Νίκη Κατά της Καταπιέσεως

ΤΑ ΥΠΕΡΒΟΛΙΚΑ μέτρα που υιοθέτησε ο Ντυπλεσσί και τα ασυγκράτητα σχόλια μερικών κατωτέρων δικαστών, βρήκαν απήχησι σε μερικούς φιλελεύθερους ανθρώπους μεταξύ τον Καναδικού λαού.

Σε μια περίπτωσι στην Πόλι του Κουεμπέκ, ο Δικαστής Ζαν Μερσιέ εξαπέλυσε σφοδρή επίθεσι εναντίον ενός μάρτυρος του Ιεχωβά ο οποίος δικαζόταν για ένα απλό παράπτωμα. Η Γκλομπ εντ Μαίηλ, μια σημαντική εφημερίδα του Τορόντο, το σχολίασε αυτό σε άρθρο της 19ης Δεκεμβρίου 1946. Με τον τίτλο «Επιστροφή της Ιεράς Εξετάσεως,» έγραψε:

«Η δίωξις του θρησκευτικού δόγματος γνωστού ως Μάρτυρες του Ιεχωβά, που συνεχίζεται στην Επαρχία του Κουεμπέκ με ενθουσιώδη επίσημη και δικαστική επιδοκιμασία, έχει πάρει τέτοια τροπή που μας θυμίζει ότι η Ιερά Εξέτασις έχει επιστρέψει στον Γαλλικό Καναδά. Ο Δικαστής Ζαν Μερσιέ του ποινικού δικαστηρίου της Πόλεως του Κουεμπέκ, αναφέρεται, ότι είπε ότι η αστυνομία του Κουεμπέκ έχει εντολή να ‘συλλαμβάνη αμέσως κάθε γνωστό ή ύποπτο Μάρτυρα.’ Αν αυτό αληθεύη, η αστυνομική δύναμις του Κουεμπέκ χρησιμοποιείται για να φυλακίζη άνδρες και γυναίκες επειδή διακρατούν μια θρησκευτική ιδέα.

»Αυτό είναι τερατώδης προσβολή των πολιτικών ελευθεριών. Η θεωρία της Ιεράς Εξετάσεως ήταν ότι ένα από τα καθήκοντα των δικαστηρίων ήταν ν’ απαλλάσσουν την κοινότητα από τους αιρετικούς. Η Ιερά Εξέτασις κατεδίκαζε τους αιρετικούς σε θάνατο, ενώ το Κουεμπέκ τους καταδικάζει μόνον σε φυλάκισι· αλλά ο Δικαστής Ζαν Μερσιέ προφανώς δεν θα είχε αντίρρησι ν’ αναβιώση η εσχάτη των ποινών. Αναφέρεται ότι είπε πως θα δίκαζε κάθε Μάρτυρα του Ιεχωβά ‘τουλάχιστον σε ισόβια’ αν αυτό ήταν δυνατόν.»

Πολλοί Καναδοί Σκανδαλίζονται

Η πληροφορία για τον διωγμό των μαρτύρων του Ιεχωβά ήταν ένα πλήγμα για πολλούς Καναδούς. Η πίστις και η εμμονή αυτής της μειονότητος ενώπιον της συντριπτικής εναντιώσεως κέρδισε την εκτίμησί τους.

Ένας γνωστός δημοσιογράφος, ο Τζακ Καρρ, ανέφερε στην εφημερίδα Σταρ του Τορόντο της 26ης Δεκεμβρίου 1946:

«Χρειάζεται θάρρος για να είσαι Μάρτυς του Ιεχωβά στην επαρχία του Κουεμπέκ σήμερα, θάρρος και όπως το λένε παγκοσμίως να ‘το λέη η καρδιά σου.’ Διότι οι Μάρτυρες είναι το αντικείμενο του μίσους, της υποψίας και της καταφρονήσεως του απλού λαού. Εν τούτοις, λίγοι κάτοικοι του Κουεμπέκ φαίνονται να γνωρίζουν γιατί μισούν και καταφρονούν τους Μάρτυρες, εκτός του ότι η κυβέρνησίς τους τούς είπε να φυλάγονται απ’ αυτούς.

»Αλλ’ αν είναι δύσκολο για κείνους που δεν είναι κάτοικοι του Κουεμπέκ να είναι Μάρτυρες σ’ αυτή την επαρχία, πρέπει να είναι πολλές φορές δυσκολώτερο για κείνους που είναι κάτοικοι του Κουεμπέκ ν’ απαρνηθούν την πίστι τους και να ενωθούν μ’ αυτό το δόγμα. Έχουν χάσει τους φίλους τους και, στην πραγματικότητα, είναι κοινωνικώς εξοστρακισμένοι στις γειτονιές τους. Ισχυρίζονται ότι άνθρωποι που ήσαν κάποτε φίλοι τους, τώρα τους κατασκοπεύουν και αναφέρουν τη δράσι τους και, όταν διεξάγονται οι συναθροίσεις, οι πλησιέστερες γειτονιές βρίσκονται σε υπερέντασι από τον ανταγωνισμό και την απροκάλυπτη κατασκοπία.

