Yehova Akıllıca Kararlar Vermemize Yardım Etti

1952’de eski Çekoslovakya’nın en batısında, Almanya sınırına yakın bir kasaba olan Karlovy Vary’dea doğdum. Alman olduğumuz için abim Milan ve ben okulda kötü muameleye maruz kaldık. Bu yüzden 1966 yılında ailecek Almanya’nın Frankfurt şehrine taşındık.

Ben çok küçükken annem ve babam Yehova’nın Şahidiydi fakat sonra hakikati bıraktılar. Bu yüzden hakikatte büyümedim ve Yehova’ya hizmet etmek gibi bir hedefim yoktu.

Zamanla annem ve babam Yehova’ya geri döndüler. Ayrıca Milan hakikati hevesle kabul etti ve Hannover’daki bir kongrede vaftiz olmaya karar verdi. Ben de aynı gün vaftiz olmaya karar verdim. O zamanlar 15 yaşındaydım. Vaftizimden kısa bir süre sonra anne babamı Berlin’e taşınmama izin vermeleri için ikna ettim ve orada sanat dersleri aldım.

Sanat dersleri alırken aklımda beni gerçekten düşündüren iki soru vardı: Bir Yaratıcı var mı? Kutsal Kitap gerçekten Tanrı’nın Sözü mü? Sanat derslerimdeki resimler karmaşık ayrıntılara ve uyuma sahipti ama yine de doğadaki güzelliklerle karşılaştırılamazdı. Bu bana şunu gösterdi ki eğer resimler birileri tarafından yapılıyorsa, o zaman resmettiğimiz doğadaki şeyler de birileri tarafından yapılmış olmalıydı.

İkinci sorumun cevabını tarihi araştırarak buldum. Böylece Kutsal Kitap’ın önceden bildirdiği olayların geçmişte nasıl gerçekleştiğini gördüm. Yavaş yavaş Kutsal Kitap’ın gerçekten de Tanrı’nın Sözü olduğunu kendime kanıtladım (1. Selanikliler 2:13).

Kişisel incelememin yanı sıra bana yardım etmeye çalışan bir ihtiyarla da uzun uzun sohbet ettim. Yehova’ya olan inancım yavaş yavaş büyüdü ve sanatı hayatımda ikinci plana koydum. 1972’de Berlin’de öncülüğe başlamak hayatımda verdiğim en iyi kararlardan biriydi. İlk hedefim üç ay boyunca öncü olarak hizmet etmekti.

Hizmetimi Genişletiyorum

Berlin’de öncülük yapmak gerçekten de çok zordu. Bu şehirde neredeyse 100 yıldır iyi haber duyuruluyordu fakat ilgi gösteren azdı. İlk kez ilgi gösteren biriyle Kutsal Kitap’ı incelemeye başladığımda bu sanki mucize gibiydi. Artık Yehova’nın yardımıyla her yerde iyi haberi duyurabileceğime ikna olmuştum, bu yüzden öncülük yapmaya devam ettim.

Bir yıl sonra Büro, Almanya’da çalışan Yugoslavlara iyi haberi duyurmak için Sırp-Hırvat dilib öğrenmeye istekli olup olmadığımı sordu. Memnuniyetle kabul ettim ve kısa bir süre sonra Frankfurt’a tayin edildim. Orada Gilead Okulundan yeni mezun olmuş Hans ve Sonja Smode ile Sırp-Hırvat dili öğrendim. Onlarla üç ay geçirdikten sonra Stuttgart’ta özel öncü olarak hizmet etmek üzere atandım. Sonraki iki yıl boyunca, 1973’ten 1975’e kadar birkaç kez taşındım ve beş farklı hizmet arkadaşım oldu.

Daha sonra Karlsruhe’de bir Sırp-Hırvat grubuna tayin edildim. Orada hayat arkadaşım Lenka’yla tanıştım. O gayretli bir özel öncüydü. Kısa süre içinde ona aşık oldum ve evlendik. 1978’de Yugoslavya sahasında çevre hizmeti yapmak üzere davet edildik.

