολούθηση των συναθροίσεων και η συμμετοχή στη διακονία αγρού​—έχουν προτεραιότητα σε σχέση με όλες τις άλλες δραστηριότητες. Διαφορετικά, τα παιδιά σας θα μπορούσαν να συμπεράνουν ότι το να είναι Μάρτυρες του Ιεχωβά είναι απλώς μια οικογενειακή παράδοση. Ως αποτέλεσμα, μπορεί να βάζουν την αληθινή λατρεία σε δεύτερη μοίρα ή ακόμα και να την εγκαταλείψουν εντελώς. Αν κάποιος έχει πάψει να υπηρετεί τον Ιεχωβά, μήπως έχει χαθεί κάθε ελπίδα για αυτόν; Όχι, επειδή μπορεί να μετανοήσει και να επιστρέψει στην αληθινή λατρεία. Για να το κάνει αυτό, ίσως χρειαστεί να καταπνίξει την υπερηφάνειά του και να δεχτεί βοήθεια από τους πρεσβυτέρους. (Ιακ. 5:14) Όποια προσπάθεια και αν χρειαστεί να κάνει για να αποκατασταθεί στην εύνοια του Ιεχωβά αξίζει και με το παραπάνω τον κόπο! w24.07 σ. 24, 25 ¶18, 19

Πώς μπορείτε να κρατήσετε αξιότιμη τη στενή γνωριμία σας; Καθώς τα αισθήματά σας γίνονται πιο έντονα, είναι φυσικό να νιώθετε μεγαλύτερη έλξη ο ένας για τον άλλον. Τι θα σας βοηθήσει να μείνετε ηθικά καθαροί; Να αποφεύγετε τις ανήθικες συζητήσεις, την απομόνωση και το υπερβολικό ποτό. (Εφεσ. 5:3) Αυτά μπορούν να διεγείρουν το πάθος και να εξασθενίσουν την αποφασιστικότητά σας να κάνετε το σωστό. Θα μπορούσατε να συζητάτε τακτικά ποια μέτρα μπορείτε να πάρετε για να κρατήσετε αξιότιμη τη στενή γνωριμία σας. (Παρ. 22:3) Κάποιες εκδηλώσεις στοργής ίσως είναι κατάλληλες καθώς προχωρεί η σχέση σας. Ωστόσο, αν αναπτυχθούν σεξουαλικές επιθυμίες, πιθανότατα θα δυσκολεύεστε να σκέφτεστε αντικειμενικά για το άλλο άτομο. (Άσμ. Ασμ. 1:2· 2:6) Επίσης, οι εκδηλώσεις στοργής μπορούν να κλιμακωθούν εύκολα και να οδηγήσουν σε ανάρμοστη διαγωγή. (Παρ. 6:27) Επομένως, από νωρίς στη σχέση σας, να συζητάτε ποια όρια θα θέσετε, σε αρμονία με τις Βιβλικές αρχές.​—1 Θεσ. 4:3-7. w24.05 σ. 29 ¶10, 11

Θέλουμε οι άλλοι να νιώθουν ότι μπορούν να υπολογίζουν σε εμάς, ιδίως σε δύσκολους καιρούς. (Παρ. 17:17) Πώς μπορούμε να αποκτήσουμε τη φήμη ότι είμαστε αξιόπιστοι; Μπορούμε να αγωνιζόμαστε να εκδηλώνουμε με σταθερότητα θεοσεβείς ιδιότητες, όπως με το να τηρούμε τις υποσχέσεις μας και να κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε για να είμαστε συνεπείς. Πώς ωφελούν οι αξιόπιστοι πρεσβύτεροι την εκκλησία; Οι ευαγγελιζόμενοι νιώθουν ασφάλεια όταν ξέρουν ότι ανά πάσα στιγμή μπορούν να επικοινωνήσουν με τους πρεσβυτέρους, όπως με τον επίσκοπο του ομίλου τους. Νιώθουν επίσης ότι έχουν καλή φροντίδα όταν ξέρουν ότι οι πρεσβύτεροι είναι πρόθυμοι να τους βοηθήσουν. Και καθώς οι πρεσβύτεροι βασίζουν τις συμβουλές τους στην Αγία Γραφή και στις εκδόσεις του πιστού δούλου και όχι στις δικές τους απόψεις, οι συλλάτρεις τους τούς εμπιστεύονται. Οι αδελφοί και οι αδελφές έχουν επιπλέον λόγους να εμπιστεύονται έναν πρεσβύτερο ο οποίος τηρεί εχεμύθεια όταν του εκμυστηρεύονται προσωπικά τους ζητήματα και ο οποίος κάνει ό,τι υπόσχεται ότι θα κάνει. w24.06 σ. 29, 30 ¶14, 15

