‘Yehova’nın İyiliğini Seyrettim’

1966’da her iki gözün doğal merceklerini bulanıklaştıran nadir bir görme bozukluğuyla doğdum. Sağ gözüm %10 görüyor fakat sol gözüm tamamen kör. Sağ gözümle hâlâ gökyüzüne bakabiliyorum ve yüzüme yaklaştırdığımda kitap okuyabiliyorum. Ancak insanların kolaylıkla yaptığı bazı şeyleri yapamıyorum. Örneğin araba kullanamıyorum ve spor aktivitelerine katılamıyorum. Ancak bu durumun beni Yehova’dan uzaklaştırmasına izin vermedim.

Çok Küçükken Yehova’yı Sevmeyi Öğrendim

Arjantin’in Buenos Aires şehrinin yaklaşık 500 kilometre kuzeybatısında bulunan Rafaela’da büyüdüm. Annem ve anneannem Yehova’nın Şahidiydi, babam ise ateistti. Babam iyi biriydi ve annemin inancına ya da beni hakikatte yetiştirmesine asla karşı çıkmadı.

Annem benimle Yehova hakkında konuşmayı çok severdi. Ben de onu dinlemeyi severdim. Henüz 2 yaşındayken annem bana Kaybolan Cennetten Tekrar Kazanılan Cennetea kitabını okurdu. Önce bana bir soru sorardı, daha sonra paragrafı okurdu ve tekrar aynı soruyu sorardı. Daha çok küçük olduğum için kitaptaki derin hakikatleri kavrayamıyordum. Fakat annemle yaptığım bu incelemeler zamanla Tanrı’yı gerçek bir Kişi olarak görmemi ve O’na yaklaşmamı sağladı.

Okumayı öğrenir öğrenmez bulabildiğim tüm Kutsal Kitap’a dayalı yayınları okumaya çalıştım. Görme engelimden dolayı kitapları yüzüme yakın tutmak zorundaydım fakat bu benim için bir engel değildi. Annem bugüne kadar devam eden güçlü bir okuma sevgisi aşıladı.

Özellikle Yehova’nın Şahitlerinin yayımladığı Yıllık kitaplarını okumayı çok seviyordum. Uzak ülkelerdeki kardeşlerin karşılaştığı zorluklar ve yaşadıklarını okumak beni çok etkiledi. Ben de bir gün ihtiyacın daha büyük olduğu bir yerde görevli vaiz olarak hizmet etme hayali kurmaya başladım. Fakat bu hedefe ulaşmak için ilerleme kaydetmem gerekiyordu. Bunun için ne yaptım?

Yedi yaşındayken vaftiz edilmemiş bir müjdeci oldum. O yıl Alejandro’yla yıldızlara bakıp hedeflerimiz hakkında konuşmuştuk. İlk hedefime ulaştığım için çok mutluydum. Genç bir müjdeci olarak hakikati yaşıtlarıma duyurmak için elimden geleni yaptım. Başka çocuklarla Kutsal Kitap’ı incelemenin sevincini tattım.

Yehova’yı memnun etmek için ilerlemeye devam etmem gerektiğini biliyordum (1. Timoteos 4:15). İki yıl sonra aileme vaftiz olmak istediğimi söyledim. Nedenini açıkladığımda babam bunu kabul etti. 9 yaşındayken dostum Alejandro ile aynı gün vaftiz edildim.

Yehova’ya Olan Sevgim Sınanıyor

1976’da vaftizimin üzerinden bir yıl geçmemişken, Arjantin hükümeti Yehova’nın Şahitlerinin faaliyetlerini yasakladı. Ülke çapında Yehova’nın Şahidi ailelerin yüzlerce çocuğu milli marşı söylemediği için okuldan atıldı. Birkaç öğretmenim marşı okumazsam benim de okuldan atılabileceğimi söyledi.

Babamın geleceğimle ilgili endişelerini dile getirmesi işleri daha da zorlaştırdı. Bana şöyle dedi: “İbadetlere gitmen ya da hizmete çıkman sorun değil ama okuldan atılmana göz yumamam. Görme bozukluğun olduğundan eğitime ihtiyacın var. Yoksa büyüdüğünde kendine nasıl bakacaksın?”

