Διεγείρει ο Ζήλος Σας τους Αδελφούς Σας;
«Ο ζήλός σας διήγειρε πολλούς.»—2 Κορ. 9:2.
1, 2. Ποια γεγονότα αποδεικνύουν ότι οι άνθρωποι εξακολουθούν να έχουν ικανότητα για ζήλο;
ΤΑ ΠΡΟΣΦΑΤΑ χρόνια, ειδικά από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, ο ενθουσιασμός για τα θρησκευτικά ιδρύματα του «Χριστιανικού κόσμου» έχει αισθητά μειωθή, και ιδιαιτέρως μεταξύ της νεολαίας του κόσμου. Τα κενά στασίδια εκκλησιών εκλιπαρούν, ενώ τα αθλητικά γήπεδα πλημμυρίζουν καθώς φαίνεται με ανώτατα όρια θεατών τα Σάββατα και τις Κυριακές, που είναι οι καθωρισμένες από τον «Χριστιανικό κόσμο» ημέρες για την λατρεία του Θεού. Φανατικοί φίλαθλοι, από τους οποίους πολλοί είναι τακτικοί εκκλησιαζόμενοι, αψηφούν την κακοκαιρία και κάθε είδους ενοχλήσεις, ταξιδεύουν συχνά μεγάλες αποστάσεις και πληρώνουν εξωφρενικές τιμές για να εξασφαλίσουν είσοδο στ’ αγωνίσματα. Έτσι μπορούν να ενθαρρύνουν τις ομάδες των για νίκη ή να τις παρηγορήσουν σε περίπτωσι ήττης.
2 Μερικοί φανατικοί νεαροί μπορούν ν’ απαριθμήσουν κατά λέξιν ατελείωτες στατιστικές για κάθε παίκτη και με χαρά να σας παράσχουν κάθε πληροφορία που θέλετε να μάθετε για το σπορ. Τόσο μεγάλος υπήρξε ο ενθουσιασμός για ανταγωνιστικά σπορ στα πρόσφατα χρόνια, ώστε σε μερικές χώρες παρέστη ανάγκη ν’ ανεγερθούν πελώριοι τοίχοι γύρω από το αθλητικό γήπεδο, μερικοί μάλιστα με χανδάκια γεμάτα νερό, για ν’ αποθαρρύνουν τα ενθουσιώδη πλήθη από το να κάμουν έφοδο εναντίον αυτών των φραγμών και να τα εμποδίσουν από το να εισορμήσουν στο γήπεδο και ίσως να προκαλέσουν βλάβη στους παίκτας. Είναι καταφανές ότι οι άνθρωποι εξακολουθούν να έχουν ικανότητα για ακαταμάχητο ζήλο, αλλά η θρησκεία δεν είναι εκείνο που διεγείρει τις καρδιές των δεν νομίζετε;
3. Στην Αγγλία, τι διεγείρει ενθουσιασμό μεταξύ πολλών από τη νεολαία;
3 Στην Αγγλία, οι Μπητλς ανεκηρύχθησαν ως πιο δημοφιλείς από τον Ιησού Χριστό μεταξύ της νεολαίας της προ-εφηβικής ηλικίας. Η παλαιά θρησκεία κατά κοινήν ομολογία έχει πεθάνει. Τώρα υπάρχει μια νέα θρησκεία. Είναι η θρησκεία του νεαρού πλήθους, με νέους ήχους. Ο Τζων Λέννον ένας από τους Μπητλς, αναγνωρίζοντας αυτή τη ριζική μεταβολή στον κόσμο, ανήγγειλε: «Η Χριστιανοσύνη θα παρέλθη. Θα εξαφανισθή και θα συμπτυχθή. Εμείς είμεθα πιο δημοφιλείς από τον Ιησού τώρα.» Μια νεαρή κόρη υποστηρίζοντας το μέρος του ερώτησε: «Βλέπετε καμμιά νέα να βάζη τις φωνές μπροστά σε μια εικόνα του Χριστού όπως φωνάζουν μπροστά στην εικόνα των Μπητλς;» Πολύ φυσικά όχι. Όπως ο μικρόσωμος Ζακχαίος αναρριχήθηκε κάποτε σε μια συκομορέα για να ιδή καλύτερα τον Ιησού Χριστό, έτσι σήμερα νεαρά παιδιά παρατάσσονται στις στέγες για να ιδούν καλύτερα εκείνους που διεγείρουν τις καρδιές των. Ένα κορίτσι μόλις είδε τους Μπητλς φώναξε: «Θεέ μου! Θεέ μου! Δεν μπορώ ν’ ανθέξω. Δεν μπορώ ν’ ανθέξω.» Ο «Θεός» ήταν στα χείλη της, αλλά δεν ήταν ένας διάκονος του Θεού ή το άγγελμα του Χριστού που είχε διεγείρει την καρδιά της.—Λουκ. 19:2-8.
