Θρησκευτικός Ζήλος—Ωφέλιμος ή Επιβλαβής;
ΛΙΓΟ καιρό πριν, δυο «πολύ, πολύ θρησκευόμενες» γυναίκες στις Ηνωμένες Πολιτείες προσεύχονταν και νήστευαν για τους συγγενείς τους. Συνέχισαν να νηστεύουν μέχρις ότου πέθαναν της πείνας. Μπροστά σ’ ένα πλήθος που παρακολουθούσε, μια χήρα στην Ινδία κάηκε θεληματικά ζωντανή πάνω στην πυρά καύσης του νεκρού συζύγου της, ακολουθώντας το απαγορευμένο έθιμο των Ινδουιστών σάτι. Στην ίδια αυτή χώρα, οι άντρες τρυπούν τον εαυτό τους με γάντζους και περπατούν πάνω στη φωτιά ή σε λάμες από ξυράφια σε θρησκευτικές τελετουργίες.
Στον Καναδά πέντε θρησκευόμενες αποπειράθηκαν να βάλουν φωτιά στο σπίτι ενός θρησκευτικού ηγέτη και σε αρκετά άλλα κτίρια εξαιτίας μιας θρησκευτικής κατάρας. Στις ζούγκλες της Γουιάνας, 900 ακόλουθοι τού χαρισματικού θρησκευτικού ηγέτη Τζιμ Τζώουνς αυτοκτόνησαν μετά από εντολή του.
Σε χώρες όπως η Ιρλανδία και ο Λίβανος, ισχυρά θρησκευτικά συναισθήματα είναι η ριζική αιτία για την αιματοχυσία και τον εμφύλιο σπαραγμό. Γι’ αυτό, στα αυτιά πολλών, οι λέξεις «θρησκευτικός ζήλος» αναμφίβολα ακούγονται δυσοίωνα. Χρειαζόμαστε έναν τέτοιο ζήλο σήμερα; Δε θα ήταν καλύτερα αν οι άνθρωποι είχαν λιγότερο ζήλο για τη θρησκεία;
Ο Ιησούς ήταν ζηλωτής. Η ένταση του ζήλου του ήταν φανερή με πολλούς τρόπους. Μετά από το βάφτισμά του αφιέρωσε όλη του την ενέργεια στην εξάπλωση των καλών νέων της Βασιλείας του Θεού. Ο Ιησούς έδινε από τον εαυτό του, χωρίς να αρνείται ποτέ να βοηθήσει εκείνους που τον πλησίαζαν. Θυσίασε τις υλικές ανέσεις, απέρριψε τις προσφορές κοσμικής δόξας και, τελικά, υποβλήθηκε σε έναν αγωνιώδη και ταπεινωτικό θάνατο, δίνοντας «την ζωήν αυτού λύτρον αντί πολλών».—Ματθαίος 20:28.
Ο ζήλος τού Ιησού περιλάμβανε επίσης και ‘μίσος για την ανομία’. (Εβραίους 1:9) Έτσι θαρραλέα ξεσκέπασε τους Ιουδαίους θρησκευτικούς ηγέτες, χαρακτηρίζοντας τους σαν ‘τυφλούς οδηγούς’ και ‘υποκριτές’. (Ματθαίος 23:15, 16) Επίσης, σε δυο περιπτώσεις, έβγαλε έξω από την περιοχή τού ναού κερδοσκόπους εμπόρους, οι οποίοι πλούτιζαν σε βάρος των πιστών Ιουδαίων λάτρεων. Η πράξη αυτή θύμισε στους ακολούθους του την προφητεία: «Ο ζήλος τού οίκου σου με κατέφαγεν».—Ιωάννης 2:13-17· Ματθαίος 21:12.
Ο ζήλος τού Ιησού είχε άμεση σχέση με την εκτέλεση του θελήματος του Πατέρα του, το οποίο σήμερα μας αποκαλύπτεται στην Αγία Γραφή. Αν διαβάζετε το βιβλίο αυτό προσεχτικά, θα δείτε ότι ο Θεός ποτέ δεν απαίτησε από τους Χριστιανούς να είναι φανατικοί, να αυτοκτονούν ή να επιφέρουν πάνω τους ή στους άλλους αχρείαστα παθήματα. Ποτέ αυτός ο ζήλος δεν εκδηλώθηκε με ‘αυτοεπιβεβλημένη μορφή λατρείας και ψεύτικη ταπεινοφροσύνη, δηλαδή κακομεταχείριση του σώματος’.—Κολοσσαείς 2:23.
‘Το μίσος’ τού Ιησού ‘για την ανομία’ δεν τον οδήγησε στο να κάνει επανάσταση ή αιματοχυσία. Πράγματι, ενώ με ειλικρίνεια ξεσκέπασε τις αμαρτίες των Ιουδαίων ηγετών, αναγνώρισε τη θέση τους στο Ιουδαϊκό έθνος και έδωσε στους ακολούθους του την καλοϊσορροπημένη συμβουλή: «Επί της καθέδρας τού Μωυσέως εκάθησαν οι γραμματείς και οι Φαρισαίοι. Πάντα λοιπόν όσα αν είπωσι προς εσάς να φυλάττητε, φυλάττετε και πράττετε, κατά δε τα έργα αυτών μη πράττετε· επειδή λέγουσι και δεν πράττουσι».—Ματθαίος 23:2, 3, 13-36.