Tabii ki babamı memnun etmek istiyordum, fakat Yehova’ya sadık kalmam gerektiğini de biliyordum. Bu yüzden Yehova’nın yardımı ve yönlendirmesi için defalarca dua ettim. Elçiler 5:29’daki sözleri okuyup düşündükten sonra kararımdan geri dönmedim ve milli marşı okumadım. Yehova beni yalnız bırakmadı. O beni güçlendirdi ve dayanmam için bir çıkış yolu sağladı (1. Korintliler 10:13). Beklenmedik bir şekilde öğretmenlerim beni okuldan atmakla tehdit etmeyi bıraktı. Ardından 1979’da Arjantin Yüksek Mahkemesi, Yehova’nın Şahidi ailelerin iki çocuğunun okula tekrardan kabul edilmesini onayladı. Birçok alt mahkeme de bu karara uydu ve diğer okulların da aynı şeyi yapmasını istedi. Yehova’nın bizi nasıl koruduğunu bizzat gördüm. Bu beni sevdiğim Tanrı’ya hizmet etmek için daha da kararlı hale getirdi.

Hedeflerimi Göz Önünde Tuttum

Vaftiz olduktan sonra ulaşmak istediğim hedeflere odaklanmaya devam ettim. Bu hedeflerden biri Gilead Okuluna gitmek ve görevli vaiz olmaktı.b Seçme şansım olsaydı Ekvator Ginesi’nde hizmet etmek istiyordum. Yıllık’lardan ülkede müjdecilere büyük bir ihtiyaç olduğunu biliyordum ve oranın resmi dillerinden biri İspanyolcaydı.

Annem hedeflerime ulaşmam için elinden geleni yaptı. Örneğin sık sık çevre gözetmeni ve eşini evimize davet ederdi. Onların imanı ve gayreti tamgün hizmete başlama isteğimi artırdı. Ayrıca Kutsal Kitap’ı ayet ayet incelemeye başladım. Çünkü Gilead’daki öğrencilerin bunu yaptığını düşünüyordum.

En önemlisi kendimi duyuru işine verdim. Birkaç kişinin daha sonra kendilerini Yehova’ya adamalarına yardım ettim. Bu kişilerden biri siyasi konulara ilgi duyan, yaşlı Katolik bir kadın olan Antonia’ydı. Evden eve hizmetimde onunla tanıştıktan birkaç gün sonra anneannemle tekrar onu ziyaret ettim ve Kutsal Kitap’ı incelemeye başladık. Daha sonra bana şöyle dedi: “Böyle genç bir kişinin Kutsal Kitap hakkında konuşmak istemesi beni çok şaşırttı. O yüzden seninle Kutsal Kitap’ı inceliyorum.” Antonia ruhen ilerledi, hayatında değişiklikler yaptı ve 73 yaşında vaftiz edildi.

Hayal Kırıklıklarına Rağmen İlerlemeye Devam Ettim

Yaklaşık 18 yaşındayken ihtiyarlara görevli vaiz olmak için neler yapmam gerektiğini sordum. Fakat onlar Arjantin’deki müjdecilerin Gilead Okuluna başvuramadığını açıkladı.c Çok şaşırdım ve hayal kırıklığına uğradım. Fakat bu beni daimi öncü olarak hizmet etmekten ve Yehova’ya elimden geleni vermekten alıkoymadı.

1991’de ihtiyar olarak tayin edildim. İki yıl sonra 26 yaşındayken, şimdi Krallık Müjdecileri Kursu olarak bilinen Vaizlik Eğitim Kursuna katıldım. Mezun olduktan sonra Rafaela’daki cemaatime geri döndüm.

İyi göremediğim için cemaatteki sorumluluklarımı yerine getirmek her zaman kolay değildi. İhtiyar olarak sık sık ibadetlerdeki soru cevap kısımlarını idare etmem gerekiyordu. Fakat en ön sırada oturanların yüzünü bile zar zor görüyordum. Bu yüzden cevap vermek isteyenleri ayırt etmenin benim için ne kadar zor olduğunu siz düşünün. Başlarda herkesin nerede oturduğunu ezberlemeye çalıştım. Ancak biri başka bir yere geçtiğinde çoğu zaman yanlış ismi söylüyordum. Şimdi ise bir kardeşten ellerini kaldıranların isimlerini söylemesini istiyorum.