4. Ποια ερωτήματα τίθενται, και γιατί;
4 Τι έχει συμβή στη Χριστιανική θρησκεία, η οποία κάποτε διήγειρε τις καρδιές ανδρών ώστε ν’ αφήσουν τον πατέρα και τη μητέρα των, την εργασία των, ν’ αναρριχώνται σε δένδρα, ακόμη και ν’ απαρνούνται τον εαυτό των χάριν του Χριστού. Πού είναι εκείνος ο επαναστατικός ζήλος, ο οποίος κάποτε εκέντριζε τον κόσμο; Πού είναι οι άνθρωποι, τους οποίους κάποτε κατηγορούσαν ότι ανεστάτωναν την οικουμένην; (Πράξ. 17:6) Χωρίς ζηλωτάς διακόνους, δεν μπορεί να υπάρξη θρίαμβος της Χριστιανοσύνης, ούτε έργα Χριστιανικής πίστεως που ν’ ανταμειφθούν. Αλλά πού μπορεί να βρεθή σήμερα ένας τέτοιος ζήλος;
ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΖΥΜΗ ΣΤΟΝ «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟ ΚΟΣΜΟ»
5, 6. Σε ποια κατάστασι βρίσκεται η θρησκεία του «Χριστιανικού κόσμου», όπως βεβαιώνεται από τον κλήρο του;
5 Μέσα στον «Χριστιανικό κόσμο» υπάρχουν περισσότερες αποδείξεις για μια θνήσκουσα θρησκεία παρά για μια δυναμική Χριστιανοσύνη. Ο Ευαγγελικός Μπίλυ Γκραμ εβεβαίωσε ότι οι εκκλησίες του «Χριστιανικού κόσμου» παραπαίουν σε μια τραγική σύγχυσι. «Αν έχωμε χάσει τον ενθουσιασμό μας για τον Χριστό,» είπε, «αυτό οφείλεται στο ότι η πίστις μας έχει παύσει να σημαίνη πολλά για μας.» Ο Δρ Καρλ Φ. Χ. Χένρυ, ευαγγελικός θεολόγος, είπε ότι ο φιλελεύθερος Προτεσταντισμός «έχει χάσει πολύ από την ευαγγελική του δραστηριότητα.» Και φαίνεται ότι δεν υπάρχει αντίρρησις γι’ αυτό. Στις 31 Οκτωβρίου 1966, ενώ οι κώδωνες των εκκλησιών στο διηρημένο Βερολίνο εσήμαιναν για ν’ αναγγείλουν την Ημέρα της Μεταρρυθμίσεως, πολλοί σύνεδροι αναφέρεται ότι ικέτευαν τον Θεό «να εμφύσηση το πνεύμα της Μεταρρυθμίσεως μέσα στη Χριστιανική εκκλησία άλλη μια φορά.» Αλλά το πνεύμα του Θεού είναι καταφανές ότι έχει εγκαταλείψει αυτό το σώμα χωρίς πνοή.
6 Ο Προτεσταντισμός είναι χωρίς τον ζήλο του πρώτου αιώνος. Ένας Διαμαρτυρόμενος εκκλησιαστικός ηγέτης στην Αμερική ωμολόγησε τα εξής: «Η Χριστιανική εκκλησία πεθαίνει σ’ όλο τον κόσμο.» Περιέγραψε τους καθ’ ομολογίαν Χριστιανούς ως «επηρμένους, γεμάτους μίσος [και] φανατικούς.» Ο «Πατήρ» Μπόυντ, Επισκοπελιανός ιερεύς των νυκτερινών κέντρων, είπε ότι ‘η εκκλησία του είναι ετοιμοθάνατη.’ Στην Αγγλία, η θρησκεία περιγράφεται ως να βρίσκεται «στην ολισθηρή κατωφέρεια. . . . Ο λαός έχει εγκαταλείψει την εκκλησία,» είπε ένας Επισκοπελιανός διάκονος. Και προχώρησε για να πη: «Το ίδιο θα συμβή κι εδώ στην Αμερική και αυτό θα καταστρέψη την εκκλησία.»
7. Ποιος είναι υπεύθυνος για τις χωρίς ζωή θρησκείες του «Χριστιανικού κόσμου»;
7 Ποιος είναι υπεύθυνος γι’ αυτή την χωρίς ζωή κατάστασι που υπάρχει στη θρησκεία του «Χριστιανικού κόσμου»; Τι την έχει προκαλέσει; Ένας Μεθοδιστής ηγέτης από το Νάσβιλ, Τέννεσση, εδήλωσε ότι υπάρχει «πάρα πολλή νωθρότης» στην εκκλησία. Κατηγόρησε ότι «ένα μέρος της είναι απλώς σαφής πλαστότης και υπάρχει πάρα πολύς συμβιβασμός και μετριότης ώστε να αισθάνεται ένας άνετα.» Ο πρώην Επισκοπελιανός Επίσκοπος Πάικ είπε: «Επί 2.000 χρόνια χρησιμοποιούμε διπλή γλώσσα. Δεν είναι περίεργο ότι ευρισκόμεθα σε σύγχυσι.» Ένας εξέχων Πρεσβυτεριανός μη κληρικός εδήλωσε προσφάτως: «Πλείστοι διάκονοι είναι τόσο παρωδηγημένοι, τόσο μακριά από τη βάσι και τόσο γεμάτοι από φιλελευθέρα και ανθρωπιστική σκέψι ώστε αποδεικνύονται κάθε μέρα πιο ανάξιοι στους ενορίτας των.»
8. Ποιος παράγων ωδήγησε στην απώλεια της πίστεως και του θρησκευτικού ζήλου;
8 Η δήλωσίς του πιθανόν να υπεκινήθη από την πρόσφατη ενέργεια της Γενικής Συνελεύσεως της Ηνωμένης Πρεσβυτεριανής Εκκλησίας, η οποία υιοθέτησε μια νέα ομολογία πίστεως για το δόγμα της. Αυτή η ομολογία απορρίπτει την άποψι της Αγίας Γραφής ως του «αλανθάστου» λόγου του Θεού. Πολλοί κληρικοί και καθηγηταί θεολογικών σχολών αμφισβητούν την αξιοπιστία του Λόγου του Θεού της Αγίας Γραφής. Ενθαρρύνουν μια «απομυθολογοποίησι» της Αγίας Γραφής. Στην ουσία έχουν αυτοδιορισθή ως κριταί για να καθορίσουν αυτοί ποιες διδασκαλίες της Βίβλου είναι «πιθανές.» Αναφέρουν την παρθενική γέννησι ως μύθον. Η σύγχρονος επιστήμη πιστεύει ότι η γέννησις ενός βρέφους από μια παρθένο είναι αδύνατη. Επομένως, λέγουν με το δικό των τρόπο σκέψεως, η Μαρία δεν ήταν καθόλου παρθένος. Όταν, όμως, αμφιβάλλουν για την παρθενική γέννησι, τι τους συγκρατεί από το ν’ αμφιβάλλουν για τον Χριστό ως τον Υιό του Θεού, για την ανάστασι των νεκρών, ή ακόμη για την ύπαρξι του ιδίου του Θεού; Η στάσις εκείνων, οι οποίοι βλέπουν ένα μεγάλο μέρος της Γραφής ως μύθους, είναι ότι, μολονότι τμήματα της πιθανόν να είναι θεόπνευστα, το υπόλοιπο είναι απλώς αβάσιμος απόδειξις ατελών ανθρώπων. Αλλά, αν αυτή η άποψις ληφθή υπ’ όψιν και γίνη δεκτή, τότε η Αγία Γραφή, η πηγή της Χριστιανικής δυνάμεως, του ζήλου και του ενθουσιασμού, καθίσταται άχρηστη. Ακόμη και ο άνθρωπος, η αμαρτία και ο Θεός γίνονται απλώς θεωρίες θνητών ανθρώπων.