»Γι’ αυτόν το λόγο, είναι μερικές φορές δύσκολο για έναν ξένο να συλλάβη τη σπουδαιότητα της καταστάσεως και να κατανοήση πλήρως ότι αυτά τα πράγματα συμβαίνουν πραγματικά στον Καναδά. Ένας παρατηρητής μπορεί να μη συμφωνή πλήρως ούτε με τις διδασκαλίες των Μαρτύρων ούτε με τις μεθόδους που χρησιμοποιούν για να επιτύχουν τους σκοπούς των, αλλά τουλάχιστον από την επικοινωνία μαζί τους θα αισθανθή μεγάλο σεβασμό για το θάρρος τους και την επιμονή τους στη διεκδίκησι των δικαιωμάτων τους . . .

»Εν συντομία, οι Μάρτυρες του Ιεχωβά, μια μικρή ομάδα από 200 άτομα, έχουν δημιουργήσει μεγάλη αναταραχή στο παλαιό Κουεμπέκ. Και σε μια πόλι που ο πληθυσμός της αποτελείται από 90 τοις εκατό Γαλλόφωνους και 95 τοις εκατό Ρωμαιοκαθολικούς, οι συναθροίσεις των αρχίζουν να μοιάζουν με τις συναθροίσεις των πρώτων Χριστιανών της Ρώμης του Νέρωνος.»

Πού ωδήγησαν, όμως, όλ’ αυτά τα παθήματα;

Οι μάρτυρες του Ιεχωβά άνοιξαν τον δρόμο για πέντε χαρακτηριστικές νίκες στο Ανώτατο Δικαστήριο του Καναδά μεταξύ του 1949 και 1959 κι’ έτσι εξασθένισαν τη λυσσώδη επίθεση εκκλησίας-κράτους. Αυτές οι δοκιμαστικές περιπτώσεις στο Ανώτατο Δικαστήριο έθεσαν κυβερνητικές αρχές που χρησιμοποιήθηκαν με επιτυχία σε πολλές εκατοντάδες άλλες περιπτώσεις

Οι τελευταίες δύο μεγαλύτερες υποθέσεις κερδήθηκαν το 1959. Η μια ήταν προσωπική μήνυσις εναντίον του Μωρίς Ντυπλεσσί από έναν μάρτυρα του Ιεχωβά που διατηρούσε εστιατόριο στο Μόντρεαλ. Η άδειά του για οινοπνευματώδη ποτά ακυρώθηκε επειδή είχε εγγυηθή για πολλούς που κατηγορούντο ως μάρτυρες του Ιεχωβά. Το Ανώτατο Δικαστήριο του Καναδά θεώρησε τον Ντυπλεσσί προσωπικώς υπεύθυνο για τις ζημιές. Τρεις μήνες μετά απ’ αυτή την καταδίκη ο Ντυπλεσσί πέθανε.

Αναγνωρίζεται η Αξία των Αποφάσεων

Η αξία αυτών των αποφάσεων και της θαρραλέας στάσεως των μαρτύρων του Ιεχωβά έχει αναγνωρισθή θερμά από κορυφαίες συνταγματικές αυθεντίες στον Καναδά. Στο βιβλίο του Το Ομοσπονδιακό Σύστημα και ο Γαλλο-καναδός, ο Πιέρ Έλλιοτ Τρυντώ, που είναι τώρα Πρωθυπουργός του Καναδά, δήλωσε: «Στην επαρχία του Κουεμπέκ οι μάρτυρες του Ιεχωβά . . . χλευάστηκαν, διώχθηκαν και μισήθηκαν από ολόκληρη την κοινωνία μας· αλλά κατώρθωσαν με νόμιμα μέσα να πολεμήσουν την εκκλησία, την κυβέρνησι, το έθνος, την αστυνομία και την κοινή γνώμη.»

Ο Καθηγητής Φρανκ Σκοττ του Πανεπιστημίου Μακ Γκιλλ, στο βιβλίο του Η Πολιτική Ελευθερία και το Καναδικό Ομοσπονδιακό Σύστημα, συζητεί την περίπτωσι Λαμπ κατά Μπενουά: «Η υπόθεσις Λαμπ είναι απλώς ένα ακόμη παράδειγμα της αστυνομικής παρανομίας, αλλά είναι μέρος μιας μελαγχολικής εικόνας που τόσο συχνά έχει εμφανισθή στο Κουεμπέκ τα πρόσφατα χρόνια. Η Δεσποινίς Λαμπ, μια άλλη μάρτυς του Ιεχωβά, συνελήφθη παράνομα, κρατήθηκε όλο το Σαββατοκύριακο χωρίς ν’ απαγγελθή κατηγορία εναντίον της, χωρίς να της επιτραπή να τηλεφωνήση σ’ ένα δικηγόρο και κατόπιν της προσεφέρθη η ελευθερία της υπό τον όρο να υπογράψη ένα έγγραφο που θα απήλλασσε την αστυνομία από κάθε ευθύνη για τον τρόπο που την μεταχειρίσθηκαν. Όταν διαβάζη κανείς μια τέτοια ιστορία, αναρωτιέται πόσα άλλα αθώα θύματα υπέστησαν παρόμοια μεταχείρισι από την αστυνομία, άλλα που δεν είχαν το θάρρος και την υποστήριξι να ωθήσουν το ζήτημα ώς την τελική νίκη, που στην περίπτωσι αυτή επετεύχθη 121⁄2 χρόνια μετά τη σύλληψι. Πρέπει να είμεθα ευγνώμονες που έχομε σ’ αυτή τη χώρα μερικά θύματα της καταπιέσεως εκ μέρους της πολιτείας που υπερασπίζονται τα δικαιώματά τους. Η νίκη τους είναι νίκη όλων μας.»