Ούτε ο Ιησούς αντεκδικήθηκε αυτή την ομάδα παρ’ ότι γνώριζε ότι μερικοί απ’ αυτούς επιδίωκαν να τον σκοτώσουν. Όταν μεμονωμένοι Φαρισαίοι πλησίασαν τον Ιησού, έδειξε καλοσύνη σ’ αυτούς όταν τα κίνητρα τους ήταν καλά. Στη διάρκεια μιας συζήτησης με ένα Φαρισαίο, το Νικόδημο, ο Ιησούς είπε μερικά από τα λόγια του που τα θυμόμαστε περισσότερο από άλλα: «Διότι τόσον ηγάπησεν ο Θεός τον κόσμον, ώστε έδωκε τον Υιόν αυτού τον μονογενή, δια να μη απολεσθή πας ο πιστεύων εις αυτόν, αλλά να έχη ζωήν αιώνιον».—Ιωάννης 3:16.
Ο Ιησούς ήταν πάντα πρόθυμος να βοηθήσει τους ανθρώπους. Ωστόσο, μισούσε τις εσφαλμένες πράξεις, όπως ήταν η κερδοσκοπία, η απληστία, η καταπίεση των φτωχών, η ανηθικότητα, η κλοπή και ο φόνος. Ο Ιησούς, παρ’ ότι ζηλωτής, δεν ξέχασε την ανθρώπινη καλοσύνη. Σε μια περίπτωση, ένα πλήθος είχε ακολουθήσει τον Ιησού επί μερικές μέρες. Το πρακτικό του ενδιαφέρον για αυτούς φάνηκε όταν, «σπλαγχνισθείς δια το πλήθος», τους παρέσχε θαυματουργικά τροφή.—Ματθαίος 15:32-38.
Γι’ αυτό, ο Ιησούς είχε ζήλο για ωφέλιμα πράγματα. Τόνιζε το σεβασμό για τους γονείς, τη συγχωρητικότητα και την αγάπη. Στην επί του Όρους Ομιλία του, καθόρισε έναν εκπληκτικά υψηλό κανόνα όταν είπε: «Ηκούσατε ότι ερρέθη, Θέλεις αγαπά τον πλησίον σου και μίσει τον εχθρόν σου. Εγώ όμως σας λέγω, Αγαπάτε τους εχθρούς σας, . . . και προσεύχεσθε υπέρ εκείνων, οίτινες σας . . . κατατρέχουσι».—Ματθαίος 5:43, 44.
Στον σημερινό κόσμο, που σπαράσσεται από εντάσεις και μίση, τα ισχυρά θρησκευτικά αισθήματα που ενθαρρύνουν τη διαμάχη, την επανάσταση και την έχθρα είναι ασφαλώς επιβλαβή. Ωστόσο, ένας ισορροπημένος, αλλά έντονος ζήλος όπως εκείνος που είχε ο Ιησούς για την εκτέλεση του θελήματος του Θεού, καλλιεργώντας τις θεοειδείς ιδιότητες και υπηρετώντας τον πλησίον μας, ασφαλώς θα είναι υποβοηθητικός.
Υπάρχει τέτοιος ζήλος σήμερα; Και βέβαια, υπάρχουν άνθρωποι που προσπαθούν να μιμηθούν το ζήλο τού Ιησού. Αυτοί εργάζονται με τη βοήθεια του πνεύματος του Θεού στο να είναι ‘ζηλωτές για αυτό που είναι καλό’.—1 Πέτρου 3:13.
Ένα σχόλιο στη Ντέηλυ Τέλεγκραφ του Λονδίνου έδειξε πώς τους έχει επηρεάσει αυτό σε ένα μέρος του κόσμου. Έλεγε: «Οι Μάρτυρες του Ιεχωβά έχουν δείξει, σ’ όλη την Αφρική, ότι είναι αξιοπρεπείς, εύτακτοι πολίτες που ζουν με υψηλό ηθικό κώδικα. . . . Η αίρεση καλλιεργεί σαν συνήθεια τη λιτότητα, την ακρίβεια, την εντιμότητα και την υπακοή».
Μια κύρια όψη του θρησκευτικού ζήλου των Μαρτύρων σχολιάζεται στις εξής παρατηρήσεις: «Οι Μάρτυρες του Ιεχωβά έχουν κυριολεκτικά καλύψει τη γη με τη μαρτυρία τους. . . . Θα μπορούσε αληθινά να ειπωθεί ότι καμιά μεμονωμένη θρησκευτική ομάδα στον κόσμο δεν επέδειξε περισσότερο ζήλο και επιμονή στην προσπάθεια να εξαπλώσει τα καλά νέα τής Βασιλείας απ’ όσο οι Μάρτυρες του Ιεχωβά».—Κι Αυτοί Επίσης Πιστεύουν, του Κ. Σ. Μπρέηντεν.
Χωρίς αμφιβολία, ο Χριστιανικός ζήλος βοηθάει με πολλούς τρόπους. Ο ζήλος αυτός μπορεί να βοηθήσει ένα άτομο να διακρατήσει υψηλούς κανόνες. Μπορεί να του δώσει μια ελπιδοφόρα άποψη που λίγοι διαθέτουν σήμερα. Ο θρησκευτικός αυτός ζήλος δεν είναι απλώς υποβοηθητικός· για ένα ειλικρινές άτομο, είναι ο καλύτερος τρόπος ζωής.
[Πρόταση που τονίζεται στη σελίδα 16]
Ο Θεός ποτέ δεν απαίτησε να επιφέρουν οι Χριστιανοί παθήματα πάνω στον εαυτό τους
[Πρόταση που τονίζεται στη σελίδα 17]
Ο χριστιανικός ζήλος ποτέ δε θα πρέπει να υποκινεί επανάσταση η αιματοχυσία
[Πρόταση που τονίζεται στη σελίδα 17]
Οι χριστιανοί πρέπει να είναι ‘ζηλωτές για αυτό που είναι καλό’