9. Με ποιο τρόπο οι κληρικοί έχουν αραιώσει τον Λύγο του Θεού, και με ποιο αποτέλεσμα;
9 Αλλά μήπως δεν είναι αυτό που έχει συμβή στον «Χριστιανικό κόσμο»; Ο Δρ Λέσλυ Ουέδερχεντ, πρώην πρόεδρος της Μεθοδιστικής Συνελεύσεως, λέγει ότι θα ήθελε να λογοκρίνη την Αγία Γραφή. Ο Ι. Κ. Ουώνσυ, εφημέριος της Αγγλικανικής Εκκλησίας του Γούντφορντ νοτίου Αγγλίας, είπε ότι η Βίβλος περιέχει χωρία «πνευματικών απορριμμάτων» και «δηλητηρίου» για τον λαό. Ένας Επισκοπελιανός επίσκοπος λέγει ‘δεν υπάρχει άγιον πνεύμα, ούτε παρθενική γέννησις, ούτε ανάστασις και ότι δεν είναι ούτε καν βέβαιος για την παντοδυναμία του Θεού.’ Ένας Αγγλικανός διάκονος, προϊστάμενος του τμήματος θρησκευτικών μελετών του Πανεπιστημίου της Βρεττανικής Κολομβίας, εδήλωσε: «Ο Θεός δεν είναι απαραίτητος.» «Όλες οι επιστήμες—περιλαμβανομένων και των θρησκευτικών σπουδών—ενεργούν χωρίς την προϋπόθεσι Θεού. Αν μπορή να υπάρξη γνώσις χωρίς Θεό, τότε μπορεί να υπάρξη και ζωή.» Ο ραββίνος Τζόελ Γκουρ είπε στους σπουδαστάς του Κολλεγίου Γυναικών του Πανεπιστημίου του Σαν Ντιέγκο, στις 22 Οκτωβρίου 1966: «Δεν πιστεύομε στο πρωταρχικό αμάρτημα. Πιστεύομε ότι ο άνθρωπος αμαρτάνει όπως αμάρτησε ο Αδάμ, όχι επειδή αυτός αμάρτησε,» παρά τα όσα αντίθετα λέγει η Αγία Γραφή. (Ρωμ. 5:12· 1 Κορ. 15:22) Αυτό το αραίωμα του Λόγου του Θεού με ανθρώπινη θεωρία και ανοησία δεν παρήγαγε μια δυναμική Χριστιανοσύνη. Διότι μια αραιωμένη Χριστιανοσύνη δεν είναι καθόλου Χριστιανοσύνη. Είναι ψευδής θρησκεία, κενή από κάθε μεταμορφωτική δύναμι.
10. Ποια επονείδιστη ηθική κατάστασι παρήγαγε αυτή η αραίωσις;
10 Μια αραιωμένη θρησκεία παρήγαγε στον «Χριστιανικό κόσμο» μια αραιωμένη ηθική, η οποία δεν είναι καθόλου ηθική. Επεδοκίμασε την ανοχή του κακού, το οποίο είναι καθ’ εαυτό κακό. Ο Ρόμπερτ Ο. Γουντ, διάκονος της Ηνωμένης Εκκλησίας του Χριστού (σώμα το οποίο διεμορφώθη στις Ηνωμένες Πολιτείες με την ένωσι των Εκκλησιών Κογκρεγκασιοναλιστικής, Ευαγγελικής και Ρεφορμιστικής), είπε: «Το ηθικό βάρος της ομοφυλοφιλίας δεν είναι καθόλου μεγαλύτερο από το να είναι ένας αριστερόχειρ.» «Ο γάμος» μεταξύ δύο ομοφυλοφίλων θεωρείται ηθικός από αυτόν τον λειτουργό και λέγει ότι αυτός θα τελούσε μια τέτοια θρησκευτική τελετή. Αρχηγοί θρησκείας υποστηρίζουν τη νομιμοποίησι ομοσεξουαλικών πράξεων μεταξύ ενηλίκων αρρένων, επιδοκιμάζουν σεξουαλικές σχέσεις έξω από τον γάμο, και χλευάζουν ουσιαστικώς κάθε θεμελιώδη ηθική αρχή της Αγίας Γραφής, η οποία αποτελεί τη βάσι για Χριστιανική πίστι και ζήλο. Τι είδους μέλη μπορούν λογικώς ν’ αναμένωνται από τέτοια νωθρή, αδρανή, χωρίς πίστι ηγεσία;
11. Πώς εξέφρασε το ενδιαφέρον του ένας όμιλος Πρεσβυτεριανών λαϊκών;
11 Ένας όμιλος Πρεσβυτεριανών λαϊκών εξήγησε το ενδιαφέρον του ως εξής: «Το έγκυρο άγγελμα της σωτηρίας, το οποίο έχει δύναμι ν’ αλλάξη τις καρδιές των ανθρώπων, διακηρύττεται από τις Άγιες Γραφές. Αλλά οι άνθρωποι, οι οποίοι αμφιβάλλουν για την πλήρη ακεραιότητα και αυθεντία της Γραφής, χάνουν γρήγορα την εμπιστοσύνη των στο άγγελμά της. Διαθέτουν χρόνο να μελετήσουν «για» τη Γραφή ενώ η γνώσις του ιδίου του Λόγου παραμελείται. Ακόμη και τα σεμινάριά μας σμικρύνουν τόσο τη διδασκαλία της Βίβλου ώστε η σπουδαιότης των Γραφών εγκαταλείπεται συχνά σε αμφιβολία. . . . Οι άνθρωποι πεινούν και διψούν για ένα έγκυρο άγγελμα σωτηρίας. Εκείνοι που υποτιμούν την εγκυρότητα της Γραφής ως ενός μίγματος αληθείας και πλάνης θα απογοητεύσουν αυτή τη γενεά.» Ο Θεός δεν εμπαίζεται. Η θεία αρχή είναι: ‘θερίζομε ό,τι σπείρομε.’ (Γαλ. 6:7) Η ηθική και πνευματική κατάπτωσις αυτής της γενεάς πρέπει να βαρύνη τους άμβωνας και τα σεμινάρια, όπου αμφισβητείται η αυθεντικότης της Αγίας Γραφής ως του Λόγου του Θεού.