Σήμερα, δεν μπορούμε να αναμένουμε ότι ο Ιεχωβά θα απομακρύνει όλα μας τα προβλήματα, αλλά μπορούμε να είμαστε βέβαιοι ότι θα μας στηρίζει. (Ψαλμ. 41:3) Μέσω του αγίου του πνεύματος, ο Ιεχωβά μάς δίνει δύναμη, σοφία και εσωτερική ειρήνη για να τα βγάζουμε πέρα. (Παρ. 18:14· Φιλιπ. 4:13) Επίσης, μας στηρίζει μέσω της βασισμένης στη Γραφή ελπίδας μας ότι θα δούμε όλες τις αρρώστιες να εξαλείφονται. (Ησ. 33:24) Ο Ιεχωβά έχει φροντίσει να διατηρηθούν στην Αγία Γραφή καταπραϋντικά λόγια τα οποία μπορούν να αναπτερώσουν το ηθικό μας όταν αντιμετωπίζουμε οδυνηρές καταστάσεις. (Ρωμ. 15:4) Όταν μια αδελφή στη Δυτική Αφρική διαγνώστηκε με καρκίνο, έκλαιγε συχνά. Η ίδια αφηγείται: «Ένα εδάφιο που βρίσκω ιδιαίτερα παρηγορητικό είναι το Ησαΐας 26:3. . . . Αυτό το εδάφιο με διαβεβαιώνει ότι ο Ιεχωβά μάς δίνει το είδος της εσωτερικής ειρήνης που μας βοηθάει να ελέγχουμε το πώς αντιδρούμε στις δοκιμασίες». Υπάρχει κάποιο εδάφιο που έχετε βρει ιδιαίτερα παρηγορητικό όταν αντιμετωπίζετε καταστάσεις που φαίνονται τρομερά δύσκολες, ίσως ακόμα και απελπιστικές; w24.12 σ. 24 ¶17, 18

Οι πρεσβύτεροι προσπαθούν να δείχνουν συγχωρητική στάση προς εκείνους που έχουν ξεστρατίσει. Θέλουν να επιστρέψουν αυτά τα χαμένα πρόβατα «στο σπίτι τους». (Λουκ. 15:22-24, 32) Γίνεται χαρά στον ουρανό όταν ένας αμαρτωλός επιστρέφει, και γίνεται χαρά και στη γη επίσης! (Λουκ. 15:7) Είναι σαφές ότι, όταν κάποιος αδικοπραγεί αμετανόητα, ο Ιεχωβά δεν το παραβλέπει αυτό. Ωστόσο, δεν στρέφει τα νώτα στους παραβάτες. Θέλει να επιστρέψουν. Τα αισθήματα του Ιεχωβά για τους μετανοημένους παραβάτες εκφράζονται στο εδάφιο Ωσηέ 14:4: «Θα γιατρέψω την απιστία τους. Θα τους αγαπήσω με τη θέλησή μου, επειδή ο θυμός μου έχει απομακρυνθεί». Τι ισχυρό κίνητρο για να ανταποκρίνονται οι πρεσβύτεροι σε οποιαδήποτε σημάδια μετάνοιας! Και τι ισχυρό κίνητρο για να επιστρέψουν χωρίς καθυστέρηση όσοι έχουν εγκαταλείψει τον Ιεχωβά! w24.08 σ. 28 ¶8, 9

Για να είμαστε ρεαλιστές, ίσως μερικά άτομα να μη δείχνουν πάντα εκτίμηση ή να μην την εκφράζουν. Κάποιες φορές, μπορεί να δίνουμε από τον χρόνο, τις δυνάμεις ή τους πόρους μας και κατόπιν να αναρωτιόμαστε αν ο αποδέκτης έδωσε καν σημασία σε ό,τι κάναμε. Σε μια τέτοια περίπτωση, πώς θα καταφέρουμε να μη χάσουμε τη χαρά μας ή να μην αναπτύξουμε πικρία; Θυμηθείτε, η ευτυχία που νιώθουμε όταν δίνουμε δεν εξαρτάται από την αντίδραση του άλλου ατόμου. (Πράξ. 20:35) Μπορούμε να επιλέξουμε να χαιρόμαστε όταν δίνουμε ακόμα και αν οι άλλοι φαίνεται πως δεν το εκτιμούν. Πώς μπορούμε να το κάνουμε αυτό; Εστιάστε στο να μιμείστε τον Ιεχωβά. Εκείνος δίνει καλά πράγματα στους ανθρώπους είτε το εκτιμούν είτε όχι. (Ματθ. 5:43-48) Ο Ιεχωβά υπόσχεται πως, όταν και εμείς δίνουμε “μη ελπίζοντας να πάρουμε πίσω τίποτα, η ανταμοιβή μας θα είναι μεγάλη”. (Λουκ. 6:35) Σε αυτό που ελπίζουμε να πάρουμε ίσως περιλαμβάνεται και μια έκφραση εκτίμησης. Είτε τη λάβουμε είτε όχι, ο Ιεχωβά θα μας ανταμείβει για το καλό που κάνουμε προκειμένου να βοηθήσουμε άλλους, για το ότι “δίνουμε με χαρά”.​—Παρ. 19:17· 2 Κορ. 9:7. w24.09 σ. 29 ¶14-16