Verilmesi Gereken Zor Bir Karar

Yaklaşık 10 yıl boyunca Avrupa’nın dört bir yanındaki grupları ve cemaatleri ziyaret ettik. Bu yaşam tarzı keyifli olsa da zamanla bizi çok yordu. Lenka, çok yorulmasına rağmen kendini daha da zorladı. Bu iyi bir fikir değildi ama başka ne yapacağımızı bilmiyorduk. Yehova’ya bize rehber olması için içtenlikle dua ettik.

Dualarımızın cevabı bir doktora danıştığımızda geldi. Doktor, fiziksel ve duygusal sınırlarımızı kabul etmemiz gerektiğini anlamamızı sağladı (Mika 6:8). Çevre hizmetini bırakmamız gerektiğini anladık. Fakat bu gerçekle yüzleşmek zordu. Beytel’deki bazı deneyimli gözetmenlerle durumumuzu konuştuk. Avusturya bürosunda Sırp-Hırvat dilinde tercüman olarak tam zamanlı hizmetimize devam etmemizi önerdiklerinde çok şaşırdık. Bu düzenleme, Lenka’nın yavaş yavaş iyileşmesine yardımcı oldu. Yehova, kardeşler aracılığıyla aceleci bir karar vermememize yardım etti (Özdeyişler 15:22).

Savaş Sırasında Zor Kararlar Almak

Viyana’da iki yıl hizmet ettikten sonra Lenka ve ben Hırvatistan’ın Zagreb kentindeki büroya gönderildik. Büro o zamanlar eski Yugoslavya olan bölgedeki faaliyetleri gözetliyordu. Çoğu Yugoslav, farklı kültür ve dinlere sahip olsalar da barış içinde birlikte yaşıyorlardı. Fakat bu durum 1991’de bir iç savaş patlak verdiğinde değişti. Çatışma başlamadan birkaç ay önce Ülke Heyeti, Yugoslavya’nın her yerinden Şahitleri bir araya getirecek uluslararası bir kongre için hazırlık yapıyordu.

Dua ettik, durumu ele aldık ve kongre hazırlıklarımıza devam etmeye karar verdik. Ayrıca başka ülkelerden gelen konuklarımızın güvenliğini sağlamak için yerel yetkililerle yakından çalıştık. Yönetim Kurulundan beş kişiyi ağırlamak çok büyük bir mutluluktu. Kongre programı tam olarak kardeşlerimizin ihtiyaç duyduğu şeydi.

Savaşın başlamasından yaklaşık bir yıl sonra Ülke Heyeti, Saraybosna’daki ve Bosna’nın diğer bölgelerindeki kardeşlerimizin yiyecek, yakacak ve ilaçlarının tükendiğine dair haberler aldı. Sırp birlikleri kasabalarını kuşatmıştı ve kimse onlara yardım edemiyordu. Yehova’ya bize bu kardeşlere nasıl yardım etmemiz gerektiğini göstersin diye dua ettik.

Tehlikeye rağmen Avusturya bürosunun gözetimi altında bir yardım çalışması düzenledik. 26 Ekim 1993’te kamyonlar Viyana’dan Bosna’daki kardeşlerimiz için 16 ton yardım malzemesi taşıyarak yola çıktı.c

Cephe hatlarını geçerken Yehova’nın elinin kısa olmadığını bizzat deneyimledik (İşaya 59:1). Zenica’dan Saraybosna’ya yaptığımız tehlikeli yolculuğu asla unutmayacağız. Saraybosna’ya sadece 40 kilometre kala, ormanın içinden 140 kilometrelik bir yoldan dolanmak zorunda kaldık.

Kuşatma altındaki şehre yaklaştığımızda bir komutanla konuşmak istedim. Meğerse o bir generalmiş. O erzakları dostlarımıza ulaştırabileceğimizden şüpheliydi. Fakat Yehova’nın Şahitleri olduğumuzu duyunca bana Hajrudin adlı bir kardeşi tanıyıp tanımadığımı sordu. Onun bizim arkadaşımız olduğunu söyledim. General şöyle dedi: “O benim de arkadaşım. Birlikte okula gittik. Şahit olduğundan beri ona daha da çok değer veriyorum.”