12. Ποιοι υπήρξαν οι καρποί της κενής, ιεροτελεστικής θρησκείας;
12 Όταν οι οχλαγωγίες εμαίνοντο στο Σικάγο, Ιλλινόις, το 1966, έγινε με τρομερό τρόπο καταφανής η αποτυχία της Ρωμαιο-Καθολικής Εκκλησίας να διδάξη τις αρχές της Γραφής, φυλετική δικαιοσύνη και ανθρωπίνη αξιοπρέπεια. Ρωμαιο-Καθολικοί εστρέφοντο εναντίον αλλήλων. Μια μοναχή την έρριξαν κατά γης με μια πέτρα. «Είναι θλιβερό να σκεπτώμεθα ότι δεν τους διδάξαμε κάτι καλύτερο,» είπε. Ένας άνδρας φώναξε σ’ ένα ιερέα ο οποίος εβάδιζε με μια Νέγρα δίπλα του: «Αι, πάτερ, μήπως κοιμάσαι μαζί της;» Ένας ιερεύς με αντιληπτικότητα που ζούσε σε μια από τις περιοχές οι οποίες υπέστησαν επίθεσι από τον όχλο είπε: «Επί πολλά χρόνια πλείστες από τις ενορίες μας εδώ εκήρυτταν κενές τελετουργίες, κανόνες και περιορισμούς. Ελάβαμε αυτό που ζητούσαμε.» Με άλλους λόγους, εθέρισαν σε οχλαγωγίες και ύβρεις ό,τι είχαν σπείρει με κενές τελετουργίες. Στον Παναμά, ένα πλήθος απείλησε να λυντσάρη μοναχές και ιερείς ομοίως αν δεν τους επετρέπετο να παίξουν τυχερά παιγνίδια και να χορέψουν. Αυτοί οι άνθρωποι, οι οποίοι ήλθαν στο Πορτομπέλο να εορτάσουν τις ετήσιες Ρωμαιο-Καθολικές εορτές του Μαύρου Χριστού, έψαλλαν: «Θέλομε το αίμα του ιερέως.» Αυτοί οι άνθρωποι είχαν ζήλο, αλλά είναι προφανές ότι αυτό δεν είναι ο ζήλος της Χριστιανοσύνης του πρώτου αιώνος. Ομοιάζει περισσότερο με τον ζήλο εκείνων οι οποίοι εκάρφωσαν επί του ξύλου στον Γολγοθά τον Υιόν του Θεού, παρά με τον ζήλο εκείνων οι οποίοι τον ακολούθησαν.
ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΟΣ ΤΩΝ ΖΗΛΩΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ
13, 14. Πώς διάφοροι συγγραφείς έχουν διαπιστώσει την παρουσία Χριστιανοσύνης με ζήλο στη γη, και με ποιον όμιλο;
13 Μήπως αυτό σημαίνει ότι δεν υπάρχει γεμάτη ζήλο εκπροσώπησις της Χριστιανοσύνης στη γη σ’ αυτή την εποχή; Όχι, δεν σημαίνει καθόλου αυτό. Η Χριστιανοσύνη εκπροσωπείται καλώς στη γη σήμερα, και μάλιστα με ζήλο. Σ’ όλη τη γη υπάρχουν ένα εκατομμύριο και πλέον Χριστιανοί, οι οποίοι ανταποκρίνονται με ζήλο στο επείγον των καιρών μας, και προσφέρουν προθύμως τον εαυτό των ως διάκονοι του Θεού. Εξαγγέλλουν τα αγαθά νέα της βασιλείας του Θεού ως μαρτυρία σ’ όλα τα έθνη πριν από το τέλος αυτού του συστήματος πραγμάτων. (Ματθ. 24:14) Ο Τσαρλς Σ. Μπράντεν, στο βιβλίο του Και Αυτοί Πιστεύουν, προσδιορίζει για μας ποιοι είναι αυτοί. Γράφει: «Μπορεί πραγματικά να λεχθή ότι κανένας θρησκευτικός όμιλος στον κόσμο δεν εκδηλώνει περισσότερο ζήλο και επιμονή από τους Μάρτυρας του Ιεχωβά στην προσπάθεια για διάδοσι του ευαγγελίου της Βασιλείας.» Αυτοί εκδηλώνουν μια γεμάτη ζήλο διακονία συμμετοχής, μια διακονία η οποία λέγει περισσότερα από απλώς, «πιστεύω.»
14 Ο Λούις Κάσσελς συντάκτης θρησκευτικών ειδήσεων είχε επίσης να πη τα εξής για τους μάρτυρας του Ιεχωβά: «Το σπουδαίο ποσοστό αυξήσεώς των είναι αποτέλεσμα ενός ζήλου για ευαγγελισμό ο οποίος κάνει να αισχύνωνται οι εγκαθιδρυμένες εκκλησίες. Κάθε Μάρτυς θεωρείται ως ένας χειροτονημένος διάκονος, και αποστέλλεται να κρούση κώδωνες θυρών, να διαθέση έντυπη ύλη στις γωνίες των οδών και να κηρύττη το άγγελμα [της Βασιλείας] σε όσο το δυνατόν περισσοτέρους ανθρώπους. . . . Πίσω από αυτό το πάθος να κερδίσουν άτομα που θα μεταστραφούν υπάρχει η σταθερή πεποίθησις των Μαρτύρων ότι το τέλος της ανθρωπίνης ιστορίας επίκειται. Το αναμένουν να έλθη οποιαδήποτε ώρα, και σχεδόν με βεβαιότητα μέσα στα προσεχή 10 χρόνια.»