1998’de gayretli bir öncü olan Vanina’yla evlendim. Onunla aynı ruhi hedefleri paylaşıyorduk. Farklı yollarla Yehova’ya hizmet edebilmek için kendimizi hazırladık. Görme bozukluğum nedeniyle bazı hedeflerimiz ulaşılamazdı. Yine de elimizden geleni yapmaya devam ettik.

Bolivya’da ihtiyacın daha büyük olduğu bir yerde daimi öncü olarak hizmet etme fırsatı karşımıza çıktı. Bu yüzden oraya taşınmak için planlar yapmaya başladık. Ancak taşınmadan üç hafta önce Arjantin’deki büroda hizmet etmeye davet edildik. Birkaç yıldır büronun Hukuk Departmanına yardım ediyordum. Yehova’ya Beytel’de tamgün hizmet edebileceğimiz için çok heyecanlandık.

Alçakgönüllülük Konusunda Bir Ders

2001’den beri Vanina’yla Arjantin’deki büroda hizmet ediyoruz ve harika nimetler tattık. Ancak 2014’te sağ gözümde retina yırtılması yaşadım ve tamamen kör olma riskiyle karşılaştım. Kendimi çok kötü hissettim. Yehova’nın halkını bu zor günlerde ruhen koruduğunu biliyordum. Fakat beni fiziksel olarak da korumasını istiyordum. O zamanlar kendimi fazla düşündüğümün farkında değildim. Tabii ki Yehova düşünce tarzımı düzeltmemi sağladı. Nasıl?

Eyüp kitabının ses kayıtlarını dinlemeye başladım. Onun örneği kendi durumuma fazla odaklandığımı anlamama yardım etti (Eyüp 30:20, 26). Evet, kör olabilirdim, fakat sağlığım en önemli şey değildi. Büyük resme odaklanmalıydım (Eyüp 35:9, 10). Bakış açımı düzeltmeme ne yardım etti?

Kör bir birader beni bir Kutsal Kitap incelemesine davet etti. Biraderin incelemeyi nasıl idare ettiğini izledikçe tamamen kör olsam bile yine de sevdiğim Tanrı’ya hizmet edebileceğimi anladım. Benim için hayattaki en önemli şey buydu. Birkaç gün sonra bir çevre gözetmeni benimle konuştu ve Mezmur 112:7, 8’i okudu. Yehova’ya tamamen güvenirsem, kör olsam bile O’nun beni asla terk etmeyeceğini anlamama yardım etti.

Sağ gözümdeki retina yırtılmasını onarmak için bir ameliyat oldum ve başarılı geçti. Ameliyattan kısa bir süre sonra bürodaki işime devam ettim. Bir yıl sonra da uzaktan dünya merkez bürosundaki Hukuk Departmanıyla çalışmaya başladım. Dünya çapındaki bürolara hukuki konularda yardım ederken, defalarca Yehova’nın halkına nasıl yardım ettiğini gördüm (Eyüp 42:2).

Yehova, alçakgönüllük konusunda bana harika bir ders verdi. En önemli şey benim problemlerim değil. Ayrıca Yehova’nın dostlarını asla terk etmeyeceğini öğrendim (Mezmur 9:10).

Yehova’nın Ne Kadar İyi Olduğunu Gördüm

Kendimi bildim bileli, Yehova hayatımın merkezindeydi. Annem sayesinde Tanrıma derin bir sevgi geliştirdim ve küçük yaştan itibaren ruhi hedefler belirledim. Bu hedeflerin bazılarının ulaşılamaz olduğunu fark ettiğimde Yehova ilerlememe yardım etti. Okulda tarafsızlığım sınandığında beni destekledi ve kendime fazla odaklanmaya başladığımda düşünce tarzımı düzeltti.

Dostum Alejandro ile gökyüzüne bakıp hedeflerimiz hakkında konuşmamızın üzerinden 50 yıl geçti. O gece hayranlıkla yıldızları seyretmiştim. Fakat o zamandan beri Yehova’nın yaptığı daha birçok şeyi gördüm. Neredeyse kör olmama rağmen sevdiğim Tanrımın ‘iyiliğini seyredebildim’ (Mezmur 27:4).