General inançlarımız hakkında daha fazla soru sorduktan sonra Saraybosna’daki kardeşlerimize yardım malzemeleri götürmek için gizli bir tünel kullanmamıza izin verdi. Hatta askerlerin yardım malzemelerimizi dar tünelden geçirebilmeleri için iki gece boyunca askeri sevkıyatları durdurdu. Bu iki gece boyunca askerler, her biri yaklaşık 27 kilogram ağırlığındaki paketleri taşıdılar. Bunu asla kendi başımıza yapamazdık.

Tünelin diğer tarafındaki askerler, kardeşlerimize paketleri güvenli bir yere taşımada ve oradaki kardeşlere ve komşulara yiyecek dağıtmada yardımcı oldular. Yehova’nın Şahidi olmayan bazı kişiler yardım çalışmalarından o kadar etkilendi ki diğer kardeşlerle birlikte Yehova’ya diz çökerek dua ettiler (2. Korintliler 9:13).

Askeri kontrol noktalarından geçtiğimizde tarafsız olmamız bizi birçok kez korudu. Yehova’nın Şahidi olduğumuzu göstermek için yaka kartı takmak zorundaydık, ancak tarafsız olmak bundan daha fazlasını içeriyordu. Düşüncelerimizde ve duygularımızda tarafsız kalmak için çok çabalamamız gerekiyordu. Bu yüzden her iki taraftan gelen korkutucu haberlerin bizde önyargı ve hatta nefret uyandırabileceğini bilerek haberleri daha az dinlemeye karar verdik.

1990’lardan beri önce Hırvatistan’daki ve daha sonra Çek-Slovak’taki Temsil Heyetinde hizmet ettim. Farklı alanlardaki deneyimlerim karar verme konusunda neler öğretti? Birincisi Yehova bir sorunu çözmek için bir general de dahil olmak üzere herkesi kullanabilir. Ayrıca deneyimli olduğum için kendime güvenmek yerine, Yehova’nın teşkilatı aracılığıyla verdiği rehberliğe güvenmeyi öğrendim.

Beklenmedik Sağlık Sorunlarıyla Başa Çıkmak

2023 yılında rutin bir kontrol sırasında bana agresif bir kanser türü teşhisi konuldu. Daha önce hiç ciddi bir hastalıkla karşılaşmadığım için çok korktuk ve endişelendik. Lenka ve ben Yehova’dan akıllıca kararlar almamıza yardım etmesi için defalarca dua ettik ve dualarımızla uyum içinde hareket ettik. Araştırma yaptık ve doktorlara danıştık. Bir tedavi türüne karar verdikten sonra daha huzurlu hissettik.

Ayrıca yarının ne getireceği konusunda çok fazla endişelenmemeye karar verdik (Matta 6:34). Olumlu kalmak için çok fazla nedenimiz var! Örneğin tedavi için Almanya’ya gitmek zorunda kaldığımızda durumumuzu açıklamak için Bratislava’daki (Slovakya) Beytel ailemize bir mektup yazdık. Sevgili dostlarımızdan bizim için dua ettiklerini ve bizi ne kadar çok sevdiklerini ifade eden birçok mesaj aldık. Yehova iman kardeşlerimiz aracılığıyla bizi destekleyebilir ve bize “düşünce sınırlarımızı aşan barışı” verebilir (Filipililer 4:7).

Gerçekçi olmak gerekirse, hiçbirimiz ne zaman hayatımızı tehdit eden bir hastalıkla ya da ölümle karşılaşacağımızı bilemeyiz (Vaiz 9:11, Yakup 4:14). Bu yüzden Yehova’ya akıllıca bir karar vermeme yardım ettiği için minnettarım. Böylece genç yaşta elimden geleni yaparak O’na hizmet edebildim. Hayatıma bundan daha fazla anlam katacak hiçbir şey olamazdı.d