15, 16. Πώς έχουν ομιλήσει θρησκευτικοί παρατηρηταί για τον ζήλο των μαρτύρων του Ιεχωβά;
15 Θρησκευτικοί παρατηρηταί αναγνωρίζουν ότι υπάρχει ένας γεμάτος ζήλο όμιλος ανθρώπων στη γη, οι οποίοι ίστανται υπέρ των Χριστιανικών αρχών και οι οποίοι υποστηρίζουν τις αρχές της Γραφής στην ίδια τη ζωή των. «Θαυμάζομε τον ζήλο των Μαρτύρων, και συχνά ευχόμεθα και οι δικοί μας Καθολικοί να ήσαν διαποτισμένοι μ’ ένα παρόμοιο αποστολικό πνεύμα.» Αλλά το να επιθυμή μόνο ένας δεν κάνει ζηλωτάς Χριστιανούς, όπως θα έπρεπε να γνωρίζουν οι Ρωμαιο-Καθολικοί ηγέται.
16 Μία από τις αποδείξεις που προσδιορίζουν την ταυτότητα των αληθινών Χριστιανών είναι ο διωγμός που υφίσταται εξαιτίας του ζήλου των να κηρύττουν. Ένα Προτεσταντικό έντυπο, το Αλαμπάμα Μπάπτιστ, έλεγε σ’ ένα κύριο άρθρο του: «Σ’ όλο τον κόσμο ακούομε γι’ αυτό το δόγμα [τους μάρτυρας του Ιεχωβά] ότι διώκονται. . . . Φυσικά η μόνη αιτία για την επίθεσι που υφίστανται είναι ότι έχουν μια γεμάτη ζήλο πίστι στις Γραφικές διδασκαλίες των. Τουλάχιστον μπορούσαμε να πούμε τούτο υπέρ αυτών, ότι είναι ζηλωταί στις πεποιθήσεις των και τις ενέργειες των ώστε ν’ αντέχουν στο διωγμό.» Οι Βιβλικοί συγγραφείς υποδεικνύουν ότι χαρακτηριστικό της αληθινής Χριστιανοσύνης θα ήταν ο ζήλος, μια ιδιότης η οποία κατά κοινή ομολογία είναι καταφανής στη ζωή των μαρτύρων του Ιεχωβά.
ΖΗΛΟΣ Ο ΟΠΟΙΟΣ ΕΚΔΗΛΩΝΕΤΑΙ ΚΑΙ ΣΥΝΤΗΡΕΙΤΑΙ
17. Πώς ο ζήλος των μαρτύρων του Ιεχωβά μπορεί να χαρακτηρισθή ως γνήσιος Χριστιανικός ζήλος;
17 Αλλά πώς μπορούμε να εξακριβώσωμε ότι ο ζήλος των μαρτύρων του Ιεχωβά είναι ο γνήσιος ζήλος της Χριστιανοσύνης; Ο Χριστιανός απόστολος Παύλος είπε ότι ο ζήλος φαίνεται στους καρπούς του πνεύματος του Θεού. (Γαλ. 5:22, 23) Εκδηλώνεται στη Χριστοειδή προσωπικότητα ενός Χριστιανού. Ένας ζηλωτής Χριστιανός δεν ‘συμμορφώνεται με τον αιώνα τούτον [σύστημα πραγμάτων, ΜΝΚ].’ Έχει μεταμορφώσει τη διάνοιά του, ώστε να δοκιμάζη τι είναι «το θέλημα του Θεού το αγαθόν και ευάρεστον και τέλειον.» Ο γνήσιος Χριστιανικός ζήλος ‘αποστρέφεται το πονηρόν,’ ‘έχει αγάπην ανυπόκριτον,’ ‘είναι φιλόστοργος δια της φιλαδελφίας,’ ‘είναι άοκνος εις το έργον του Θεού,’ ‘είναι κατά το πνεύμα ζέων,’ ‘δουλεύει τον Ιεχωβά,’ ‘χαίρει εις την ελπίδα,’ ‘υπομένει εις την θλίψιν,’ ‘προσκαρτερεί εις την προσευχήν,’ δείχνει ενδιαφέρον για τις Χριστιανικές ευθύνες και χαρακτηρίζεται από μια ακλόνητη ηθικήν πιστότητα.—Ρωμ. 12:1, 2, 9-12, ΜΝΚ· Γαλ. 2:20.
18. Με ποιο τρόπο συντηρείται ο Χριστιανικός ζήλος;
18 Ο γνήσιος ζήλος δεν στηρίζεται ποτέ σε φυσικές πηγές συντηρήσεως για συνέχισι. Αυτός ο ζήλος έχει την πηγή του στην αμάραντη πίστι στον Ιεχωβά Θεό, στον Λόγο του και στους σκοπούς του. Η αγάπη για τον Θεό και για τον πλησίον είναι εκείνο που εμπνέει τον ζήλο. Βρίσκει υποστήριξι στο ότι είναι σ’ επαφή με το άγιο πνεύμα του Θεού. Το πνεύμα του ανθρώπου συλλαμβάνει πυρ από το πνεύμα του Θεού και λάμπει με έντασι καθώς πλησιάζει περισσότερο στην Πηγή κάθε ενεργείας, δηλαδή, τον Ιεχωβά. (Ησ. 40:26) Ο συγγραφεύς του βιβλίου των Παροιμιών εξέφρασε θαυμάσια αυτό το σημείο, με τα εξής λόγια: «Λύχνος του Ιεχωβά είναι το πνεύμα του ανθρώπου.» (Παροιμ. 20:27, ΜΝΚ) Αυτός ο λύχνος δεν θα σβήση ποτέ εφ’ όσον παραμένει σ’ επαφή με τον Ιεχωβά τον αληθινό Θεό.
19. (α) Τι αποδεικνύει ότι ο Χριστιανικός ζήλος είναι μια μεταδοτική δύναμις; (β) Πώς ο ζήλος των μαρτύρων του Ιεχωβά είναι πράγματι αντιπροσωπευτικός της Χριστιανοσύνης του πρώτου αιώνος;
19 Ο γνήσιος Χριστιανικός ζήλος, επομένως, είναι η εκδήλωσις του πνεύματος του Θεού στη ζωή των Χριστιανών. Η ενεργός δύναμις του Ιεχωβά είναι εκείνη η οποία μας διεγείρει στην υπηρεσία του. Αυτή η δύναμις μας βοηθεί να μεταμορφώσωμε την προσωπικότητα μας, για ν’ αφιερώσωμε τη ζωή μας στον Θεό. Αυτή η ενεργός δύναμις μας κάνει ικανούς να διακρατούμε ακεραιότητα για την δόξα του Θεού. Μας χαρίζει ένα καρτερικό ζήλο, ο οποίος βρίσκει δύναμι στην υπηρεσία του Ιεχωβά. Ο ζήλος είναι μία μεταδοτική δύναμις, η οποία διεγείρει άλλους σε καλά έργα. (Τίτον 2:11-14) Ο γνωστός ζήλος των Κορινθίων διήγειρε τους περισσοτέρους αδελφούς στην Αχαΐα, τη Ρωμαϊκή επαρχία που περιελάμβανε όλη την Ελλάδα νοτίως της Μακεδονίας, στο να δίνουν ενθέρμως. Αυτό δεν εσήμαινε να δίνουν μόνο από τον εαυτό των, δηλαδή, από τις δυνάμεις και την ενεργητικότητά των, αλλά και από τα χρήματά των για να εξυπηρετούν άλλους. (2 Κορ. 9:2) Το ίδιο παρατηρούμε και στη ζωή των μαρτύρων του Ιεχωβά σήμερα, δίνουν όχι μόνο από τον εαυτό των στην υπηρεσία του Θεού, όπως αντανακλάται στις 183.995.180 ώρες που έχουν δαπανήσει στην Χριστιανική διακονία του αγρού το 1967, διεξάγοντας 867.009 δωρεάν κατ’ οίκον Γραφικές μελέτες και κάνοντας 66.703.000 και πλέον επανεπισκέψεις σε άτομα που έδειξαν ενδιαφέρον για τον Θεό και τον Λόγο του, αλλά, επίσης, δίνουν και από τα χρήματά των για να εξυπηρετήσουν άλλους. Στη διάρκεια του υπηρεσιακού έτους 1967 έδαπανήθησαν $4.551.014,87 για την υποβοήθησι 9.528 αφωσιωμένων ιεραποστόλων, ειδικών σκαπανέων και διακόνων υπηρετών περιοχής και περιφερείας σ’ όλη τη γη. Επιπρόσθετα σε όλους αυτούς τους ολοχρονίους εργάτας, εβοήθησαν και 1.717 αδελφούς και αδελφές των που εργάζονται σε οίκους Μπέθελ σε 96 τμήματα σ’ όλο τον κόσμο. Αυτή η εκδήλωσις του ζήλου των είναι πράγματι αντιπροσωπευτική της Χριστιανοσύνης του πρώτου αιώνος. Είναι τέτοιος ζήλος ώστε διεγείρει τους αδελφούς σε μεγαλύτερη πνευματικότητα και δραστηριότητα. Πώς είναι ο δικός σας ζήλος; Διεγείρει τους αδελφούς;
20, 21. Ποια επίδρασι έχει ο Χριστιανικός ζήλος επάνω σε γέρους και νέους; Δώστε απόδειξι.
20 Ο γνήσιος Χριστιανικός ζήλος έχει μια αναψυκτική, πειστική και διεγερτική επίδρασι επάνω σε γέρους και νέους. Ένας ιεραποστολικός εργάτης των μαρτύρων του Ιεχωβά απόφοιτος της Σχολής Γαλαάδ λέγει πώς αντέδρασε μια κόρη ηλικίας είκοσι τριών ετών, όταν άκουσε για πρώτη φορά τ’ αγαθά νέα της βασιλείας του Θεού: «Η νέα ήλθε στη Γενεύη, Ελβετίας, ως Γαλλίς πρόσφυξ και εισήχθη σ’ ένα Καθολικό οίκο για νεαρά κορίτσια. Στη διάρκεια των διακοπών, μια φίλη της τής ωμίλησε για τον Θεό και τη Γραφή. Συνήντησε αυτή τη φίλη της μόνο δύο φορές, αλλά αυτό ήταν για να γεννήση μέσα της την επιθυμία να έχη μια Γραφική μελέτη. Έγινε έναρξις μιας Γραφικής μελέτης μαζί της. Λίγο αργότερα έφυγε από τον Καθολικό οίκο. Άρχισε να έρχεται στις συναθροίσεις μας στην Αίθουσα Βασιλείας. Κοχλάζει από ζήλο και όταν ομιλή για την αλήθεια τα μάτια της ακριβώς σπινθηροβολούν. Ομιλεί τώρα στον καθένα, μολονότι μελετούμε μαζί μόνο τέσσερες εβδομάδες.»
21 Μια άλλη περίπτωσις διεγέρσεως ζήλου αφορά ένα άνδρα εβδομήντα ετών ο οποίος άρχισε να πηγαίνη σχολείο για να μάθη πώς να διαβάζη και να γράφη ώστε να μπορή να παρουσιάζη καλύτερα τ’ αγαθά νέα στις θύρες. Τον καιρό του βαπτίσματος του ήταν στην τρίτη τάξι. Είναι ένας τέτοιος ζήλος που κάνει ένα να θέλη να κάμη περισσότερα για τον Ιεχωβά. Τέτοιος ζήλος είναι εκείνος που διεγείρει τους αδελφούς.
22. Τι συμβαίνει, όταν λείπη ο ζήλος;
22 Όπου λείπει γνήσιος ζήλος, όλες οι θρησκευτικές προσπάθειες καθίστανται μάταιες και σύντομα καταλήγουν σε αποκρουστικούς παραλογισμούς. Το αποτέλεσμα θα είναι ένας χλιαρός Λαοδικεανισμός, δηλαδή, μια χλιαρή θρησκεία. Και ο καρπός μιας τέτοιας θρησκείας είναι καταφανής στον «Χριστιανικό κόσμο.» Δεν υπάρχει πίστις, ούτε χαρά, ούτε πνεύμα για την υπηρεσία του Θεού. Είναι, επομένως, ανάγκη να είμεθα ολοψύχως στην υπηρεσία μας στον Ιεχωβά, ζέοντες από το πνεύμα του Θεού, γεμάτοι από ζήλο, ο οποίος διεγείρει άλλους να θέλουν να γίνουν υμνηταί του Ιεχωβά Θεού.
ΠΩΣ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΓΙΝΕΤΕ ΖΗΛΩΤΗΣ ΥΠΕΡ ΤΟΥ ΙΕΧΩΒΑ
23, 24. (α) Πώς ο Χριστιανικός ζήλος είναι μια δύναμις που στηρίζει στη διακονία; (β) Ποια ανάγκη τονίζεται, λοιπόν;
23 Ο γνήσιος Χριστιανικός ζήλος απαιτεί πολλή ενέργεια. Αυτή η ζωτική ενέργεια ή δύναμις αναπληρώνεται με το να λαμβάνη ο Χριστιανός αλήθειες από τον Λόγο του Θεού, την Αγία Γραφή. Διότι «ο λόγος του Θεού είναι ζων, και ενεργός.» (Εβρ. 4:12) Και εκείνο που απαιτείται για τη διατήρησι του Χριστιανικού ζήλου είναι ενέργεια. Όταν ο προφήτης Ιερεμίας σκέφθηκε να εγκαταλείψη τη θέσι του ως προφήτου του Θεού, είπε: «Ο λόγος αυτού [του Θεού] ήτο εν τη καρδία μου ως καιόμενον πυρ περικεκλεισμένον εν τοις οστέοις μου, και απέκαμον χαλινόνων εμαυτόν, και δεν ηδυνάμην πλέον.» (Ιερεμ. 20:9) Όταν ο Λόγος του Θεού γίνη πιστευτός, ασκεί μια δύναμι, η οποία δεν μπορεί να συγκρατηθή. Η πειστική μαρτυρία του αποστόλου Παύλου όταν ήταν ενώπιον του Βασιλέως Αγρίππα έκαμε τον Αγρίππα να πη: «Παρ’ ολίγον με πείθεις να γείνω Χριστιανός.» (Πράξ. 26:28) Και στην εποχή μας, όταν ένας μάρτυς υπέρ του Ιεχωβά ωδήγησε με το αυτοκίνητο του ένα δημοσιογράφο ως το ξενοδοχείο του κάποια ψυχρή χειμωνιάτικη ημέρα, ο δημοσιογράφος υπεκινήθη να γράψη γι’ αυτή την πείρα, και να τερματίση το άρθρο του ως εξής: «Δεν συναντάτε συχνά ένα τέτοιον ευγενικόν, καλόν, φιλικόν, άνθρωπο—κι ένα τόσο καλόν Μάρτυρα υπέρ του Ιεχωβά.»
24 Είναι, επομένως, ανάγκη να μελετούμε τον Λόγο του Θεού καθημερινά και να κάνωμε στοχασμούς επάνω σ’ αυτό τον Λόγο ώστε αυτός να μπορή να γίνη «πυρ . . . εν τοις οστέοις [ημών].» Ο Λόγος του Θεού μπορεί να εμπνεύση, διότι είναι θεόπνευστος. Ο Παύλος έγραψε: «Όλη η Γραφή είναι θεόπνευστος, και ωφέλιμος.» (2 Τιμ. 3:16, 17) Ο Ιησούς Χριστός εδήλωσε: «Με άρτον μόνον δεν θέλει ζήσει ο άνθρωπος, αλλά με πάντα λόγον εξερχόμενον δια στόματος Ιεχωβά.» (Ματθ. 4:4, ΜΝΚ) Εφόσον μ’ αυτό τον Λόγο θέλει ζήσει ο άνθρωπος, είναι καλά να τον γνωρίζωμε.
25. Ποιος άλλος παράγων πρέπει να τηρήται στη διάνοια για να διατηρηθή ο ζήλος, και γιατί;
25 Αν θέλωμε να είμεθα ζηλωταί, είναι, επίσης, ανάγκη να διατηρούμε καλά στη διάνοια την παρουσία της ημέρας του Ιεχωβά. Η γνώσις αυτού του γεγονότος μας ωθεί σε δίκαια έργα και καλή διαγωγή. Ο απόστολος Πέτρος προτρέπει: «Επειδή λοιπόν πάντα ταύτα διαλύονται, οποίοι πρέπει να ήσθε σεις εις πολίτευμα άγιον και ευσέβειαν, προσμένοντες και σπεύδοντες εις την παρουσίαν της ημέρας του Ιεχωβά . . . ταύτα προσμένοντες, σπουδάσατε να ευρεθήτε άσπιλοι και αμώμητοι ενώπιον αυτού εν ειρήνη.» (2 Πέτρ. 3:11-14, ΜΝΚ) Αυτή η γνώσις της εγγύτητος του Αρμαγεδδώνος χρησιμεύει ως προειδοποίησις γι’ αυτούς οι οποίοι έχουν Χριστιανικό ζήλο ώστε όχι μόνο να κηρύττουν τον Χριστό αλλά και να ζουν μια ζωή η οποία συμφωνεί με τα γεγονότα στα οποία ζούμε. Μια τέτοια υποδειγματική ζωή διεγείρει τους αδελφούς.
26, 27. (α) Γιατί ο ζήλος απαιτεί πνευματική επίγνωσι; (β) Γιατί πρέπει να διακρίνεται η πνευματική επίγνωσις από τον αισθηματισμό και την απορρόφησι από θρησκευτικούς τύπους και φράσεις;
26 Επομένως ο ζήλος απαιτεί πνευματική επίγνωσι—την αντίληψι η οποία μπορεί να κάμη διάκρισι μεταξύ της αληθείας και του ψεύδους, του ορθού από το εσφαλμένο. Οφείλομε να είμεθα σε θέσι να βλέπωμε τις πνευματικές αξίες όπως πραγματικά είναι, χωρίς να τις συγχέωμε με απατηλά υποκατάστατα. (Ματθ. 16:1-12) Οφείλομε, επίσης, ν’ αναγνωρίζωμε εκείνο το οποίο είναι γνησίως σπουδαίο και ν’ αποφεύγωμε να το συγχέωμε με αυτό που είναι αληθοφανές αλλά δευτερευούσης σημασίας. Από σωματική άποψι, ένας υλιστικός τρόπος ζωής, δηλαδή, το φαγητό, το ποτό και ο γάμος, πιθανόν να φαίνωνται πράγματι πολύ σπουδαία, αλλά ο Ιησούς Χριστός προειδοποιεί να μη ανησυχούμε υπερβολικά γι’ αυτά. Μάλλον είπε «ζητείτε πρώτον την βασιλείαν του Θεού [του ουρανίου Πατρός], και την δικαιοσύνην αυτού· και ταύτα πάντα θέλουσι σας προστεθή.» (Ματθ. 6:25-33· 24:38, 39) Ο Ιεχωβά φροντίζει για τους ζηλωτάς.
27 Η γνησία πνευματική επίγνωσις πρέπει, επίσης, να διακρίνεται τόσο από τον αισθηματισμό ο οποίος αποκοιμίζει, όσο και από την απορρόφησι από θρησκευτικούς τύπους και φράσεις, τα οποία δεν έχουν διαρκή σημασία. Όταν ο Ιησούς εκάλεσε ανθρώπους να ‘τον ακολουθήσουν,’ μερικές από τις απαντήσεις των έδειχναν έλλειψι πνευματικής διορατικότητος και έλλειψι του προνομίου το οποίον τους παρεχωρείτο. Πολλοί ανταπεκρίθησαν πολύ αισθηματικά, όταν εκλήθησαν. Ένας είπε: «Συγχώρησόν μοι να υπάγω πρώτον να θάψω τον πατέρα μου.» Ένας άλλος είπε: «Θέλω σε ακολουθήσει, Κύριε· πρώτον όμως συγχώρησόν μοι να αποχαιρετήσω τους εις τον οίκόν μου.» Ο Ιησούς απήντησε: «Ουδείς βαλών την χείρα αυτού επί το άροτρον, και βλέπων εις τα οπίσω, είναι αρμόδιος δια την βασιλείαν του Θεού.» (Λουκ. 9:59-62) Ο απόστολος Παύλος έκρινε αναγκαίο να συμβουλεύση αδελφούς «να μη λογομαχώσι, το οποίον δεν είναι εις ουδέν χρήσιμον, αλλά φέρει καταστροφήν των ακουόντων.» (2 Τιμ. 2:14) Η φιλονεικία γύρω από λέξεις και ο αισθηματισμός αφαιρούν από ένα ζωτική ενέργεια. Διορατικότης είναι αναγκαία για να φυλαχθή αυτή η ενέργεια για την γεμάτη ζήλο υπηρεσία του Ιεχωβά.
28. Γιατί πρέπει ένας να προσέχη, επίσης, τις συναναστροφές του, αν πρόκειται να γίνη ζηλωτής υπέρ του Ιεχωβά;
28 Οι συναναστροφές πρέπει να τυγχάνουν προσοχής αν ένας θέλη να γίνη ζηλωτής υπέρ του Ιεχωβά. Οι κακές συναναστροφές μπορούν, όχι μόνο να φθείρουν καλά ήθη, αλλά μετριάζουν τον ζήλο μας και του αφαιρούν την φλόγα του. (1 Κορ. 15:33) Η συναναστροφή με ανθρώπους οι οποίοι αμφιβάλλουν, όχι μόνο επιβραδύνει τη δράσι ενός, αλλά καταστρέφει, επίσης, μια διάνοια που πιστεύει. Πόσο συχνά οι Χριστιανοί του «καλού καιρού» αποθαρρύνουν εκείνους που έχουν καλές προθέσεις από το να μεταβούν στις Χριστιανικές συναθροίσεις και στην υπηρεσία του Θεού όταν κάνη κρύο, ζέστη ή υγρασία! Εν τούτοις, ένας ζηλωτής, πνευματικός δούλος του Θεού όχι μόνο θα δείξη εγκαρτέρησι σε καιρούς όπως αυτοί που ανεφέραμε, αλλά θα διεγείρη κι εκείνους που αμφιβάλλουν σε μεγαλύτερη πίστι και τους αδρανείς σε μεγαλύτερο ζήλο. Διεγείρει ο δικός σας ζήλος τους αδελφούς σας μ’ αυτό τον τρόπο; Πρέπει να τους διεγείρη.
29. Σε τι θέλομε να ευρισκώμεθα ενασχολημένοι σ’ αυτούς τους πάρα πολύ επείγοντας καιρούς;
29 Επιβάλλεται να είμεθα ενήμεροι του ότι ζούμε σ’ ένα πολύ κρίσιμο και επείγοντα καιρό της ανθρωπίνης ιστορίας. Οι θρησκείες του «Χριστιανικού κόσμου,» με τη δική του ομολογία, είτε είναι νεκρές, είτε θνήσκουν. Αυτός ο χρόνος πριν από την καταστροφή της Βαβυλώνος της Μεγάλης και τον πόλεμο του Αρμαγεδδώνος απαιτεί συμμετοχή με ζήλο, εκ μέρους μας, στο πιο καλό έργο που μπορεί να γίνη τώρα, δηλαδή, στο να κατευθύνωμε ανθρώπους με έντιμη καρδιά στη βασιλεία του Θεού ως τη μόνη ελπίδα για το ανθρώπινο γένος. Είθε ο Αρχηγός της σωτηρίας μας να μας εύρη ενασχολουμένους σ’ αυτό το έργο την ώρα της επιθεωρήσεως του.